Παράλιο Άστρος
logo: Το Άστρος της Θαλάσσης
Αναζήτηση Go

Σε νησί της Ιαπωνίας τα αρχαιότερα αγκίστρια για ψάρεμα

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 19-09-2016 09:01:35 am | από nskarmoutsos

Είναι μικρά, λεπτεπίλεπτα αντικείμενα φτιαγμένα από φιλντισένια όστρακα σαλιγκαριών. Είναι τα αρχαιότερα αγκίστρια για ψάρεμα, τα οποία κατασκευάστηκαν λίγες χιλιάδες χρόνια μετά την άφιξη του σύγχρονου ανθρώπου στην Ιαπωνία.
Τα δύο αγκίστρια, το ένα ολοκληρωμένο και το άλλο ημιτελές, βρέθηκαν σε σπηλιά του νησιού Οκινάουα, ανάμεσα στην κεντρική Ιαπωνία και την Ταϊβάν, και χρονολογούνται στα 23.000 χρόνια. Οι αρχαιότερες ενδείξεις ανθρώπινης παρουσίας στο νησί είναι λίγο παλαιότερες, στα 30.000 χρόνια.
Η ασβεστολιθική σπηλιά όπου βρέθηκαν τα αγκίστρια, μαζί με χάντρες, εργαλεία και υπολείμματα τροφίμων, βρίσκεται στο εσωτερικό του νησιού, σε μια περιοχή που περιοδικά κατακλυζόταν από καβούρια και υδρόβια σαλιγκάρια την εποχή αναπαραγωγής.
Η ηλικία των ευρημάτων εκτιμήθηκε με βάση τη ραδιοχρονολόγηση κάρβουνου που βρέθηκε στο ίδιο στρώμα εδάφους.
Αν κανείς λάβει υπόψη το περιθώριο σφάλματος της ραδιοχρονολόγησης, τα καλοφτιαγμένα αγκίστρια είναι πιθανώς αρχαιότερα από άλλα αντίστοιχα ευρήματα στο Ανατολικό Τιμόρ (23.000 με 16.000 χρόνια πριν) και την Παπούα Νέα Γουινέα (20.000 με 18.000 χρόνια πριν).
Τα ευρήματα, λένε οι ερευνητές, δείχνουν ότι η τεχνολογία της αλιείας ήταν πιο διαδεδομένη από ό,τι πιστεύαμε στην περιοχή του Ειρηνικού, και βοήθησε τον σύγχρονο άνθρωπο να επιβιώσει σε απομονωμένα νησιά.
Η ανακάλυψη δημοσιεύεται στην επιθεώρηση PNAS.

Πηγή: in.gr

Στο φως το πρώτο σκίτσο του Homo Sapiens

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 15-09-2018 02:06:51 pm | από nskarmoutsos

Το αρχαιότερο, μέχρι σήμερα, στον κόσμο σχέδιο του Homo sapiens, ένα μοτίβο από εννέα κόκκινες διασταυρούμενες γραμμές, ανακαλύφθηκε στο σπήλαιο Μπλόμπος της Νότιας Αφρικής. Η ηλικία του υπολογίστηκε περίπου στα 73.000 χρόνια και είναι πολύ παλαιότερη από αντίστοιχα «αφηρημένα σκίτσα» στην Ευρώπη και τη νοτιοανατολική Ασία, που χρονολογούνται το πολύ προ περίπου 40.000 ετών.

Ερευνητές από Γαλλία, Νορβηγία, Ν. Αφρική και Ελβετία, με επικεφαλής τον δρα Κρίστοφερ Χένσιλγουντ του νορβηγικού Πανεπιστημίου του Μπέργκεν, οι οποίοι έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό «Nature», δήλωσαν ότι η ανακάλυψη επιβεβαιώνει πως ο «έμφρων» άνθρωπος (Homo sapiens) στη Ν. Αφρική είχε απρόσμενα πρώιμες ικανότητες.

Στο σπήλαιο Μπλόμπος, περίπου 300 χιλιόμετρα ανατολικά του Κέιπ Τάουν, έχουν έλθει στο φως αρκετές ακόμη ενδείξεις πολύ πρώιμης πολιτισμικής συμπεριφοράς. Στην τοποθεσία -από το 1991 που άρχισαν οι ανασκαφές- έχουν βρεθεί διάφορα ανθρώπινα τεχνουργήματα που χρονολογούνται πριν από 70.000 έως 100.000 χρόνια («Μεσολιθική» περίοδος), όπως χάντρες από όστρακα βαμμένες με ώχρα, διακοσμητικά σκαλίσματα επίσης με ώχρα, καθώς και ποικίλα πρωτόγονα εργαλεία.

Τώρα, για πρώτη φορά, βρέθηκε και ένα λίθινο θραύσμα με ομαλή επιφάνεια, που είχε προηγουμένως λειανθεί με τρίψιμο, πάνω στην οποία υπάρχει ζωγραφισμένο με κόκκινη ώχρα ένα μοτίβο από κάθετες και οριζόντιες γραμμές που διασταυρώνονται. Ο απότομος τερματισμός των γραμμών στην άκρη της φολίδας, η οποία προέρχεται από πυριτικό πέτρωμα, υποδηλώνει ότι το σκίτσο αρχικά εκτεινόταν σε μεγαλύτερη επιφάνεια και δεν αποκλείεται να ήταν πιο πολύπλοκο στην ολότητά του.

Οι ερευνητές εκτιμούν ότι το σχέδιο δημιουργήθηκε με ένα μυτερό κραγιόν ώχρας, η μύτη του οποίου είχε πλάτος ενός έως τριών χιλιοστών. Το «σκίτσο» βρέθηκε στο ίδιο γεωλογικό στρώμα, όπου στο παρελθόν είχαν ανακαλυφθεί τα σκαλίσματα με ώχρα.

Η αρχαιότερη γνωστή συμβολική απεικόνιση -ένα σκάλισμα ζιγκ-ζαγκ πάνω σε ένα όστρακο του γλυκού νερού- έχει βρεθεί στο Τρινίλ της νήσου Ιάβας της Ινδονησίας και χρονολογείται πιθανώς προ 540.000 ετών. Συμβολικά αντικείμενα για προσωπική διακοσμητική χρήση ηλικίας 70.000 έως 120.000 έχουν βρεθεί, επίσης, στην Αφρική.

Βραχογραφίες σε τρία σπήλαια της Ιβηρικής έχουν χρονολογηθεί προ περίπου 64.000 ετών και θεωρούνται δημιούργημα πιθανότατα των Νεάντερταλ, αφού τότε ακόμη πιστεύεται ότι δεν είχαν μεταναστεύσει Homo sapiens από την Αφρική στην Ευρώπη. Βραχογραφίες που έχουν ανακαλυφθεί στα σπήλαια Σοβέ, Ελ Καστίγιο και Απόλο είναι πιο πρόσφατες και θεωρούνται έργο του Homo sapiens.

Πηγή: naftemporiki.gr

Η μπίρα μπορεί να φτιάχτηκε πριν από το ψωμί

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 14-09-2018 09:37:37 am | από nskarmoutsos

Ερευνητές από τις ΗΠΑ, με επικεφαλής την κινεζικής καταγωγής καθηγήτρια αρχαιολογίας Λι Λίου του Πανεπιστημίου Στάνφορντ της Καλιφόρνια, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό αρχαιολογικής επιστήμης "Journal of Archaeological Science", ανακάλυψαν στο Ισραήλ ίχνη της αρχαιότερης στον κόσμο παραγωγής μπίρας, προ περίπου 13.000 ετών. Η ανακάλυψη έγινε στο σπήλαιο Ρακεφέτ, κοντά στη σημερινή Χάϊφα, όπου έχει βρεθεί ένα νεκροταφείο του πολιτισμού των Νατούφιων. Εκεί, μεταξύ άλλων, βρέθηκαν λίθινα γουδιά, πάνω στα οποία υπήρχαν υπολείμματα φυτόλιθων, που -όπως έδειξε η χημική ανάλυση- προέρχονταν από την παραγωγή μπίρας.

Εδώ και τουλάχιστον 60 χρόνια, ορισμένοι επιστήμονες έχουν διατυπώσει τη θεωρία ότι σε μερικές περιοχές του κόσμου η μπίρα υπήρξε το βασικό κίνητρο για να ξεκινήσει η καλλιέργεια δημητριακών και δεν συνέβη το αντίθετο, όπως συνήθως πιστεύεται, δηλαδή πρώτα να καλλιεργήθηκαν τα δημητριακά και μετά, κάποια στιγμή, φτιάχτηκε και η μπίρα από αυτά. Τα νέα στοιχεία δείχνουν ότι οι Νατούφιοι, κυνηγοί-συλλέκτες της ανατολικής Μεσογείου, είχαν πολύ πρόωρα παράγει μπίρα. Όπως είπε η Λίου, «πρόκειται για την αρχαιότερη στον κόσμο γνωστή δημιουργία αλκοολούχου ποτού από τον άνθρωπο». Οι ερευνητές πιστεύουν ότι οι Νατούφιοι έφτιαχναν αρχικά τη μπίρα για να συνοδεύσουν τα τελετουργικά με τα οποία τιμούσαν τους νεκρούς τους.

«Η ανακάλυψή μας δείχνει ότι η παραγωγή αλκοόλ δεν ήταν κατ' ανάγκη αποτέλεσμα της παραγωγής γεωργικού πλεονάσματος, αλλά αναπτύχθηκε πριν τη γεωργία για τελετουργικούς σκοπούς και για πνευματικές ανάγκες, τουλάχιστον σε ένα βαθμό», ανέφερε η Λίου. Τα αρχαιότερα ίχνη παραγωγής ψωμιού που έχουν βρεθεί μέχρι σήμερα, σε μια άλλη περιοχή του Νατούφιου πολιτισμού στην ανατολική Ιορδανία, χρονολογούνται προ 11.600 έως 14.600 ετών. Η παραγωγή νατούφιας μπίρας χρονολογείται πριν από 11.700 έως 13.700 χρόνια.

Η αρχαία μπίρα ασφαλώς απέχει πολύ από τη σημερινή. Σύμφωνα με τους επιστήμονες, θα ήταν ένα μίγμα που θα θύμιζε μάλλον χυλό…πόριτζ ή κουάκερ. Πιθανώς οι Νατούφιοι χρησιμοποιούσαν μια τεχνική τριών σταδίων: πρώτα μετέτρεπαν το άμυλο από σιτάρι ή κριθάρι σε βύνη, πράγμα που γινόταν παίρνοντας σπόρους των δημητριακών, τους οποίους μούσκευαν στο νερό και μετά τους ξέραιναν και τους αποθήκευαν. Στη συνέχεια, η βύνη πολτοποιείτο και θερμαινόταν και, τελικά, αφηνόταν να υποστεί ζύμωση με τη βοήθεια μυκήτων του αέρα.

Πηγή: real.gr

Λουκούμι, το συριανό

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 11-09-2013 12:05:08 am | από nskarmoutsos

Θυμάμαι τα απογεύματα με τον παππού, όταν ήμουν μικρή, o ελληνικός καφές έφτανε μερακλίδικος στον ασημένιο δίσκο, όπως ακριβώς τον ήθελε. Δίπλα το ποτήρι με το νερό και στο πιάτο απαραιτήτως δύο λουκούμια, ένα για εκείνον και ένα για μένα. Καθόμουν απέναντί του. Χαμογελούσε πονηρά και μου πρόσφερε τελικά και τα δύο λουκουμάκια, ενώ εγώ τον παρακαλούσα να μου διηγηθεί για μια ακόμα φορά το «παραμύθι» του λουκουμιού: για εκείνον τον πολυμήχανο ζαχαροπλάστη από την Κωνσταντινούπολη που όταν άκουσε ότι ο σουλτάνος έσπασε το δόντι του από μια σκληρή καραμέλα, πήγε στο εργαστήριό του και επινόησε αυτό το απολαυστικό γλύκισμα από νερό, ζάχαρη και άμυλο.

Πολλά χρόνια πέρασαν από τότε. Σχεδόν είχα ξεχάσει την ιστορία του παππού, όταν φέτος στις διακοπές βρέθηκα στη Σύρο, στην πρωτεύουσα του λουκουμιού όπως συνηθίζουν να λένε. Εδώ, το 1832 οι Χιώτες πρόσφυγες έφεραν την παραδοσιακή συνταγή και έκαναν την πρώτη καζανιά. Το 1837 μάλιστα εμφανίστηκε και η πρώτη επίσημη σφραγίδα του λουκουμοποιού Νικολάου Σταματελάκη.

Στο Βιομηχανικό Μουσείο Ερμούπολης (www.ketepo.gr) μια ολόκληρη αίθουσα ήταν αφιερωμένη αυτό το καλοκαίρι στο συριανό λουκούμι. Ηταν λογικό, καθώς το εκλεκτό αυτό γλύκισμα έχει πολιτογραφηθεί πλέον ως συριανό, ίσως ακριβώς γιατί το υφάλμυρο νερό από τις λιγοστές πηγές νερού του νησιού του δίνει αυτήν τη μοναδική γεύση. Είναι μάλιστα χαρακτηριστικό ότι ενώ προστάτιδά του θεωρείται η Αγία Γλυκερία, για τους λουκουμοποιούς της Σύρου προστάτης είναι τελικά ο Αγιος Αθανάσιος, εξαιτίας της χρησιμοποίησης νερού από την ομώνυμη πηγή στην Ανω Σύρο.

Γύρω από την συσκευασία του και την προώθησή του δημιουργήθηκαν τελικά μια σειρά επαγγελμάτων. Οπως διαβάζω στο ενημερωτικό φυλλάδιο του μουσείου ο κάθε λουκουμοποιός είχε και το δικό του σήμα. Τα κουτιά κοσμούσαν περίτεχνες ετικέτες: αετός, τίγρης, λιοντάρι, μέλισσα, η φιγούρα του φτερωτού Ερμή κ.α. Μάλιστα στις παγκόσμιες εκθέσεις του 19ου και στις αρχές του 20ου αιώνα το συριανό λουκούμι είχε λάβει και σημαντικά βραβεία.

Η παράδοση συνεχίζεται μέχρι σήμερα με βιοτεχνίες λουκουμιού να επιβιώνουν στο νησί. Πέρα από τις παραδοσιακές γεύσεις (τριαντάφυλλο, μαστίχα, περγαμόντο) πλέον συναντάς και τις νέες με σοκολάτα, ινδική καρύδα, μανταρίνι κ.α. Οταν το πλοίο φτάνει στο λιμάνι βλέπεις ακόμα τους βιαστικούς ταξιδιώτες να τρέχουν στα μαγαζιά για να πάρουν έστω την τελευταία στιγμή ένα κουτί λουκουμάκια, τη γεύση της Σύρου, μαζί τους…

Πηγή: tovima.gr

Πριν από 4.000 χρόνια οι γυναίκες ταξίδευαν και οι άνδρες κάθονταν σπίτι

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 05-09-2017 11:37:00 am | από nskarmoutsos

Γερμανική μελέτη έρχεται να ανατρέψει όλα όσα πιστεύαμε για τη δομή των προϊστορικών κοινωνιών. Σύμφωνα με άρθρο που δημοσιεύεται στο PNAS, στη δυτική Ευρώπη πριν από περίπου 4.000 χρόνια, στο τέλος της εποχής του Λίθου και στην αρχή της εποχής του Χαλκού, οι γυναίκες ταξίδευαν σε μακρινές αποστάσεις ενώ οι άνδρες προτιμούσαν τη ...γειτονιά τους.
Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον Φίλιπ Στοκχάμερ του Πανεπιστημίου Λούντβιχ Μαξιμίλιανς του Μονάχου, εξέτασαν γενετικά και αρχαιολογικά στοιχεία από 84 άτομα (πολλά ήταν μέλη ίδιων οικογενειών) που είχαν πεθάνει μεταξύ του 2500 και του 1650 π.Χ. στην περιοχή Λεχ νότια του Αουγκσμπουργκ της Γερμανίας.
Περιέργως η πλειονότητα των γυναικών προερχόταν από άλλες περιοχές, ενώ οι άνδρες από τα γύρω μέρη.
Σύμφωνα με τους ειδικούς, η κινητικότητα μεμονωμένων γυναικών στο χώρο ήταν ένα όχι τοπικό αλλά εκτεταμένο φαινόμενο στην Κεντρική Ευρώπη για μια περίοδο τουλάχιστον 800 ετών ανάμεσα στις εποχές του Λίθου και του Χαλκού.
Ενώ οι γυναίκες ταξίδευαν σε μακρινά μέρη, σε αποστάσεις 300 έως 500 χιλιομέτρων από τη γενέτειρά τους, οι άνδρες συνήθως παρέμεναν στον τόπο καταγωγής τους.
Οι ερευνητές λένε ότι έχει υποτιμηθεί ο σημαντικός ρόλος που έπαιξαν οι γυναίκες για την ανταλλαγή ιδεών και πολιτισμικών αντικειμένων, ενθαρρύνοντας έτσι την υιοθέτηση και την εξάπλωση τεχνολογικών καινοτομιών.
«Όλοι ξέρουμε τις ιστορίες για τους άνδρες πολεμιστές που πολεμούσαν και έφερναν τροφή στην οικογένεια, ενώ οι γυναίκες και τα παιδιά έμεναν στο σπίτι. Όμως, φαίνεται πως τα πράγματα ήταν αρκετά διαφορετικά. Η μελέτη μας δείχνει ότι σχεδόν κανένας άνδρας δεν ταξίδευε, ενώ αντίθετα δύο στις τρεις γυναίκες το έκαναν», δήλωσε ο Στοκχάμερ.

Πηγή: in.gr

Χρόνια στον Περαία μαγκίτης και αλανιάρης!!

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 31-03-2012 06:33:13 pm | από nskarmoutsos

  

 

Πολλά έχουν λεχθεί και έχουν γραφτεί για τους διάφορους ρεμπέτες. Λίκνο των ρεμπέτηδων ήταν η περιοχή του Πειραιά, πρώτα η Δραπετσώνα και μετά η Τρούμπα.

Στις περιοχές αυτές γεννήθηκε το ρεμπέτικο τραγούδι γύρω στα 1920.

Απέναντι από τον Άγιο Διονύση είναι η γέφυρα του Ρεμπέτη, η γέφυρα που ενώνει τον Πειραιά με τη Δραπετσώνα, που από κάτω περνούσε το τραίνο της Λαρίσης. Για να γίνει κανείς ρεμπέτης έπρεπε να περάσει τη γέφυρα.

Στη Δραπετσώνα έγιναν μετά το 1922 τα πρώτα μπουζουκτσίδικα που συγκέντρωναν τους μάγκες της εποχής.

Ο ΔΑΣΚΑΛΟΣ ΓΙΟΒΑΝ ΤΣΑΟΥΣ

Στην περιοχή αυτή έδωσε μαθήματα μπουζουκιού ο Γιοβάν Τσαούς ή Γιάννης Εϊτζιρίδης - δηλαδή Γιάννης ο Λοχίας, από τον βαθμό με τον οποίο υπηρέτησε στον τουρκικό στρατό- (1924-1925 τότε που το μπουζούκι ήταν απαγορευμένο όργανο).

Στην περιοχή αυτή έμαθαν μπουζούκι, έγραψαν, τραγούδησαν ή έσυραν τα βήματά τους πολλές φορές οι Ρεγγίνας, Ζυμαρίτης, Μιμίκος Βογιατζής, Σκριβάνος, ο Στέλιος Περπινιάδης, ο Γιάννης Γυλιάς, το Αλεκάκι, ο Χαρίλαος Κηρομύτης, ο Νίκος Αϊβαλιώτης, ο Γιώργος Μπάτης,ο Γιάννης Παπαιωάννου, ο Κώστας Σκαρβέλης, ο Βασίλης Τσιτσάνης,ο Στράτος Παγιουμτζής, ο Μάρκος Βαμβακάρης –που δούλευε σαν εκδοροσφαγέας στο γειτονικά σφαγεία – ο Ανέστης Δελιάς, ο Γιάννης Λελάκης, ο Στέλιος Κερομύτης, ο Ηλ.Ποτοσίδης, ο Απόστολος Χατζηχρήστος, ο Δημ. Γκόγκος (Μπαγιαντέρας), ο Παναγιώτης Τούντας, ο Σ. Περιστέρης, ο Μιχάλης Γενίτσαρης, ο Μακαρόνας, ο Σοφρωνίου και πολλοί άλλοι ( σε όσους δεν υπάρχουν λινκ αναζητείστε τα απ ευθείας Google ).

Οι Στράτος,Μάρκος, Μπάτης, Δελιάς είχαν σκαρώσει την κομπανία "τετράς".

Μιχάλης Γενίτσαρης Στέλιος Κερομύτης

Οι γέννημα- θρέμμα ρεμπέτες του Πειραιά ήταν ο Στέλιος Κερομύτης, ο Δημ. Γκόγκος από Ποριώτη πατέρα και ο Μιχάλης Γενίτσαρης. Ο Μπάτης ήταν από τα Μέθανα και Μάθεσης από τη Σαλαμίνα.

Ο ρεμπέτης Νίκος Μάθεσης ή Τρελάκιας –γιος ψαρά από τη Σαλαμίνα - αναφέρει σε μια αφήγησή του:

« Η Δραπετσώνα ήταν ένα από τα μεγαλύτερα στέκια της μαγκιάς. Στους τεκέδες της και στα Βούρλασύχναζαν κάθε καρυδιάς καρύδι. Στους τεκέδες οι μάγκες κάπνιζαν ναργιλέ».

Στην «Κρεμμυδαρού» ήταν πολλοί τεκέδες όπως του Μίχαλου, του Σάλωνα, του Μαρκεζίνη, του Σαραντόπουλου και άλλων.

Πολλοί από όσους προαναφέρθηκαν έμεναν στην «Κρεμμυδαρού», όπως ο Ανέστης Δελιάς, ο Απόστολος Χατζηχρήστος και άλλοι.

ΤΙ ΘΥΜΟΥΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ

Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΛΕΛΑΚΗΣ στην Αυτοβιογραφία του αναφέρει:

……»Εκείνη τη χρονιά (1937) άρχισα συνεργασία με το συνθέτη Απόστολο Χατζηχρήστο, ο οποίος ήτο και ο πρώτος που συνεργάστηκα. Είχαμε γνωριστεί στη Δραπετσώνα όπου κι εκείνος κατοικούσε εκεί από πολλά χρόνια. Έπαιζε μπουζούκι παρέα με τον Ηλ. Ποτοσίδη, τον Ανέστο Δελιά και το Μακαρόνα……Ήταν φτωχό παιδί και εξαιρετικός άνθρωπος και συνθέτης. Πολύ σεμνό και πολύ καλό παιδί. Έντιμος, φιλαλήθης και κουβαρντάς»…...

Κι ένα κομμάτι από την αυτοβιογραφία του Μάρκου Βαμβακάρη:

«Βέβαια στον κύκλο που γύριζα να πούμε, τον μάγκικο αυτό, στους τεκέδες που πήγαινα, ακούγαμε πολλά για διάφορους κουτσαβάκηδες προσωπικότητες...Εκεί, όταν είχα γνωρίσει τον Αλέκο τον Σχίζα να πούμε, κάθε μέρα επήγαινα στο σπίτι αυτουνού, εκεί στην Κρεμμυδαρού που ήταν το Καστράκι. Πίναμε χασίσι. Είχε λεφτά αυτός. Επήγαινα και του μάθαινα μπουζούκι και φουμέρναμε κιόλας ε? Αυτός έμενε εκεί κάτω στην Κρεμμυδαρού, εδώ στο λιμάνι του Πειραιώς. Και πήγαινα κάθε μέρα στην κάμαρά του. Ώσπου τώρα αυτόν τον ζήταγε η Ασφάλεια Αθηνών για κάτι κλοπές που γινόντανε. Και ξέρανε αυτοί ότι άλλος δε μπορεί να τις κάνει ειμή αυτός, αλλά δεν ξέρανε που βρίσκεται...»

Σχετικά με τα Βούρλα ο Μάρκος Βαμβακάρης αφηγείται:

«…Δεκαεννιά χρονών (το 1924) έγινα αγαπητικός στο μπορντέλο μιας Ειρήνης από τη Σύμη. Ήτανε στο δεύτερο διαμέρισμα των Βούρλων, η πρώτη μου ερωτική επαφή. Μεγαλύτερη είκοσι εφτά, είκοσι οκτώ χρονών, μου ’δινε και λεφτά και κουστούμια. Αγάπησα την άλλη, τη Μανιάτισσα, τη Ζιγκοάλα,(τη γυναίκα που παντρεύτηκε) και την απαράτησα…».

ΜΠΟΥΖΟΥΚΙ, ΜΑΓΚΙΑ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗΤΗΛΙΚΙ

Ο παλιός ρεμπέτης Νίκος Μάθεσης, από τη Σαλαμίνα, αφηγήθηκε σχετικά:

«Καμιά δεν ήταν χωρίς αγαπητικό, νταβατζή. Χωρίς συνεταίρο στις εισπράξεις. Χαμαιτυπεία ο Πειραιάς είχε μόνο στα Βούρλα που τώρα είναι φυλακές. Εκεί οι γυναίκες δεν βγαίνανε έξω, απαγορευότανε αυστηρώς. Αλλά οι αγαπητικοί είχαν τον τρόπο τους και πηδάγανε τα μεσάνυχτα μέσα παρ' όλο που φυλάγανε άγριοι εύζωνοι! Αλλά καμία δεν μαρτυρούσε. Φόνοι γινόντουσαν κάθε τόσο, αιτία βέβαια οι γυναίκες αλλά όσοι εγκληματούσαν για την γυναίκα, αυτή ήταν υποχρεωμένη μέχρι να βγει απ' την φυλακή να τον συντηρεί. Δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς, θα σκοτωνότανε απ' τους φίλους του. Αλλά και όταν έβγαινε, η πρώτη του δουλειά ήταν να την στεφανωθεί. Απαραίτητος κανών!!!

Για τη Δραπετσώνα γράφτηκε το τραγούδι «Αφ ότου εγεννήθηκα». (Το τραγούδι είναι στο όνομα του Καρυδάκη, φίλου του Μάρκου αλλά μάλλον είναι δικό του. Στίχοι: Γ. Δερέμπεης. Μπουζούκι: Σ. Περιστέρης. Ο Γιώργος Δερέμπεης ήταν ο πατέρας της σπουδαίας μουσικού και πιανίστριας Βούλας Δερέμπεη. Ο Δημήτρης Καρυδάκης ή Καρυδάκιας, βρέθηκε νεκρός-δολοφονημένος-στα χρόνια της κατοχής, στη Δραπετσώνα και κανείς δεν έμαθε ποτέ, ποιός και γιατί τον σκότωσε. Ανήκε στην παρέα της Πειραιώτικης Κομπανίας, αλλά ήταν "σπιτικό" μπουζούκι και απέφευγε τη δημοσιότητα, το πάλκο και τις εταιρείες.

ΑΠΟ ΤΗ ΔΡΑΠΕΤΣΩΝΑ ΣΤΗΝ ΤΡΟΥΜΠΑ

Όταν δημιουργήθηκαν τα «Βούρλα» στη Δραπετσώνα, το 1875, η περιοχή ήταν ακατοίκητη. Όμως μετά 60 χρόνια, το 1932, και αφού είχαν έρθει και οι πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία, ήταν κέντρο πυκνοκατοικημένης περιοχής και οι κάτοικοι δεν ανέχονταν πια τα κακόφημα σπίτια. Γι αυτό και έκαναν συνεχείς διαμαρτυρίες προς την Κυβέρνηση.

Τελικά το 1937 τα κακόφημα σπίτια των Βούρλων διαλύθηκαν και στο χώρο εκείνο λειτούργησαν φυλακές.

Ετσι δημιουργήθηκε η Τρούμπα. Και μεταφέρθηκε εκεί η κίνηση, η μαγκιά και η ρεμπετοσύνη.

Για τον προπολεμικό Πειραιά και το ρεμπέτικο, ο ρεμπέτης Νίκος Μάθεσης, γράφει στα απομνημονεύματά - όπως τα παρέδωσε στον Κώστα Χατζηδουλή:

«Ο Πειραιάς πριν μισό αιώνα με τα καταγώγια, τους ντεκέδες, τα μπαρμπουταντζίδικα, τα Βούρλα και τα «καφέ-σαντάν» του.

Ο Πειραιάς με τους νταήδες του, τους μάγκες, τους ρεμπέτες, τους αγαπητικούς, τους πορτοφολάδες και τους κλέφτες των λιμανιών. Ο Πειραιάς προ 57 χρόνια όπως τον έζησα εγώ, τότε ήμουν 11 χρονών και τον θυμάμαι σαν να ήταν χθες. Τότε και πριν έλθουν οι πρόσφυγες ήταν μικρός. Θυμάμαι το 1917 όπου ήμουν πρόσκοπος στην ομάδα του Λελούδα με έναν συμμαθητή μου που τώρα είναι δικηγόρος, επίσης και ο αδερφός του δικηγόρος είναι. Και όταν ερχότανε απ' τη Θεσσαλονίκη το "Λαφαγιέτ", το πλοίο νοσοκομείο (γαλλικό ήτανε) στου Ξαβέριου και έφερνε Έλληνες στρατιώτες τραυματίες από τις μάχες του Σκρα και τους κερνούσαμε και μετά τους πήγαιναν στο Χατζηκυριάκειον που ήτανε νοσοκομείο τότε. Εκεί μπροστά στου Ξαβέριου ήταν αραγμένα πολεμικά καράβια γαλλικά, ιταλικά, αγγλικά και ελληνικά. Και σαν δεν είχαμε δουλειά πηγαίναμε παρέες και κολυμπάγαμε και λέγαμε στους Γάλλους "μουσχιού ντόνε μουά λεπέν" ή "ντόνε μουά νεσού". Δηλαδή, "κύριε δω μας ψωμί" ή "δω μας μια δεκάρα". Κι αυτοί μας έλεγαν "μαργαρήτ...".

ΣΤΗ 10ΕΤΙΑ ΤΟΥ 40 Ο ΠΕΙΡΑΙΑΣ ΗΤΑΝ ΑΓΡΙΟΣ

Τότες ο Πειραιάς ήταν πολύ άγριος. Από την μια ο αποκλεισμός, από την άλλη τα πολιτικά μας μίση. Οι φόνοι στα Καρβουνιάρικα, Τρούμπα και Τζελέπη ήταν στην ημερησίαν διάταξιν. Όσο για ντεκέδες από την Πειραϊκή, Παναγίτσα, Άγιο Νείλο, Άγιο Νικόλαο, Γύφτικα, στο Χατζηκυριάκειο, στην Τρούμπα και όσο πιο πέρα πήγαινες, Άγιο Διονύση, εκεί φουμάρανε στο δρόμο. Ζάρια μες το δρόμο παίζανε, περνούσε ο χωροφύλακας και δεν του έδινε κανείς σημασία, παρά τραβούσανε την δίκοπη επιδειχτικά να την δει! Τι να έκανε; Από στρατιώτη αγράμματο βουνήσιο τον ρίξανε χωροφύλακα στον Πειραιά μες τα λυσσασμένα τσακάλια. Πρωτοδικείο, Εισαγγελία δεν είχε τότε ο Πειραιάς! Από την Αθήνα κατέβαιναν οι νωματαρχέοι νταήδες να επιβάλουν την τάξη και να συλλάβουν κανέναν επικίνδυνο καταζητούμενον. Ο Μαρούδας και ο Γαλιγάλης, οι μάγκες είχανε συνθέσει και στίχους για τους μόρτες καταδότες και ας μην τους ήξεραν και το τραγουδούσαν παίζοντας το μπουζούκι τους.

»Ο Πειραιάς τότε είχε και έφιππη χωροφυλακή. Για τον σκυλόμαγκα ο άγραπτος νόμος είναι σκληρός! Καφωδεία ο Πειραιάς είχε πολλά γύρω στην Ντρούμπα. Απάνω στο πάλκο έπαιζαν τσιφτετέλια, ζεϊμπέκικο κ.λ.π. Κάτω στο πάλκο ορχήστρα ευρωπαϊκή, πιάνο, βιολί και τζάζι για ταγκό κ.λ.π. Και μπροστά χαμηλά, σχεδόν κάτω ήταν δώδεκα κορίτσια σε παράταξη άβαφτες Γερμανίδες που έπαιζαν με την σειρά τους βιολιά. Αυτή την διαρρύθμιση είχαν όλα τα καφωδεία της Τρούμπας. Οι φόνοι εκεί γινόντουσαν συχνότατα. Αφού του έτρωγε τα λεπτά του και τον έκανε στούπα, του έλεγε να την περιμένει απέξω! Και η αρτίστα έβγαινε αγκαζέ με τον ντερβίση της, αλλά και ο άλλος ο επαρχιώτης άγριος, και το ψυχικό γινότανε...

Επίσης και τα παιχνίδια ήταν πάμπολλα (λέσχες). Μέσα κάθε καρυδιάς καρύδι, μπράβοι, αβανταδόροι, μούτρα, να πουν αμέσως φυλακή σε ένα γνέμα! Φόνοι πιο πολλοί στα παιχνίδια γιατί έχανες τα λεπτά σου, ίσως και ξένα που στα είχαν εμπιστευθεί να τους ψωνίσεις κάτι πράγματα. Και το αίμα ανέβαινε στο κεφάλι και ... όσο για μάγκες, δηλαδή ρεμπέτες, κάθε συνοικία είχε τους δικούς της. Αν ακουγότανε κανένας ρεμπέτης καλός με πράξεις σωστές ρεμπέτικες, δηλαδή παλικαρίσιες εξηγήσεις, τότε ακουγότανε και στον Πειραιά, δηλαδή στην καρδιά του Πειραιά. Στα παιχνίδια που είχαν οι νταήδες ανεγνωρισμένοι... Έσπαγε τα δεσμά της συνοικίας του και από μαχαλόμαγκας αφανής –ενός μαχαλά -γινότανε διεθνής. Αναγνωριζότανε από όλες τις συνοικίες, αλλά πως;

Έπρεπε με έργα και όχι με λόγια, να μαλώσει, να μαχαιρώσει, να μπιστολίσει, να τραυματίσει καλόν νταή ανεγνωρισμένον, ασχέτως εάν δεν πήγε στην φυλακή. Μηνύσεις δεν γινόντουσαν, θα καθαρίζανε στον δεύτερο γύρο που θα έβγαινε ο χτυπημένος απ' το νοσοκομείο...

Η αστυνομία το μάθαινε και ερχότανε να σου πάρει κατάθεση και εσύ τους έλεγες ότι έπεσες από ένα μικρό γκρεμό και σου μπήκαν κάτι σίδερα στην κοιλιά... και σου έλεγε μακάρι μόλις βγεις να σου μπούνε κι άλλα να ησυχάσουμε από εσάς τα τομάρια...Αν όμως έκανες μήνυση κατέρρεες αυτομάτως και όλοι οι μάγκες είχαν να κάνουν με σένα και να σε ξεφτιλίζουν...Τέτοια γινόντουσαν που και που, μάλλον από γερασμένους νταήδες και από φιγουρατζήδες ρεμπέτες...

Όσο για μπουζούκια, ο Πειραιάς με τους μαγκίτες του, ήτανε ορχήστρα πλήρης. Μέρα και βράδυ από όπου και να πέρναγες, δηλαδή από καφενείο, άκουγες το κελάηδισμα του μπουζουκιού ή του μπαγλαμά και την μυρωδιά της ταλμίρας (χασίς) ή από αργιλέ ή από τσιγαριλίκι. Και αυτός που το έπαιζε δεν ήταν κάνα παιδάκι, ήταν άνθρωπος της τούφας και το είχε μάθει στο σχολείο - φυλακή. Έτσι λεγότανε η φυλακή για να μην καταλαβαίνουν οι ανίδεοι. Παιδιά κάτω των 20 χρόνων και ανώμαλοι απαγορευότανε η είσοδος δια καρπαζιάς, σβουριχτής και κλοτσάς! Εδώ το νταραβέρι είναι του τάδε και συχνάζει όλο το σκυλολόι».

ΤΑ ΜΕΤΑΠΟΛΕΜΙΚΑ ΧΡΟΝΙΑ

Μετά την απελευθέρωση και τον εμφύλιο ο Μιχάλης Γενίτσαρης ανέλαβε ένα μαγαζί στην Τρούμπα. Μαζί του ήταν ο Παπαϊωάννου, ο Κερομύτης και ο Νίκος ο Πουνέντης, ώσπου μία φασαρία με έναν Εγγλέζο στάθηκε η αφορμή να του το κλείσει η αστυνομία.

Στο μπαρ " ΜΑΡΚΟΣ" στα Ασπρα Χώματα Παλαιάς Κοκκινιάς, Στράτος, Μάρκος, Μπάτης, Δεληάς, η κομπανία "ΤΕΤΡΑΣ".

Στα 1949- 50 ο Μάρκος Βαμβακάρης δούλεψε στην Τρούμπα σ’ ένα μαγαζί στην παραλία, στου Λινάρη.

Ο Τάκης Μπίνης είχε παλιό όνειρο την Τρούμπα. Αφηγείται σχετικά:
« Τέλειωσα τη δευτέρα Γυμνασίου με άριστα, το ίδιο και στην Τρίτη και άκουγα κάπου - κάπου που συζητούσαν η μάνα κι ο πατέρας μου για το μέλλον μου. Ο ένας έλεγε πως θα γινόμουν δικηγόρος, ο άλλος ήθελε να γίνω αξιωματικός κι εγώ έλεγα από μέσα μου, «κούνια που σας κούναγε, σε λίγο θα με χάσετε και από την Τούμπα, θα είμαι μπουζουξής μες στη μαγκιά, στην Τρούμπα του Πειραιά».

Ο Τάκης Μπίνης από τη Θεσσαλονίκη, έκανε το όνειρό του πραγματικότητα στην κατοχή. Συνελήφθη για αντιστασιακή δράση αλλά δραπέτευσε και ύστερα από πολύμηνη περιπλάνηση στα βουνά έφτασε με τα πόδια στη Χαλκίδα και από κει στον Πειραιά το 1944 , και δούλεψε στην Τρούμπα σαν μπουζουκτσής.

Ο λαϊκός συνθέτης κιθαρίστας και τραγουδιστής Γιάννης Μπαφούνης ή Σαμιώτης δούλεψε στο «Καρρέ του Aσσου» στην Τρούμπα , που το 'χε ο Ηλίας Νοταράς. Και πολλοί άλλοι.

Γι αυτή τη συνοικία γράφτηκαν πολλά τραγούδια όπως το «Χρόνια μες στην Τρούμπα» του Μάρκου Βαμβακάρη:

Χρόνια στον Περαία (Τρούμπα)

μαγκίτης κι αλανιάρης

ρώτησε να μάθεις

κι ύστερα να με πάρεις

Είμαι παιδάκι έξυπνο

παίζω και μπουζουκάκι

οι φίλοι με προσέχουνε

γιατί 'μαι Συριανάκι

Στην πιάτσα που μεγάλωσα

όλοι μ' έχουν θαυμάξει

γιατί 'μαι μάγκας κι έξυπνος

και σόλα μου εντάξει

Οι μάγκες με προσέχουνε

κι όλοι με λογαριάζουν

όταν με βλέπουν κι έρχομαι

μαζί μου νταλκαδιάζουν

Και το ΚΑΤΟΧΗ ΣΤΗΝ ΤΡΟΥΜΠΑ του Γιώργου Μητσάκη:

«Ήταν Κατοχή,
κι έπεφτε βροχή,
ήτανε βαθύ σκοτάδι
στη Τρούμπα κάθε βράδι.

Κι εμείς για ντου πηγαίναμε,
σαλτάραμε και κλέβαμε,
παρέα ήτανε με μας
κι ο μπουκαδόρος ο Κοσμάς.

Ήταν Κατοχή,
πείνα και βροχή.

Είμασταν παιδιά,
κι είχαμε καρδιά,
ο Κεφάλας κι ο Μαρίνος
παρέα μας κι εκείνος.

Μια νύχτα τον Τζιμίνσκουλα
τον φάγανε για ψίχουλα,
και τον βαρκάρη το Θωμά
που έπαιζε τον μπαγλαμά.

Ήταν Κατοχή,
πείνα και βροχή».

***Στίχους για το ρεμπέτικο, εκτός από τους ίδιους του ρεμπέτες έγραψαν οι Νίκος Ρούτσος, Νίκος Μάθεσης, Κώστας Βίρβος,Νίκος Μουρκάκος,Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου, και μετέπειτα ο Λευτέρης Παπαδόπουλος και άλλοι.

ΠΛΩΡΗ ΓΙΑ ΑΛΛΕΣ ΠΕΡΙΟΧΕΣ

Όμως όλα αλλάζουν. Σιγά – σιγά το μπουζούκι εξευγενίστηκε, έγινε προσιτότερο σε περισσότερο κόσμο. Που δεν μπορούσε να πηγαίνει στην κακόφημη συνοικία. Ετσι οι ρεμπέτες απλώθηκαν σε άλλες συνοικίες: Πέραμα, Παλιά Κοκκινιά, Τζιτζιφιές και αλλού. Κι έκαναν χρυσές δουλειές. Στο μεταξύ είχαν μπει και οι πρώτες γυναίκες στο ρεμπέτικο: Ρόζα Εσκενάζι (βγήκε πρώτη στο πάλκο), Μαρίκα Παπαγκίκα, Ρίτα Αμπατζή και Σοφία Καρύβαλη (αδελφές από τη Μ. Ασία εγκατεστημένες στον Πειραιά με τη μητέρα τους Στυλιανή, δασκάλα, ο πατέρας τους χάθηκε κατά την καταστροφή), Μαρίκα Νίνου,Σωτηρία Μπέλλου, η Ιωάννα Γεωργακοπούλου, η Ρένα Ντάλλια, Αννα Χρυσάφη, και άλλες. ( σε όσες δεν υπάρχουν λινκ αναζητείστε τα απ ευθείας Google ).

Η Σοφία Καρύβαλη συνεργάστηκε και με τον Βαμβακάρη. Το 1935 παντρεύτηκε τον Παντελή Καρύβαλη, που διατηρούσε μεγάλο καφενείο στη Νίκαια και της επέβαλε να σταματήσει το τραγούδι πρόωρα.

H Πειραιώτισα ρεμπέτισσα Σοφία Καρύβαλη, μεταξύ άλλων, ηχογράφησε με τον Τσιτσάνη γύρω στα 1936 τη "Γειτόνισα" που κυκλοφόρησε από την Parlophone μαζι με το τραγούδι του Τούντα "Σαν δεν ήξευρες".

ΑΡΓΟΤΕΡΑ ΕΚΛΕΙΣΑΝ ΤΑ «ΣΠΙΤΙΑ» ΑΛΛΑ……

Πολύ αργότερα, το 1968, έκλεισαν και τα «σπίτια», λιγόστεψαν τα καμπαρέ, όμως η φήμη κι ο φόβος στην Τρούμπα έμεινε:

Ενας Θεσσαλονικιός, ο Θανάσης Π. που επισκέφθηκε την περιοχή το 1989, όταν διορίστηκε δικαστικός αντιπρόσωπος σε εκλογές σημειώνει:

«Κάνοντας μια βόλτα πίσω από το Πρωτοδικείο στη Σκουζέ, είδα ένα βαμμένο κατακόκκινο μαγαζί. Δεν ήταν αυτό που νομίζετε και νόμιζα κι εγώ αρχικά. Ηταν κέντρο διασκέδασης, "οικογενειακό" έγραφε μάλιστα !!!

Εκεί τραγουδούσε πλέον ο Γιώργος Ζαμπέτας, λίγο πριν πεθάνει, στην Τρούμπα. Ηταν μέρα όταν πέρασα απ΄έξω, παρόλα αυτά μ' έπιασε φόβος, καθότι: "Πέντε μάγκες στον Περαία....."

Η ΔΟΥΚΙΣΣΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ

Από τις νεότερες κυρίες του ρεμπέτικου η ΔΟΥΚΙΣΣΑ είναι Πειραιώτισσα. Η Δούκισα Φωταρά, γεννήθηκε στον Πειραιά το 1941 και μπήκε από πολύ μικρή στο χώρο ως χορεύτρια.

Στα 12 της χρόνια πήρε μέρος σε ένα διαγωνισμό ταλέντων στο Πασαλιμάνι βγήκε πρώτη και δούλεψε εκεί για ένα καλοκαίρι. Στη συνέχεια δούλεψε συνδυάζοντας το χορό και το τραγούδι, ενώ μετά από κάποιο διάστημα την κέρδισε αποκλειστικά το τραγούδι.

Ο πατριός της Γιάννης Λαουτάρης υπήρξε ονομαστός μπουζουξής.

Στα 13 της χρόνια έκανε την 1η δισκογραφική της δουλειά με το τραγούδι του Στ. Χρυσίνη «Με την κοπέλα π αγαπώ». Εν συνεχεία έκανε πάρα πολλές δισκογραφικές δουλειές σε συνεργασία με όλους τους μεγάλους συνθέτες.

Τα τραγούδια της είναι γνωστά και διαχρονικά, κάποια από αυτά: "Άνθρωποι είμαστε ", "Αναμνήσεις", "Ατάκα κι επί τόπου", "Παληκάρια", "θέλω τα όπα μου", "Το μωρό", και πολλά άλλα.

Έχει πάρει βραβείο 1ης γυναικείας ερμηνείας, (1ης αντρικής ερμηνείας είχε πάρει ο Γ. Πάριος) -από τον Κερκυραϊκό σύλλογο στην απονομή που έγινε στο Δημοτικό θέατρο Πειραιά.

Στον κινηματογραφικό χώρο έχει πρωταγωνιστήσει σε 8 ταινίες με τους: ΜΑΝΟ ΚΑΤΡΑΚΗ, ΤΟΛΗ ΒΟΣΚΟΠΟΥΛΟ, ΠΑΝΤΕΛΗ ΖΕΡΒΟ, ΜΑΡΙΑ ΦΩΚΑ, ΚΩΣΤΑ ΚΑΚΑΒΑ, ενώ έχει συμμετάσχει σε πολλές άλλες ελληνικές ταινίες.

Πηγή: radionefeli.com

 

Ο Αρχιμήδης ο μεγάλος εμπνευστής των αμυντικών όπλων

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 07-09-2014 12:26:31 am | από nskarmoutsos

Ξενοφών Α. Μπρουντζάκης

ΑΦΙΕΡΩΜΑ: Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΟΠΛΩΝ
Τα καλά κρυμμένα μυστικά των όπλων που άλλαξαν την Ιστορία. Όταν η επιστήμη μέσω της αχαλίνωτης ανθρώπινης επινοητικότητας «εισβάλλει» για τα καλά στα πεδία των μαχών
Από τα μυστικά όπλα της αρχαιότητας έως τα αόρατα υπερόπλα του σύγχρονου κόσμου, οι άνθρωποι της κάθε εποχής έστεκαν έκθαμβοι και ενεοί μπροστά στους επιστημονικούς - τεχνολογικούς νεωτερισμούς που άλλαζαν τα δεδομένα, βάζοντας την ανθρωπότητα σε νέα τροχιά. Όπως είναι γνωστό, ο πόλεμος και κατά άμεση συνέπεια τα όπλα έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση του πολιτισμού. Το νέο, το πρωτοποριακό και εν τέλει το πιο ανθρώπινο περνούσε και περνά διά πυρός και σιδήρου, δηλαδή διά μέσω των όπλων, που γράφουν με τον δικό τους τρόπο την Ιστορία της ανθρωπότητας. Συνήθως τα όπλα αυτά με τη μέγιστη επίδρασή τους στην πορεία της Ιστορίας αποτελούσαν κρυφά εγχειρήματα, τα οποία, σε συνδυασμό με την ανθρώπινη μεγαλοφυΐα και την ενδελεχή έρευνα, εξασφάλιζαν στον κάτοχό τους, εκτός από το στοιχείο του αιφνιδιασμού, και αυτό της υπεροπλίας.
Ήδη από την αχλή της Ιστορίας οι πηγές της αρχαιότητας αναφέρονται σε μύθους όπου διάφορα μυστικά όπλα έκαναν τη διαφορά. Στις ομηρικές μάχες εμφανίζονται, εκτός από το δόρυ, και η αιγίδα, με την οποία οι Έλληνες κάλυπταν τη γυμνότητά τους και αμύνονταν. Η αιγίδα λοιπόν ήταν η ασπίδα του Δία, την οποία έφτιαξε ο Ήφαιστος από το δέρμα της Αμάλθειας, της κατσίκας με το γάλα της οποίας είχε ανατραφεί ο Δίας. Τη στόλισε κιόλας με λαμπρές παραστάσεις. Μόνο σε έκτακτες περιπτώσεις ο Δίας τη δάνειζε στα πιο αγαπημένα του παιδιά, την Αθηνά και τον Απόλλωνα. Επίσης ένα ασυναγώνιστο όπλο ήταν τα φτερωτά σανδάλια του Ερμή, τα οποία βοήθησαν και τον Περσέα να νικήσει το θαλάσσιο τέρας. Γνωστή είναι και η πανάρχαια ιστορία όπου οι Ισραηλίτες υπό τον Ιησού του Ναυή επιστράτευσαν ένα θεόπνευστο ηχητικό μέσο με την ταυτόχρονη χρήση των κεράτινων σαλπίγγων τους, για να ρίξουν τα τείχη της Ιεριχούς. Ωστόσο στις αρχαιότατες αυτές παραδόσεις εμπνευστές των υπερόπλων είναι οι θεοί.
Ιστορικά, μια από τις πρώτες καταγεγραμμένες χρήσεις που έρχονται σαν αποτέλεσμα της ανθρώπινης εφευρετικότητας εμφανίζεται στην πολιορκία των Συρακουσών, το 212 π.Χ. Στη μάχη αυτή, για πρώτη φορά το αποτέλεσμα κρίνεται αποκλειστικά από την ανθρώπινη ευφυΐα ενός και μόνο ανθρώπου.
Αίτια και αφορμές
Η ελληνική αποικία των Συρακουσών μετά τον Α’ Καρχηδονιακό Πόλεμο αποστάτησε από τη συμμαχία των Καρχηδονίων και συμμάχησε με τη Ρώμη. Τα πράγματα και οι εύθραυστες ισορροπίες δυνάμεων στην περιοχή άλλαξαν εκ νέου – όπως και τη στάση των Συρακουσών οι πολεμικές επιτυχίες του Αννίβα στη διάρκεια του Β’ Καρχηδονιακού Πολέμου. Λίγο μετά, μια ρωμαϊκή στρατιά εκ νέου κινήθηκε υπό τις διαταγές του Μάρκου Κλαύδιου Μάρκελλου εναντίον των Συρακουσών, αυτή τη φορά αποφασισμένος να δώσει ένα σκληρό μάθημα στους Συρακούσιους για την αποστασία τους. Οι προθέσεις του Μάρκελλου μετατράπηκαν σε εφιάλτη όταν κατέλαβε την πόλη Λεοντίνοι την οποία λεηλάτησε επιδεικνύοντας κτηνώδη βαρβαρότητα. Οι Συρακούσιοι έντρομοι περίμεναν τη δική τους σειρά, δίχως να αμφιβάλουν στο παραμικρό για το τι τους περίμενε σε περίπτωση που η πόλη τους έπεφτε στα χέρια των Ρωμαίων.
Η πολιορκία
Το 213 π.Χ. έπλευσαν στο λιμάνι των Συρακουσών εξήντα οκτώ ογκωδέστατες πολεμικές γαλέρες. Οι «πεντήρεις» αυτές, όπως ονομάζονταν, σύμφωνα με τον ιστορικό Πολύβιο, ήταν «κατάφορτες με τοξότες, σφενδονιστές και ακοντιστές». Μάλιστα μερικές γαλέρες ήταν δεμένες μεταξύ τους, ώστε να σχηματίζουν πλωτές πλατφόρμες, προκειμένου να γίνεται χρήση πολιορκητικών μηχανών. Ταυτόχρονα οι Συρακούσες θα δέχονταν και από ξηράς επίθεση. Δραματικότερη γινόταν η κατάσταση αν σκεφτεί κανείς ότι οι Συρακούσιοι υστερούσαν δραματικά και σε αριθμό ανδρών.
Ωστόσο, όπως μαρτυρεί και ο Πολύβιος, «σε ορισμένες περιπτώσεις η διάνοια ενός και μόνο ανθρώπου είναι απείρως αποτελεσματικότερη από την ανθρώπινη υπεροχή». Τη διαφορά σε εκείνη την ιστορική στιγμή την έκανε ο Έλληνας μαθηματικός και μηχανικός Αρχιμήδης, μια διάνοια που ξεχώριζε αισθητά στην εποχή του. Ήδη, μεταξύ άλλων, στο ενεργητικό των εφευρέσεών του είχε προστεθεί το πλανητάριο. Η υπερστρατιά των Ρωμαίων θα βρισκόταν μπροστά σε μια αναπάντεχη πραγματικότητα, που ερχόταν σαν αποτέλεσμα της δαιμονιώδους ευρηματικότητας αυτής της μοναδικής φυσιογνωμίας των μαθηματικών και της μηχανικής. Ο Αρχιμήδης ήταν αφοσιωμένος φίλος του βασιλιά των Συρακουσών Ιέρωνα του Β’.
Καταπέλτες
Ο Αρχιμήδης για την άμυνα της πόλης είχε σχεδιάσει και κατασκευάσει καταπέλτες μακράς, μέσης και βραχείας εμβέλειας, σε συνδυασμό με «σκορπιούς» καταπέλτες, που εξακόντιζαν σιδερένια βέλη. Πιθανότατα επρόκειτο για ένα είδος ιδιοκατασκευών, στις οποίες ο βραχίονας που εκτόξευε τις τεράστιες κοτρόνες ή τους μολυβένιους όγκους ενεργοποιούνταν με την πτώση του αντίβαρου.
Τα μυστικά και πρωτοφανή για την εποχή τους όπλα βρίσκονταν επιμελώς κρυμμένα πίσω από τα τείχη της πόλης. Το ρυθμιζόμενο βεληνεκές των όπλων αυτών εξασφάλιζε την αποτελεσματικότητα των αμυνόμενων, ανεξάρτητα από την εγγύτητα των επιτιθεμένων στα τείχη. Έτσι οι αμυνόμενοι είχαν τη δυνατότητα να τους πλήττουν σε όλες τις αποστάσεις. Οι λίθινοι όγκοι έδιναν την εντύπωση στους επιτιθεμένους Ρωμαίους ότι τους έπλητταν από τον ουρανό, αφού κάτι παρόμοιο δεν είχε ξαναγίνει.
Η πιο τρομακτική μηχανική εφεύρεση του Αρχιμήδη λέγεται ότι ήταν μια πολεμική μηχανή γνωστή ως «αρπάγη του Αρχιμήδη». Σύμφωνα με τις περιγραφές, επρόκειτο για ένα είδος σιδερένιας δαγκάνας, η οποία κρεμόταν στην άκρη μιας αλυσίδας αναρτημένης σε έναν γιγαντιαίο μοχλό. Η δαγκάνα αυτή, που παρομοιαζόταν σαν ανθρώπινο χέρι, «άρπαζε» από την πρύμνη τα εχθρικά πλοία και τα ακινητοποιούσε.
Κατόπιν, με τη βοήθεια του μοχλού, τα ανέτρεπε ή τα συνέτριβε. Παρόμοια εφευρήματα λέγεται ότι χρησιμοποιήθηκαν και εναντίον των Ρωμαίων στρατιωτών στην ξηρά, όπου οι αρπάγες «συλλάμβαναν» ολόκληρα τμήματα στρατιωτών και τα εξοβέλιζαν.
Η πόλη κατάφερε να αντισταθεί επιτυχώς τον πρώτο χρόνο χάρις στην επινοητικότητα του Αρχιμήδη. Ωστόσο, το 212 π.Χ. ο Μάρκελλος, αφού πρώτα είχε προτιμήσει τη λύση του αποκλεισμού για να προκαλέσει λιμοκτονία στους πολιορκημένους, κατάφερε να εισέλθει στην πόλη με αφορμή μια ελληνική εορτή, που του έδωσε την ευκαιρία να παρακάμψει τους αμυντικούς μηχανισμούς και να προκαλέσει ένα ρήγμα στα μεσόγεια τείχη. Παρά το γεγονός ότι τελικά δεν αποτράπηκε η πτώση της πόλης, τα κληροδοτήματα του Αρχιμήδη στην επιστήμη είχαν γράψει μια ανεκτίμητη σελίδα, σημαίνοντας την αρχή μιας διαδικασίας που θα άλλαζε τον ρου της Ιστορίας, με την επιστήμη να παίρνει τη θέση της ανθρώπινης ρώμης.

Πηγή: topontiki.gr

Αίγυπτος: Χωριό της Νεολιθικής Εποχής ανακάλυψαν αρχαιολόγοι στο Δέλτα του Νείλου

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 04-09-2018 09:49:24 am | από nskarmoutsos

Η ανακάλυψη έγινε κατά τη διάρκεια ανασκαφών στο Τελ Σαμάρα, στην περιφέρεια της Ντακάλια.

Κτίσματα αυτής της περιόδου (4200-2900 π.Χ.) δεν είχαν εντοπιστεί ποτέ ξανά στο παρελθόν στη συγκεκριμένη περιοχή, όπως εξήγησε ο επικεφαλής του τμήματος Αρχαιοτήτων, Αϊμάν αλ Ασμάουι. Η κοινότητα Σαΐς, στο κυβερνείο της Γάρμπια, είναι η μοναδική που είχε ανακαλυφθεί μέχρι σήμερα στην περιοχή.

Κατά τις ανασκαφές βρέθηκαν πολλές αποθήκες που περιείχαν μεγάλη ποσότητα οστών ζώων και υπολείμματα τροφών, καθώς και διάφορα κεραμικά και λίθινα εργαλεία.

Η ανακάλυψη "επιβεβαιώνει την παρουσία σταθερών κοινοτήτων στις ζώνες του Δέλτα πριν από την 5η χιλιετία π.Χ.", εξήγησε ο επικεφαλής της γαλλοαιγυπτιακής αποστολής, Φρεντερίκ Ζεγιό. Οι ανασκαφές που εκτελούνται στο Τελ Σαμάρα από το 2015 πρόσφεραν "μια μοναδική ευκαιρία να μάθουμε περισσότερα για τις προϊστορικές κοινότητες που ζούσαν στο Δέλτα χιλιάδες χρόνια πριν από την Αρχαϊκή Περίοδο της αρχαίας Αιγύπτου", πρόσθεσε.

Η Αρχαϊκή Περίοδος περιλαμβάνει τις πρώτες φαραωνικές δυναστείες (περί το 3000 π.Χ.)

Πηγή: real.gr

Πώς και πότε ανακαλύφθηκε το μολύβι;

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 03-09-2014 12:16:22 am | από nskarmoutsos

Λίγες μόλις ημέρες μας χωρίζουν από την έναρξη της φετινής σχολικής χρονιάς. Τα σχολεία θα πλημμυρίσουν από τις χαρούμενες φωνές των παιδιών τα οποία φορτωμένα με τη σχολική τους τσάντα γεμάτη βιβλία, τετράδια και φυσικά μολύβια είναι έτοιμα να λάβουν νέες γνώσεις. Αλήθεια έχετε αναρωτηθεί ποτέ πώς ανακαλύφθηκε ο πολύτιμος σύμμαχος στην προσπάθειά μας να κατακτήσουμε τη γραφή;

Το σύγχρονο μολύβι εφευρέθηκε το 1795 από τον Nicholas-Jacques Conte, έναν επιστήμονα που υπηρετούσε στο στρατό του Ναπολέοντα. Το μαγικό υλικό που ήταν κατάλληλο για το σκοπό αυτό ήταν σε μορφή καθαρού άνθρακα και το ονομάζουμε γραφίτη. Πρώτα ανακαλύφθηκε στην Ευρώπη, και πιο συγκεκριμένα, στη Βαυαρία κατά την έναρξη του δέκατου πέμπτου αιώνα. Αν και οι Αζτέκοι το είχαν χρησιμοποιήσει για να κάνουν σημάδια αρκετές εκατοντάδες χρόνια νωρίτερα. Ονομάστηκε γραφίτης το 1789, από τη χρήση της ελληνικής λέξης «γράφειν» που σημαίνει να γράφει. Το μολύβι είναι μια παλαιότερη λέξη, που προέρχεται από τη λατινική λέξη «pencillus», που σημαίνει μικρή ουρά, για να περιγράψει τις μικρές βούρτσες μελάνης που χρησιμοποιούσαν για τη γραφή στο Μεσαίωνα.

Αλλά η ιστορία του μολυβιού, όπως και άλλες δημιουργικές καινοτομίες, έχει μια σκοτεινή πλευρά:

Τα αποθέματα γραφίτη που βρέθηκαν στο Borrowdale κοντά στο Keswick στην Αγγλία το 1564 έγιναν αντικείμενο λαθρεμπορίου και παραοικονομίας στην περιοχή. Κατά τη διάρκεια του δέκατου ένατου αιώνα, μια σημαντική μεταποιητική βιομηχανία μολυβιού αναπτύχθηκε γύρω από το Keswick, προκειμένου να εκμεταλλευτεί το πλεονέκτημα της υψηλής ποιότητας του γραφίτη.

Και η βιομηχανία του μολυβιού άνθισε:

Το πρώτο εργοστάσιο ανοίγει το 1832, και η εταιρεία μολυβιού Cumberland μόλις γιόρταζε την 175η επέτειό της. Αν και τα τοπικά ορυχεία έχουν κλείσει εδώ και καιρό και οι προμήθειες του γραφίτη που χρησιμοποιείται προέρχεται από τη Σρι Λάνκα και άλλα μακρινά μέρη, τα μολύβια Cumberland είναι αυτά με την υψηλότερη ποιότητα επειδή ο γραφίτης που χρησιμοποιείται δεν σκονίζουν και γράφουν με τον καλύτερο τρόπο πάνω στο χαρτί.

Το παλαιότερο μολύβι βρέθηκε το 1630.

Aν και φαίνεται απλό όπως παλιά, το μολύβι έχει εξελιχθεί σημαντικά από την εφεύρεσή του:

Η αρχική διαδικασία κατασκευής μολυβιών του Conte περιλαμβάνει ψήσιμο ενός μείγματος από νερό, άργιλο και γραφίτη σε κλίβανο στους 1900 βαθμούς Fahrenheit πριν αποθηκευθεί το προκύπτον μαλακό στερεό σε ένα ξύλινο περιβάλλον. Το σχήμα του μπορεί να είναι τετράγωνο, πολυγωνικό ή στρογγυλό, ανάλογα με την προβλεπόμενη χρήση του μολυβιού. Για παράδειγμα, οι ξυλουργοί δεν θέλουν στρογγυλά μολύβια για να μην κυλάνε από το πάγκο. Η σκληρότητα ή μαλακότητα της μύτης του μολυβιού μπορεί να προσδιοριστεί με ρύθμιση των σχετικών κλασμάτων του πηλού και γραφίτη κατά το ψήσιμο. Πλέον, αναγνωρίζουμε την ποιότητα της μύτης του μολυβιού με τα χαρακτηριστικά Β, H, F. To πιο μαλακό είναι το 9Β και το πιο σκληρό είναι το 9H.

Έχει ενδιαφέρον σχετικά με το γραφίτη ότι είναι μια μορφή καθαρού άνθρακα, που είναι από τα στερεά που είναι γνωστά για την μαλακότητά τους και ένα από τα καλύτερα λιπαντικά. Ωστόσο, αν η ατομική δομή του αλλάξει, υπάρχει μια άλλη κρυσταλλική μορφή του καθαρού άνθρακα, το διαμάντι, που είναι ένα από τα σκληρότερα γνωστά στερεά.

Πηγή: infokids.gr

Πύρρος – Βασιλιάς της Ηπείρου (319-272 π.Χ.)

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 01-09-2013 12:14:57 am | από nskarmoutsos

Βασιλιάς της Ηπείρου, γιος του Αιακίδου και της Φθίας. Ανήλθε στο θρόνο της Ηπείρου αρχικά σε ηλικία 12 ετών, με τη βοήθεια του Δημητρίου, ο οποίος όμως τον έστειλε ως όμηρο στην Αίγυπτο το 298 π.Χ. Το επόμενο έτος ο Πτολεμαίος τον έστειλε πάλι στην Ήπειρο ως συμβασιλέα του εξαδέλφου του Νεοπτολέμου, τον οποίο και φόνευσε το 296 π.Χ. στη διάρκεια ενός δείπνου. Βοήθησε το Βασιλιά της Μακεδονίας Αλέξανδρο εναντίον του αδελφού του Αντιπάτρου και έλαβε ως αντάλλαγμα μακεδονικές επαρχίες και την Ακαρνανία.

Παντρεύτηκε τη Λάνασσα, κόρη του τυράννου των Συρακουσών Αγαθοκλέους. Ήρθε σε διαμάχη με τον Δημήτριο τον Πολιορκητή και από το 288 μέχρι το 284 π.Χ. ήταν Βασιλιάς και της Μακεδονίας. Τότε ηττήθηκε από τον Λυσίμαχο και περιορίστηκε στην Ήπειρο.

Φιλοδόξησε να μιμηθεί τον Μέγα Αλέξανδρο και να επεκτείνει το κράτος του προς Δυσμάς. Επικεφαλής στρατού 30 χιλιάδων μπήκε στην Ιταλία περί το 280 π.Χ. Έπειτα από πολεμικές περιπέτειες πέντε ετών και μεγάλες νίκες εναντίον των Ρωμαίων, αναγκάστηκε να επιστρέψει στην Ήπειρο περί το 275 π.Χ., μετά την ήττα στο Βενεβέντο. Ανέλαβε και πάλι εκστρατεία εναντίον του Αντιγόνου στη Μακεδονία και την Πελοπόννησο. Πολιορκώντας τη Σπάρτη πληροφορήθηκε την έλευση του Αντιγόνου, έσπευσε στο Άργος, έπεσε σε ενέδρα των Σπαρτιατών και τέλος σκοτώθηκε σε οδομαχίες στο Άργος – όπως λένε από πτώση κεραμιδιού.

Ο Πύρρος είχε μεγάλες στρατιωτικές ικανότητες – θεωρείται από τους πιο σημαντικούς στρατηγούς στην παγκόσμια ιστορία – ήταν εξαιρετικά μορφωμένος και σφράγισε τις τελευταίες μεγάλες στιγμές του αρχαίου ελληνικού κόσμου. Η βασιλεία του Πύρρου, εξαιρετικά πολυκύμαντη λό­γω της εκρηκτικής του προσωπικότητας, υπήρξε η σημαντικότερη περίοδος στην ιστορία της αρχαίας Ηπείρου. Το κράτος του, η συμμαχία των Ηπειρωτών υπό την κυριαρχία των Μολοσσών βασιλέων, τότε όχι μόνον απέκτησε τη μεγαλύτερή του έκταση, αλλά έγινε μια από τις πρωτεύουσες δυνάμεις του κόσμου που αναδύθηκε από τις κατακτήσεις του Αλέξανδρου, του ελληνιστικού.

Η ζωή και η δράση του

Ο Πύρρος γεννήθηκε το 319, τέσσερα χρόνια μετά το θάνατο του Αλεξάνδρου που ήταν εξάδελφός του, αφού ο πατέρας του Πύρρου, Αιακίδης, και η μητέρα του Αλεξάνδρου  Ολυμπιάδα ήταν πρώτα εξαδέλφια. Ο Αιακίδης, βασιλέας των Μολοσσών, και η γυναίκα του, Φθία, από επιφανή οικογένεια της Θεσσαλίας, είχαν επίσης δυο κόρες, τη Δηιδάμεια και την Τρωάδα.

Η περιπέτεια ήταν συνυφασμένη με τη ζωή του Πύρρου: μόλις δυο χρόνων φυγαδεύεται από την Ήπειρο λόγω της καθαίρεσης του πατέρα του από τους υπηκόους του (στο βασίλειο των Μολοσ­σών, με τους ιδιότυπους αντιπροσωπευτικούς θεσμούς, οι βασιλείς δεν ήταν ανεξέλεγκτοι)· δώδεκα χρόνων ανακτά το θρόνο· καθαιρείται ύστερα από πέντε χρόνια κατά την απουσία του· καταφεύγει, τέλος, στον άνδρα της αδελφής της Δηιδάμειας, Δημήτριο Πολιορκητή, γιο του Αντιγόνου Μονοφθάλμου, του σημαντικότερου τότε διαδόχου.

Στην αποφασιστική για τους διαδόχους μάχη της Ιψού (301) ο νεαρός Πύρρος πολέμησε γενναιότατα στο πλευρό του γαμπρού του. Παρά την αρνητική για τους Αντιγονίδες έκβαση της μάχης, ο Πύρρος δεν εγκατέλειψε τον ανήσυχο Δημήτριο. Τον ακολούθησε στην Ελλάδα και διαφύλαξε τις πόλεις που του εμπιστεύθηκε. Πιστεύεται ότι ο Πύρρος τότε ήλθε σε επαφή με τη διοίκηση πόλεων-κρατών με θεσμούς διαφορετικούς από εκείνους του βασιλείου των Μολοσσών, του οποίου η δομή στηριζόταν στα φύλα ή έθνη. Μετά το θάνατο της Δηιδάμειας ο Δημήτριος τον στέλνει όμηρο στον Πτολεμαίο της Αιγύπτου (299)…συνέχεια

Προηγούμενες αναρτήσεις