Παράλιο Άστρος
logo: Το Άστρος της Θαλάσσης
Αναζήτηση Go

Γκρέγκορ Μέντελ, 1822 - 1884 (Gregor Mendel)

Κατηγορία Σαν σήμερα | Αναρτήθηκε 22-07-2011 12:06:22 am | Αναδημοσίευση 22-07-2012 | από nskarmoutsos

                  

Γκρέγκορ Μέντελ, γεννήθηκε στις 20 Ιουλίου 1822 και πέθανε στις 6 Ιανουαρίου 1884. Υπήρξε βοτανικός και γενετιστής φυτών, ο πρώτος που έθεσε τις μαθηματικές βάσεις της γενετικής, από τον οποίο προήλθε και ο όρος μεντελισμός. Το ενδιαφέρον του για τις φυσικές επιστήμες αναπτύχθηκε αρκετά νωρίς. Μετά από σπουδές δύο ετών στο Φιλοσοφικό ινστιτούτο του Ολμούτζ (Τσεχοσλοβακία), μόνασε στη μονή του τάγματος των Αυγουστινιανών, όπου και χειροτονήθηκε ιερέας το 1847. Το διάστημα 1851-1853 διδάχθηκε θετικές επιστήμες, ενώ όντας καθηγητής πλέον, δίδασκε σε τοπικό γυμνάσιο μέχρι και το 1868, όπου και αναδείχθηκε σε ηγούμενο του μοναστηριού του. Το 1862, συνάδελφοί του ίδρυσαν τη Φυσιογνωστική Εταιρεία, στης οποίας τις συνεδριάσεις, συμμετείχε ενεργά και ο ίδιος.

Αρωγός του οι βιβλιοθήκες του μοναστηριού και του γυμνασίου, που περιείχαν σημαντικά επιστημονικά συγγράμματα για τη γεωργία και τη βοτανική, αποτελώντας για αυτόν εφαλτήριο για τις μελλοντικές του ανακαλύψεις.
Η εξελικτική άποψη της καταγωγής του ανθρώπου προκάλεσε από την αρχή ισχυρές δονήσεις στο συντηρητικό οικοδόμημα της κοσμοθεωρίας μας, που καλλιεργούνταν αξιωματικά σχεδόν από τις εκκλησιαστικές και κοινωνικές «αυθεντίες» της εποχής.
Στα πλαίσια της μελέτης της εξελικτικής αλλαγής, ασχολήθηκε με το φαινόμενο που ονομάζουμε κληρονομικότητα και τους νόμους που της δίνουν υπόσταση. Διασταυρώνοντας ποικιλίες μπιζελιού με σταθερές διαφορές σε μεμονωμένα εναλλακτικά μορφικά χαρακτηριστικά, όπως το ύψος ή το χρώμα, υποθέτοντας ότι η μορφή αυτή στις σταθερές ποικιλίες και στους απογόνους τους οφείλεται σε ζεύγη στοιχειωδών μονάδων κληρονομικότητας, γνωστά ως γονίδια. Οι μονάδες αυτές υπακούν σε απλούς στατιστικούς νόμους, η αρχή των οποίων έγκειται στο γεγονός ότι στα αναπαραγωγικά κύτταρα των υβριδίων, τα μισά μεταβιβάζουν τη μια γονιδιακή μονάδα και τα άλλα μισά την άλλη (Αρχή του διαχωρισμού ή 1ος νόμος Μέντελ). Στην περίπτωση της ύπαρξης περισσοτέρων από ένα ζεύγος εναλλακτικών χαρακτηριστικών, τα διάφορα ζεύγη χαρακτήρων εισέρχονται σε όλους τους δυνατούς συνδυασμούς στους απογόνους. (Αρχή της ανεξάρτητης κατανομής ή 2ος νόμος Μέντελ).
Η Θεωρία αυτή της εξέλιξης με μεταλλάξεις, τυπικά τοποθετημένη στο σταυροδρόμι της επιστήμης και της φιλοσοφίας, τεκμηριώνει τη γενετική ανισότητα των ανθρώπων, τη διαφορά μεταξύ των ικανοτήτων τους. Ήταν ανάγκη να διακριθεί τι οφείλεται στη φυσική επιλογή και τι στην τύχη. Η εξέλιξη έχει ένα σκοπό, και αυτός δεν μπορεί να εναποτεθεί στην τύχη.
Παρότι η θεωρία αυτή και η εργασία που εκπόνησε δημοσιεύτηκαν το 1866, μάλλον δεν είχαν καμία επίδραση στη βιολογική σκέψη της εποχής του, παρότι έφθασε στις μεγαλύτερες βιβλιοθήκες της δυτικής Ευρώπης και Αμερικής. Παρόλα αυτά, ο Μέντελ συνέχισε την έρευνά του, προσπαθώντας να επαληθεύσει τη θεωρία του με πειράματα και με άλλα φυτά. Αν και το ενδιαφέρον του Μέντελ για τη βοτανική και τη μετεωρολογία συνεχίστηκαν σχεδόν μέχρι το θάνατό του, οι θετικές επιστήμες έπαψαν να αποτελούν το επίκεντρο της ζωής του, διότι η εκλογή του ως ηγούμενο του μοναστηριού, το 1868, συνοδεύτηκε από ένα πλήθος διοικητικά καθήκοντα και μια παρατεταμένη διαμάχη με την Αυστρο-Ουγγρική κυβέρνηση για οικονομικούς λόγους.
Τον Μέντελ σέβονταν και αγαπούσαν όλοι οι αδελφοί του μοναχοί και οι συμπολίτες του, αλλά ήταν άγνωστος στην επιστημονική κοινότητα. Η φήμη του ήλθε μόνο μετά το θάνατό του. Ποτέ δεν υπήρξε άλλωστε αυτό το κίνητρο για τις ανακαλύψεις του. Το τι ακολούθησε αποτελεί μέρος της ιστορίας της γενετικής, επιβεβαίωση και επέκταση της θεωρίας του από βιολόγους και ενσωμάτωσή της ως βασικής σε μια γρήγορα αναπτυσσόμενη επιστήμη, με ανυπολόγιστες συνέπειες στην κατανόηση της εξέλιξης, της φυσιολογίας, της βιοχημείας, της ιατρικής, της γεωπονικής και της κοινωνιολογίας. Η απόσταξη της αλήθειας είναι τελικά ευθύνη καθενός.

Πηγή: nea-acropoli.gr

Το «Ηροστράτειον κατόρθωμα»

Κατηγορία Σαν σήμερα | Αναρτήθηκε 21-07-2013 06:23:03 pm | από nskarmoutsos

Σαν σήμερα, ο Ηρόστρατος πυρπολεί το 356 π.Χ το ναό της Αρτέμιδας στην 'Εφεσο, το τέταρτο χρονολογικά από τα επτά Θαύματα του κόσμου.

Το Αρτεμίσιο της Εφέσου

(από τον Κωνσταντίνο Νατσικόπουλο)

"Στην αρχή της 1ης χιλιετίας μια ομάδα αποίκων με αρχηγό τον Άνδροκλο, γιό του βασιλιά της Άττικής Κόδρου εγκαταστάθηκαν στην περιοχή της Εφέσου. Αυτή ήταν η αρχή της εξέλιξης μιας κοινωνίας που κράτησε πολλούς αιώνες.
Η πρώτη κατασκευή στη θέση του Αρτεμισίου της Εφέσου, η οποία χρονολογείται στο β΄μισό του 8ου αι π.Χ. ήταν ένας μικρός περίπτερος ναός αποτελούμενος από 4 κίονες στις στενές πλευρές και 8 στις μακρές, διαστάσεων 6,5* 12 μ.
Ο ναΐσκος αυτός μετασκευάστηκε πολλές φορές. Αρχικά στον 7ο αι προστέθηκε ένα πόδιο, ενώ γύρω στο 6οο π.Χ. εξαφανίστηκαν η περίσταση και το στέγαστρο και παρέμεινε ένας κυβικός οίκος.
Στην τελευταία του φάση με το τεράστιο κτίσμα την εποχή του Κροίσου ακολούθησε ένας ναΐσκος για το λατρευτικό άγαλμα με προσκείμενο βωμό. Δηλαδή τον ναΐσκο αυτό περιέκλειε το 570 π.Χ. το λεγόμενο ΑΡΤΕΜΙΣΙΟ ΤΗΣ ΕΦΕΣΟΥ.
Ήταν ένας ιωνικός δίπτερος ναός, διαστάσεων 55,10 * 115,14 μ. Το επιβλητικότερο δηλαδή και κτισμένο αποκλειστικά από μάρμαρο οικοδόμημα ,του Ελληνικού κόσμου.
Ο δύο αρχιτέκτονες, υπεύθυνοι για την κατασκευή του ήταν ο Χερσίφρων και ο Μεταγένης και προέρχονταν από την Κρήτη. Χρειάστηκαν όμως και τη βοήθεια του Θεόδωρου, ενός άλλου αρχιτέκτονα ο οποίος είχε πάρει μέρος στην κατασκευή του «Ηραίου» της Σάμου, και επομένως είχε εμπειρία στην θεμελίωση μεγάλων οικοδομημάτων σε βαλτώδες έδαφος.
Σύμφωνα με τον Πλίνιο, ο συνολικός αριθμός των κιόνων του ναού ήταν 127, από τους οποίους οι 36 είχαν ανάγλυφες παραστάσεις στο κάτω μέρος τους. Η πρόσοψη του ναού ήταν προσανατολισμένη προς την Δύση. Ο σηκός, το μέρος που βρισκόταν το λατρευτικό άγαλμα, ήταν μακρύς και στενός, όπως επίσης και ο πρόναος.
Το άγαλμα της Αρτέμιδος, το οποίο αξίζει μια ξεχωριστή περιγραφή σε μελλοντική δημοσίευση, βρισκόταν στον μικρό νασκο που προαναφέρθηκε.
Οι βάσεις των κιόνων ήταν οι παραδοσιακές Εφεσιακές. Οι κίονες είχαν ύψος 19 μ. . ο θριγκός του ναού αποτελούνταν από ένα τριταινιωτό επιστύλιο, οδόντες και κυμάτιο και απ’ κει και πάνω ακολουθούσε το γείσο και η σίμη. Το επιστύλιο του ναού ζύγιζε περίπου 24 τόνους, οπότε εάν αναλογιστούμε το ύψος στο οποίο σηκώθηκε (περίπου 20 μ) συμπεραίνουμε ότι η αποπεράτωση του κτηρίου ήταν ένα τεχνολογικό επίτευγμα.
Η παράδοση αναφέρει ότι η ίδια η θεά μέσα σε μια νύχτα τοποθέτησε τον θριγκό του ναού…συνέχεια

Κώστας Καρυωτάκης (1896-1928)

Κατηγορία Σαν σήμερα | Αναρτήθηκε 21-07-2011 12:08:59 am | Αναδημοσίευση 30-10-2012 | από nskarmoutsos

 

Ο ποιητής Κ. Καρυωτάκης, γεννήθηκε στην Τρίπολη στις 30 Οκτωβρίου 1896 και πέθανε στη Πρεβεζα στις 21 Ιουλίου 1928. Ο πατέρας του ήταν από τη Συκιά της Κορινθίας, και η μητέρα του, η Αικατερίνη Σκάγιαννη από την Τρίπολη. Ο πατέρας του ήταν νομομηχανικός κι έτσι στα παιδικά του χρόνια αναγκάστηκε να αλλάζει συνέχεια τόπο διαμονής. Πέρασε από το Αργοστόλι, τη Λευκάδα, τη Λάρισα, την Καλαμάτα, την Αθήνα, τα Χανιά.

Από το 1912 δημοσιεύει ποιήματα σε διάφορα παιδικά περιοδικά. Δεκαεπτά χρονών έρχεται στην Αθήνα, και γράφεται στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Στα τέλη του 1917 πήρε το πτυχίο του. Στη συνέχεια επιχείρησε να ασκήσει το δικηγορικό επάγγελμα, αλλά η έλλειψη πελατείας τον ανάγκασε να ζητήσει δημόσιο διορισμό. Έτσι διορίστηκε υπάλληλος (υπουργικός γραμματέας Α) στη Νομαρχία Θεσσαλονίκης. Μετά την οριστική απαλλαγή του από το στρατό, τοποθετήθηκε στη Νομαρχία Σύρου κι ύστερα βρέθηκε για μερικούς μήνες να ασκεί καθήκοντα νομάρχη στην Άρτα. Στη συνέχεια μετατέθηκε στην Αθήνα και υπηρέτησε στη Νομαρχία Αττικής.

Αισθανόμενος απέχθεια για την κρατική γραφειοκρατία την καυτηριάζει συχνά. Αυτό του στοιχίζει αντιπάθεια και διώξεις από τους ανωτέρους του, με αποτέλεσμα να μετατεθεί πολλές φορές στην επαρχία. Γνωρίζει έτσι τη μιζέρια και την ανία της και αυτό του στοιχίζει και τον πληγώνει βαθιά.

To Φεβρουάριο του 1919 εκδίδει την πρώτη του ποιητική συλλογή "ο πόνος των ανθρώπων και των πραγμάτων", που δεν παίρνει καλή κριτική. Με τον φίλο του Αγη Λεβέντη εκδίδει τον ίδιο χρόνο το σατιρικό περιοδικό "Η Γάμπα". Παρά την επιτυχία του το περιοδικό κυκλοφόρησε μόνο σε έξι τεύχη γιατί η αστυνομία απαγόρευσε την έκδοσή του.

Το 1921 κυκλοφορεί τη δεύτερη συλλογή του τα "Νηπενθή". Την εποχή αυτή συνδέεται στενά με την ποιήτρια Μαρία Πολυδούρη, συνάδελφό του στη Νομαρχία Αττικής. Το 1924 ταξιδεύει στο εξωτερικό, στην Ιταλία (Ρώμη), Γερμανία και Ρουμανία. Το Δεκέμβριο του 1927 εκδίδει την τελευταία του συλλογή, "Ελεγεία και Σάτιρες".

Ο Κώστας Καρυωτάκης τον Ιούνιο του 1928 αποσπάται στην Πρέβεζα. Ήδη είναι αηδιασμένος από τη γραφειοκρατία και τη ζωή του δημόσιου υπάλληλου. Η αηδία γίνεται απόγνωση σε γράμματα που στέλνει σε συγγενείς και φίλους του. Την 1η Ιουλίου στέλνει σε ένα ξάδελφο του το ομώνυμο ποίημα.

ΠΡΕΒΕΖΑ

Θάνατος είναι οι κάργες που χτυπιούνται
στους μαύρους τοίχους και τα κεραμίδια,
θάνατος οι γυναίκες, που αγαπιούνται
καθώς να καθαρίζουνε κρεμμύδια.

Θάνατος οι λεροί, ασήμαντοι δρόμοι
με τα λαμπρά, μεγάλα ονόματά τους,
ο ελαιώνας, γύρω η θάλασσα, κι ακόμη
ο ήλιος, θάνατος μες στους θανάτους.

Θάνατος ο αστυνόμος που διπλώνει
για να ζυγίση μια "ελλειπή" μερίδα,
θάνατος τα ζουμπούλια στο μπαλκόνι,
κι ο δάσκαλος με την εφημερίδα.

Βάσις, Φρουρά, Εξηκονταρχία Πρεβέζης.
Την Κυριακή θ' ακούσουμε την μπάντα.
Επήρα ένα βιβλιάριο Τραπέζης
πρώτη κατάθεσις δραχμαί τριάντα.

Περπατώντας αργά στην προκυμαία,
"Υπάρχω;" λες, κ' ύστερα "δεν υπάρχεις!"
Φτάνει το πλοίο. Υψωμένη σημαία.
Ισως έρχεται ο Κύριος Νομάρχης.

Αν τουλάχιστον, μέσα στους ανθρώπους
αυτούς, ένας επέθαινε από αηδία...
Σιωπηλοί, θλιμμένοι, με σεμνούς τρόπους,
θα διασκεδάζαμε όλοι στην κηδεία.

Πολλοί που αγαπούν την Πρέβεζα θεωρούν ότι ο Καρυωτάκης με αυτό το ποίημα του την αδικεί. Από την άλλη μεριά για ποιά Πρέβεζα μιλάμε; Για την Πρέβεζα που μόλις πριν από 17 χρόνια έχει απελευθερωθεί από τους τούρκους. Για την Πρέβεζα που ο πιο σύντομος τρόπος να την προσεγγίσεις εκείνη την εποχή ήταν ένα πολύωρο ταξίδι με ατμόπλοιο από την Πάτρα. Άλλωστε η Πρέβεζα είχε την ατυχία να βρεθεί στο τέλος της τραγικής διαδρομής του Κώστα Καρυωτάκη, που 20 μέρες μετά αποφασίζει να αυτοκτονήσει. Θα μπορούσε στη θέση της να είναι μια οποιαδήποτε επαρχιακή πόλη του μεσοπολέμου.

Έρνεστ Χέμινγουεϊ

Κατηγορία Σαν σήμερα | Αναρτήθηκε 21-07-2013 12:26:23 am | από nskarmoutsos

O Έρνεστ Μίλλερ Χέμινγουεϊ (Ernest Miller Hemingway, 21 Ιουλίου 1899 - 2 Ιουλίου 1961) ήταν ένας από τους σημαντικότερους Αμερικανούς συγγραφείς του 20ού αιώνα, γνωστός ακόμα και για το δημοσιογραφικό του έργο. Αποτέλεσε μέλος της αποκαλούμενης "Χαμένης Γενιάς" (Lost Generation) των Αμερικανών λογοτεχνών στο Παρίσι, στις δεκαετίες 1920 και 1930. Ανάμεσα στα πιο γνωστά έργα του συγκαταλέγονται Ο Γέρος και η Θάλασσα, Για ποιον χτυπά η καμπάνα και ο Αποχαιρετισμός στα όπλα. Το 1953 τιμήθηκε με το Βραβείο Πούλιτζερ, ενώ τον επόμενο χρόνο βραβεύτηκε με το Νόμπελ Λογοτεχνίας.

Ο Έρνεστ Χέμινγουεϊ γεννήθηκε στο Όουκ Παρκ, προάστιο του Σικάγου. Μετά την αποφοίτησή του από το γυμνάσιο πιάνει δουλειά ως ανταποκριτής στην εφημερίδα Star του Κάνσας Σίτι. Το 1918, στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, υπηρετεί εθελοντικά ως οδηγός ασθενοφόρου στον ιταλικό στρατό και τραυματίζεται σοβαρά από όλμο. Η σχέ­ση του με τη νοσοκόμα Άγκνες φον Kουρόφσκι κατά τη διάρκεια της ανάρρωσής του θα αποτελέσει τον άξονα του αυτοβιογραφικού του μυθιστορήματος Aποχαιρετισμός στα όπλα. Το 1920 επιστρέφει στις ΗΠΑ, όπου και συνεχίζει τη δημοσιογραφική του κα­ριέρα ως ανταποκριτής στη Star του Tορόντο και στη Star Weekly. Ύστερα από δύο χρόνια μετακομίζει στο Παρίσι, όπου συνεχίζει να εργάζεται ως ανταποκριτής σε αμερικανικές εφημερίδες (καλύπτει μεταξύ άλλων και τη Μικρασιατική Kαταστροφή) και παράλληλα συνάπτει φιλικές σχέσεις με την ελίτ των εκπατρισμένων Αμερικανών και Βρετανών διανοουμένων, όπως ο Σκοτ Φιτζέραλντ, η Γερτρούδη Στάιν, ο Φορντ Μάντοξ Φορντ, ο Έζρα Πάουντ κ.ά. Το 1925 εκδίδεται η πρώτη του συλλογή διηγημάτων με τίτλο Στην εποχή μας. Το 1936, έχοντας πλέον επιστρέψει στην Αμερική, καλείται να καλύψει τον Ισπανικό Eμφύλιο για λογαριασμό της Βορειοαμερικα­νικής Ένωσης Εφημερίδων. Το 1939 εγκαθίσταται στο κτήμα Φίνκα Βίχια στην Κούβα και ένα χρόνο αργότερα εκδίδεται το πιο φιλόδοξο μυθιστόρημά του, το Για ποιον χτυπά η καμπάνα, με θέμα τον Ισπανικό Eμφύλιο. Την περίοδο 1942-1944 γίνεται ανταποκριτής του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου στην Eυρώπη. Kατατάσσεται στη Bασιλική Aεροπορία, συμμετέχει στην απόβαση της Nορμανδίας, δίνει την προσωπική του μάχη για την απελευθέρωση του Παρισιού με τη συμμετοχή του στην κατάληψη του στρατηγικής σημασίας ξενοδοχείου «Pιτζ» και προσχωρεί στην Tέταρτη Mεραρχία Πεζικού. Το 1952 εκδίδεται η κλασική νουβέλα του Ο γέρος και η θάλασσα, για την οποία κερδίζει το βραβείο Πούλιτζερ. Το 1954 η Σουηδική Ακαδημία του απονέμει το Νόμπελ Λογοτεχνίας. Ύστερα από πολλά ψυχολογικά και σωματικά προβλήματα, κι αφού επιστρέφει μετά από επιμονή της γυναίκας του στις ΗΠΑ, ο Χέμινγουεϊ αυτοκτονεί στις 2 Iουλίου 1961, σε ηλικία 62 ετών, με τον ίδιο τρόπο που είχε αυτοκτονήσει και ο πατέρας του, με κυνηγετική καραμπίνα, στη φάρμα του στο Άινταχο. Μετά το θάνατό του εκδίδονται τα έργα του Μια κινητή γιορτή (1964), αφήγημα το οποίο αναφέρεται στη ζωή και την καλλιτεχνική σκηνή του Παρισιού τη δεκαετία του ’20, το μυθιστόρημα Νησιά στον Κόλπο (1970), το οποίο ο Χέμινγουεϊ είχε αρχίσει να γράφει τη δεκαετία του ’30, και το μυθιστόρημά του O κήπος της Eδέμ (1986), το οποίο ο Xέμινγουεϊ είχε αρχίσει να γράφει το 1946.

Σωτήρης Πέτρουλας

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 21-07-2014 12:25:00 am | από nskarmoutsos

Στις 21 Ιούλη του 1965, το βράδυ έπεφτε νεκρός στην Αθήνα από τα χτυπήματα των αστυνομικών ο νεολαίος αγωνιστής, στέλεχος της Δημοκρατικής Νεολαίας Λαμπράκη Σωτήρης Πέτρουλας. Το όνομα του γίνεται τραγούδι.

Γεννήθηκε στο Οίτυλο της Μάνης το 1943 και σε νεαρή ηλικία οργανώθηκε στη Νεολαία Ε.Δ.Α. Φοίτησε στη Μέση Εμπορική Σχολή Αθηνών και συνέχισε τις σπουδές του στην Α.Σ.Ο.Ε.Ε.. Αποβλήθηκε για ένα χρόνο από τη σχολή για πολιτικούς λόγους ενώ είχε εκλεγεί μέλος της διοικούσας επιτροπής της Νεολαίας Ε.Δ.Α. Πρωταγωνίστησε σε όλες τις φοιτητικές κινητοποιήσεις και αργότερα προσχώρησε στην Δημοκρατική Νεολαία Λαμπράκη, στης οποίας το ιδρυτικό συνέδριο συμμετείχε.

Την 21η Ιουλίου 1965 συμμετείχε σε μεγάλη διαδήλωση φοιτητών στην Αθήνα την οποία κατά τις πρώτες βραδυνές ώρες προσπάθησε η Αστυνομία να διαλύσει κάνοντας χρήση γκλομπς και δακρυγόνων. Στη σύγκρουση αυτή φέρεται να τραυματίστηκαν και να συνελήφθησαν περίπου 250 διαδηλωτές, μεταξύ των οποίων και ο Σωτήρης Πέτρουλας, στη διασταύρωση των οδών Σταδίου και Λαδά, γύρω στις 22.00. Η πρώτη καταγραφή του χτυπημένου Πέτρουλα αναφέρεται στις 03:00 το πρωί της 22ας Ιουλίου στο Σταθμό Α΄ Βοηθειών του Ε.Σ. στην οδό Γ΄ Σεπτεμβρίου όπου και διαπιστώνεται ο θάνατός του. Το ψευδές επίσημο πόρισμα της ιατροδικαστικής εξέτασης που έκαναν αστυνομικοί με στολές γιατρών έκανε λόγο για θάνατο που προκλήθηκε από ασφυξία λόγω δακρυγόνου, εκδοχή η οποία αφήνει ανεξήγητα τα ολικά σχισίματα στο λαιμό του που διαπίστωσαν οι δικοί του όταν πήραν τον νεκρό. Παρότι η επίσημη αφήγηση των γεγονότων δεν άλλαξε ποτέ, μεταγενέστερη ιατροδικαστική εξέταση από γιατρούς της οικογένειας έδειξε πως ο Πέτρουλας στραγγαλίστηκε. Η αστυνομία επεδίωξε την ταφή του κρυφά από τους γονείς του και πριν ανατείλει ο ήλιος. Ο παπάς αρνήθηκε να κάνει την ταφή. Η κηδεία του στη συνέχεια πήρε τη μορφή διαδήλωσης.

Τότε ο Γεώργιος Παπανδρέου, καταγγέλλοντας δημόσια την κυβέρνηση Νόβα, έκανε την ακόλουθη δήλωση:

«Η κυβέρνηση Νόβα δεν ηρκέσθη να είναι κυβέρνησις προδοσίας. Έγινε και κυβέρνησις αίματος

Πρέπει να εξαφανισθή από προσώπου της γης και να λογοδοτήσει δια τα εγκλήματά της.»

Το 1975 το Δ.Σ. του φοιτητικού συλλόγου της Ανωτάτης Σχολής Οικονομικών και Εμπορικών Επιστημών αποφάσισε να ονομάσει τον σύλλογο φοιτητών "Σωτήρης Πέτρουλας" και να τον ανακηρύξει επίτιμο μέλος του. Ο δε Μίκης Θεοδωράκης έγραψε για τον τραγικό θάνατό του το ομώνυμο τραγούδι.
Επίσης, ο Δήμος Αθηναίων, τιμώντας τον Σ. Πέτρουλα, έδωσε το όνομά του σε δημοτικό αθλητικό κέντρο της Αθήνας που βρίσκεται ΒΔ της Πανεπιστημιούπολης.

Shicheng City: H «Χαμένη Ατλαντίδα» της Κίνας

Κατηγορία Παράξενα | Αναρτήθηκε 20-07-2017 09:38:10 am | από nskarmoutsos

Λίγους μήνες πριν, το περιοδικό “National Geographic” δημοσίευσε μια σειρά από εντυπωσιακές φωτογραφίες από την πόλη Shicheng (γνωστή και ως Lion City), προκαλώντας το ενδιαφέρον του κόσμου που δεν γνώριζε την ύπαρξή της αλλά και όσων ήξεραν καλά την ιστορία της.
Η πόλη δημιουργήθηκε πριν από 1.339 χρόνια περίπου στην περιοχή Zhejiang, στην ανατολική επαρχία της Κίνας, και βυθίστηκε κάτω από τα νερά της λίμνης Qiandao μόλις το 1959, μετά από την κατασκευή του υδροηλεκτρικού σταθμού στον ποταμό Xinan.

Αρχαιολόγοι από όλο τον κόσμο βρέθηκαν μπροστά σε μία “καλοδιατηρημένη” υποθαλάσσια πόλη, δεδομένου ότι τα κτίρια προστατεύονται καλύτερα μέσα στο νερό τόσο από τη διάβρωση που προκαλεί ο άνεμος και η βροχή όσο και ο ήλιος, συγκριτικά με μια αρχαία πόλη που βρίσκεται στην επιφάνεια του εδάφους.

Τα σπίτια, οι τοίχοι, οι καμάρες, οι πλακόστρωτοι δρόμοι, οι πύλες εισόδυ της πόλης, τα μνημεία παραμένουν σχεδόν ανέπαφα, με την πόλη να αποτελεί ένα αμίμητο ιστορικό μνημείο, που όμοιό του δεν υπάρχει.

Σύμφωνα με ιστορικά στοιχεία, η πόλη Shicheng ήταν κάποτε πολιτικό, πολιτιστικό και οικονομικό κέντρο της ευρύτερης περιοχής Sui’an, μέχρι τη στιγμή που η αίγλη της χάθηκε για πάντα στα βαθιά νερά της λίμνης.
ΠΗΓΗ: perierga.gr

Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου: Ειρήνη / Αριστοφάνη, 21 και 22 Ιουλίου -21.00-

Κατηγορία Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου | Αναρτήθηκε 20-07-2017 09:24:50 am | από nskarmoutsos

Εθνικό Θέατρο – Ειρήνη / Αριστοφάνη

Σκηνοθεσία: Κωνσταντίνος Αρβανιτάκης

Το Εθνικό Θέατρο ανέθεσε στον σπουδαίο συνθέτη Νίκο Κυπουργό τη μουσική σύνθεση και στον ταλαντούχο νέο συγγραφέα Δημοσθένη Παπαμάρκο το λιμπρέτο για τη δημιουργία μιας μουσικής παράστασης που βασίζεται στην Ειρήνη του Αριστοφάνη. Τη σκηνοθεσία έχει αναλάβει ο καταξιωμένος σκηνοθέτης Κωνσταντίνος Αρβανιτάκης, ενώ τον ρόλο του Τρυγαίου ερμηνεύει ο πάντοτε απρόβλεπτος Τζίμης Πανούσης. Η Καμεράτα - Ορχήστρα των Φίλων της Μουσικής, υπό τη διεύθυνση του διεθνούς φήμης μαέστρου Γιώργου Πέτρου, συνοδεύει ζωντανά την παράσταση στην Επίδαυρο. Η Ειρήνη παρουσιάστηκε στα Μεγάλα Διονύσια το 421 π.Χ., αποσπώντας το δεύτερο βραβείο, λίγες μόλις ημέρες πριν από τη σύναψη της Νικίειας Ειρήνης, που συνοδευόταν από ελπίδες για το τέλος του Πελοποννησιακού πολέμου. Αυτή ακριβώς η εύθραυστη, όπως αποδείχθηκε, ισορροπία μεταξύ του πολέμου και της ειρήνης, το ηρακλείτειο ρητό «Πόλεμος πάντων μεν πατήρ εστί» και το ακανθώδες ερώτημα κατά πόσο η ειρήνη είναι συνώνυμο της ευτυχίας και της αρετής εμπνέουν τους συντελεστές της ιδιαίτερης αυτής παράστασης. 

Μουσική-Ενορχήστρωση: Νίκος Κυπουργός
Μουσική διεύθυνση: Γιώργος Πέτρου
Λιμπρέτο: Δημοσθένης Παπαμάρκος
Σκηνοθεσία: Κωνσταντίνος Αρβανιτάκης
Χορογραφία: Σεσίλ Μικρούτσικου
Projection  mapping: Στάθης Μήτσιος
Φωτισμοί: Αλέκος Αναστασίου
Κοστούμια: Ελένη Μανωλοπούλου
Βοηθός ενορχηστρωτή: Θοδωρής Κοτεπάνος
Βοηθός μουσικού διευθυντή & μουσική διδασκαλία: Νίκος Λαάρης
Βοηθός σκηνοθέτη: Μαριάνθη Γραμματικού

Με τη συμμετοχή της Καμεράτα – Ορχήστρας των Φίλων της Μουσικής υπό τη διεύθυνση του Γιώργου Πέτρου
Διανομή: Τζίμης Πανούσης (Τρυγαίος), Τάσης Χριστογιαννόπουλος (Ερμής), Ειρήνη Καράγιαννη (Ειρήνη), Αιμιλιανός Σταματάκης (Πόλεμος/Χορός)
Χορός: Ασημίνα Αναστασοπούλου, Θωμάς Βελισσάρης (Οπλοπώλης), Δημήτρης Γεωργιάδης (Παις Κλεωνύμου), Γιάννης Δενδρινός (Δρεπανοπώλης), Βάσια Ζαχαροπούλου (Κόρη Α), Ευαγγελία Καρακατσάνη (Τροφός), Νίκος Καρδώνης (Δούλος), Γιασεμί Κηλαηδόνη, Γιάννης Κλίνης (Ιεροκλής), Ελίτα Κουνάδη (Κόρη Β), Ηλίας Κουνέλας (Παις Λαμάχου), Ελένη Μπούκλη (Οπώρα), Μαρία Νίκα, Γιάννης Σελητσανιώτης (Κυδοιμός), Βασιλική Τρουφάκου (Θεωρία), Αντιγόνη Φρυδά

Γιάννης Τσαρούχης, ένας «ερευνητής με μεγάλη περιέργεια»

Κατηγορία Σαν σήμερα | Αναρτήθηκε 20-07-2012 06:11:04 pm | από nskarmoutsos

«Ένας επαναστάτης δε γίνεται να 'ναι συνάμα και κλασικός. Αλλά με τον Τσαρούχη γίνεται», θα γράψει ο Οδυσσέας Ελύτης. Ο ίδιος θα πει για τον εαυτό του «είμαι ερευνητής με μεγάλη περιέργεια που ενθουσιάζεται κάθε τόσο απ’ τις ανακαλύψεις του για μια στιγμή και ύστερα απογοητευμένος ψάχνει αλλού». Ό,τι χαρακτηρισμό και να του αποδώσουμε, το μόνο σίγουρο είναι ότι το έργο του σημάδεψε την ελληνική τέχνη του 20ού αιώνα με τέτοιο τρόπο, που δεν μπορούμε να μιλάμε για τα χρόνια αυτά χωρίς να συμπεριλαμβάνουμε το όνομά του. Ο Τσαρούχης πέθανε στις 20 Ιουλίου 1989.

Ο Γιάννης Τσαρούχης γεννήθηκε στον Πειραιά στις 13 Ιανουαρίου 1910 καταγόμενος από την γνωστή οικογένεια Μεταξά από τα Ψαρά. Τα πρώτα του έργα τα εξέθεσε το 1929 στο «Άσυλο Τέχνης». Η επιτυχία που σημείωσε τον οδήγησε στη συνέχεια να φοιτήσει στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών του Μετσόβιου Πολυτεχνείου (1929 - 1935). Παράλληλα, μαθήτευσε κοντά στον Κόντογλου (1931 - 1934), ο οποίος τον μύησε στη βυζαντινή αγιογραφία, ενώ μελέτησε τη λαϊκή αρχιτεκτονική και ενδυμασία. Μαζί με τους Πικιώνη, Κόντογλου και Αγγ. Χατζημιχάλη πρωτοστάτησε στο αίτημα της εποχής για την ελληνικότητα της τέχνης.

Την περίοδο 1935-1936, αφού πρώτα επισκέφτηκε τη Κωνσταντινούπολη, ταξίδεψε στο Παρίσι και στην Ιταλία. Επισκεπτόμενος τα διάφορα μουσεία ήρθε σε επαφή με δημιουργίες της Αναγέννησης και του Ιμπρεσιονισμού καθώς και με τα σύγχρονα καλλιτεχνικά ρεύματα της εποχής του. Ανακάλυψε το έργο του Θεόφιλου και γνώρισε καλλιτέχνες όπως ο Ματίς και ο Τζακομέτι.

Δύο χρόνια μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα, πραγματοποίησε την πρώτη του ατομική έκθεση στο κατάστημα Αλεξοπούλου της οδού Νίκης στην Αθήνα με έργα ιδιαίτερης προσωπικότητας που εξήραν οι τότε τεχνοκριτικοί Παπαντωνίου και Καπετανάκης. Το 1947 πραγματοποίησε 2 ατομικές εκθέσεις με υδατογραφίες και θεατρικά προσχέδια.

Το 1950 μετέβη εκ νέου στο Παρίσι ενώ τρία χρόνια μετά υπέγραψε συμβόλαιο με τη γκαλερί Ιόλας της Ν. Υόρκης. Το 1956 υπήρξε υποψήφιος για το βραβείο Γκούγκενχαϊμ και το 1958 πήρε μέρος στη Μπιενάλε της Βενετίας. Λίγα χρόνια αργότερα εγκαταστάθηκε στο Παρίσι.

Το 1982 εγκαινιάστηκε το Μουσείο Γιάννη Τσαρούχη στο Μαρούσι, στο σπίτι του καλλιτέχνη, που ο ίδιος μετέτρεψε σε μουσείο παραχωρώντας την προσωπική συλλογή των έργων του. Παράλληλα λειτουργεί το Ίδρυμα Τσαρούχη με σκοπό τη διάδοση του έργου του ζωγράφου. Παράλληλα με τη ζωγραφική, ο Γιάννης Τσαρούχης ασχολήθηκε και με τη θεατρική σκηνοθεσία και μάλιστα από το 1928. Σχεδίασε σκηνικά και ενδυμασίες για τα θέατρα Εθνικό, Κοτοπούλη, Δημοτικό Πειραιώς κ.ά., καθώς και για το κλασικό έργο «Ρωμαίος και Ιουλιέτα» που ανέβηκε το 1954, στον τότε Βασιλικό κήπο και σήμερα Εθνικό.

Το 1989 ετοιμαζόταν να ανεβάσει τον «Ορέστη» του Ευριπίδη, σε δική του μετάφραση, όμως, ο θάνατός του στις 20 Ιουλίου του το απαγόρευσε.

«Δύο είναι οι βασικές αναζητήσεις μου παρόλες τις χίλιες διαφορές που παρουσιάζουν τα έργα μου μεταξύ τους. Η μία είναι νεοκλασική και προσπαθεί να αφομοιώσει το αρχαίο κλασικό ιδεώδες, όπως το εξέφρασε το Μπαρόκ και η Αναγέννηση. Η άλλη μου τάση είναι να εκφράσω όλες μου τις αντιρρήσεις για το ίδιο το ιδανικό μου».

Έτσι περιγράφει τις καλλιτεχνικές του αναζητήσεις ο Τσαρούχης ενώ έγραφε «Μου αρέσει να ζωγραφίζω γυμνά, γιατί έτσι μπορεί κανείς να κατανοήσει την ψυχική γεωμετρία του ανθρώπου», έγραφε ο Γιάννης Τσαρούχης στα 72 του, το 1982.

Αυτός ο ιδιοφυής δημιουργός με το πολυπρισματικό έργο, απεικόνιζε το ζήτημα της πρόδηλης ή συγκαλυμμένης ομοφυλοφιλικής ερωτικότητας μέσα από πολύ σημαντικούς πίνακές του (π.χ με τους γυμνούς και ντυμένους ναύτες) που ήταν ένα είδος ταμπού, το οποίο, όμως, σέβονταν ιστορικοί και κριτικοί τέχνης.

Ενθουσιασμός και αυτοδιάψευση

Κοπιώδης έρευνα και ταξίδια αναζήτησης στο πυθμένα της ψυχής. Αμφιβολία και διαφύλαξη των πιο απόκρυφων μυστικών της τέχνης. Θαυμασμός για το παρελθόν αλλά και όραμα για το μέλλον. Έλξη της γνώσης και σιωπηρή απεικόνιση όσων τον βασάνιζαν. Αγωνία του απόλυτου και παραδοχή του μέτρου. Απεικόνιση του ομοφυλοφιλικού έρωτα, στροφή προς τον εαυτό του, εμβάθυνση στο μυστικισμό, το βίωμα του αποκλεισμού και ύστερα η σιωπή...

Χαρακτηριστικά που συνόδεψαν την προσωπικότητα του Τσαρούχη μέχρι το τέλος της ζωής του. Αυτοί είναι οι λόγοι που τον έχουμε ανάγκη σήμερα: η ιδιοφυΐα του, η ανησυχία του, τα βάσανα του.

Πηγή: tvxs.gr

20 Ιουλίου 1969: Ένα μικρό βήμα για τον άνθρωπο, ένα μεγάλο για την ανθρωπότητα...

Κατηγορία Σαν σήμερα | Αναρτήθηκε 20-07-2014 01:36:18 pm | από nskarmoutsos

Οι αστροναύτες του Apollo 11 Edwin E. "Buzz" Aldrin Jr., Neil Armstrong και Michael Collins πετυχαίνουν το έως τότε ακατόρθωτο: στη φωτογραφία ο "Buzz" Aldrin περπατάει για πρώτη φορά στο φεγγάρι και ο Neil Armstrong απαθανατίζει την ιστορική στιγμή...

Πηγή: protothema.gr

Στρατής Μυριβήλης

Κατηγορία Σαν σήμερα | Αναρτήθηκε 19-07-2011 12:29:30 am | Αναδημοσίευση 19-07-2012 | από nskarmoutsos

Στρατής Μυριβήλης, (30 Ιουνίου 1892 - 19 Ιουλίου 1969), το πραγματικό του όνομα Στρατής Σταματόπουλος. Σύγχρονος Έλληνας λογοτέχνης. Γεννήθηκε το 1892 στη Συκαμιά της Λέσβου. Ο πατέρας του ήταν έμπορος, ενώ η μητέρα του καταγόταν από οικογένεια με πνευματική δράση στο νησί. Ήδη από τα σχολικά του χρόνια ο μικρός Στρατής ήταν ζωηρός και δεν μπορούσε να αντέξει την πειθαρχία του σχολείου. Αγαπούσε να ξεφεύγει στους χώρους της φαντασίας και παραμελούσε τα μαθήματά του. Το 1910 τελειώνει το εξατάξιο γυμνάσιο της Μυτιλήνης, ενώ ήδη έχει εκφράσει τη λογοτεχνική του φλέβα ακολουθώντας το δρόμο του δημοτικισμού. Την ίδια εποχή χρονολογείται και το πρώτο του μυθιστόρημα «Ο σεισμός» ή «Η Θεία οργή», το οποίο αναφερόταν στο μεγάλο σεισμό του1867 που είχε πλήξει τη Μυτιλήνη. Την ίδια χρονιά εγγράφεται στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας, όπου σπουδάζει φιλολογία και νομικά.

Διέκοψε τις σπουδές και πήγε εθελοντής στο στρατό, όταν κηρύχθηκε ο Βαλκανικός πόλεμος (1912 – 1913). Σε συνέχεια και ως ο 1922 πήρε μέρος σε όλους τους πολέμους στη Μακεδονία , στη Θράκη, και τη Μ.Ασία. Τραυματίστηκε κάμποσες φορές. Απολύθηκε από το στρατό ύστερα από τη Μικρασιατική καταστροφή. Το περίφημο μυθιστόρημά του «Η ζωή εν τάφω» έχει της ρίζες του στην μακρόχρονη πολεμική του ζωή. Δημοσιεύτηκε πρώτα στην εφημερίδα του «Καμπάνα», που έβγαζε στη Μυτιλήνη και το 1914 βγήκε σε βιβλίο. Έκανε πολύ μεγάλη εντύπωση για το γλαφυρό ύφος και το ρεαλισμό του. Δίνει ζωντανά και παραστατικά τη φρίκη και το δράμα το πολέμου. Είναι διαποτισμένο από βαθύ ανθρωπισμό και αγάπη για τη ζωή. Διαβάστηκε πολύ όσο λίγα από τα ελληνικά λογοτεχνικά βιβλία. Γι αυτό βγήκε σε επανειλημμένες εκδόσεις, με ορισμένες αλλαγές και πρόλογο του συγγραφέα. Με το έργο του επιβλήθηκε και αναγνωρίστηκε σαν ένας απ’ τους καλύτερους πεζογράφους μας του μεσοπολέμου.

Άλλα βιβλία του, μυθιστορήματα και διηγήματα είναι: «Διηγήματα», «Η δασκάλα με τα χρυσά μάτια», «Το πράσινο βιβλίο», το παιδικό βιβλίο «Ο Αργοναύτης», «Το τραγούδι της Γης», «Το γαλάζιο βιβλίο», «Μικρές φωτιές», «Ο Βασίλης ο Αρβανίτης», «Η Παναγιά γοργόνα» και άλλα. Πολλά βιβλία του έχουν μεταφραστεί σε ξένες γλώσσες.

Στο παρελθόν είχε συνεργαστεί με το περιοδικό «Ο Μυτιληνιός», ενώ τα πρώτα γνωστά δημοσιεύματα του είδαν το φως της δημοσιότητας στο περιοδικό «Νεότης» της Σμύρνης. Εργάστηκε ακόμη ως δάσκαλός στο Μανταμάδο της Λέσβου, στην εφημερίδα «Σάλπιγγα» της Μυτιλήνης και ως δημοσιογράφος στην Αθήνα. Ήταν επίσης διευθυντής στις εφημερίδες «Ταχυδρόμος» της Μυτιλήνης και «Δημοκρατία» της Αθήνας (1930), καθώς και χρονογράφος και λογοτεχνικός συνεργάτης σε πολλές άλλες. Το 1934 ο Μυριβήλης πήρε θέση στο ΕΙΡ, με το λογοτεχνικό τέταρτο της Κυριακής, ενώ παράλληλα διορίστηκε τμηματάρχης στη βιβλιοθήκη της Βουλής. Τότε ίδρυσε και την Εθνική Εταιρεία Ελλήνων Λογοτεχνών, της οποίας υπήρξε ισόβιος πρόεδρος. Έγινε ακαδημαϊκός το 1958.

Έντονη φυσιολατρία χαρακτηρίζει το έργο του Μυριβήλη. Έχει το δικό του ιδιαίτερο γλαφυρό, μεγαλόπνοο και προσωπικό ύφος.

Περισσότερα για τον Στρατή Μυριβήλη εδώ

Προηγούμενες αναρτήσεις