Παράλιο Άστρος
logo: Το Άστρος της Θαλάσσης
Αναζήτηση Go

Μονή Φιλοσόφου

Κατηγορία Θρησκευτικά μνημεία Αρκαδίας | Αναρτήθηκε 11-06-2015 09:54:56 am | από nskarmoutsos

Η Μονή Φιλοσόφου βρίσκεται στην χαράδρα του ποταμού Λούσιου, νότια της Δημητσάνας. Είναι αφιερωμένη στην Κοίμηση της Θεοτόκου. Είναι χτισμένη στη δυτική πλευρά του φαραγγιού  του Λούσιου, νότιοδυτικά της Δημητσάνας και μιάμιση ώρα με τα πόδια από αυτή  (86 χλμ. από Τρίπολη). Αποτελείται από δύο μοναστηριακά συγκροτήματα , από την παλαιά και από την νέα Μονή, οι οποίες βρίσκονται σε μικρή απόσταση μεταξύ τους.

Η παλαιά Μονή Φιλοσόφου είναι η πιο ιστορική και παλαιά μονή της Αρκαδίας (10ος αιώνας) και από τα παλαιότερα βυζαντινά μνημεία της Ελλάδας. Σύμφωνα με την παράδοση, ιδρύθηκε το 963 από τον Ιωάννη Λαμπαρδόπουλο, τον επονομαζόμενο "φιλόσοφο", γραμματέα του αυτοκράτορα Νικηφόρου Φωκά. Από την επωνυμία αυτή του ιδρυτού πήρε η Μονή το όνομά της.

Η παλαιά Μονή βρίσκεται μέσα σε άγρια και μεγαλοπρεπή χαράδρα και 200 μέτρα πάνω από την κοίτη του ποταμού Λούσιου, στο κοίλωμα ενός ψηλού και απότομου βράχου. Εκτείνεται σε μία στενή και επιμήκη κοιλότητα. Σώζεται ακέραια και αποτελεί θαυμαστό δείγμα βυζαντινής αρχιτεκτονικής του 10ου αιώνα με αξιόλογες τοιχογραφίες. Έχει απλή λιθοδομή και στην εξωτερική της εμφάνιση δημιουργεί την εντύπωση ενός στερεού αρχιτεκτονικού χτίσματος χωρίς ιδιαίτερη χάρη. Στη θέση αυτή σώζονται σήμερα ο βυζαντινός ναός (Καθολικό), πραγματικό αριστούργημα αρχιτεκτονικής. Είναι ναός εγγεγραμμένος τετράστηλος σταυροειδής με οκτάπλευρο τρούλο. Ο ναός εκοσμείτο  από τοιχογραφίες  εξαιρετικής τέχνης, από τις οποίες σήμερα σώζονται μόνον σπαράγματα. Σώζονται επίσης ερείπια κελλιών και άλλων κτισμάτων, το εξωτερικό προστατευτικό τείχος - κτισμένο μετά την Άλωση - ερείπια δύο πυργίσκων πάνω από τη μονή στο βράχο, αγωγός νερού που τροφοδοτούσε τη Μονή με νερό από πηγή, και μια στέρνα.

Η μονή είναι γνωστή σαν "Κρυφό Σχολειό", γιατί σύμφωνα με την παράδοση λειτουργούσε εκεί στα χρόνια της Τουρκοκρατίας σχολείο που αργότερα εξελίχθηκε - στη Νέα Μονή - σε σημαντική ιερατική σχολή. Η Μονή γνώρισε μεγάλη άνθηση τον 17ο αι. οπότε και κτίσθηκε η Νέα Μονή, χωρίς όμως να εγκαταλειφθεί η παλαιά.

Η νέα Μονή Φιλοσόφου ιδρύθηκε τον 17ο αιώνα (1691) σε απόσταση τετρακοσίων περίπου μέτρων από την παλαιά Μονή και σε ομαλώτερη θέση. Η παλαιά μονή δεν εγκαταλείφτηκε. Εκτός από τον Καθολικό, κτίσθηκαν και αρκετά κελλιά. Το καθολικό της κτίστηκε το 1661 με πρωτοβουλία των πατέρων της παλαιάς Μονής από Βορειοηπειρώτες μαστόρους, με πρωτομάστορα τον Γιώργο Αρβανίτη. Είναι μικρό και τετράγωνο κομψό οικοδόμημα με οκτάπλευρο τρούλο και τέσσερα μονόλοβα παράθυρα. Εσωτερικά ο τρούλος στηρίζεται σε τέσσερις καμάρες που ακουμπούν σε κολόνες. Το εσωτερικό της είναι ζωγραφισμένο με τοιχογραφίες, οι οποίες αποτελούν ένα σημαντικό ζωγραφικό σύνολο. Το τέμπλο είναι ξυλόγλυπτο με εξαιρετική διακόσμηση και φέρει εικόνες κρητικής τεχνοτροπίας που αποδίδονται στο ζωγράφο Βίκτωρα (1663). Ο ναός αγιογραφήθηκε το 1693 με δαπάνη του "Μαυραηδή-πασά Φαρμάκη " από τη Στεμνίτσα, ο οποίος είχε εξισλαμισθεί, αλλά επανήλθε στο Χριστιανισμό επί Ενετοκρατίας. Απεικόνιση του χορηγού υπάρχει στη δυτική πλευρά του ναού (υπό τη μορφή τυπικού Ανατολίτη με βλοσυρό ύφος, πολυτελές ένδυμα και κομπολόι) δίπλα στην αγία Ελένη. Μεταξύ των αγιογραφιών ξεχωρίζουν οι εξαιρετκής τέχνης βυζαντινές μορφές των αγίων Πέτρου και Παύλου, όπως και μορφές διαφόρων αγίων. Την εξωτερική τοιχοποιία του ναού κοσμούν οδοντοτές ταινίες, εντοιχισμένα ανάγλυφα και πήλινα πιάτα από τη Μ. Ασία. Πάνω από την είσοδο υπάρχει ωραίο καμπαναριό από πωρόλιθο. Στο προαύλιο βρίσκονται σε διαφορετικά επίπεδα το κτίριο των κελλιών, το οστεοφυλάκιο και μια βρύση.

Από τα μέσα του 17ου λειτουργούσε στη Νέα Μονή  η "Σχολή της Δημητσάνας", σχολή Γορτυνίων κληρικών, από τις πλέον σημαντικές ιερατικές σχολές στην Τουρκοκρατία. Ανέδειξε πλήθος δασκάλων, ιερέων, ιεροκηρύκων, μοναχών, ανωτέρων κληρικών, καθώς και ηγετικές μορφές της Εκκλησίας. Προσέφερε τέσσερις πατριάρχες Ιεροσολύμων, δύο Οικομενικούς Πατριάρχες, πολλούς ανώτατους εκκλησιαστικούς άνδρες (Γρηγόριος ο Ε΄, Παλαιών Πατρών Γερμανός), συνολικά 80 μητροπολίτες και επτά πατριάρχες. Η Μονή υπήρξε κέντρο πνευματικής αντίστασης στα χρόνια της Τουρκοκρατίας. Το 1764 η σχολή διαλύθηκε και μεταφέρθηκε στη Δημητσάνα που πήρε τη σκυτάλη της πνευματικής της δραστηριότητας. Η Μονή συνέχισε να λειτουργεί μέχρι το 1834, οπότε και διαλύθηκε με απόφαση της Βαυαρικής Αντιβασιλείας.

Από τη Νεα Μονή σήμερα σώζεται ο ωραίος ναός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, ο οποίος διασώζει πολλές αγιογραφίες του 17ου αιώνα, εξαιρετικής τέχνης, καθώς και ο ξενώνας, ο οποίος είχε υποστεί κατά καιρούς πολλές επισκευές. Ας σημειωθεί, ότι από το έτος 1992 η μονή άρχισε να ανακαινίζεται ριζικά, με την επίβλεψη του Υπουργείου Πολιτισμου. Σήμερα η νέα Μονή, σε μεγάλο βαθμό ανακαινισμένη, λειτουργεί μαζί με την παλαιά μονή σαν μετόχι της Μονής Τιμίου Προδρόμου.

Η νέα Μονή συνδέται με την Παλαιά με συντηρημένο μονοπάτι, το οποίο στη συνέχεια κατευθύνεται προς τη Μονή Τιμίου Προδρόμου. Οδική πρόσβαση στη Νέα Μονή υπάρχει από το χωριό Μάρκος κοντά στη Ζάτουνα, από τη Δημητσάνα μέσω Παλαιοχωρίου και από το Ελληνικό.

Πηγή: arcadia.ceid.upatras.gr

Μονή Μπούρα Λεονταρίου

Κατηγορία Θρησκευτικά μνημεία Αρκαδίας | Αναρτήθηκε 26-06-2015 10:22:40 am | από nskarmoutsos

Η μονή Μπούρα βρίσκεται κοντά στο χωριό Λεοντάρι (εδώ 6 χιλ), δίπλα από τον αμαξιτό δρόμο Λεονταρίου-Σπάρτης. Είναι κτισμένη σε κατάφυτο λόφο, 4 χιλ. από το χωριό Φαλαισία και είναι αφιερωμένη στην Κοίμηση της Θεοτόκου.

Αν και δεν είναι γνωστή η ακριβής χρονολογία κατασκευής της μονής, πιθανολογείται ότι χτίστηκε στα μέσα του 12ου αιώνα.  Από τότε ήταν  ανδρική μονή. Τα προεπαναστατικά χρόνια, όπως και την περίοδο της επανάστασης του 21 υπήρξε λίκνο του αγώνα για την απελευθέρωση. Ο "Πύργος", ένα κτίσμα της Μονής ύψους 10 μέτρων, αποτελεί   με τις πολεμίστρες του μαρτυρία της αντίστασης των μοναχών κατά των Τούρκων.

Στην επανάσταση του 1770 η μονή λεηλατήθηκε από Τουρκαλβανούς οι οποίοι σκότωσαν όλους τους μοναχούς και κατέστρεψαν τις τοιχογραφίες. Αργότερα, κατά την επιδρομή τυ Ιμπραήμ, οι μοναχοί πρόβαλαν γενναία αντίσταση κατά των Τουρκοαιγυπτίων, μέχρι που σκοτώθηκαν όλοι.

Το 1932 η Μονή προσαρτήθηκε στη Μονή του Τιμίου Προδρόμου και έκλεισε. Το 1934 ξανάνοιξε με λίγες μοναχές που ήλθαν από την κοντινή Μονή Αμπελακίου. Το 1952 η περιουσία της παραχωρήθηκε στους ακτήμονες της Φαλαισίας και από τότε άρχιζε παρακμάζει. Το 1984 εγκαταστάθηκε μια ομάδα από μοναχές οι οποίες σε διάστημα 15 χρόνων συντήρησαν και αναμόρφωσαν τη Μονή, αναπαλαιώνοντας τα παλια της κτίσματα και δημιουργώντας νέα φροντισμένα κτίσματα. Ανάμεσα στα τελευταία είναι η ωραία εκκλησία του Αγίου Αλεξίου, οι Ναοί των Αγίων Αναργύρων, Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης και το διώροφο κτήριο που στεγάζει τα κελιά, διάφορα εργαστήρια, τη βιβλιοθήκη και άλλους χώρους.    

Η Μονή εορτάζει στις 23 Αυγούστου.

Πηγή: arcadia.ceid.upatras.gr

Μονή Παναγίας Μακρυσίου

Κατηγορία Θρησκευτικά μνημεία Αρκαδίας | Αναρτήθηκε 29-06-2015 08:14:28 pm | από nskarmoutsos

Η Ι.Μ. Μακρυσίου είναι, ένα Μοναστήρι, που, μπορεί, να μην έχει τη “δόξα” των παλιών ανά την Αρκαδία… όμως, δεν παύει να είναι ένα Γυναικείο Συγκρότημα που έχει να επιδείξει μοναχική δράση κατά τα νεότερα χρόνια μας, μιας και είναι δημιούργημα του τέλους, του 19ου αιώνα και, για την ακρίβεια, της χρονιάς του 1883, όπως αναφέρει εντοιχισμένη πλάκα… Θρησκευτικά, υπάγεται στην Ι.Μ. Γόρτυνος και Μεγαλοπόλεως και διοικητικά ανήκει στο Δήμο Μεγαλόπολης αφού είναι αυτό, που υποδέχεται τον εισερχόμενο στην Πόλη του Ιστορικού Πολύβιου!

Εκεί, λοιπόν, στο κατώμερο της Μεγαλοπολίτικης λεκάνης, με ιδεώδη ανατολικομεσημβρινό προσανατολισμό, δεξιά, και στο τέλος των στροφών… -πριν μπούμε στην ευθεία για Μεγαλόπολη όπου η στροφή για το χωριό, Μακρύσι- ναι, εκεί, είναι η Ι.Μ. Παναγίας Μακρυσίου, ένας “ακοίμητος φρουρός προ των πυλών” για την είσοδο σου στην Πόλη! Μάλιστα, τα τελευταία χρόνια, τραβά το βλέμμα, του κατερχόμενου τις στροφές, ένα τσούρμο από καθωσπρέπει, νεότευκτα κελλιά! Δρασκελώντας το κατώφλι της αυλόπορτας σε υποδέχεται το πεντακάθαρο προαύλιο του Μοναστηριού και οι ελάχιστες σεμνές Μοναχές που είναι ηρωίδες, στην πραγματικότητα, αφού μόνες τους περιποιούνται το δυσανάλογο, για τον αριθμό τους, κτηριακό όγκο και χώρο!

Αριστερά, είναι το παρεκκλήσι του Αγίου Φανουρίου και παραδίπλα ο Ξενώνας με τα Κελλιά… Το Καθολικό δεσπόζει στο κέντρο σε ρυθμό μονόκλιτης Βασιλικής! Εσωτερικά, τόσο οι τοιχογραφίες όσο και οι φορητές εικόνες, αποτελούν ιερά αντικείμενα προσοχής κι έρευνας από τον ευλαβή προσκυνητή· το ίδιο και η εικόνα της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, στη μνήμη της οποίας, βασικά, εορτάζει η Μονή (15 Αυγ.)… Η θέση του, σου επιτρέπει, να περιφέρεις τη ματιά σου στις κορυφογραμμές του Μαίναλου, του Λύκαιου, του Ταΰγετου…

Η εύκολη προσέγγιση, μόλις 50 μ. από τη δημοσιά Τρίπολης – Μεγαλόπολης, είναι η αιτία, ολοχρονίς, να το επισκέπτονται χιλιάδες προσκυνητές φθάνοντας, με το αυτοκίνητό τους, στη θύρα του… Δεν γνωρίζουμε, ποια ήταν η αιτία που οδήγησε τους πρώτους ή τον πρώτο κτήτορα να φτιάξει εδώ το Μοναστήρι… όμως, αν αναλογιστείς πως, εκείνα τα χρόνια το σημείο αυτό ήταν δύσβατο κι επομένως δυσκολοπρόσιτο τότε… Καθόλου απίθανο, να προϋπήρχε Ναΐσκος, επ’ ονόματι της Κοίμησης της Θεοτόκου και, στην πορεία, το ένα κελλί να έφερε το άλλο και κατόπιν ολόκληρο το Μοναστήρι! Όπως και να έχει το θέμα, αξίζει μια επίσκεψη και μία προσευχή εμπρός στη Μεγαλόχαρη του Μακρυσίου!

Πηγή: arcadia.gr

 

Μονή Παναγίας Νέας Εκκλησούλας

Κατηγορία Θρησκευτικά μνημεία Αρκαδίας | Αναρτήθηκε 24-06-2015 07:14:23 pm | από nskarmoutsos

Η Μονή της Παναγίας, ή Αγία Μονή, είναι ένα παλιό Μοναστήρι κοντά (4 χιλ.) στο χωριό Νέα Εκκλησούλα της Μεγαλόπολης, εδώ, χτισμένο σε ειδυλλιακή και κατάφυτη τοποθεσία κοντά στις ΝΔ υπώρειες του Μαινάλου. Σήμερα υπάρχει μόνο το καθολικό το οποίο έχει αξιόλογες τοιχογραφίες. Η Μονή υπήρξε τάμα του Θ. Κολοκοτρώνη κατά τον αγώνα του 21 και κτίστηκε για την εκπλήρωσή του. Ο ναός εορτάζει στις 15 Αυγούστου με μεγάλο πανηγύρι που συγκεντρώνει πλήθος κόσμου από τη γύρω περιοχή. Δίπλα από το ναό έχει κατασκευαστεί κιόσκι για να στεγάζει τους επισκέπτες. Επίσης ο γύρω χώρος έχει διαμορφωθεί για την υποδοχή των προσκυνητών. Λίγο πιο πέρα, κοντά στο ναό, είναι στημένη προτομή του Θ. Κολοκοτρώνη, για να θυμίζει την προσφορά το στον τόπο...

Η οδική διαδρομή από τη Νέα Εκκλησούλα μέχρι τη Μονή της Παναγίας είναι υπέροχη και ανταμείβει τον περιηγητή. 

Πηγή: arcadia.ceid.upatras.gr

Μονή Κερνίτσας

Κατηγορία Θρησκευτικά μνημεία Αρκαδίας | Αναρτήθηκε 14-06-2015 09:32:20 am | από nskarmoutsos

3 χιλ. από το χωριό Νυμφασία κοντά στη Βυτίνα και σε πανέμορφο ορεινό φυσικό περιβάλλον (υψόμετρο 840 μ.) βρίσκεται   η παλιά μονή της Κερνίτσας. Κτίστηκε το 14ο αιώνα (1386), και είναι αφιερωμένη στην Κοίμηση της Θεοτόκου. Η θέση της ανάμεσα στα βουνά του Αργυρόκαστρου και του Θαυμάσιου όρους της δίνει φυσική οχύρωση. Η σημερινή μονή είναι κτισμένη στη θέση της παλιάς και ανήκει στη χωρική αρμοδιότητα της Βυτίνας.

Η μονή έπαιξε σημαντικό ρόλο στην Επανάσταση του 1821. Στα χρόνια της τουρκοκρατίας ήταν κρυφό σχολειό και καταφύγιο των κατατρεγμένων. Εδώ έστειλε την οικογένειά του ο Κωνσταντής Κολοκοτρώνης για να την προστατεύσει από τους Τούρκους. Το 1770 κατά την επανάσταση του Ορλώφ η Μονή πυρπολήθηκε από τους Αλβανούς. Το 1825 η Μονή λεηλατήθηκε και πυρπολήθηκε από τον στρατό του Ιμπραήμ και φονεύτηκαν 7 μοναχοί. Το 1826 ο Ιμπραήμ πυρπόλησε πάλι τη μονή. Όσοι μοναχοί διασώθηκαν επανήλθαν μετά από δύο χρόνια και άρχισαν να ξανακτίζουν τη Μονή. Το 1940 η Μονή μεταβλήθηκε σε γυναικεία. Στις 23-6-1943 ο ηγούμενος της Μονής Κλέωπας Σταθόπουλος συνελήφθηκε από τους Γερμανούς και εκτελέστηκε.

Κάτω από τη Μονή υπάρχει ωραίο πέτρινο γεφύρι, το γεφύρι της Κερνίτσας που χτίστηκε από το 1901 μέχρι το 1905.

Στο επάνω τμήμα της Μονής βρίσκεται το παρεκκλήσι των Ταξιαρχών, αριστούργημα τέχνης με το καλλιτεχνικό ξυλόγλυπτο τέμπλο, το οποίο χρησιμοποιείται ως εξομολογητήριο.

Σήμερα η Μονή λειτουργεί σαν γυναικεία μονή. Απέχει 47 χλμ. από Τρίπολη και 7 χλμ. από Βυτίνα. 

Πηγή: arcadia.ceid.upatras.gr

Το εσωτερικό του ναού της Ευαγγελιστρίας στο Παράλιο Άστρος

Κατηγορία Θρησκευτικά μνημεία Αρκαδίας | Αναρτήθηκε 21-03-2017 02:58:17 pm | από nskarmoutsos

Νο 1. Η εικόνα της Παναγίας

Στο εσωτερικό του ναού της Ευαγγελίστριας -http://astrosparalio.gr/viewRes.php?r=1306532458&page=enarxhhn-. στο Νησί του Παραλίου Άστρους.

Νο 2. Προς τα ανατολικά (τέμπλο)

Νο 3. Προς τα δυτικά

Μονή Αγίας Παρασκευής Βάχλιας

Κατηγορία Θρησκευτικά μνημεία Αρκαδίας | Αναρτήθηκε 20-06-2015 10:17:58 am | από nskarmoutsos

Η Μ.Αγίας Παρασκευής Βάχλιας ευρισκεται σε υψόμετρο 1.045μ. Ν.Α. των υπωρειών του όρους Αφροδίσιον και απέχει 5χιλ. από το χωριό Βάχλια, 65χλμ. από την Τρίπολη και 68χιλ.από τον Πύργο της Ηλείας. Στη μονή οδηγεί δόμος 1 χιλ. πριν από τη Βάχλια , στο ύψος της αρχαίας πόλης Κώμης. Η ίδρυση της Μονής, σύμφωνα με εκτιμήσεις ειδικών, χρονολογείται στα μέσα του 16οu αιώνα. Σύμφωνα με την Αρχαιολογική Υπηρεσία, το κιτριακό συγκρότημα της Ιεράς Μονής,  αποτελεί ένα “πολύ αξιόλογο ιστορικό μνημείο της Β.Δ. Γορτυνίας”.

Το σχήμα της Ιεράς Μόνης είναι τετράπλευρο, αποτελείται από την εκκλησία, μονόκλιτη, μεγάλο καθιστικό , μαγειρείο και πέντε κελιά. Στη μέση υπάρχει το αίθριο με τα υπόστεγα, καταπακτή και σκάλα επικοινωνίας με τους ημιυπόγειους χώρους.

Η Μονή αυτή φαίνεται ότι έπαιξε σημαντικό ρόλο στην επανάσταση του 1821. Την περίοδο αυτή απετέλεσε κρυσφήγετο και ορμητήριο των αρματολών και κλεφτών, όπως  εξ¨άλλου μαρτυρούν οι υπάρχουσες πολεμίστρες.

Στη Μονή από της ιδρύσεως της μέχρι το τέλος του 1955 υπηρέτησαν διαχρονικά άλλοτε μοναχοί και άλλοτε μοναχές. Μάλιστα στις 31 Οκτωβρίου 1838, οπότε και επρόκειτο να διαλυθεί η Μονή, μαζί με άλλες, οκτώ μοναχοί που είχαν εγκατασταθεί εκεί ζήτησαν με υπόμνημά τους από την Πολιτεία και την Ιερά Σύνοδο να μην διαλυθεί η Μονή. Πράγματι, η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδας γνωμοδότησε τότε να διατηρθεί η Μονή και να "εγκαταβιώσωσι εν αυτή οι αναφερόμενοι οκτώ μοναχοί. πληρώνοντες κατ΄ έτος εις το δημόσιον κατά τα διατεταγμένα, τα νενομισμένα". (Απ.πρωτ. 10045-10046, εν Αθήναις 1 Οκτωβρίου 1841)” (βλ. “Μοναστήρια της Πελοποννήσου” της Ντιάνας Αντωνακάτου και Τάκη Μαύρου και “Εκκλησιες και Αρκαδικά Μοναστήρια” του Πέτρου Σαραντάκη).

Στις 31-12-1995 η Μονή πήρε φωτιά με αποτέλεσμα να καταστραφεί η κεντρική πτέρυγα. Σύντομα όμως έγινε αποκατάσταση των ζημιών, με αναστήλωση των καταστραφέντων κελιών σύμφωνα με τους όρους που υπέδειξε η ΑρχαιολογικήΥπηρεσία, , μετά από κινητοποίηση της Ιεράς Μητρόπολης Γόρτυνος και Μεγαλοπόλεως, της Πανγορτυνιακής Ένωσης Αθήνας, της Ένωσης Βαχλαίων Αθήνας και του Εκκλησιαστικού Συμβουλίου της Ενορίας Αγίας Μαρίνας Βάχλιας. Το μοναστήρι διατηρείται έτσι σήμερα σε πολύ καλή κατάσταση. 

Πηγή: arcadia.ceid.upatras.gr

Μονή Τιμίου Προδρόμου (Γορτυνίας)

Κατηγορία Θρησκευτικά μνημεία Αρκαδίας | Αναρτήθηκε 13-06-2015 09:43:37 am | από nskarmoutsos

Πάνω από την αριστερή όχθη του ποταμού Λούσιου, στη βάση ενός ψηλού και άγριου βράχου και σχεδόν απέναντι από τη Μονή Φιλοσόφου, δεσπόζει το ιστορικό μοναστήρι του Τιμίου Προδρόμου. Χτίστηκε το 16ο αιώνα  και είναι σήμερα από τις μεγαλύτερες και ιστορικότερες μονές της Πελοποννήσου. Είναι ανδρική μονή και έχει τους περισσότερους μοναχούς σε σχέση με τις άλλες μονές της Αρκαδίας. Κατά την παράδοση, η ιδρυσή της ανάγεται στα μέσα του 12ου αιώνα (1167).

Η Μονή γιορτάζει κατά την Αποτοµή της Κεφαλής του Τιµίου Προδρόµου στις 29 Αυγούστου· επίσης, του Αγίου Αθανασίου Χριστιανουπόλεως στις 17 Μάη.

Το Καθολικό της είναι κτισμένο στην κοιλότητα του βράχου, έχει σχήμα θολωτής Βασιλικής και εξωτερικά φέρει αγιογραφίες. Παλαιότερα πρέπει στο σημείο αυτό να υπήρχε ασκητήριο. Οι τοιχογραφίες του, παρά τις φθορές, είναι αξιόλογες και σύμφωνα με τον Φώτη Κόντογλου ανάγονται στον 16ο αιώνα και ανήκουν στην κρητική σχολή. Μάλιστα θεωρούνται ότι ανήκουν στο Θεοφάνη τον Κρητικό και το Μόσχο. Η Μονή διαθέτει αξιόλογη βιβλιοθήκη με σημαντικά θεολογικά και φιλοσοφικά βιβλία. Στο Ηγουμενείο και στο Αρχονταρίκι υπάρχουν παλιές φωτογραφίες, εκκλησιαστικά πρόσωπα και γράμματα του Κολοκοτρώνη.

Λίγο πιο έξω από την Μονή σε ένα μικρό ύψωμα είναι κτισμένος το εκκλησάκι του θαυματουργού Αγίου Αθανασίου του νέου, Επισκόπου Χριστιανουπόλεως, προστάτη της μονής, με μέρος των λειψάνων του. Πρόκειται για το πνευματικό καύχημα της Γορτυνίας. Η θέση του προσφέρει πανοραμική θέα στο φαράγγι και την Αρχαία Γόρτυνα. Επίσης στην περιοχή του μοναστηριού υπάρχει η μονόκλιτη βασιλική του Αγίου Ανδρέου και τα ασκηταριά του Ταξίαρχου Μιχαήλ, του Αγίου Γεωργίου, της Μεταμορφώσεως και του Αγίου Ελευθερίου.

Από την ίδρυσή της σχεδόν η Μονή υπαγόταν στο Οικουμενικό Πατριαρχείο. Στην περίοδο της τουρκοκρατίας γνώρισε μεγάλη ακμή και συνέβαλε σημαντικά στον αγώνα του 1821. Με βάση την οικονομική ευρωστία που απέκτησε λόγω των πολλών αφιερώσεων και δωρεών που δέχθηκε κατά τον 17ο και 18ο αιώνα, κατόρθωσε να επιτελέσει αξιόλογο φιλανθρωπικό έργο. Συγχρόνως ήταν ασφαλές καταφύγιο για τους κυνηγημένους Έλληνες μετά τις επιδρομές των Τούρκων. Σε αυτό μάλιστα κατέφυγαν το 1779 οι Στεμνιτσιώτες για να σωθούν έπειτα από επιδρομή των Τούρκων. Η διάτρητη από τα βόλια πόρτα στην πύλη της μονής αποτελεί μαρτυρία από την πολιορκία της κατά το επεισόδια αυτό. Τελικά οι πολιορκημένοι διασώθηκαν και οι Τούρκοι αποχώρησαν.

Η συμμετοχή του μοναστηριού στην επανάσταση του 1821 ήταν πολυδιάστατη. Χρησίμευσε σαν καταφύγιο και ορμητήριο του Θ. Κολοκοτρώνη, του Πλαπούτα και άλλων οπλαρχηγών και σαν νοσοκομείο για τους τραυματίες. Για τις ανάγκες του Αγώνα επίσης προσέφερε πολύτιμα ιερά σκεύη. Συγχρόνως ήταν κέντρο ανεφοδιασμού των πολιορκητών της Τριπολιτσάς. Τέλος πολλοί μοναχοί της  συμμετείχαν ενεργά στις μάχες. Παρ' όλη την μεγάλη του προσφορά, το μοναστήρι διαλύθηκε το 1834, με διάταγμα του Όθωνα. Τέσσερα χρόνια όμως αργότερα και μετά από ενέργειες των μοναχών και των κατοίκων της περιοχής τέθηκε πάλι σε λειτουργία (7.12.1838) με διάταγμα πάλι του Όθωνα.

Σήμερα το μοναστήρι ακμάζει και έλκει πολλούς προσκυνητές. Η πρόσβαση σε αυτό μπορεί να γίνει από τη Στεμνίτσα, από τη Δημητσάνα μέσω Παλαιοχωρίου, από το Ελληνικό και από οδοιπορικές διαδρομές μέσα από το φαράγγι. Η μονή διαθέτει ξενώνες στους οποίους ο επισκέπτης μπορεί να διανυκτερεύσει. Απέχει 39 χλμ. από την Τρίπολη.

Από τη μονή κατεβαίνει στο Λούσιο μονοπάτι που διασχίζουν το φαράγγι. Η πιο κοντινή διαδρομή φτάνει στη Μονή Φιλοσόφου ανάμεσα από πλούσια βλάστηση. Κατεβαίνοντας στον ποταμό και σε ειδυλλιακή τοποθεσία, μικρό γεφύρι περνά στην απέναντι όχθη σε σημείο όπου η κοίτη στενεύει και τα νερά κυλούν ορμητικά σχηματίζοντας χοάνες. Μια άλλη μεγαλύτερη διαδρομή οδηγεί μέσα από συντηρημένα μονοπάτια στην Αρχαία   Γόρτυνα. Η διαδρομή αυτή διαρκεί περίπου 3 ώρες.

Πηγή: arcadia.ceid.upatras.gr

Μονή Παναγίας Ελεούσας Βλαχέρνας

Κατηγορία Θρησκευτικά μνημεία Αρκαδίας | Αναρτήθηκε 15-06-2015 10:00:33 am | από nskarmoutsos

Ανάμεσα στα μαντινειακά χωριά Λεβίδι και Βυτίνα βρίσκεται το χωριό του Μπεζενίκου, το οποίο -λόγω των εκάστοτε συνθηκών- φαίνεται ότι έχει μετακινηθεί  αρκετές φορές. Λέγεται ότι το χωριό ήταν κτισμένο κάτω από τη μονή της Ελεούσας, κοντά στην τοποθεσία «Σπηλιά» ή «Μετόχι», όπου βρίσκονται ερείπια σπιτιών και κατάλοιπα ενός τετραγώνου κτίσματος, που οι ντόπιοι τον λένε «Αγιώργη». Ίχνη οικισμού υπάρχουν ακόμη στη θέση «Βαρδαίοι» και «Λιβάδι», όπου η τοπική παράδοση τοποθετεί το τσιφλίκι ενός αγά και επεισόδια από την εποχή της Τουρκοκρατίας.

 Το Μπεζενίκο, εάν δεχθούμε ότι είναι σλάβικο τοπωνύμιο, πρέπει να έχει ζωή πολλών αιώνων. Στην ίδια θέση βρίσκεται σήμερα το χωριό Βλαχέρνα σε υψόμετρο 940 μέτρων. Σε φυσικό μεγαλόπρεπο σκηνικό με τις πλαγιές του Μαίναλου στα δυτικά και τα πεδινά ανοίγματα του Ορχομενού προς τα ανατολικά, βρίσκονται δύο μονές, η μονή της Παναγίας Ελεούσας και η μονή Βλαχέρνας. Η Παναγία Ελεούσα βρίσκεται στη νότια πλευρά του χωριού, λίγο χαμηλότερα από το Κάστρο του Μπεζενίκου, ενώ βορειοδυτικά από το χωριό Βλαχέρνα (παλιό Μπεζενίκο), στην κορυφή του βουνού Καστανιά (που ίσως είναι ο Κνάκαλος της αρχαιότητας) βρίσκεται η μονή της Παναγίας Βλαχέρνας.

 «Μονή των βράχων» η Αγία Ελεούσα του Μπεζενίκου στη νότια πλευρά του χωριού, αθέατη και προφυλαγμένη μέσα στο κοίλωμα του βουνού και περικυκλωμένη από τα πεύκα του Μαινάλου, υπήρξε καταφύγιο στους δύσκολους καιρούς, ιδιαίτερα στα χρόνια του Αγώνα και την περίοδο της επιδρομής του Ιμπραήμ στην Πελοπόννησο (1826). Τα παλαιότερα χρόνια ξεκινώντας από το χωριό, ένα μονοπάτι από το φαράγγι της Αράπισσας και μετά από τρία περίπου τέταρτα πεζοπορίας, οδηγούσε στα πρώτα σκαλοπάτια της μονής. Σήμερα ένας χωματόδρομος έχει πάρει τη θέση του παλιού μονοπατιού και καθιστά δυνατή την πρόσβαση με αυτοκίνητο κοντά στη μονή.

 Ανηφορίζοντας προς τη μονή και πολύ κοντά στο σημείο, όπου βρίσκεται το σύγχρονο μνημείο του τοπικού ήρωα Αλέξη Νικολάου ή Λεβιδιώτη βρίσκονται μέσα σε εντυπωσιακή σπηλιά τα αρχιτεκτονικά λείψανα της Παναγιάς Καταφυγιώτισσας, για την οποία δεν υπάρχουν αρκετά στοιχεία για την ίδρυσή της. Πρόκειται για μονόχωρη εκκλησία, η οποία έχει κτισθεί σε κοίλωμα του φυσικού βράχου ακολουθώντας την κλίση του. Σήμερα σώζονται τμήματα της τοιχοποιίας σε αρκετά μεγάλο ύψος, καθώς και σπαράγματα τοιχογραφιών κατά χώραν.

Πηγή: immk.gr

Μονή Αιμυαλών

Κατηγορία Θρησκευτικά μνημεία Αρκαδίας | Αναρτήθηκε 12-06-2015 10:06:49 am | από nskarmoutsos

Στο φαράγγι του Λούσιου και σε εντυπωσιακό τοπίο, 3 χιλ. από τη Δημητσάνα (68 χλμ. από Τρίπολη) βρίσκεται η Μονή Αιμυαλών. Είναι κτισμένη στη ρίζα μεγάλου βράχου, σχεδόν μετέωρη, σε κοιλότητα της χαράδρας του χειμάρρου Ίσβορα. Είναι αφιερωμένη στη γέννηση της Θεοτόκου.

Η επωνυµία ξεκινά από τους Αιµυαλούς της Αλαγονίας. Το όνοµα της Μονής Αιµυαλών οµοηχεί µε το επίθετο οµαλός. Η Μονή µεταβλήθηκε, από Αιµυαλών σε Οµαλών ή και Οµυαλών. ∆εν είναι βέβαιο, ότι, το όνοµα Αιµυαλοί του οικισµού Αλαγονίας, είναι ελληνικό· πάντως, στη Μάνη, αιµυαλούς, ονοµάζει ο λαός, βρωσίµους κοχλίες (σαλιγγάρια). Εντελώς απίθανη είναι παραγωγή θηλυκού Αιµυαλού από αρσενικό Αιµυαλός, όνοµα προσώπου.

Σύμφωνα με την κτητορική επιγραφή, η Μονή κίστηκε το 1600, ίσως πάνω στα ερείπια άλλης προγενεστέρας μονής από τη Βυζαντινή περίοδο. Το καθολικό της μονής και οι αγιογραφίες του έγιναν το 1608, από τους Ναυπλιώτες αδελφούς Δημήτριο και Γεώργιον Μόσχου, με έξοδα των κτητόρων της μονής Γρηγορίου ιερομόναχου Κοντογιάννη και της αδελφής του μοναχής Ευπραξίας. Αρχικά η Μονή είχε τη μορφή ασκητηρίου με λίγα κελιά σφηνωμένα μέσα σε σπήλαιο. Οι τοιχογραφίες του καθολικού είναι έργα του ζωγράφου Δημήτρη Μόσχου (17ος αιώνας) και χαρακτηρίζονται από τη βυζαντινή παραδοσιακή τεχνοτροπία και την ιεροπρέπεια στην παράσταση των μορφών.

Το μοναστήρι αναπτύχθηκε γρήγορα, δεχόμενο πολλές δωρεές και αφιερώματα, και το 1635 αριθμούσε τριάντα πέντε μοναχούς. Μάλιστα, το 1622, όπως αναφέρεται σε σιγίλλιο του Πατριαρχού Ιερεμία, έγινε σταυροπηγιακό από το Οικουμενικό Πατριαρχείο.   Κατά τη διάρκεια της τουρκοκρατίας ήταν εξαίρετο πνευματικό κέντρο, προσκύνημα των χριστιανών της περιοχής, ιδίως της Δημητσάνης και του Ζυγοβιστίου” και βοήθησε σημαντικά τους αγωνιζόμενους Έλληνες στον αγώνα του 1821 με τρόφιμα, χρήματα, φιλοξενία κυνηγημένων, συμμετοχή μοναχών στις μάχες και παροχή δανείου 750 γροσίων. Το μοναστήρι εξακολούθησε τη λειτουργία του και μετά την απελευθέρωση και είχε αρκετούς μοναχούς. Στη συνέχεια, τα κτήματά του απαλλοτριώθηκαν και δόθηκαν σε ακτήμονες. Με την πάροδο του χρόνου άρχισε να παρακμάζει. Το 1925 διαλύθηκε και προσαρτήθηκε στη μονή Τιμίου Προδρόμου Στεμνίτσας.

Σήμερα η μονή υπάγεται στη μονή Τιμίου Προδρόμου Στεμνίτσας. Λίγοι μοναχοί της τελευταίας την κατοικούν και την φροντίζουν. Η μονή διαθέτει επίσης ξενώνες στους οποίους ο επισκέπτης μπορεί να διανυκτερεύσει. Λίγο πρίν το μοναστήρι, και στα δεξιά του δρόμου που οδηγεί σε αυτό, βρίσκεται ο Ληνός των Κολοκοτρωναίων, μικρό αναπαλαιωμένο κτίσμα. Σε αυτό κατέφυγε ο αδερφός του Θ. Κολοκοτρώνη Γιωργάκης επικεφαλής λίγων παληκαριών ύστερα από προδοσία ενός καλόγερου. Οι Έλληνες προέβαλαν ηρωϊκή αντίσταση κατά των πολυάριθμων Τούρκων, που είχαν περικυκλώσει τον ληνό. Όταν οι πολιορκητές έβαλαν φωτιά στον ληνό, οι αμυνόμενοι επεχείρησαν ηρωϊκή έξοδο με τα σπαθιά στα χέρια και σκοτώθηκαν όλοι.

Στη μονή φτάνει κανείς παίρνοντας κατηφορικό δρόμο που ξεκινά από τον ασφαλτόδρομο που ενώνει τη Δημητσάνα και τη Στεμνίτσα. Πρόσβαση υπάρχει επίσης και από αγροτικό δόμο που ξεκινά από το Κεφαλάρι του Αϊ - Γιάννη (Υπαίθριο Μουσείο Υδροκίνησης).   

Πηγή: arcadia.ceid.upatras.gr

Προηγούμενες αναρτήσεις