Παράλιο Άστρος
logo: Το Άστρος της Θαλάσσης
Αναζήτηση Go

Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου: «Πέρσες» του Αισχύλου, 11 και 12 Αυγούστου -21.00-

Κατηγορία Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου | Αναρτήθηκε 09-08-2017 10:07:01 am | από nskarmoutsos

Θεατρικός Οργανισμός Κύπρου, Πέρσες / Αισχύλου https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A0%CE%AD%CF%81%CF%83%CE%B5%CF%82_(%CE%91%CE%B9%CF%83%CF%87%CF%8D%CE%BB%CE%BF%CF%85)
Σκηνοθεσία: Άρης Μπινιάρης

Για πρώτη φορά στην Επίδαυρο, σε μια παραγωγή του ΘΟΚ με πλειάδα σπουδαίων Ελλαδιτών και Κυπρίων ηθοποιών, ο νεότατος Άρης Μπινιάρης, που έχει διακριθεί για τις εκρηκτικές παραστάσεις του τα τελευταία χρόνια, προτείνει μια ζωντανή σύνθεση ποιητικού λόγου, μουσικής και θεατρικής δράσης. Όχημα της παράστασης, που δομείται στη συνάντηση του ρυθμού και της λέξης, είναι η μουσικότητα. Όλοι οι βασικοί χαρακτήρες, όπως και ο χορός, ερμηνεύονται με τρόπο που αποκαλύπτει τη μουσική υφή του έργου. Η παράσταση ξεδιπλώνεται μέσα από τη δράση, τη λέξη, το τραγούδισμα και τον χορό, αναζητώντας μια θεμελιώδη απλότητα, που θα αναδείξει τις αδιάκοπες εσωτερικές δονήσεις του αρχαίου ελληνικού δράματος. 

Μετάφραση: Παναγιώτης Μουλλάς
Σκηνοθεσία - Mουσική δραματουργία: Άρης Μπινιάρης
Δραματουργική συνεργασία: Αντώνης Σολωμού
Μετρική διδασκαλία: Θεόδωρος Στεφανόπουλος
Σκηνικά: Κωνσταντίνος Λουκά
Κοστούμια: Ελένη Τζιρκαλλή
Κινησιολογία: Λία Χαράκη
Σχεδιασμός φωτισμού: Γεώργιος Κουκουμάς
Ηχητικός σχεδιασμός: Γιώργος Χριστοφή
Αγγλικοί υπέρτιτλοι: Μαρία Καλλίδου
Παίζουν: Καρυοφυλλιά Καραμπέτη (Άτοσσα), Χάρης Χαραλάμπους (Αγγελιαφόρος), Νίκος Ψαρράς (Δαρείος), Αντώνης Μυριαγκός (Ξέρξης)
Χορός: Ηλίας Ανδρέου, Πέτρος Γιωρκάτζης, Γιώργος Ευαγόρου, Λευτέρης Ζαμπετάκης, Νεκτάριος Θεοδώρου, Μάριος Κωνσταντίνου, Παναγιώτης Λάρκου, Δαυίδ Μαλτέζε, Γιάννης Μίνως, Άρης Μπινιάρης, Ονησίφορος Ονησιφόρου, Αντρέας Παπαμιχαλόπουλος, Μάνος Πετράκης, Στέφανος Πίττας, Κωνσταντίνος Σεβδαλής

Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου: «Μήδεια» του Ευριπίδη, 4 και 5 Αυγούστου -21.00-

Κατηγορία Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου | Αναρτήθηκε 04-08-2017 09:23:22 am | από nskarmoutsos

Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν – ΔΗΠΕΘΕ Ιωαννίνων, Μήδεια / Ευριπίδη

Σκηνοθεσία: Μαριάννα Κάλμπαρη

«Δύο φορές βάρβαρη η Μήδεια, από καταγωγή και από έρωτα» γράφει στον πρόλογο της μετάφρασής του ο Γιώργος Χειμωνάς. Δύο όψεις έχει ο έρωτας: τη «βάρβαρη», τη βυθισμένη στον πόνο και στο σκοτάδι αλλά και την ονειρική, την ηδονική, την ιδανική. Μέσα από το μύθο της Μήδειας όπως αυτός παρουσιάζεται στο έργο του Ευριπίδη αλλά και μέσα από ένθετα στα στάσιμα του έργου κείμενα και ποιήματα αρχαιοελληνικής γραμματείας, η παράσταση του Θεάτρου Τέχνης επιθυμεί να μιλήσει για το ανεξήγητο του έρωτα. Γι’ αυτό το «μέγα κακό που σπαράζει τους ανθρώπους».   Για τον πόθο που είναι δεμένος με τον πόνο, για τους όρκους αιώνιας αγάπης και πίστης που δίνονται για να καταπατηθούν, για την προδοσία, την εκδίκηση, την καταστροφή. Γι’ αυτό το τρομακτικό πέρασμα από το φως στο σκοτάδι της βαρβαρότητας του έρωτα. Γιατί «δεν υπάρχει οργή πιο φοβερή και αθεράπευτη από αυτήν που γεννιέται ανάμεσα σε ανθρώπους που είχαν αγαπηθεί».

Μετάφραση: Γιώργος Χειμωνάς
Σκηνοθεσία: Μαριάννα Κάλμπαρη
Δραματουργική επεξεργασία: Μαριάννα Κάλμπαρη - Έλενα Τριανταφυλλοπούλου
Σκηνικό –κοστούμια: Κωνσταντίνος Ζαμάνης
Μουσική σύνθεση: Παναγιώτης Καλαντζόπουλος
Κίνηση: Μαρίζα Τσίγκα
Σχεδιασμός φωτισμών: Στέλλα Κάλτσου
Α’ Βοηθός σκηνοθέτη: Κατερίνα Γεωργουδάκη
Β’ Βοηθός σκηνοθέτη: Μαριλένα Μόσχου
Βοηθός συνθέτη: Βάϊος Πράπας
Βοηθός σκηνογράφου: Μαρία Παπαδοπούλου
Βοηθός σχεδιαστή φωτισμών: Στέβη Κουτσοθανάση

Πρωταγωνιστούν: Μαρία Ναυπλιώτου, Χάρης Φραγκούλης και αλφαβητικά οι Γεράσιμος Γεννατάς, Μαριάννα Κάλμπαρη, Αλεξάνδρα Καζάζου, Σύρμω Κεκέ, Ιωάννα Μαυρέα, Αλέξανδρος Μυλωνάς, Κωνσταντίνα Τάκαλου, Θεοδώρα Τζήμου.
Χορός: Λήδα Κουτσοδασκάλου, Βασιλίνα Κατερίνη, Μάριος Κρητικόπουλος, Ευθύμης Χαλκίδης, Αλέξανδρος Σκουρλέτης.

Μουσικοί επί σκηνής: Παναγιώτης Καλαντζόπουλος (κιθάρα), Κλέων Αντωνίου (ηλεκτρική κιθάρα), Βάϊος Πράπας (μπάσο – κρουστά), Κωνσταντίνος Ευστρατίου (μεταλλόφωνο).

* Στην παράσταση παρουσιάζονται κείμενα από τους παρακάτω συγγραφείς της αρχαιοελληνικής γραμματείας: Πλάτωνας (Ο λόγος του Αριστοφάνη στο Συμπόσιο), Θεόκριτος (μτφ. Ιωάννης Πολέμης), Σαπφώ, Αρτεμίδωρος, Μνησίλοχος, Πλούταρχος, Μακηδόνιος Ύπατος σε μετάφραση – απόδοση Μαριάννας Κάλμπαρη και Έλενας Τριανταφυλλοπούλου.

Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου: «Άλκηστη» του Ευριπίδη, 28 και 29 Ιουλίου -21.00-

Κατηγορία Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου | Αναρτήθηκε 27-07-2017 11:15:32 pm | από nskarmoutsos

Εθνικό Θέατρο - Άλκηστη / Ευριπίδη

Σκηνοθεσία: Κατερίνα Ευαγγελάτου

Το Εθνικό Θέατρο προσεγγίζει ένα από τα πιο ενδιαφέροντα και συγχρόνως προκλητικά έργα του Ευριπίδη, την Άλκηστη, αναθέτοντας την παρουσίασή της στην Κατερίνα Ευαγγελάτου, που θα πραγματοποιήσει την πρώτη της σκηνοθεσία στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου. Έργο που φέρει επί σκηνής τον θρίαμβο επί του θανάτου, η Άλκηστη, το πρώτο από τα σωζόμενα του Ευριπίδη (438 π.Χ.), προκάλεσε ατελεύτητες συζητήσεις για το είδος στο οποίο ανήκει, εξαιτίας της συνύπαρξης τραγικών και κωμικών στοιχείων. Παράλληλα, η εμφανής σοφιστική επίδραση πυροδότησε σειρά από θέματα ηθικής των διαπροσωπικών σχέσεων. Σε έναν κόσμο όπου έχει κανείς τη δυνατότητα να ανταλλάξει τον θάνατό του με τη ζωή κάποιου άλλου, ο συγγραφέας του «Αθηναϊκού Διαφωτισμού» υποβάλλει σε εξονυχιστικό έλεγχο σχέσεις «αδιαμφισβήτητης» ανιδιοτέλειας και θέτει επί τάπητος τολμηρά ερωτήματα: Πώς αποδεικνύεται η αγάπη; Μέχρι πού φτάνει η αφοσίωση; Ποια ζωή έχει μεγαλύτερη αξία, και για ποιον λόγο; Οι νόμοι των ανθρώπων δίνουν επαρκείς απαντήσεις σε τέτοια ερωτήματα; Και τι γίνεται όταν η παρέμβαση των θεών αλλάζει τους κανόνες του παιχνιδιού; 

Μετάφραση: Κώστας Τοπούζης
Σκηνοθεσία - Επεξεργασία μετάφρασης: Κατερίνα Ευαγγελάτου
Σκηνικά: Εύα Μανιδάκη
Κοστούμια: Βασιλική Σύρμα
Κίνηση: Πατρίσια Απέργη
Μουσική: Γιώργος Πούλιος
Φωτισμοί: Σίμος Σαρκετζής
Μουσική διδασκαλία: Μελίνα Παιονίδου
Βοηθός σκηνοθέτη: Δήμητρα Δερμιτζάκη
Β’ Βοηθός σκηνοθέτη: Δημήτρης Οικονομίδης
Βοηθός χορογράφου: Ειρήνη Καλαϊτζίδη
Βοηθός ενδυματολόγου: Ειρήνη Γεωργακήλα
Παίζουν: Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος (Άδμητος), Κίττυ Παϊταζόγλου (Άλκηστη), Γιάννης Φέρτης (Φέρης), Δημήτρης Παπανικολάου (Ηρακλής), Κώστας Βασαρδάνης (Απόλλων), Σωτήρης Τσακομίδης (Θάνατος), Ερρίκος Μηλιάρης (Υπηρέτης), Κίττυ Παϊταζόγλου (Υπηρέτρια)
Χορός: Κωνσταντίνος Βουδούρης, Κωνσταντίνος Γεωργαλής, Γιώργος Ζυγούρης, Στάθης Κόικας, Μιχάλης Μιχαλακίδης, Αντώνης Μιχαλόπουλος, Γιώργος Νούσης, Χρήστος Ξυραφάκης, Στέλιος Παυλόπουλος, Δημόκριτος Σηφάκης, Περικλής Σκορδίλης, Αλέξανδρος Σταυρόπουλος, Μιχαήλ Ταμπακάκης, Βαλάντης Φράγκος
Μουσικοί επί σκηνής: Κωνσταντίνος Τσιώλης, Κωνσταντίνος Κωστίδης, Θοδωρής Σοφόπουλος

Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου: Ειρήνη / Αριστοφάνη, 21 και 22 Ιουλίου -21.00-

Κατηγορία Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου | Αναρτήθηκε 20-07-2017 09:24:50 am | από nskarmoutsos

Εθνικό Θέατρο – Ειρήνη / Αριστοφάνη

Σκηνοθεσία: Κωνσταντίνος Αρβανιτάκης

Το Εθνικό Θέατρο ανέθεσε στον σπουδαίο συνθέτη Νίκο Κυπουργό τη μουσική σύνθεση και στον ταλαντούχο νέο συγγραφέα Δημοσθένη Παπαμάρκο το λιμπρέτο για τη δημιουργία μιας μουσικής παράστασης που βασίζεται στην Ειρήνη του Αριστοφάνη. Τη σκηνοθεσία έχει αναλάβει ο καταξιωμένος σκηνοθέτης Κωνσταντίνος Αρβανιτάκης, ενώ τον ρόλο του Τρυγαίου ερμηνεύει ο πάντοτε απρόβλεπτος Τζίμης Πανούσης. Η Καμεράτα - Ορχήστρα των Φίλων της Μουσικής, υπό τη διεύθυνση του διεθνούς φήμης μαέστρου Γιώργου Πέτρου, συνοδεύει ζωντανά την παράσταση στην Επίδαυρο. Η Ειρήνη παρουσιάστηκε στα Μεγάλα Διονύσια το 421 π.Χ., αποσπώντας το δεύτερο βραβείο, λίγες μόλις ημέρες πριν από τη σύναψη της Νικίειας Ειρήνης, που συνοδευόταν από ελπίδες για το τέλος του Πελοποννησιακού πολέμου. Αυτή ακριβώς η εύθραυστη, όπως αποδείχθηκε, ισορροπία μεταξύ του πολέμου και της ειρήνης, το ηρακλείτειο ρητό «Πόλεμος πάντων μεν πατήρ εστί» και το ακανθώδες ερώτημα κατά πόσο η ειρήνη είναι συνώνυμο της ευτυχίας και της αρετής εμπνέουν τους συντελεστές της ιδιαίτερης αυτής παράστασης. 

Μουσική-Ενορχήστρωση: Νίκος Κυπουργός
Μουσική διεύθυνση: Γιώργος Πέτρου
Λιμπρέτο: Δημοσθένης Παπαμάρκος
Σκηνοθεσία: Κωνσταντίνος Αρβανιτάκης
Χορογραφία: Σεσίλ Μικρούτσικου
Projection  mapping: Στάθης Μήτσιος
Φωτισμοί: Αλέκος Αναστασίου
Κοστούμια: Ελένη Μανωλοπούλου
Βοηθός ενορχηστρωτή: Θοδωρής Κοτεπάνος
Βοηθός μουσικού διευθυντή & μουσική διδασκαλία: Νίκος Λαάρης
Βοηθός σκηνοθέτη: Μαριάνθη Γραμματικού

Με τη συμμετοχή της Καμεράτα – Ορχήστρας των Φίλων της Μουσικής υπό τη διεύθυνση του Γιώργου Πέτρου
Διανομή: Τζίμης Πανούσης (Τρυγαίος), Τάσης Χριστογιαννόπουλος (Ερμής), Ειρήνη Καράγιαννη (Ειρήνη), Αιμιλιανός Σταματάκης (Πόλεμος/Χορός)
Χορός: Ασημίνα Αναστασοπούλου, Θωμάς Βελισσάρης (Οπλοπώλης), Δημήτρης Γεωργιάδης (Παις Κλεωνύμου), Γιάννης Δενδρινός (Δρεπανοπώλης), Βάσια Ζαχαροπούλου (Κόρη Α), Ευαγγελία Καρακατσάνη (Τροφός), Νίκος Καρδώνης (Δούλος), Γιασεμί Κηλαηδόνη, Γιάννης Κλίνης (Ιεροκλής), Ελίτα Κουνάδη (Κόρη Β), Ηλίας Κουνέλας (Παις Λαμάχου), Ελένη Μπούκλη (Οπώρα), Μαρία Νίκα, Γιάννης Σελητσανιώτης (Κυδοιμός), Βασιλική Τρουφάκου (Θεωρία), Αντιγόνη Φρυδά

«Βάκχες» του Ευριπίδη, σήμερα και αύριο 14-15 Ιουλίου 21.00, στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου

Κατηγορία Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου | Αναρτήθηκε 14-07-2017 03:02:41 pm | από nskarmoutsos

Οι «Βάκχες» του Ευριπίδη, σήμερα και αύριο 14-15 Ιουλίου 21.00, στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου, από το ΔΗΠΕΘΕ Λάρισας

«Ο θεός Διόνυσος φτάνει στην πόλη με ανθρώπινη μορφή και ο βασιλιάς Πενθέας παλεύει να οχυρώσει εαυτόν και το άστυ απέναντι στην έλευση μιας θρησκείας που εξισώνει τους πάντες –νυν και πρώην βασιλιάδες, θεούς και δούλους, μάντεις και αγγελιοφόρους, γυναίκες και άνδρες– σε έναν κόσμο συμφιλίωσης του ανθρώπου με τα πιο ζωώδη, αλλά και αγνά του ένστικτα. Πρόκειται για τη μοναδική σωζόμενη τραγωδία όπου ο Διόνυσος συμμετέχει ως πρόσωπο του δράματος, αλλά και ως παντεπόπτης σκηνοθέτης- συγγραφέας. Η παράσταση εξερευνά τη σύγκρουση ανάμεσα στην ατομικότητα του ήρωα και την πολυφωνικότητα του χορού: οκτώ αφηγητές, εντάσσοντας τα χορικά στη βασική πλοκή, παρακολουθούν τη διαδικασία της σταδιακής σύνθεσης και αποσύνθεσης ενός μικτού συνόλου, την αντίσταση των μελών του, αλλά και τη λαχτάρα τους να ανέβουν φαντασιακά στο ιερό βουνό ως μαινάδες και να μετατραπούν σε βάκχες. Μια τελετή μύησης στη λατρεία του «άλλου», της οποίας πρώτο στάδιο είναι να σταθούν δύο άτομα αντιμέτωπα υπό το βλέμμα ενός θεατή-μάρτυρα.»

Με αγγλικούς υπέρτιτλους

Μετάφραση: Γιώργος Χειμωνάς
Διασκευή - Σκηνοθεσία: Έκτορας Λυγίζος
Σκηνικό - Κοστούμια: Κλειώ Μπομπότη
Φωτισμοί: Δημήτρης Κασιμάτης
Μακιγιάζ: Ιωάννα Λυγίζου
Αγγλικοί υπέρτιτλοι: Λύο Καλοβυρνάς
Βοηθός σκηνοθέτις: Εύα Βλασσοπούλου
Βοηθός σκηνογράφου: Στεφανία-Ηλέκτρα Πανταβού
Δραματολογική συνεργασία: Κατερίνα Κωνσταντινάκου
Σωματική προετοιμασία-Τεχνική Alexander: Βίκυ Παναγιωτάκη
Φωνητική προετοιμασία: Ρηνιώ Κυριαζή
Παίζουν: Ανθή Ευστρατιάδου, Έκτορας Λυγίζος, Βασίλης Μαγουλιώτης, Άρης Μπαλής, Αργύρης Πανταζάρας, Ανέζα Παπαδοπούλου, Μαρία Πρωτόπαππα, Χρήστος Στέργιογλου 

Συμπαραγωγή: Φεστιβάλ Αθηνών & Επιδαύρου και ΔΗΠΕΘΕ Λάρισας

«Οιδίπους επί Κολωνώ» με Κώστα Καζάκο στις 7 και 8 Ιούλη στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου

Κατηγορία Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου | Αναρτήθηκε 07-07-2017 09:21:24 am | από nskarmoutsos

Ο «Οιδίπους επί Κολωνώ» του Σοφοκλή παίρνει τη σκυτάλη στην Επίδαυρο στις 7 και 8 Ιούλη. Η παράσταση, με τον Κώστα Καζάκο στον ομώνυμο ρόλο, ανεβαίνει σε σκηνοθεσία Σταύρου Τσακίρη και μετάφραση Δημήτρη Δημητριάδη. 

Επεξεργασία κειμένου: Σταύρος Σ. Τσακίρης - Δήμητρα Πετροπούλου. 

Σκηνικά: Κέννυ Μακ Λέλλαν. 

Κοστούμια: Θάλεια Ιστικοπούλου. 

Μουσική: Μίνως Μάτσας. 

Φωτισμοί: Αλέκος Γιάνναρος. 

Δραματουργός: Λουίζα Αρκουμανέα.

Παίζουν επίσης: Δημήτρης Λιγνάδης, Κόρα Καρβούνη, Τζένη Κόλλια, Άρης Τρουπάκης, Δημήτρης Ήμελλος, Δημήτρης Λάλος.

Ο «Ξένος» Οιδίπους, μετά από τη δεκαετή περιπλάνησή του στον κόσμο των ανώνυμων και των κυνηγημένων, φτάνει τυφλός και ρακένδυτος στο άλσος του Κολωνού, στις παρυφές της πόλης των Αθηνών, ζητώντας «φιλοξενία» από τους ντόπιους. Χρειάζεται επιτέλους έναν τόπο για να αναπαυτεί. Διαισθάνεται ότι το τέλος πλησιάζει. Μόνος συμπαραστάτης του, η κόρη και αδελφή του Αντιγόνη. Μετά από διαπραγματεύσεις με το τάγμα των φυλάκων και τον ίδιο τον βασιλιά Θησέα, του επιτρέπεται να κατοικήσει στα σύνορα. 

Ένα ενδιάμεσο διαφορετικών πολιτισμών, ένα ενδιάμεσο στη νομιμότητα και την παρανομία, βιώνοντάς το ανάμεσα στη Ζωή και το Θάνατο. Μέσα από τις συναντήσεις του με τον Θησέα, τον Κρέοντα, τη μικρή του κόρη - αδελφή Ισμήνη, αλλά και τον γιο - αδελφό του Πολυνείκη, κάνει την τελευταία ανασκόπηση της ζωής και στοχάζεται για το παράλογο του ανθρώπινου βίου.

Χορός Ψαλτών: Πέτρος Δασκαλοθανάσης, Παναγιώτης Διαμαντόπουλος, Θεόδωρος Παλτόγλου, Κωνσταντίνος Τριανταφυλλίδης. Χορός Πολιτών: Αντριάνα Ανδρέοβιτς, Βαλέρια Δημητριάδου, Παναγιώτης Καμμένος, Ορέστης Καρύδας, Αγγελίνα Κλαυδιανού.

Αισχύλου, Ορέστεια. 8 & 9 Ιουλίου στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου

Κατηγορία Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου | Αναρτήθηκε 07-07-2016 09:36:53 pm | από nskarmoutsos

O Γιάννης Χουβαρδάς με μια εξαιρετική ομάδα ηθοποιών και καλλιτεχνικών συντελεστών δημιουργεί μια παράσταση για τις απαρχές και το μέλλον της ανθρώπινης βίας. 
Πρόκειται για την μοναδική σωζόμενη αρχαία τριλογία. Αγαμέμνων, Χοηφόροι, Ευμενίδες. Ο στυγερός και αιματηρός κύκλος των Ατρειδών στα τρία κορυφαία έργα της παγκόσμιας δραματουργίας, μέσα από μια σπουδαία θεατρική συνάντηση. 
Μια σφιχτή ομάδα δώδεκα εκλεκτών ηθοποιών μοιράζεται όλους τους ρόλους της τριλογίας του Αισχύλου «Ορέστεια» -συμπεριλαμβανομένου του Χορού- και στα τρία έργα. Με όλες τις δυναμικές της ατομικής, οικογενειακής, πολιτικής και κοινωνικής βίας, αφηγούνται τον κύκλο αίματος μιας οικογένειας ως τον ιστορικό κύκλο ενός έθνους που πρέπει να θυσιάσει τα παιδιά του προκειμένου να ξαναγεννηθεί. Όμως η αναγέννηση που βασίζεται σε πολιτικοκοινωνικά οράματα χωρίς την γονιμοποιητική ευλογία της οικογενειακής αγάπης δεν φέρνει απαραίτητα την λύτρωση.

Περισσότεροι από 16.000 θεατές στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου για τον «Πλούτο»

Κατηγορία Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου | Αναρτήθηκε 05-07-2016 09:00:50 am | από nskarmoutsos

Με το «δεξί» ξεκίνησαν τα φετινά Επιδαύρια καθώς η εναρκτήρια παράσταση «Πλούτος» του Αριστοφάνη με τους Γιώργο Κιμούλη, Γιάννη Μπέζο και Πέτρο Φιλιππίδη κατάφερε να φέρει έως το αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου στην Αργολίδα κοντά 16.000 θεατές την περασμένη Παρασκευή 1η Ιουλίου και το Σάββατο 2 Ιουλίου.

Ειδικά το Σάββατο η παράσταση ήταν σχεδόν sold out ενώ πολλοί ήσαν οι διάσημοι που βρέθηκαν στην Επίδαυρο για να απολαύσουν την παράσταση και να χειροκροτήσουν τους συντελεστές της. Μάλιστα όπως ακούσαμε, μία από τις πιο αστείες στιγμές του έργου είναι η εμφάνιση του Γιώργου Κιμούλη ως Κριστίν Λαγκάρντ.
Ο Γιώργος Κιμούλης έχει σκηνοθετήσει και διασκευάσει ένα διαφορετικό Πλούτο που με μεγάλες δόσεις χιούμορ και αναφορές στην επιθεώρηση. Ο Γιώργος Κιμούλης ως Πλούτος αλλά και ως Πενία, ο Γιάννης Μπέζος ως Χρεμύλος και ο Πέτρος Φιλιππίδης ως Καρίων επιστράτευσαν τον κωμικό τους οίστρο για να μιλήσουν μέσα από τα λόγια του αρχαίου ποιητή - κωμωδιογράφου με το χρονικό της κρίσης από τις πρώτες ημέρες της, το δημοψήφισμα έως τη σημερινή κατάσταση, όπως χαρακτηριστικά γράφτηκε.

Πηγή: argolikeseidhseis.gr

Η πρώτη (σύγχρονη) παράσταση στην Επίδαυρο στις 11-09-1938

Κατηγορία Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου | Αναρτήθηκε 11-09-2011 12:22:48 am | Αναδημοσίευση 11-09-2012 | από nskarmoutsos

              

Κυριακή 11 Σεπτεμβρίου 1938

«Ανέζησε η Σοφόκλειος Τραγωδία, ανέζησε η Ηλέκτρα εμπρός εις το πολυάριθμον κοινόν που εξεκίνησε όχι μόνον από τας Αθήνας δια να παρακολουθήση την υψηλήν αυτήν μυσταγωγίαν αλλά και από πολλάς γειτονικάς της Επιδαύρου γωνίας της Πελοπονήσσου».

Με την Ηλέκτρα του Εθνικού Θεάτρου, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Ροντήρη δίνεται η πρώτη, μετά την αρχαιότητα παράσταση στο «ωραιότερο θέατρο του κόσμου». Η τραγωδία του Σοφοκλή παίζεται στην αρχαία ορχήστρα της Επιδαύρου, χωρίς σκηνικά και φωτισμούς (ελλείψει ηλεκτροδότησης), με το φυσικό φως του απογεύματος. Τη μετάφραση υπογράφει ο Ι.Ν. Γρυπάρης, τις ενδυμασίες ο Αντώνης Φωκάς και την «εκγύμναση του χορού» η Λουκία Σακελλαρίου. Την Ηλέκτρα ερμηνεύει η Κατίνα Παξινού, ενώ τον ρόλο της Κλυταιμνήστρας υποδύεται η Ελένη Παπαδάκη.

Τη διοργάνωση της ιστορικής παράστασης είχε αναλάβει η Περιηγητική Λέσχη, με στόχο την καθιέρωση, στη συνέχεια, «σεζόν Επιδαύρου» αλλά η κήρυξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και ο Εμφύλιος Πόλεμος που θα ακολουθήσει, θα αναστείλουν τα φιλόδοξα σχέδια.

 

Κατίνα Παξινού

Στις 22 Φεβρουαρίου του 1973 η Κατίνα Παξινού κέρδισε μια θέση στο πάνθεον των αθανάτων. Το καλλιτεχνικό δαιμόνιο, το φλογερό duente που έκαιγε ασίγαστα κάτω απ' τα στήθη της έγινε ούριος άνεμος, καπνός γύρω από το όνομα της. Σαν μια αόρατη δάφνη που στεφανώνει ακόμη τη δόξα και τη φήμη μιας σπουδαίας Ελληνίδας που κατέκτησε τον κόσμο όλο, κυριολεκτικά!

Η Αικατερίνη Παξινού, το γένος Κωνσταντοπούλου, η Κατίνα του ελληνικού θεάτρου, το «Κατινάκι» των δικών της και αργότερα των αγαπημένων της φίλων, γεννήθηκε στις 15 Δεκεμβρίου του 1900 στον Πειραιά. Μετά τα όμορφα παιδικά χρόνια στο Λιμάνι, θα βγει στο εξωτερικό με παρότρυνση της οικογένειας της, για να καλλιεργήσει αυτό το ιδιαίτερο στοιχείο που διέκριναν εγκαίρως στη φωνή της. Θα σπουδάσει στο Ωδείο της Γενεύης, καθώς και σε σχολές του Βερολίνου και της Βιέννης, βάζοντας έτσι γερά θεμέλια για μια καριέρα εκτυφλωτική, δίχως προηγούμενο για Ελληνίδα ηθοποιό.

ΤΑ ΠΡΩΤΑ ΒΗΜΑΤΑ ΜΙΑΣ ΓΕΝΝΗΜΕΝΗΣ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΡΙΑΣ

Εμφανίστηκε για πρώτη φορά στη Σκηνή του δημοτικού Θεάτρου Πειραιά ως λυρική ηθοποιός, στην όπερα Αδελφή Βεατρίκη, του Δημήτρη Μητρόπουλου, κρατώντας «με το καλημέρα» τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Το 1928,εμφανίζεται στο θίασο της Μαρίκας Κοτοπούλη και παίρνει το βάπτισμα του πυρός στο θέατρο πρόζας, παίζοντας στο έργο του Ανρί Μπατάιγ, Γυμνή Γυναίκα. Το 1931,προσχωρεί μαζί με το σύζυγο της Αλέξη Μινωτή στο Συνεταιρικό Θίασο του Αιμίλιου Βεάκη, ανεβάζοντας έργα του διεθνούς ρεπερτορίου, όπως τα Πόθοι κάτω από τις λεύκες, του Ευγένιου Ο Νιλ, Ο Πατέρας, του Άουγκουστ Στρίντμπεργκ, Ο Θείος Βάνιας, του Αντον Τσέχοφ. Από το1932 μέχρι το 1940 πρωταγωνιστεί στο Εθνικό Θέατρο, όπου ερμηνεύει ρόλους που την καταξιώνουν ως κορυφαία ηθοποιό της εγχώριας σκηνής. Η μουσική ιδιοσυγκρασία της σε συνδυασμό με τις απεριόριστες δυνατότητες της φωνής της, η έμφυτη αίσθηση του ρυθμού και της αρμονίας που διέθετε, και μάλιστα με το παραπάνω, ο καίριος λόγος της και η αυθόρμητη κίνηση της προσέδιδαν στην κάθε ερμηνεία της ένα μοναδικό ύφος και μια εξαιρετική ποιότητα, σκηνικά αξεπέραστη εκείνη την εποχή. Με τη Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου θα εμφανιστεί στο Λονδίνο, στη Φρανκφούρτη και στο Βερολίνο, ερμηνεύοντας το ρόλο της Ηλέκτρας στην ομώνυμη τραγωδία του Σοφοκλή, τη Γερτρούδη στον Άμλετ του Σαίξπηρ, και την κυρία 'Αλβινγκ στους Βρικόλακες του ‘Ιψεν.

Η ΤΑΙΝΙΑ ΚΑΙ Η ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΗΕ ΤΟΝ ΘΕΙΟ ΟΣΚΑΡ

Την περίοδο του πολέμου εγκαθίσταται στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου εμφανίζεται στο Μπρόντγουεϊ, ενώ παράλληλα ερμηνεύει σπουδαίους ρόλους στον κινηματογράφο, με τους οποίους κερδίζει πολύ σύντομα τη διεθνή αναγνώριση. Όταν λοιπόν ξεσπά ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος, η Παξινού θα εγκλωβιστεί στο Λονδίνο, όπου ήδη έπαιζε στο αγγλικό θέατρο με ιδιαίτερη επιτυχία/Ηταναδύνατο να επιστρέψει στην Ελλάδα, και τελικά, ταξιδεύοντας με αντιτορπιλικό (!), βρέθηκε στην Αμερική, στην άλλη ακτή του Ατλαντικού. Εκεί, κάποιος από την εταιρεία παραγωγής Paramount πρόσεξε σε κάποια παράσταση στη Νέα Υόρκη και της έδωσε το Β' γυναικείο ρόλο στην ταινία Για ποιον χτυπά η καμπάνα, του Σαμ Γουντ, σε σενάριο Χέμινγουεϊ. Το κινηματογραφικό της ντεμπούτο της έδωσε με τη σειρά του μια υποψηφιότητα για Όσκαρ. Σύμφωνα με τα όσα η ίδια αφηγήθηκε στον εγγονό της, το γνωστό ηθοποιό Αλέξανδρο Αντωνόπουλο, την ημέρα της απονομής βρισκόταν από νωρίς στην αίθουσα, καθισμένη δίπλα στον πρωταγωνιστή της ταινίας Γκάρι Κούπερ. «Όμως από την ταραχή μου δεν άκουσα το όνομα μου. Χρειάστηκε να μου το πει εκείνος: "Μα, εσένα λένε" μου ψιθύρισε, σπρώχνοντας με στη σκηνή». Η χαρά της ήταν απερίγραπτη. Ανεβαίνοντας στη σκηνή και παίρνοντας το αγαλματίδιο στα χέρια της, το αφιέρωσε στους Έλληνες συναδέλφους της, που τότε, λόγω του πολέμου, αγωνίζονταν πίσω στην πατρίδα. Δεν ήξερε καν αν ήταν ζωντανοί! Το πρώτο «ελληνικό» Όσκαρ έφερε επάνω του χαραγμένο το ονοματεπώνυμο: Katina Paxinou. Ας μην ξεχνάμε ότι η Παξινού παραμένει μέχρι σήμερα η μόνη Ελληνίδα ηθοποιός που έχει πάρει 'Οσκαρ... Σχετικά με τη ζωή της στο Χόλυγουντ και σύμφωνα με τα όσα είχε αφηγηθεί στο δημοσιογράφο και συγγραφέα Δημήτρη Λυμπερόπουλο, φέρεται να είπε: «Όταν ζούσα στο Χόλιγουντ, κατάλαβα ότι ο κινηματογράφος είναι σαν την εκκλησία, με τους πριμάτους και τις πριμαντόνες, που με τις χρυσοποίκιλτες αμφιέσεις μαγεύουν ή αποβλακώνουν τους θεατές-ποίμνιο... Μπροστά στις κάμερες, αλλά και πίσω τους, υπάρχουν καλοί και κακοί επαγγελματίες, αλλά κυρίως τα πάντα κινούν άπληστοι στο δολάριο παραγωγοί».

Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ Η ΚΑΘΙΕΡΩΣΗ ΤΗΣ ΩΣ ΤΡΑΓΩΔΟΥ

Το 1949 -πέντε χρόνια μετά τη βράβευση της για το ρόλο της Πιλάρ- τιμήθηκε με το Βραβείο Κοκτό στο Φεστιβάλ Μπίαριτς, για την ερμηνεία της στην ταινία Το πένθος ταιριάζει στην Ηλέκτρα. «Είναι τόσο σπάνιο στον καιρό μας» είχε πει ο πατέρας της αμερικάνικης δραματουργίας Ευγένιος Ο' Νίλα για την Κατίνα Παξινού «ν' ανταμώσει κανείς στο θέατρο μια τόσο εκλεκτή και απλή γυναίκα και συνάμα μια τόσο σπουδαία καλλιτέχνιδα». Εκείνη θα επιστρέψει μόνιμα στην Ελλάδα το 1952, όπου και θα αρχίσει ξανά τις εμφανίσεις της στο Εθνικό Θέατρο, με τον Αλέξη Μινωτή να σκηνοθετεί Ίψεν και Λόρκα, αλλά με κύριο πλέον σκηνικό ενδιαφέρον τις παραστάσεις αρχαίων θεατρικών έργων. Έλαβε αδιάλειπτα μέρος στα διάφορα φεστιβάλ της δεκαετίας του '50 με παραστάσεις αρχαίας τραγωδίας στο Ηρώδειο και στην Επίδαυρο/Όμως δεν εγκατέλειψε ποτέ την αγάπη της για τον κινηματογράφο. Έπαιξε στις ταινίες Ο κύριος Αρκάντιν του 'Ορσον Γουέλςκαι Ο Ρόκος και τα αδέλφια τούτου Λουκίνο Βισκόντι(1960) πλάι στο νεαρό τότε γόη του ευρωπαϊκού σινεμά Αλεν Ντελόν, αλλά και στο συμπατριώτη της ηθοποιό Σπύρο Φωκά. Το 1968, μετά τη σημαντικότατη θητεία της στο Εθνικό Θέατρο, η Κατίνα Παξινού και ο Αλέξης Μινωτής συγκροτούν δικό τους θίασο που περιοδεύει στο Θέατρο Αυλαία της Θεσσαλονίκης και στο Θέατρο Διάνα της οδού Ιπποκράτους στην Αθήνα. Την περίοδο 1971-1972 ερμηνεύει στο Θέατρο Πάνθεον την τελευταία μεγάλη της επιτυχία, στην παράσταση Μάνα Κουράγιο, του Μπρεχτ. Η αεικίνητη χορογράφος Μαρία Χορς έχει εδώ μια προσωπική μαρτυρία να αφηγηθεί από τη μακρόχρονη συνεργασία μαζί της, την εποχή που ήταν άρρωστη, στο επί σκηνής κύκνειο άσμα της. «Μόλις τελείωσε την παράσταση Μάνα Κουράγιο και βγήκε για να χαιρετίσει το κοινό που χειροκροτούσε, έψαξε με το βλέμμα της ανάμεσα στους συντελεστές τον Μινωτή και αφού τον εντόπισε του είπε: "Δεν ξέχασα τίποτε απόψε, τα είπα όλα"». Ο τελευταίος της ρόλος στον κινηματογράφο ήταν στην ταινία Το νησί της Αφροδίτης, πολύ νωρίτερα απ' ότι στο θέατρο, το 1969.

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΜΙΑ ΙΔΙΑΙΤΕΡΗ ΚΑΙ ΤΙΜΗΜΕΝΗ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΗ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ

Η Κατίνα Παξινού, εκτός από τις αξέχαστες ερμηνείες της στο θέατρο και στον
κινηματογράφο, επιδόθηκε σε μεταφράσεις θεατρικών έργων του Ευγένιου Ο' Νιλ και έγραψε τη μουσική για την παράσταση Οιδίπους Τύραννος, του Σοφοκλή, που ανέβασε το Εθνικό Θέατρο σε σκηνοθεσία του Φώτου Πολίτη το1933 και σε σκηνοθεσία του Αλέξη Μινωτή το1952. Παρασημοφορήθηκε με το Χρυσό Ανώτερο Ταξιάρχη Γεωργίου Α' και με τον Ανώτερο Ταξιάρχη της Δυτικής Γερμανίας. Τιμήθηκε ακόμη με τον τίτλο της Αξιωματούχου Γραμμάτων και Τεχνών της Γαλλίας και με το Βραβείο «Ιζαμπέλλα Ντ' Εστέ». Πέρα όμως από τα παράσημα, τις διακρίσεις, τα βραβεία, τα χειροκροτήματα, τα δύσκολα «εύγε» και «μπράβο», η Παξινού υπήρξε ένας άνθρωπος απλός. Το μαγείρεμα, το κέντημα και τα λουλούδια ήταν τα πάθη της, οι σταθερές ασχολίες της. Τα άνθη που καλλιεργούσε μόνη της τώρα τυλίγουν την προτομή της στο Α' Νεκροταφείο Αθηνών. Ερωτήματα ρουτίνας του τύπου «τι θα φάμε;», «πόσους θα καλέσουμε απόψε;», «πριν ή μετά την παράσταση;» γέμιζαν το υπόλοιπο της μέρας της όταν δεν έκανε πρόβες ή δεν έδινε τον καλύτερο της εαυτό στους απαιτητικούς ρόλους με τους οποίους καταπιανόταν και έφερνε πάντα επάξια στο επίπεδο που το όνομα και η τελειομανία της απαιτούσαν. Όπως γράφει ο σύντροφος της ζωής και της τέχνης της -άλλη εμβληματική φυσιογνωμία του θεάτρου μας- Αλέξης Μινωτής: «Η αμεσότητα ήταν το κύριο συστατικό της ιδιοσυγκρασίας της. Τίποτε το Θεωρητικό/Ήταν παντού ολόκληρη, ένα υλοποιημένο πνεύμα στην τελειότητα. Μια αληθινή μορφή γεμάτη, απόλυτα πραγματοποιημένη από στέρεα ψυχωμένα στοιχεία δύναμης, ευαισθησίας και ρυθμικού κάλλους... Ανανεωνόταν με τέτοια ραγδαιότητα, που δεν πρόφταινες να προσδιορίσεις τις πηγές από όπου ανέβλυζε η τόση νεότητα. Λέω και πιστεύω, από την αθωότητα, τη σύμφυτη με τη δημιουργική ιδιοφυΐα, που ίσχυε όχι μόνο στην τέχνη, μα και στη ζωή...».

Πηγή: scribd.com

Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου (28-29 Αυγούστου): «Τρομοκράτης ο Ορέστης του Ευριπίδη»

Κατηγορία Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου | Αναρτήθηκε 27-08-2015 01:55:11 pm | από nskarmoutsos

Με οδηγό τη μετάφραση του Τσαρούχη, ο Σίμος Κακάλας αναζητά τη θέση της τραγωδίας σήμερα, προτείνει ένα θέατρο λαϊκό και ταυτόχρονα ποιητικό, που ολοκληρώνεται μέσα από τη διαδραστική σχέση με το κοινό.

Με τον «Ορέστη» του, ο Ευριπίδης μεταμορφώνει τους τυραννοκτόνους Ορέστη και Ηλέκτρα του Σοφοκλή σε «τρομοκράτες». Εξι μέρες μετά τον φόνο της Κλυταιμνήστρας τα δύο αδέλφια είναι αποκλεισμένα στο πατρικό τους, ενώ όλη η κοινωνία είναι εναντίον τους. Μοναδική τους ελπίδα ο Μενέλαος, που και αυτός τους προδίδει... «Παιδί της δημοκρατίας, το αττικό δράμα ολοκληρώθηκε μέσα από τον δημόσιο λόγο και την επαναδιαπραγμάτευση του μύθου. Η τραγωδία αποτέλεσε επίσης ένα εκπαιδευτικό εργαλείο», σημειώνει ο σκηνοθέτης. «Τι συμβαίνει με την τραγωδία σήμερα που είναι αποκομμένη από αυτές τις παραμέτρους;». Τη δική του απάντηση στο ερώτημα θα δώσει στην ορχήστρα της Επιδαύρου, την Παρασκευή και το Σάββατο, με την παραγωγή με την οποία ολοκληρώνονται τα φετινά Επιδαύρια.

Γκόλφω, Ερωφίλη, Ορέστης υπήρξαν εξαρχής οι στόχοι της πρωτοπόρας ομάδας. Σκηνοθέτης που έχει κερδίσει την εκτίμηση με την αφοσίωσή του στη χειρωνακτική πλευρά του θεάτρου, ο Σ. Κακάλας ανέβασε τον «Ορέστη» σε μία πρώτη εκδοχή για κλειστό χώρο (για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων στη Θεσσαλονίκη), προετοιμάζοντας την παράσταση για ανοιχτό χώρο. Τώρα, λόγω του ανοιχτού χώρου, οι όροι παρουσίασης του κειμένου αντιστρέφονται.

Ο Τσαρούχης
Πόσο σημαντικό είναι να καταπιάνεται κανείς με μια μετάφραση του Τσαρούχη; Τι ώθησε τον Σίμο Κακάλα σε αυτή την επιλογή; «Είναι μια μετάφραση που αγαπώ ιδιαίτερα», απαντά. «Εχει μια φροντίδα και έναν ερωτισμό μέσα της και παραμένει πολιτική και άμεση. Δεν τοποθετεί κανένα απολύτως φίλτρο αρχαιολαγνείας ανάμεσα στο έργο και στον θεατή. Η αρχαιοπρέπεια είναι εκτός από κακόγουστη και επικίνδυνη, δημιουργεί συναισθήματα ηρωικά στον θεατή σε σχέση με την κληρονομιά του και τον αποκόπτει από τη σχέση με το έργο». Ο «Ορέστης» ζωντανεύει με μια ομάδα νέων καλλιτεχνών. Θεωρείτε πως η νιότη των συνεργατών σας αντιβαίνει το «γήρας» της εποχής; «Οταν οι συνεργάτες είναι αξιόλογοι ανθρωποι, τότε είναι ευτυχία να περπατάς τον ίδιο δρόμο. Και εμένα μου αρέσει ο δρόμος, μου αρέσει η πορεία. Δεν πιστεύω όμως ότι χρειάζεται να είναι κανείς νέος για να φέρει κάτι καινούργιο. Το νέο το φέρνουν συνήθως όσοι ουσιαστικά βαρέθηκαν. Η ανία, το τέλμα, η βαρεμάρα παράγουν την ανάγκη για το επόμενο και δεν χρειάζεται να είναι κανείς νέος για κάτι τέτοιο».

Τι ακριβώς σημαίνει «εργασία» για έναν νέο καλλιτέχνη στην Ελλάδα σήμερα; Χρειάζεται την πίστη στις προσωπικές αξίες; Ομαδικότητα; «Συλλογικότητα χρειαζόταν πάντα, δεν γίνεται αλλιώς και ειδικά σε μια χώρα με ένα τόσο αδιάφορο προς τους πολίτες κράτος», τονίζει ο Σ. Κακάλας. «Για τους περισσότερους καλλιτέχνες τα πράγματα δεν ήταν ποτέ εύκολα, πολλοί ζούσαν πάντα κάτω από το όριο της φτώχειας και η σκληρή και αδιάκοπη δουλειά ήταν μια καθημερινότητα. Αυτές οι συνθήκες δυσκολεύουν τη συνύπαρξη και απαιτείται να γνωρίζει καθαρά κανείς για ποιο λόγο κάνει κάτι και γιατί το επιλέγει. Από 'κεί και πέρα είναι όλα θέμα διάθεσης για συνεννόηση», καταλήγει.

Η μετάφραση είναι του Γιάννη Τσαρούχη, η σκηνοθεσία του Σίμου Κακάλα, τα σκηνικά φιλοτέχνησαν ο Σίμος Κακάλας και η Μάρθα Φωκά - η τελευταία υπογράφει τα κοστούμια και τις μάσκες. Τη μουσική (διασκευή στο πρωτότυπο Στάσιμο της τραγωδίας) συνέθεσε ο Mohammad, τους φωτισμούς-βίντεο ο Περικλής Μαθιέλλης. Πρωταγωνιστούν: Δήμητρα Κούζα, Ελενα Μαυρίδου, Δημήτρης Λάλος, Μιχάλης Βαλάσογλου. Συμμετέχουν σπουδαστές από το Α' & Β' έτος της Δραματικής Σχολής του ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας και το Α' έτος της Δραματικής Σχολής Δήλος.

Πηγή: ethnos.gr

Προηγούμενες αναρτήσεις