Παράλιο Άστρος
logo: Το Άστρος της Θαλάσσης
Αναζήτηση Go

Τα Μετέωρα

Κατηγορία Παγκόσμια πολιτιστική κληρονομιά | Αναρτήθηκε 03-03-2012 12:04:42 am | από nskarmoutsos

Τα Μετέωρα είναι ένα σύμπλεγμα από τεράστιους σκοτεινόχρωμους βράχους που υψώνονται έξω από την Καλαμπάκα, κοντά στα πρώτα υψώματα της Πίνδου και των Χασίων. Τα μοναστήρια των Μετεώρων, που είναι χτισμένα στις κορυφές κάποιων από τους βράχους, είναι σήμερα το δεύτερο πλέον σημαντικό μοναστικό συγκρότημα στην Ελλάδα, ύστερα από το Άγιο Όρος. Από τα τριάντα που υπήρξαν ιστορικά, σήμερα λειτουργούν μόνο έξι και τα οποία από το 1988 περιλαμβάνονται στον κατάλογο μνημείων παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO.

Η δημιουργία του γεωλογικού τοπίου, αν και έχει κατά καιρούς απασχολήσει πολλούς Έλληνες και ξένους γεωλόγους, δεν έχει ακόμη ξεκάθαρα ερμηνευθεί. Είναι ενδιαφέρον το ότι ούτε η Ελληνική Μυθολογία ούτε οι αρχαίοι Έλληνες αλλά και ούτε ξένος ιστορικός έχει αναφερθεί στο χώρο αυτό.

Σύμφωνα με τη θεωρία του Γερμανού γεωλόγου Φίλιπσον, που επισκέφτηκε την Ελλάδα στα τέλη του 19ου αιώνα, η δημιουργία αυτών των τεράστιων ογκολίθων οφείλεται σ΄ ένα δελτοειδή κώνο από ποταμίσιους ογκόλιθους και ασβεστολιθικά πετρώματα που για εκατομμύρια χρόνια χύνονταν σε θαλάσσια έκταση που κάλυπτε τότε τη Θεσσαλία. Οι γεωλογικές μεταβολές των αιώνων ανύψωσαν και αποσφήνωσαν το τμήμα αυτό, όταν αποτραβήχτηκαν τα νερά στο Αιγαίο. Έτσι, αργότερα κατά την τριτογενή περίοδο που διαμορφώθηκαν οι αλπικές πτυχώσεις της οροσειράς της Πίνδου, αποκόπηκε αυτός ο κώνος από τη συμπαγή μορφή του δημιουργώντας επιμέρους μικρότερους, αυτοί που υφίστανται σήμερα, και ανάμεσά τους τη κοιλάδα του Πηνειού ποταμού.

Το άγριο και απροσπέλαστο τοπίο αποτέλεσε πρόσφορο χώρο για τους χριστιανούς ασκητές που εγκαταστάθηκαν στην περιοχή σε χρονολογία που δεν είναι ακριβώς γνωστή.

Σύμφωνα με διάφορες γνώμες βυζαντινολόγων υποστηρίζεται ότι ξεκίνησε πριν από το 11ο αιώνα. Άλλες ιστορικές όμως πληροφορίες αναφέρουν ως πρώτο ασκητή οικιστή κάποιον Βαρνάβα που το 950-970 ίδρυσε την πολύ παλιά Σκήτη του Αγίου Πνεύματος. Ακολούθησαν η ίδρυση της Μεταμόρφωσης (1020) από κάποιον Κρητικό μοναχό Ανδρόνικο και το 1160 ιδρύεται η Σκήτη Σταγών ή Δούπιανη. Μετά από 200 χρόνια ο ασκητής Βαρλαάμ ιδρύει το Μοναστήρι των Τριών Ιεραρχών και των Αγίων Πάντων και αργότερα άγνωστοι ιερωμένοι δημιούργησαν τα Μοναστήρια Αγίας Τριάδος, του Αγίου Στεφάνου, της Υπαπαντής, του Ρουσάνου ή Αρσάνου, του Αγίου Γεωργίου του Μανδηλά, του Αγίου Νικολάου του Αναπαυσά, της Παναγίας της Μήκανης, των Αγίων Θεοδώρων, του Αγίου Νικολάου του Μπάντοβα, των Αγίων Αποστόλων, του Αγίου Γρηγορίου, του Αγίου Αντωνίου, του Παντοκράτορα, της Αγίας Μονής, του Προδρόμου, της Μονής Υψηλωτέρας, ή Καλλιγράφων, του Μοδέστου, της Αλύσεως, του Αποστόλου Πέτρου, του Αγίου Δημητρίου, του Καλλιστράτου, του Ταξιαρχών και του Ιωάννου του Μπουνήλα.

Το όνομα Μετέωρα αποδίδεται στον κτήτορα της μονής Μεγάλου Μετεώρου, τον Άγιο Αθανάσιο τον Μετεωρίτη, ο οποίος ονόμασε «Μετέωρο» τον Πλατύ Λίθο στον οποίο ανέβηκε πρώτη φορά το 1344. Γενικά η μοναστική ζωή στα Μετέωρα σημείωσε ύφεση στα χρόνια της παρακμής και της πτώσης της βυζαντινής αυτοκρατορίας και της συνακόλουθης οθωμανικής κατάκτησης της Θεσσαλίας το 1393. Ωστόσο, από τα τέλη του 15ου αιώνα και κυρίως το 16ο αιώνα τα Μετέωρα γνωρίζουν τη μεγαλύτερή τους ακμή, καθώς ιδρύονται νέες μονές, καθολικά και μοναστηριακά κτίσματα, τα οποία κοσμούνται με απαράμιλλης τέχνης αγιογραφίες.

Με την πάροδο του χρόνου η μοναστηριακή αυτή πολιτεία άρχισε να ενισχύεται με μοναχούς για να φθάσει στο απόγειο της ακμής της γύρω στο 17ο αιώνα. Όμως, από την εποχή αυτή αρχίζει και η παρακμή με αποτέλεσμα σήμερα να λειτουργούν μόνο τα μοναστήρια της Μεταμόρφωσης, του Βαρλαάμ, του Αγίου Νικολάου του Αναπαυσά, του Ρουσάνου, της Αγίας Τριάδος και του Αγίου Στεφάνου, καθώς και κάποια τμήματα ορισμένων άλλων, ενώ τα υπόλοιπα έχουν εξαφανισθεί.

Τα Μετέωρα, λόγω και της μορφολογίας τους, πρόσφεραν στη διάρκεια της Τουρκοκρατίας ιδανικό καταφύγιο για το μοναχισμό και διέσωσαν μνημεία του πολιτισμού και έργα της μεταβυζαντινής τέχνης. Στις αρχές του 19ου αιώνα πολλά μοναστήρια λεηλατήθηκαν από το στρατό του Αλή Πασά.

Στη δεκαετία του 1920 λαξεύτηκαν κλίμακες και σήραγγες στους βράχους καθιστώντας τις μονές προσβάσιμες από το γειτονικό οροπέδιο κι έτσι η παραδοσιακή μέθοδος επικοινωνίας και ανεφοδιασμού τον μονών με ανεμόσκαλες, σκοινιά, τροχαλίες και καλάθια, σταδιακά εγκαταλείφθηκε.

Σήμερα έξι μονές είναι επισκέψιμες και συγκεκριμένα:

·         Η ανδρική μονή του Αγίου Νικολάου του Άσμενος ή Μονή του Αναπαυσά

·         Η Μονή Ρουσάνου ή Αρσάνη

·         Η ανδρική μονή της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος, γνωστή και ως «Μεγάλο Μετέωρο», επί του υψηλότερου βράχου.

·         Η μονή των Αγίων Πάντων ή Μονή Βαρλαάμ

·         Η Μονή Αγίας Τριάδος (Μετεώρων)

·         Η γυναικεία Μονή Αγίου Στεφάνου (Μετεώρων)

Πηγή: el.wikipedia.org

Το Μυρτώο Πέλαγος και η Πελοπόννησος

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 02-03-2012 07:50:15 pm | από nskarmoutsos

To Μυρτώο πέλαγος πήρε το όνομα του από το μυθικό ήρωα Μυρτίλο, που ήταν ηνίοχος του Οινόμαου. Ο αφέντης του, ο Οινόμαος, είχε προκηρύξει αγώνες αρματοδρομίας για να παντρέψει με τον νικητή την κορούλα του, την Ιπποδάμεια. Ο Οινόμαος αγωνιζόταν με άλογα που του είχε δωρίσει ο Άρης και πίστευε ότι κανένας, τελικά, δε θα του πάρει το μικρό του κοριτσάκι. Ο Πέλοπας, όμως, εξαγόρασε τον Μυρτίλο (ίσως και με τη συναίνεση της Ιπποδάμειας) για να αφαιρέσει μία σφήνα από το άρμα του Οινόμαου. Σαν ανταμοιβή θα έπαιρνε το μισό βασίλειο του αφέντη του. Κατά μία άλλη εκδοχή, ο Μυρτίλος πρόδωσε τον αφέντη, γιατί αγαπούσε παράφορα την Ιπποδάμεια και δεν μπορούσε να της αρνηθεί τίποτα (Παυσανίας Ε1,7, ΣΤ20,17, Η 14,7).

Η κατάληξη του Οινόμαου ήταν τραγική, αφού σκοτώθηκε στη διάρκεια της αρματοδρομίας. Το ίδιο τραγική ήταν και η κατάληξη του Μυρτίλου, αφού ο Πέλοπας τον ξεφορτώθηκε πετώντας τον στο πέλαγος, το οποίο έκτοτε φέρει το όνομα του. Ο τυχερός Πέλοπας δεν κέρδισε μόνο την καλλονή Ιπποδάμεια, αλλά και όλη την Πελοπόννησο, η οποία ονομάστηκε έτσι από το όνομα του (Πέλοπος + νήσος).

Πηγή: 24grammata.com

Ο Παγοπώλης

Κατηγορία Παλιά επαγγέλματα | Αναρτήθηκε 04-06-2012 12:05:53 am | από nskarmoutsos

Το σημερινό ψυγείο δεν έχει τη μορφή που είχαν οι πρόγονοί του μόλις λίγα χρόνια νωρίτερα (τον προηγούμενο αιώνα). Παλιά τα ψυγεία ήταν ξύλινα. Οι άνθρωποι διατηρούσαν τα τρόφιμά τους σε πάγο. Τα ξύλινα ψυγεία είχαν ένα δοχείο από λαμαρίνα όπου τοποθετούσαν τον πάγο σε μορφή παγοκολώνας που προμηθεύονταν από τον παγοπώλη.

Ο παγοπώλης μετέφερε τον πάγο στην αρχή με μία χειράμαξα στην οποία έστρωνε λινάτσες και εκεί πάνω τοποθετούσε τις παγοκολώνες, ενώ από πάνω τις κάλυπτε πάλι με λινάτσες. Αργότερα όταν η τεχνολογία αναπτύχθηκε άρχισε να κάνει τη μεταφορά με κάρο και κατόπιν με την τρίκυκλη μηχανή του.

 Συνήθως περνούσε μία φορά την ημέρα και σε περιόδους καύσωνα μπορεί και δύο φορές την ημέρα. Η πληρωμή γινόταν αναλόγως του μεγέθους του πάγου, ενώ κάθε γειτονιά στις πόλεις είχε τον δικό της παγοπώλη.

O παγοπώλης ήταν από τους πιο αγαπημένους και ευπρόσδεκτους τακτικούς επισκέπτες των νοικοκυριών μέχρι το 1931, οπότε ο Αμερικανός χημικός Tόμας Mίτζλι παρασκεύασε ένα χημικό μόριο της κατηγορίας των χλωροφθορανθράκων, που γρήγορα οδήγησε στην ανακάλυψη του φρέον, μίας ουσίας άοσμης, σταθερής και μη τοξικής.

Tα ψυγεία όπως τα ξέρουμε σήμερα είχαν γεννηθεί. Mέχρι τότε οι άνθρωποι προσπαθούσαν να διατηρήσουν τα τρόφιμά τους σε πάγο ή σε ογκώδη ψυγεία που χρησιμοποιούσαν αμμωνία, ουσία διαβρωτική και δηλητηριώδης. Aργότερα ανακαλύφθηκε ότι οι χλωροφθοράνθρακες βλάπτουν το στρώμα του όζοντος και σήμερα γίνονται προσπάθειες να αντικατασταθούν.

Σταδιακά τα ψυγεία του πάγου αντικαταστάθηκαν από τα ηλεκτρικά ΠΙΤΣΟΣ, ΙΖΟΛΑ και ΚΕΛΒΙΝΕΙΤΟΡ γύρω στο 1960.

Μοιραία το επάγγελμα του παγοπώλη άρχισε να ατονεί αφού οι μόνες παγοκολώνες που μετέφερε πλέον ήταν στους ψαράδες για την συντήρηση των ψαριών. Έτσι το εργοστάσιο του Φιξ στα Πατήσια, που από το 1903 παρήγε παγοκολώνες, σταμάτησε τη λειτουργία του το 1983.

Παγκόσμια Ημέρα Ειρήνης

Κατηγορία Σαν σήμερα | Αναρτήθηκε 21-09-2013 12:13:56 am | από nskarmoutsos

Η Διεθνής Ημέρα Ειρήνης καθιερώθηκε το 1981 από τον ΟΗΕ για να συμπίπτει με την ετήσια γενική συνέλευση του Οργανισμού κάθε Σεπτέμβριο. Από το 2001 γιορτάζεται σε σταθερή ημερομηνία, την 21η Σεπτεμβρίου κάθε χρόνου.

Την ημέρα αυτή προγραμματίζονται διάφορες εκδηλώσεις σε όλο τον κόσμο από τον ΟΗΕ, τις Μ.Κ.Ο, από θρησκευτικές οργανώσεις και τις τοπικές κοινωνίες των πολιτών για την προώθηση των ιδανικών της ειρήνης και της μη βίας.

Από το 1990 μέχρι και το 2003 ο κόσμος γνώρισε 59 μεγάλες συρράξεις. Τα θύματά τους είναι σε συντριπτικό ποσοστό άμαχοι, γυναίκες και παιδιά που ζουν τα παιδικά τους χρόνια σε κοινότητες και οικογένειες που έχουν καταστραφεί από τις συνέπειες των συρράξεων αυτών. Από το 1990 μέχρι σήμερα έχουν σκοτωθεί σε συρράξεις 3.600.000 άνθρωποι και το λυπηρό είναι πως σχεδόν τα μισά θύματα (1.600.000) ήσαν παιδιά.

Ο «Κήπος των Γλυπτών» του Α! Νεκροταφείου Αθηνών

Κατηγορία Τέχνη | Αναρτήθηκε 21-09-2012 12:08:19 am | από nskarmoutsos

Η «Κοιμωμένη» του Γιαννούλη Χαλεπά

Σήμερα το Α’ Νεκροταφείο Αθηνών αποτελεί ένα υπαίθριο μουσείο, όπου διαφυλάσσονται ανεκτίμητης αξίας πολιτιστικοί θησαυροί της νεοελληνικής τέχνης. Έχει δημιουργηθεί σύμφωνα με τις επιταγές τους κλασικισμού και σε βραχύ χρονικό διάστημα κατέστη ένας «κήπος γλυπτών». Η «Νεκρόπολις των Αθηνών» είναι ένας τόπος γαλήνιας περισυλλογής αλλά και μελέτης της νεοελληνικής γλυπτικής. Στο παρόν άρθρο γίνεται μία σύντομη ιστορική αναδρομή του χώρου αυτού όπως εξελίχθηκε από την ίδρυσή του ως τη σύγχρονη εποχή. Ακολούθως αναφέρονται οι σημαντικότεροι γλύπτες οι οποίοι φιλοτέχνησαν τα έργα τους στο Α’ Κοιμητήριο Αθηνών, ενώ περιγράφονται τα πιο χαρακτηριστικά έργα τους. Τέλος, αναλύεται η τεχνοτροπική εξέλιξη της νεοελληνικής γλυπτικής τέχνης, όπως αυτή τεκμαίρεται μέσω των επιτύμβιων «σημάτων».
Την εποχή της Τουρκοκρατίας οι κάτοικοι των Αθηνών δεν είχαν έναν συγκεκριμένο χώρο ταφής των νεκρών τους. Οι ιερωμένοι χριστιανοί ορθόδοξοι και οι ομόδοξοί τους προύχοντες της πόλης θάβονταν εντός των ενοριακών ναών, ενώ οι υπόλοιποι υπήκοοι στον προαύλιο χώρο των εκκλησιών. Παρομοίως οι μουσουλμάνοι κάτοικοι ενταφιάζονταν πέριξ των τζαμιών, με εξαίρεση τους διαμένοντες στην Ακρόπολη, οι οποίοι χρησιμοποιούσαν ως νεκροταφείο έναν χώρο δυτικά του Ιερού Βράχου, κοντά στο Ολυμπιείο, που ονομαζόταν «Μνημούρια». Ακολούθως, ως τη σύσταση του Α’ Νεκροταφείου (αρχές της δεκαετίας του 1830), οι νεκροί διαφορετικών δογμάτων θάβονταν στον ναό του Αγίου Γεωργίου στο Θησείο (επρόκειτο για τον αρχαίο ναό του Ηφαίστου). Μετά την ίδρυση όμως του νεοελληνικού κράτους, η περιοχή αυτή ανακηρύχθηκε αρχαιολογικός χώρος και απαγορεύθηκαν οι ενταφιασμοί. Συνεπώς οι διαμαρτυρόμενοι χριστιανοί δημιούργησαν ένα κοιμητήριο στον χώρο του σημερινού κήπου του Ζαππείου και οι Βαυαροί Ρωμαιοκαθολικοί κοντά στον ναό του Ευαγγελιστή Λουκά στο Ηράκλειο Αττικής, ενώ οι υπόλοιποι αλλόδοξοι στο Α’ Νεκροταφείο.
Η ιστορία του Α’ Κοιμητηρίου Αθηνών ξεκινάει μαζί με τη σύσταση του νεοελληνικού κράτους και δημιουργήθηκε στο πλαίσιο του επικρατούντος τότε κλασικιστικού πνεύματος. Η τοποθεσία στην οποία θα αναπτυσσόταν το νεκροταφείο ήταν το ύψωμα πάνω από τον Ιλισό ποταμό, στα νότια του λόφου του Αρδηττού. Η επιλογή της θέσης αυτής πληρούσε τους κανόνες υγιεινής για την πόλη, αλλά ταυτοχρόνως σχετιζόταν με τα αρχαία ταφικά έθιμα των Αθηναίων. Ειδικότερα, το παραποτάμιο ύψωμα εξασφάλιζε έναν καλά αεριζόμενο χώρο προστατευμένο από πλημμύρες και σε νόμιμη απόσταση από την κατοικημένη περιοχή. Επιπλέον, σύμφωνα με τις αρχαίες δοξασίες, στον Ιλισό ποταμό γίνονταν οι καθαρμοί τόσο για την απόδοση τιμών στους νεκρούς όσο και για την «εξ ύψους» βοήθεια των ζώντων. Επιπροσθέτως, αυτό βρισκόταν επί του αρχαίου οδικού άξονα (της σημερινής οδού Αναπαύσεως), ο οποίος οδηγούσε από τις Διομείες Πύλες8 προς το Σούνιο. Κατά την Τουρκοκρατία ο ίδιος δρόμος ένωνε το κέντρο της πόλης, μέσω της Πύλης του Αδριανού και βορείως του Ολυμπιείου, με τη σύγχρονη περιοχή του Παγκρατίου, μέχρι τον Υμηττό. Τέλος, αξίζει να σημειωθεί ότι ο Κλεάνθης και ο Σάουμπερτ είχαν προτείνει τον ίδιο περίπου γεωγραφικό χώρο για τη δημιουργία του νεκροταφείου στα σχέδιά τους για τη νέα Αθήνα.
Το 1833 αποφασίσθηκε η δημιουργία της «νεκροπόλεως» των Αθηνών και το επόμενο έτος, με Βασιλικό Διάταγμα, απαγορεύθηκαν οι ταφές εντός των ναών, όπως συνηθιζόταν. Επίσης, προβλέφθηκε η κατασκευή νεκροταφείων σε όλους τους μεγάλους δήμους της χώρας, τα οποία θα λειτουργούσαν με δαπάνες και μέριμνα των τοπικών αυτοδιοικήσεων. Η ακριβής ημερομηνία λειτουργίας του Α΄ Νεκροταφείου παραμένει άγνωστη αλλά είναι βέβαιο ότι το 1837 ήταν ήδη σε χρήση, αφού τότε δραστηριοποιήθηκε σε αυτό ο γερμανικής καταγωγής αρχιτέκτονας Φρειδερίκος Στάουφερτ και ανεγέρθηκε η πρώτη περιτοίχιση του χώρου.

Πηγή: istoria.gr

Άρθουρ Σοπενάουερ

Κατηγορία Σαν σήμερα | Αναρτήθηκε 21-09-2014 12:17:02 am | από nskarmoutsos

Ο Άρθουρ Σοπενχάουερ ήταν ένας από τους πρώτους φιλοσόφους του 19ου αιώνα που υποστήριξαν ότι το σύμπαν μόνο ορθολογικό δεν μπορεί να θεωρείται. Ξεκινώντας από τον Πλάτωνα και τον Καντ– και οι δύο θεωρούσαν ότι ο κόσμος είναι δυνατόν να οδηγηθεί σε λογικές συμπεριφορές– ο Σοπενχάουερ κατέληξε σε μια κατά βάση ασκητική άποψη που αναγνώριζε τη δύναμη του ενστίκτου και τόνιζε ότι απέναντι σ’ έναν κόσμο ανελέητης ανταγωνιστικότητας, θα πρέπει να αντιδράσουμε καταπολεμώντας, όσο μας παίρνει, τις φυσικές μας ροπές, με σκοπό να πετύχουμε την ψυχική γαλήνη και να συμβάλουμε στη δημιουργία ενός πιο φιλικού σύμπαντος. Από εκεί μέχρι τις Βέδες και τον Βουδισμό η απόσταση ήταν πάρα πολύ μικρή, καθώς για τον Σοπενχάουερ, παρά το ότι ο Χριστιανισμός συνιστούσε επανάσταση έναντι της απλοϊκής ιουδαϊκής έκφανσης του μονοθεϊσμού, το κατ’ εξοχήν ζητούμενο ήταν η κατάδειξη της έννοιας της «βουλητικής ακεραιότητας», όπως παρουσιάζεται στις ινδουιστικές θρησκείες.
Ο Σοπενχάουερ είναι γνωστός στον περισσότερο κόσμο σαν φιλόσοφος της απαισιοδοξίας, στην πραγματικότητα όμως αυτό που έκανε ήταν να προσπαθεί να βρει τρόπους αντίστασης στην απογοήτευση και την αθλιότητα της ανθρώπινης ζωής μέσα από καλλιτεχνικές, ηθικές και ασκητικές μεθοδεύσεις. Έτσι, από το θάνατό του και μετά, η φιλοσοφία του επηρέασε πολλούς και σημαίνοντες ανθρώπους του πνεύματος, τον Νίτσε, τον Βάγκνερ, τον Βιτγκενστάιν, τον Αϊνστάιν, τον Φρόυντ, τον Μπόρχες, ενώ εξακολουθεί να ασκεί ιδιαίτερη γοητεία σε όσους προβληματίζονται σχετικά με το νόημα της ανθρώπινης ζωής και σε όσους ασχολούνται επαγγελματικά με τη μουσική, τη λογοτεχνία και τις εικαστικές τέχνες. Γεννήθηκε στις 22 Φεβρουαρίου 1788, ακριβώς ένα μήνα μετά τον άγγλο ρομαντικό ποιητή λόρδο Βύρωνα, στο Ντάντσιχ (το σημερινό πολωνικό Γκντανσκ), μια πόλη που ανήκε στη Χανσεατική Λίγκα και είχε έντονη διεθνή εμπορική δραστηριότητα. Η οικογένειά του είχε ολλανδική καταγωγή κι ο πατέρας του, ένας πετυχημένος και πλούσιος έμπορος και εφοπλιστής, τον προόριζε για διάδοχό του στην οικογενειακή επιχείρηση. Τον Μάρτιο του 1793, όταν ο Σοπενχάουερ ήταν πέντε χρονών, το Ντάντσιχ ενσωματώθηκε στο πρωσικό κράτος και η οικογένεια μετακόμισε στο Αμβούργο. Χάρη στις εμπορικές δραστηριότητες του πατέρα, ο Σοπενχάουερ επισκέφθηκε πολλές χώρες της Ευρώπης, στα παιδικά και εφηβικά του χρόνια, ενώ έζησε για μεγαλύτερα χρονικά διαστήματα στη Γαλλία (1797-99) και στην Αγγλία (1803), και έμαθε καλά τις αντίστοιχες γλώσσες. Όπως έγραψε αργότερα, οι εμπειρίες του στη Γαλλία ήταν απ’ τις ευτυχέστερες στη ζωή του. Αντίθετα, οι εμπειρίες του από το αγγλικό σχολείο που παρακολούθησε εσωτερικός στα δεκαπέντε του ήταν μάλλον τραυματικές και του εμφύσησαν μόνιμη απέχθεια για τη χριστιανική θρησκεία, ιδιαίτερα στην αγγλοσαξονική της εκδοχή.
Ωστόσο οι επαγγελματικές ασχολίες του εμπόρου και του τραπεζίτη δεν ταίριαζαν και τόσο με την ακόρεστη φιλομάθεια του Σοπενχάουερ. Παρ’ όλα αυτά, μετά το θάνατο του πατέρα του (στο Αμβούργο το 1805), έκανε μια φιλότιμη προσπάθεια να ακολουθήσει την πεπατημένη, αλλά σύντομα εγκατέλειψε πανικόβλητος τη μάχη και στα δεκαεννιά του άρχισε να ετοιμάζεται για πανεπιστημιακή καριέρα. Στο μεταξύ, η μητέρα του, η Γιοχάνα Ενριέτα Σοπενχάουερ (1766-1838), κόρη γερουσιαστή, μαζί με την αδερφή του, την Λουίζα Αδελαΐδα Λαβίνια Σοπενχάουερ, εγκατέλειψαν το σπίτι τους στο βαρετό Αμβούργο και μετακόμισαν στην κοσμοπολίτικη Βαϊμάρη, όπου η Γιοχάνα φιλοξενούσε στο σαλόνι της μερικούς απ’ τους πιο γνωστούς διανοουμένους της εποχής. Ένας από τους μόνιμους θαμώνες του σαλονιού της ήταν ο στενός της φίλος Γιόχαν Βόλφγκανγκ Γκαίτε (1749-1832). Η Γιοχάνα είχε η ίδια έντονη συγγραφική δραστηριότητα και είχε γίνει ευρύτερα γνωστή από τα δοκίμια, τις ταξιδιωτικές εντυπώσεις, τα μυθιστορήματα και τις βιογραφίες που είχε εκδώσει.
Το 1809, ο Σοπενχάουερ γράφτηκε στο πανεπιστήμιο του Γκέτινγκεν, όπου παρέμεινε δύο χρόνια. Αρχική του επιλογή ήταν η ιατρική, αλλά σύντομα μεταπήδησε στη φιλοσοφία. Στο Γκέτινγκεν επηρεάστηκε από τις απόψεις του σκεπτικιστή φιλοσόφου Γκότλομπ Ερνστ Σούλτσε (1761-1833), ο οποίος τον μύησε στον Πλάτωνα και στον Καντ. Συνέχισε τις σπουδές του στο πανεπιστήμιο του Βερολίνου (1911-13), όπου είχε καθηγητή τον φιλόσοφο Γιόχαν Γκότλιμπ Φίχτε και τον θεολόγο Φρήντριχ Σλαϊερμάχερ. Στα δύο πανεπιστήμια παρακολούθησε μαθήματα φυσικής, ψυχολογίας, αστρονομίας, ζωολογίας, αρχαιολογίας, φυσιολογίας, ιστορίας, λογοτεχνίας και ποίησης. Το 1813, σε ηλικία 25 ετών, έχοντας φτάσει στο στάδιο όπου έπρεπε να γράψει τη διδακτορική του διατριβή, μετακόμισε στο Ρούντολστατ, μια κωμόπολη νοτιοδυτικά της Ιένας, όπου εγκαταστάθηκε, ειδικά για τον σκοπό αυτό, στο πανδοχείο Τσουμ Ρίτερ. Ο τίτλος της διατριβής του ήταν Η τετραπλή προέλευση της αρχής του επαρκούς αιτίου και απετέλεσε τον πυρήνα της μετέπειτα φιλοσοφίας του, αφού εκεί διαμόρφωσε για πρώτη φορά τα επιχειρήματα που θα χρησιμοποιούσε αργότερα για να χαρακτηρίσει αγύρτες και τσαρλατάνους τους κυριότερους γερμανούς ιδεαλιστές φιλοσόφους της εποχής, και συγκεκριμένα τον πρώην καθηγητή του Φίχτε αλλά και τους Σέλινγκ και Χέγκελ. Την ίδια χρονιά, ο Σοπενχάουερ υπέβαλε τη διατριβή του στο γειτονικό πανεπιστήμιο της Ιένας, το οποίο και του απένειμε τον τίτλο του διδάκτορα, ερήμην, αφού ο φιλόσοφος δεν καταδέχτηκε να πάει να τον παραλάβει.
Από τo 1814 ώς το 1818 ο Σοπενχάουερ έζησε στη Δρέσδη, όπου ασχολήθηκε κατά κύριο λόγο με την επέκταση της θεωρίας του περί τετραπλής προέλευσης στο δεύτερο και σημαντικότερο βιβλίο του, το οποίο ολοκληρώθηκε τον Μάρτιο του 1818 και εκδόθηκε τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους με τίτλο Ο κόσμος ως βούληση και παράσταση. Την ίδια εποχή, θέλοντας να εμβαθύνει στη θεωρία του Γκαίτε περί χρωμάτων, έγραψε το βιβλίο Περί όρασης και χρωμάτων (1816). Στη Δρέσδη γνωρίστηκε με τον φιλόσοφο και μασόνο Καρλ Κρίστιαν Φρήντριχ Κράουζε (1781-1832), ο οποίος φαίνεται να τον επηρέασε ιδιαίτερα με τις πανενθεϊστικές του απόψεις. Ο πανενθεϊσμός, σε αντίθεση προς τον πανθεϊσμό, υποστηρίζει ότι αυτό που καταλαβαίνουμε και φανταζόμαστε ως σύμπαν είναι μεν μια πλευρά του θείου, αλλά ο θεός ως ύπαρξη υπερβαίνει αυτή την προβολή και δεν ταυτίζεται ούτε εξαντλείται από το σύμπαν, όπως εμείς μπορούμε να το φανταστούμε και να το κατανοήσουμε. Ο τρόπος με τον οποίο κατανοούσε ο Σοπενχάουερ το «πράγμα καθεαυτό» του Καντ θυμίζει έντονα τις απόψεις του πανενθεϊσμού. Στο βασικό του έργο, ανάμεσα στα άλλα, αναπτύσσει το συμπέρασμα του Καντ στην Κριτική του καθαρού λόγου, ότι εμείς δημιουργούμε τους νόμους της φύσης. Ο Σοπενχάουερ προχωράει ένα βήμα παρακάτω συμπεραίνοντας ότι εμείς οι άνθρωποι δημιουργούμε την βίαιη εκδοχή της φύσης, αφού την «εξατομίκευση», την οποία επιβάλλουμε στα πράγματα, στην ουσία την απευθύνουμε σε μια τυφλή μαχητική ενέργεια, η οποία, μόλις εξατομικευτεί και υλοποιηθεί, στρέφεται εναντίον του εαυτού της, τρώει τις σάρκες της και ασκεί βία κατά του εαυτού της. Η δίψα του ανθρώπου για επιστημονική και πρακτική γνώση δημιουργεί έναν κόσμο που τρώει τον εαυτό του.
Από εκεί ξεκινάει η περίφημη απαισιοδοξία του Σοπενχάουερ: θεωρεί ότι ως άτομα είμαστε τα δυστυχή προϊόντα της ίδιας μας της επιστημολογικής δραστηριότητας κι ότι μέσα στον κόσμο της φαινομενικότητας, τον οποίο κατασκευάζουμε, η μοίρα μας είναι να συγκρουόμαστε με άλλα άτομα και να επιδιώκουμε πάντα να αποκτήσουμε πιο πολλά απ’ όσα δικαιούμαστε. Κατά τον Σοπενχάουερ, ο κόσμος της καθημερινής ζωής είναι στην ουσία του βίαιος και απαγορευτικός, είναι ένας κόσμος που ποτέ δεν πρόκειται να οδηγηθεί σε φάση μεγαλύτερης ηρεμίας, όσο ισχύει για τη συνειδητότητά μας –στο ακέραιο– η αρχή του επαρκούς αιτίου με την τετραπλή της προέλευση. Δηλώνει ευθαρσώς ότι η καθημερινή ζωή «είναι μαρτυρική» και αν θα μπορούσαμε να την παραλληλίσουμε με κάτι, αυτό θα ήταν το μαρτύριο του Σίσυφου.
Μετά από διακοπές ενός χρόνου στην Ιταλία και με το βιβλίο του υπό μάλης, ο Σοπενχάουερ επιχείρησε να καταλάβει θέση καθηγητή στο πανεπιστήμιο του Βερολίνου. Δυστυχώς γι’ αυτόν, όμως, δύο χρόνια νωρίτερα (1818), είχε προλάβει ο περίφημος Χέγκελ να στρογγυλοκαθίσει στην περιζήτητη έδρα φιλοσοφίας του Φίχτε. Ο Σοπενχάουερ είχε την ατυχή ιδέα να κανονίσει το μάθημά του την ίδια ώρα με το μάθημα του «τσαρλατάνου» αλλά δημοφιλέστατου Χέγκελ, με αποτέλεσμα το δικό του μάθημα να το παρακολουθήσουν όλοι κι όλοι πέντε φοιτητές. Δύο χρόνια αργότερα, το 1822, αγανακτισμένος απ’ την έλλειψη αναγνώρισης, εγκατέλειψε το Βερολίνο και ταξίδεψε και πάλι στην Ιταλία, για να καταλήξει έναν χρόνο αργότερα στο Μόναχο. Από εκεί πέρασε στο Μάνχαϊμ και στη Δρέσδη, πριν καταλήξει και πάλι στο Βερολίνο το 1825. Η δεύτερη προσπάθειά του να καθιερωθεί στο πανεπιστήμιο του Βερολίνου δεν είχε καλύτερη τύχη απ’ την πρώτη, προκαλώντας του έντονη αποστροφή και απογοήτευση. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, ήρθε και η εναντίον του απόφαση του δικαστηρίου στην αγωγή μιας μοδίστρας, της Λουίζας Μαρκέ, η οποία τον είχε κατηγορήσει ότι είχε χειροδικήσει εναντίον της, επειδή μιλούσε δυνατά έξω απ’ την πόρτα του και δεν τον άφηνε να μελετήσει. Η αποτυχία του στον ακαδημαϊκό τομέα τον έκανε να μισήσει ό,τι είχε να κάνει με πανεπιστήμιο και ακαδημαϊκή ζωή, ενώ η περιπέτειά του με τη Λουίζα Μαρκέ δεν βελτίωσε καθόλου τις απόψεις του για της γυναίκες. Εγκαταλείποντας τις οποιεσδήποτε ακαδημαϊκές φιλοδοξίες, έφυγε από το Βερολίνο το 1831, κυρίως για να αποφύγει μια επιδημία χολέρας που πλησίαζε από τη Ρωσία, η οποία παρ’ όλα αυτά, του έκανε τη χάρη και εξόντωσε τον κακό του δαίμονα, τον Χέγκελ. Πρώτα πήγε στο Μάνχαϊμ και μετά, τον Ιούνιο του 1843, στη Φρανκφούρτη, όπου πέρασε τα επόμενα 27 χρόνια σε ένα διαμέρισμα στην όχθη του ποταμού Μάιν. Ζούσε μόνος, με μοναδική παρέα τα δύο γαλλικά κανίς του, και ακολουθούσε αυστηρά την ίδια καθημερινή ρουτίνα. Ξυπνούσε το πρωί, πλενόταν, μελετούσε και έπαιζε στα διαλείμματα φλάουτο, έτρωγε μεσημεριανό στην Αγγλική Αυλή, ένα πανδοχείο στο κέντρο της πόλης, μετά ξεκουραζόταν, διάβαζε, έκανε τον απογευματινό του περίπατο και ενημερωνόταν για τα τελευταία νέα από τους Times του Λονδίνου. Μερικές φορές παρακολουθούσε συναυλίες και πριν πέσει για ύπνο διάβαζε εμβληματικά γι’ αυτόν κείμενα, όπως οι Ουπανισάδες.
Το 1836, στην τελευταία φάση της ζωής του, ο Σοπενχάουερ έγραψε ένα μικρό έργο με τίτλο Περί της βούλησης στη φύση, με σκοπό να επαναδιατυπώσει τις μεταφυσικές του απόψεις στο φως των τελευταίων επιστημονικών δεδομένων. Στο έργο αυτό, περιλαμβάνονται κεφάλαια σχετικά με τον ζωικό μαγνητισμό και τη μαγεία και κάποια άλλα σχετικά με τη σινολογία. Τα πρώτα φανερώνουν το ενδιαφέρον του για την παραψυχολογία και τα τελευταία είναι πολύτιμα για τις αναφορές τους στον σπουδαίο νεοκομφουκιανιστή διανοούμενο, τον Τσου Σι (1130-1200) αλλά και σε άλλους αξιόλογους σύγχρονους μελετητές της ασιατικής σκέψης, όπως τον Ρόμπερτ Σπενς Χάρντι (1803-1868) και τον Ισαάκ Τζέικομπ Σμιτ (1779-1847). Λίγο αργότερα, το 1839, ο Σοπενχάουερ ολοκλήρωσε ένα δοκίμιο για το οποίο ήταν ιδιαίτερα υπερήφανος: «Για την ελευθερία της ανθρώπινης βούλησης», για το οποίο πήρε το πρώτο βραβείο στο διαγωνισμό της Βασιλικής Νορβηγικής Εταιρείας Επιστημών και Γραμμάτων. Ένα χρόνο αργότερα, το συμπλήρωσε μ’ ένα δεύτερο δοκίμιο: «Για τα θεμέλια της ηθικής», το οποίο δεν κατάφερε να πάρει το βραβείο της Βασιλικής Δανικής Εταιρείας Επιστημών στην Κοπεγχάγη, παρόλο που ήταν το μοναδικό που είχε υποβληθεί. Το 1841, δημοσίευσε ο ίδιος ανενδοίαστα τα δύο δοκίμια σαν ένα ενιαίο έργο με τίτλο Δύο θεμελιώδη προβλήματα ηθικής, και λίγο αργότερα, το 1844, μαζί με την επανέκδοση του έργου Ο κόσμος ως βούληση και παράσταση, εξέδωσε κι έναν συμπληρωματικό τόμο.
Το 1851, ο Σοπενχάουερ έβγαλε μια διασκεδαστική συλλογή φιλοσοφικών αποφθεγμάτων με τίτλο Πάρεργα και Παραλειπόμενα, και δύο χρόνια μετά, το φιλοσοφικό του έργο άρχισε να βρίσκει την απήχηση στην οποία πάντα απέβλεπε. Βασικό ρόλο σ’ αυτή την αναγνώριση έπαιξε μια θετική κριτική που δημοσιεύθηκε το 1853 ανυπόγραφα στο περιοδικό Westminster Review («Η εικονοκλαστική τάση στη γερμανική φιλοσοφία», του Τζον Όξενφορντ), η οποία, αναγνωρίζοντας τον βασικό ρόλο της «βούλησης» στην κοσμοθεωρία του Σοπενχάουερ, έκανε συγκριτική παρουσίαση του έργου του με το πολύ πιο γνωστό και καθιερωμένο έργο του Φίχτε. Στις 21 Σεπτεμβρίου 1860, ένα χρόνο μετά την τρίτη έκδοση του βασικού του έργου, ο Σοπενχάουερ πέθανε ανώδυνα από καρδιά στο διαμέρισμά του στη Φρανκφούρτη. Ήταν 72 χρόνων.

Πηγή: protoporia.gr

Γιώργος Σεφέρης (29 Φεβρουαρίου 1900 –20 Σεπτεμβρίου 1971)

Κατηγορία Σαν σήμερα | Αναρτήθηκε 20-09-2011 12:06:06 am | Αναδημοσίευση 20-09-2012 | από nskarmoutsos

Πατήστε εδώ

Ο Γιώργος Σεφέρης  (λογοτεχνικό ψευδώνυμο του Γιώργου Σεφεριάδη), γεννήθηκε στις 29 Φεβρουαρίου 1900 στη Σμύρνη, γιος του δικηγόρου και διδάκτορα της Νομικής Σχολής του Παρισιού Στέλιου Σεφεριάδη και της Δέσπως το γένος Γιωργάκη Τενεκίδη. Είχε δύο μικρότερα αδέρφια την Ιωάννα (μετέπειτα σύζυγο του Κωνσταντίνου Τσάτσου) και τον Άγγελο. Η πανεπιστημιακή καριέρα του πατέρα του υπήρξε λαμπρή και κατέληξε το 1933 στην αναγόρευσή του ως Πρύτανη του Πανεπιστημίου Αθηνών και Ακαδημαϊκού. Μετά το ξέσπασμα του πρώτου παγκοσμίου πολέμου το 1914 η οικογένεια Σεφεριάδη εγκαταστάθηκε στην Αθήνα. Στην Αθήνα ο Σεφέρης τέλειωσε το Πρότυπο Κλασικό Γυμνάσιο. Από το 1918 ως το 1924 έζησε στο Παρίσι όπου σπούδασε νομικά και ήρθε σε επαφή με τη σύγχρονή του γαλλική λογοτεχνική παραγωγή. Στο Παρίσι συνεργάστηκε με το φοιτητικό περιοδικό Βωμός (με το ψευδώνυμο Γιώργος Σκαλιώτης), έδωσε μια διάλεξη για τον Jan Moreas στο Σύλλογο Ελλήνων Σπουδαστών και άρχισε να γράφει ποιήματα στα γαλλικά και τα ελληνικά. Το καλοκαίρι του 1924 μετά την αποφοίτησή του από το πανεπιστήμιο έφυγε για το Λονδίνο, όπου έμεινε ως το χειμώνα του επόμενου χρόνου. Εκεί έγραψε το ποίημα Fog. Μετά την επιστροφή του στην Αθήνα άρχισε να γράφει το Ημερολόγιο, και το γνωστό ως Έξι νύχτες στην Ακρόπολη πεζογράφημα και πρωτοδιάβασε τα Απομνημονεύματα του Μακρυγιάννη. Το 1926 πέθανε η μητέρα του και στις 29 Δεκεμβρίου του ίδιου χρόνου ο Σεφέρης διορίστηκε ακόλουθος του Υπουργείου Εξωτερικών. Το 1928 δημοσιεύτηκε η μετάφρασή του από το έργο του Βαλερύ Μια νύχτα με τον κ.Τεστ στη Νέα Εστία. Τον ίδιο χρόνο έγραψε Το ύφος μιας μέρας και το Γράμμα του Μαθιού Πασκάλη. Το 1931 κυκλοφόρησε η πρώτη ποιητική συλλογή του με τίτλο Στροφή, για την οποία ο Παλαμάς δημοσίευσε επιστολή στη Νέα Εστία. Διορίστηκε υποπρόξενος και στη συνέχεια πρόξενος στο Γενικό Προξενείο του Λονδίνου, όπου παρέμεινε ως το 1934. Το 1932 δημοσίευσε τη Στέρνα και το 1935 το Μυθιστόρημα, και τα δύο σε περιορισμένα αντίτυπα. Το 1936 δημοσίευσε το βιβλίο Θ.Σ.Έλιοτ και διορίστηκε Πρόξενος στην Κορυτσά, όπου έμεινε ως το 1937, που ταξίδεψε στο Βουκουρέστι για το Συνέδριο Διαβαλκανικού Τύπου. Τότε πραγματοποιήθηκε και η πρώτη μετάφραση ποιήματός του στα γαλλικά από την Έλλη Λαμπρίδη. Το 1938 διορίστηκε προϊστάμενος της Διευθύνσεως Εξωτερικού Τύπου στην Αθήνα και ένα χρόνο αργότερα γνωρίστηκε με τον Αντρέ Ζιντ στο σπίτι του Κ.Θ.Δημαρά και ταξίδεψε στη Ρουμανία με τον Τ.Παπατσώνη. Το 1940 εξέδωσε τα Ημερολόγιο Καταστρώματος Α’, Ποιήματα 1 και Τετράδιο Γυμνασμάτων (1928-1937). Τον ίδιο χρόνο υπέγραψε μανιφέστο κατά του Ιταλικού Φασισμού και το διάγγελμα του βασιλιά μαζί με το Νικολούδη. Το 1941 παντρεύτηκε τη Μαρώ Ζάννου, εξέδωσε το Χειρόγραφο Σεπτ. ‘41 και ταξίδεψε με την ελληνική κυβέρνηση στη Σούδα, την Αίγυπτο και τη Νότιο Αφρική. Το 1942 εκδόθηκε στην Αλεξάνδρεια η Λύρα του Κάλβου με πρόλογο του Σεφέρη. Ταξίδεψε στην Ιερουσαλήμ και μετατέθηκε στο Κάιρο (Διεύθυνση Τύπου και Πληροφοριών της Ελληνικής Κυβέρνησης). Το 1943 έδωσε διαλέξεις για τον Παλαμά και το Μακρυγιάννη στο Κάιρο και την Αλεξάνδρεια και γνωρίστηκε με το Στρατή Τσίρκα. Το 1944 εκδόθηκαν οι Δοκιμές στο Κάιρο και το Ημερολόγιο Καταστρώματος Β’. Ταξίδεψε με την κυβέρνηση στην Ιταλία και τον Οκτώβρη επέστρεψε στην Ελλάδα. Το 1945 διετέλεσε διευθυντής του πολιτικού γραφείου του Αντιβασιλέα Αρχιεπισκόπου Δαμασκηνού και διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου. Το 1946 γνωρίστηκε με τον Eluard , εξέδωσε τον Ερωτόκριτο, την Κίχλη και διάβασε τη μελέτη του Καβάφης - Έλιοτ · Παράλληλοι στο Βρετανικό Συμβούλιο της Αθήνας. Το 1947 τιμήθηκε με το έπαθλο Παλαμά και ένα χρόνο αργότερα παραιτήθηκε μαζί με πολλούς άλλους συγγραφείς από την Εταιρεία Ελλήνων Λογοτεχνών, τονίζοντας τη φθορά που είχε υποστεί ο θεσμός. Διορίστηκε σύμβουλος πρεσβείας στην Άγκυρα. Το 1949 εκδόθηκε η μετάφρασή του από ποιήματα του Έλιοτ με τίτλο Η έρημη χώρα και άλλα ποιήματα. Το 1950 πέθανε ο αδερφός του Άγγελος στην Αμερική. Τον ίδιο χρόνο ο Σεφέρης ταξίδεψε στη Μικρά Ασία και την Κωνσταντινούπολη. Τον επόμενο χρόνο πέθανε ο πατέρας του · διορίστηκε σύμβουλος στην πρεσβεία του Λονδίνου. Το 1952 μετατέθηκε στη Βηρυτό και το 1953 πραγματοποίησε το πρώτο του ταξίδι στην Κύπρο μαζί με τη γυναίκα του (ακολούθησε δεύτερο ταξίδι τον επόμενο χρόνο και τρίτο το 1955). Το 1956 έγινε διευθυντής στην Β’ Πολιτική Διεύθυνση του Υπουργείου Εξωτερικών και το 1957 συμμετείχε στη συζήτηση για το Κυπριακό στη Νέα Υόρκη. Τότε διορίστηκε πρεσβευτής στο Λονδίνο, όπου παρέμεινε ως το 1962. Το 1960 ανακηρύχτηκε επίτιμος διδάκτωρ των γραμμάτων από το πανεπιστήμιο του Cambridge, το 1961 τιμήθηκε με το βραβείο Foyle και το 1963 με το βραβείο Νόμπελ λογοτεχνίας. Ένα χρόνο αργότερα αναγορεύτηκε επίτιμος διδάκτωρ των Πανεπιστημίων Θεσσαλονίκης και Οξφόρδης και ταξίδεψε στην Ισπανία. Το 1964 δημοσιεύτηκε η μετάφρασή του από το Άσμα ασμάτων και οι Αντιγραφές. Τότε γνωρίστηκε με τον Ezra Pound, ενώ ένα χρόνο αργότερα δημοσιεύτηκαν τα Τρία Κρυφά ποιήματα και εκδόθηκε η μετάφραση της Αποκάλυψης του Ιωάννη. Το 1969 δημοσιεύτηκε η δήλωσή του κατά της χούντας του Παπαδόπουλου και ο Σεφέρης παύτηκε από πρέσβης επί τιμή, ενώ του απαγορεύτηκε και να κάνει χρήση του διπλωματικού του διαβατηρίου. Το 1971 έγραψε το τελευταίο του ποίημα με τίτλο Επί ασπαλάθων. Πέθανε το Σεπτέμβρη του ίδιου χρόνου. Είχε προηγουμένως υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση στο δωδεκαδάκτυλο. Την κηδεία του παρακολούθησαν χιλιάδες κόσμου. Ο Γιώργος Σεφέρης υπήρξε ηγετική μορφή στην ποίηση και τη θεωρία της λογοτεχνίας στην Ελλάδα του εικοστού αιώνα. Με τη σκέψη και τη δημιουργία του ανανέωσε ριζικά τον προσανατολισμό της νεοελληνικής λογοτεχνίας, συνδυάζοντας βαθιά γνώση της παράδοσης και των παγκόσμιων ιδεολογικών ρευμάτων και προτάσσοντας το αίτημα της ελληνικότητας στα πλαίσια της ευρωπαϊκής πραγματικότητας. 1. Για περισσότερα βιογραφικά στοιχεία του Γιώργου Σεφέρη βλ. Σαββίδης Γ.Π., Σχεδίασμα χρονολογίας Γιώργου Σεφέρη (1873-1962). Αθήνα, ανάτυπο από το περιοδικό Εποχή, 1963, Τσάτσου Ιωάννα, Ο αδελφός μου Γιώργος Σεφέρης. Αθήνα, Εστία, 1973, Vitti Mario, «Στοιχεία χρονολογίας. Η ζωή και το έργο του Σεφέρη», Φθορά και λόγος· Εισαγωγή στην ποίηση του Γιώργου Σεφέρη. Αθήνα, Εστία, 1978, Τετράδια Ευθύνης25, 1986, Στασινοπούλου Μαρία, «Χρονολόγιο Γιώργου Σεφέρη», Διαβάζω142, 23/4/1986, σ.38-50 και Δασκαλόπουλος Δημήτρης, «Σεφέρης Γιώργος», Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό9α. Αθήνα, Εκδοτική Αθηνών, 1988.

Πηγή: seferisgiorgos.blogspot.com

Αμαλία Χερνάντεζ: 100 χρόνια από τη γέννηση της

Κατηγορία Σαν σήμερα | Αναρτήθηκε 19-09-2017 12:01:31 pm | από nskarmoutsos

Η διάσημη μεξικανή χορεύτρια και χορογράφος γεννήθηκε σαν σήμερα και πέθανε το 2000. Η ίδια ίδρυσε το Ballet Folklorico de Mexico και μέσω αυτού έκανε γνωστό τον πολιτισμό του Μεξικού σε όλο τον κόσμο.
Γεννημένη το 1917 η Χερνάντεζ μεγάλωσε σε μια εύπορη οικογένεια και πάντα ευχαριστούμε τη μητέρα της που της μετέδωσε την αγάπη για τις τέχνες. Έζησε μια εφηβεία γεμάτη ζωγραφική, τραγούδι και μαθήματα μουσικής και οι γονείς της την ενθάρρυναν πάντα να ασχοληθεί με το χορό. Της είχαν φτιάξει μάλιστα και ένα στούντιο χορού στο σπίτι τους.

Στα 17 της χρόνια ξεκίνησε να σπουδάζει το National School of Dance και παρόλο που έβαλε την καριέρα της σε δεύτερη μοίρα όταν παντρεύτηκε η ανάγκη για να εκφραστεί μέσω του χορού την οδήγησε στο Εθνικό Ινστιτούτο Καλών Τεχνών όπου δίδαξε σύγχρονο χορό.
Μετέπειτα ασχολήθηκε με τους παραδοσιακούς μεξικάνικους λαϊκούς χορούς και συνέβαλε στη δημιουργία ενός νέου στιλ χορού γνωστού ως baile folklorico.
Το 1952, η Χερνάντεζ ίδρυσε το Ballet Folklorico de Μεξικό. Ξεκινώντας με μόλις οκτώ χορευτές, ο θίασος άγγιξε τα τριακόσια άτομα μέσα στα επόμενα χρόνια.
Η επιτυχημένη εμφάνιση του θιάσου, για πρώτη φορά, στην τηλεόραση το 1954, τον οδήγησε σε περιοδεία στη Βόρεια Αμερική ενώ εκπροσώπησε το Μεξικό στους Παναμερικανικούς Αγώνες στο Σικάγο, το 1959.
Το μπαλέτο Folklorico de Mexico συνεχίζει την πορεία μέχρι και σήμερα. Τις πάντα εντυπωσιακές παραστάσεις του έχουν παρακολουθήσει συνολικά περισσότεροι από 22 εκατομμύρια θεατές.
Η Χερνάντεζ, μέχρι το θάνατό της, στις 5 Νοεμβρίου 2000, εργαζόταν μαζί με τις κόρες και τον εγγονό της.

Πηγή: in.gr

Ευρωπαϊκές Ημέρες Πολιτιστικής Κληρονομιάς

Κατηγορία Γενική | Αναρτήθηκε 19-09-2017 11:51:25 am | από nskarmoutsos

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ& ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΥ

ΓΕΝΙΚΗ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΩΝ   & ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗΣ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑΣ

ΕΦΟΡΕΙΑ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΩΝ ΛΑΚΩΝΙΑΣ

Ταχ.Δ/νση: Αγησιλάου 59

231 00 ΣΠΑΡΤΗ                                

Τηλ. 27310 - 25363/28503

Fax27310 - 25363

E-Mail: efalak@culture.gr

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Oι Ευρωπαϊκές Ημέρες Πολιτιστικής Κληρονομιάς έχει καθιερωθεί να εορτάζονται σε ολόκληρη την Ευρώπη, κατά το τελευταίο τριήμερο του Σεπτεμβρίου (22 - 24 Σεπτεμβρίου 2017), με βασικό στόχο του εορτασμού την ευαισθητοποίηση του κοινού στην προστασία και προβολή της εθνικής και της κοινής ευρωπαϊκής πολιτιστικής κληρονομιάς. Για τη διετία 2017-2018 το γενικό θέμα του εορτασμού είναι «ΠΟΛ(ε)ΙΣ» και θα πλαισιώνεται από ποικίλες εκδηλώσεις σε διάφορους αρχαιολογικούς χώρους και μουσεία. Τις ημέρες του εορτασμού (22 - 24/9) η είσοδος στα μουσεία και τους αρχαιολογικούς χώρους είναι ελεύθερη.

Η Εφορεία Αρχαιοτήτων Λακωνίας συμμετέχει στις Ευρωπαϊκές Ημέρες Πολιτιστικής Κληρονομιάς, με τη διοργάνωση εκδηλώσεων στο Αρχαιολογικό Μουσείο Νεάπολης, στο Αρχαίο Θέατρο Γυθείου και στον Αρχαιολογικό Χώρο Κάστρου Γερακίου.

Στις 22 Σεπτεμβρίου:

  • Αρχαιολογικό Μουσείο Νεάπολης: θα υλοποιηθεί το εκπαιδευτικό πρόγραμμα «Ψάχνοντας τις αρχαίες πόλεις της χερσονήσου του Μαλέα», για τους μαθητές της Δ΄ -Ε΄ και Στ΄  Δημοτικού 
  • Αρχαιολογικός Χώρος Κάστρου Γερακίου: θα πραγματοποιηθεί θεματική ξενάγηση μαθητών Δημοτικού, από αρχαιολόγους της Εφορείας, με παράλληλη ενημέρωσή τους για την τοπική χλωρίδα, από εκπροσώπους του Φορέα Διαχείρισης Όρους Πάρνωνα και Υγροτόπου Μουστού.
  • Αρχαίο Θέατρο Γυθείου (8:30 μ.μ.): η Ερασιτεχνική Θεατρική Ομάδα του Δ. Αν. Μάνης θα παρουσιάσει το έργο «Οι κυρίες της αυλής της μικρής μας πόλης»

Οι δράσεις που αφορούν σε σχολικές ομάδες, θα είναι επαναλαμβανόμενες, για τμήματα των 20 μαθητών κάθε φορά. Απαραίτητη κρίνεται η τηλεφωνική προσυνεννόηση, λόγω περιορισμένου αριθμού συμμετεχόντων (Μουσείο Νεάπολης: κα Ελένη Μπισμπή: 2731025363 και Κάστρο Γερακίου: Γ. Κατσουγκράκη: 2731025363 και 28503).

Στις 23 Σεπτεμβρίου:

  •  Αρχαιολογικός Χώρος Κάστρου Γερακίου (5 -7 μ.μ.): ενημερωτικές δράσεις για το ευρύ κοινό, από αρχαιολόγους της ΕΦΑΛΑΚ
  •  Πλατεία του νεώτερου οικισμού Γερακίου (8:30 μ.μ.): εκδήλωση με ζωντανή, παραδοσιακή μουσική και χορούς.
  •  Αρχαίο Θέατρο Γυθείου (8:30 μ.μ.): μουσική εκδήλωση «Συνάντηση πολιτισμών και πόλεων» - Φεστιβάλ Χορωδιών

Στις 24 Σεπτεμβρίου:

  •  Αρχαίο Θέατρο Γυθείου (8:30 μ.μ.): η ομάδα θεατρικής έκφρασης – παιδαγωγικής θεάτρου του Δ. Αν. Μάνης θα παρουσιάσει το θεατρικό δρώμενο «Ο μύθος της Περσεφόνης και η πόλη της Ελευσίνας»

Σημειώνεται ότι οι εκδηλώσεις για μεν το Αρχαίο Θέατρο Γυθείου υλοποιούνται με τη συνεργασία του Ν.Π.Π.Π. του Δήμου Ανατολικής Μάνης, για δε τον Αρχαιολογικό Χώρο Κάστρου Γερακίου με τη συνεργασία του Δήμου Ευρώτα, του Πολιτιστικού Συλλόγου Γερονθρών και του Φιλανθρωπικού Συλλόγου Κυριών και Δεσποινίδων Γερακίου και την υποστήριξη του Α.Σ.Ε.Ε. Αμυκλών «Λακωνία».

Νίκος Σκαλκώτας

Κατηγορία Σαν σήμερα | Αναρτήθηκε 08-03-2012 12:04:58 am | Αναδημοσίευση 08-03-2013 | από nskarmoutsos

Ο Νίκος Σκαλκώτας (Χαλκίδα 8 Μαρτίου 1904, Αθήνα 19 Σεπτεμβρίου 1949 ) ήταν συνθέτης του 20ού αιώνα. Ήταν μέλος της Δεύτερης Βιεννέζικης Σχολής και είχε επιρροές τόσο από την κλασική μουσική όσο και από την Ελληνική παραδοσιακή μουσική.

Γεννήθηκε σ’ ένα έντονα μουσικό περιβάλλον. O προπάππος του, Αλέξανδρος Σκαλκώτας ήταν γνωστός τραγουδιστής, βιολιστής και συνθέτης δημοτικής μουσικής. Ο πατέρας του, Αλέκος Σκαλκώτας, ήταν αυτοδίδακτος φλαουτίστας και ο πρώτος του δάσκαλος. Αργότερα ξεκίνησε τις σπουδές του με το θείο του Κώστα στη Χαλκίδα και συνέχισε στο Ωδείο Αθηνών όπου αποφοίτησε παίρνοντας το Πρώτο Χρυσό Βραβείο το 1920.

Το 1921, έφυγε για σπουδές στο Βερολίνο έχοντας εξασφαλίσει σειρά υποτροφιών. Από το 1921 ως το 1933 έζησε στο Βερολίνο, όπου αρχικά πήρε μαθήματα βιολιού από τον Willy Hess. Το 1923 αποφάσισε να εγκαταλείψει την καριέρα του ως βιολονίστας και έγινε συνθέτης. Σπούδασε σύνθεση με τους Paul Kahn, Paul Juon, Κουρτ Βάιλ, Philipp Jarnach και Άρνολντ Σένμπεργκ. Το 1933, όταν ο Χίτλερ ανέβηκε στην εξουσία, ο Σκαλκώτας γύρισε στη Ελλάδα, όπου ζούσε παίζοντας σε διάφορες ορχήστρες. Ένας άλλος λόγος για τον οποίο μπορεί ο Σκαλκώτας να γύρισε στην Ελλάδα εκείνη την εποχή, είναι ότι η υποτροφία που χρηματοδοτούσε τις σπουδές του έληξε. Στην Αθήνα αναζήτησε άλλους τρόπους χρηματοδότησης, που θα μπορούσε να ήταν κάποια άλλη υποτροφία ή εργασία. Πάντως γρήγορα απογοητεύτηκε από την κατάσταση στη μουσική πραγματικότητα της Αθήνας της εποχής καθώς το κοινό, μη συνηθισμένο στις νέες μουσικές τεχνοτροπίες στις οποίες διδάχτηκε ο Σκαλκώτας, αποδοκίμασε πολλά από τα έργα του.

Τα πρώιμα έργα του Σκαλκώτα, τα περισσότερα από τα οποία έγραψε στο Βερολίνο και μερικά από αυτά στην Αθήνα, είναι χαμένα. Τα πρωιμότερα από τα έργα του που είναι διαθέσιμα σε μας σήμερα χρονολογούνται από το 1922-24 και είναι συνθέσεις για πιάνο καθώς και η ενορχήστρωση του έργου Κρητική Γιορτή του Δημήτρη Μητρόπουλου. Ανάμεσα στα τελευταία έργα που γράφτηκαν στο Βερολίνο είναι η σονάτα για σόλο βιολί, αρκετά έργα για πιάνο, μουσική δωματίου και μερικά συμφωνικά έργα. Κατά την περίοδο 1931-34 ο Σκαλκώτας δεν συνέθεσε τίποτα. Άρχισε να γράφει ξανά στην Αθήνα μέχρι το θάνατό του. Το έργο του περιλαμβάνει συμφωνικά έργα (Ελληνικοί χοροί, η συμφωνική εισαγωγή Η Επιστροφή του Οδυσσέα, το παραμυθόδραμα Η Κόρη και ο Θάνατος, η Κλασική Συμφωνία για πνευστά, μια Συμφωνιέτα και αρκετά κοντσέρτα), έργα μουσικής δωματίου, καθώς και φωνητικά έργα.

Ο Σκαλκώτας πέθανε απρόσμενα το 1949 στην Αθήνα, από μία κήλη που είχε παραμελήσει, οδηγήθηκε σε περισφιγμένη με μοιραία κατάληξη, αφήνοντας μερικά συμφωνικά έργα με ημιτελή ενορχήστρωση. Τα περισσότερα έργα του πρωτοπαρουσιάστηκαν μετά το θάνατό του. Εκτός από το καθαρά μουσικό του έργο, ο Σκαλκώτας συνέταξε ένα σημαντικό θεωρητικό έργο, αποτελούμενο από αρκετά μουσικά άρθρα, μια πραγματεία ενορχήστρωσης, μουσικές αναλύσεις κλπ. Ο Σκαλκώτας γρήγορα διαμόρφωσε το προσωπικό του στυλ μουσικής γραφής έτσι ώστε κάθε επιρροή από τους δασκάλους του σύντομα αφομοιώθηκε δημιουργικά σε ένα τρόπο σύνθεσης που είναι απολύτως προσωπικός και αναγνωρίσιμος. Τα τελευταία χρόνια όλο και περισσότερες είναι οι προσπάθειες Ελλήνων και ξένων πανεπιστημιακών ερευνητών να αναλύσουν τη μουσική του γλώσσα. Επίσης, η δισκογραφική εταιρεία Bis έχει αναλάβει την ηχογράφηση όλων των έργων του.

Η μουσική του

Σύμφωνα με τον συνθέτη και μεγάλο μελετητή του έργου του Νίκου Σκαλκώτα, Γιάννη Α. Παπαϊωάννου, το μουσικό έργο και η ανάπτυξη του ύφους του Σκαλκώτα χωρίζονται σε τρείς περιόδους:

1η Περίοδος (1927-1938)

Περιλαμβάνει και την εποχή που ο Σκαλκώτας βρισκόταν στη Γερμανία. Εκείνη τη περίοδο, κυριαρχεί στα έργα του αυστηρός δωδεκαφθογγισμός. Υπάρχουν βέβαια και εξαιρέσεις, όπως οι "36 Ελληνικοί Χοροί" που δημιουργήθηκαν εκείνη την περίοδο.
Χαρακτηριστικά έργα της 1ης Περίοδου:

Οκτέτο (1931)

Πιάνο Τρίο (1936)

Συμφωνική Σουίτα Νο.1 (1929)

2η Περίοδος (1938-1945)

Ο Σκαλκώτας δημιουργεί έργα μεγάλης διαρκείας και συλλογές συντομότερων έργων. Τα έργα εκείνης της εποχής είναι πιο επικά, με ηρωικώτερη διάθεση.
Χαρακτηριστικά έργα της 2ης Περιόδου:

Κονσέρτο για Πιάνο και δέκα Πνευστά Όργανα (1939)

Η Επιστροφή του Οδυσσέα (1942)

32 Κομμάτια για Πιάνο (1940)

3η Περίοδος (1946-1949)

Η τελευταία περίοδος πριν πεθάνει.Δημιουργεί έργα με δραματικότερη και σκυθρωπή διάθεση. Εκείνη τη περίοδο, εμφανίζονται και έργα εξ' ολοκλήρου τονικά και αρμονικά. Γενικά, σε όλη τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του ο Σκαλκώτας παρέμεινε πιστός στα νεοκλασικά ιδανικά της "Νέας Αντικειμενικότητας" (Neue Sachlichkeit) και της "απόλυτης μουσικής" που διακηρύχθηκαν το 1925. Όπως ο Σένμπεργκ, καλλιέργησε επίμονα κλασικές φόρμες, αλλά ο κατάλογος των έργων του χωρίζεται σε έργα ατονικά και δωδεκαφθογγικά, και σε τονικά έργα, ενώ και οι δύο κατηγορίες εκτείνονται χρονικά σε όλη τη συνθετική του καριέρα. Αυτή η φαινομενική ανομοιογένεια μπορεί να εντάθηκε από την αγάπη του για την ελληνική παραδοσιακή μουσική. Παρόλα αυτά, παρέμεινε σκεπτικιστής στις προσπάθειες των Ελλήνων συγχρόνων του να την ενσωματώσουν στο σύγχρονο συμφωνικό στυλ, και μόνο σε ένα μεγάλο έργο αντιπαρέθεσε και ανάμειξε το παραδοσιακό, το ατονικό και το δωδεκαφθογγικό στυλ: η προγραμματική μουσική στο παραμυθόδραμα του Χρήστου Ευελπίδη "Με του Μαγιού τα μάγια" ο Σκαλκώτας ήταν προφανώς απρόθυμος να αναπτύξει το είδος αυτό των δομικών και στυλιστικών τάσεων που θα είχε προδώσει τα ιδανικά του για ενοποίηση, τα οποία είχε κληρονομήσει από τον Σένμπεργκ. Έτσι μπορεί να ιδωθεί σαν ένας σύνδεσμος ανάμεσα στην Δεύτερη Σχολή της Βιέννης, τη σχολή του Μπουζόνι και του Στραβίνσκι. Ο Σκαλκώτας ήταν ικανός να συνδέει διαφορετικά και κατά κάποιο τρόπο αντιθετικά στοιχεία και να μη συμβιβάζεται, αλλά μάλλον να εμπλουτίζει τη δική του αυθεντικότητα, ποικιλία και δύναμη έκφρασης. Παρόλα αυτά η μουσική του είχε μόνο περιορισμένη επιρροή στις μεταπολεμικές τάσεις, ακόμα και στην Ελλάδα, πιθανόν εξ' αιτίας των χωρίς συμβιβασμούς απαιτήσεων του τόσο από τον ακροατή όσο και από τον εκτελεστή, και των φαινομενικά συντηρητικών δομικών και θεματικών του προτιμήσεων.

Πηγή: el.wikipedia.org

Προηγούμενες αναρτήσεις