Παράλιο Άστρος
logo: Το Άστρος της Θαλάσσης
Αναζήτηση Go

Πως σχηματίστηκαν τα Μετέωρα;

Κατηγορία Παγκόσμια πολιτιστική κληρονομιά | Αναρτήθηκε 14-09-2013 06:46:56 pm | από nskarmoutsos

Ενδιαφέρον παρουσιάζει επίσης το γεγονός, ότι για τον χώρο αυτό δεν έχει αναφερθεί ούτε η ελληνική μυθολογία ούτε οι αρχαίοι Έλληνες. Το όνομα «Μετέωρα» αποδίδεται στον κτήτορα της Μονής Μεγάλου Μετεώρου, τον Άγιο Αθανάσιο τον μετεωρίτη, ο οποίος ονόμασε μετέωρο τον πλατύ λίθο στον οποίο ανέβηκε πρώτη φορά το 1344. Κάποια άλλη εκδοχή αποδίδει την ονομασία στην αστρονομία, όπου «Μετέωρο» ονομάζεται κάθε φωτεινό φαινόμενο που εμφανίζεται στην ατμόσφαιρα της γης ως αποτέλεσμα της εισόδου κάποιου μετεωροειδούς.

Η δημιουργία των μετεώρων αποτελεί ένα μυστήριο λόγω της μορφολογίας του γεωλογικού φαινομένου. Σύμφωνα με τη θεωρία του Γερμανού γεωλόγου Φίλιπσον η δημιουργία αυτών των τεράστιων ογκολίθων οφείλεται σε ένα δελτοειδή κώνο από ποταμίσιους ογκόλιθους και ασβεστολιθικά πετρώματα που για εκατομμύρια χρόνια χύνονταν σε θαλάσσια έκταση που κάλυπτε τότε τη Θεσσαλία. Οι γεωλογικές μεταβολές των αιώνων ανύψωσαν αυτό το τμήμα, όταν αποτραβήχτηκαν τα νερά στο Αιγαίο.

Αργότερα, όταν διαμορφώθηκαν οι αλπικές πτυχώσεις της οροσειράς της Πίνδου, αποκόπηκε ο κώνος, δημιουργώντας επιμέρους μικρότερους οι οποίοι διατηρούνται μέχρι σήμερα. Λέγεται μάλιστα, ότι στις κορυφές τους έχουν βρεθεί απολιθωμένα οστρακοειδή. Τα Μετέωρα σήμερα κατακλύζονται από πλήθος τουριστών που θαυμάζουν το μοναδικό αυτό δημιούργημα της φύσης. Από τα 30 Μοναστήρια που υπήρξαν ιστορικά, σήμερα λειτουργούν μόνο τα 6, τα οποία από το 1988 περιλαμβάνονται στον κατάλογο μνημείων παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO.

Πηγή: matheallios

Αβάνα

Κατηγορία Παγκόσμια πολιτιστική κληρονομιά | Αναρτήθηκε 20-10-2011 12:05:16 am | από nskarmoutsos

H Αβάνα, ορθότερα "Αμπάνα" (ισπανικά: La Habana Λα Αβάνα, παλαιότερη ονομασία San Cristóbal de La Habana) είναι πρωτεύουσα της Κούβας και συγχρόνως το σπουδαιότερο οικονομικό, πολιτιστικό και πολιτικό κέντρο της. Είναι η μεγαλύτερη πόλη της Καραϊβικής, με πληθυσμό που υπερβαίνει τα 2,2 εκατομμύρια κατοίκους και βρίσκεται στο βορειοδυτικό τμήμα της Κούβας, σε απόσταση 144 χιλιομέτρων από το Κι Ουέστ της Φλόριντα των Ηνωμένων Πολιτειών.

Αποτελεί τον σημαντικότερο τουριστικό προορισμό στην Κούβα και έναν από τους πιο δημοφιλείς σε ολόκληρη τη Λατινική Αμερική. Το ιστορικό κέντρο της πόλης, η «παλιά Αβάνα» (Habana Vieja), έχει ανακηρυχθεί από την UNESCO, (από το 1982), Μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς.

Οι κάτοικοι της Αβάνας ονομάζονται Αμπανέρος (Habaneros).

Ιστορία

Η ευρύτερη περιοχή που καταλαμβάνει σήμερα η Αβάνα, εξερευνήθηκε για πρώτη φορά από τον Σεβαστιανό ντε Οκάμπο (Sebastián de Ocampo) το 1509, ο οποίος και την ονόμασε "Πουέρτο ντε Καρένας". Το 1515, ο Ισπανός εξερευνητής Ντιέγκο Βελάσκεθ ντε Κουεγιάρ ίδρυσε ένα λιμάνι με το όνομα Άγιος Χριστόφορος της Αβάνας, στην νότια πλευρά της Κούβας, ωστόσο η ακαταλληλότητα της βαλτώδους αυτής περιοχής, που επιπλέον δεν διέθετε ευνοϊκό κλίμα, οδήγησε το 1519 στην εγκατάλειψή της και τη μετακίνηση στην σημερινή περιοχή της Αβάνας, στο βόρειο τμήμα της χώρας, γνωστή τότε με την ονομασία Πουέρτο Καρένας. Το λιμάνι της και γενικότερα η γεωγραφική της θέση, ευνόησε την ανάπτυξή της, αποτελώντας σύντομα σημαντικό πόλο έλξης. Ως σπουδαίο εμπορικό λιμάνι, για τα ισπανικά πλοία, η Αβάνα αποτέλεσε συχνά στόχο επιθέσεων από πειρατές ή Γάλλους, Ολλανδούς και Άγγλους κουρσάρους, κυρίως κατά τη διάρκεια του 16ου αιώνα. Το γεγονός αυτό οδήγησε τους Ισπανούς στην κατασκευή έργων οχύρωσης της πόλης, με τέσσερα επιβλητικά οχυρά να επιβιώνουν μέχρι σήμερα.

Το 1592, η έδρα του Ισπανού κυβερνήτη μεταφέρθηκε από το Σαντιάγκο της Κούβας στην πόλη της Αβάνας, η οποία ανακηρύχθηκε επισήμως πρωτεύουσα το 1607. Λίγα χρόνια αργότερα, με ένα βασιλικό διάταγμα του 1634, η Αβάνα αναγνωρίστηκε επίσημα ως πόλη «κλειδί για το Νέο Κόσμο και την οχύρωση των Δυτικών Ινδιών», τίτλος που αποτυπώθηκε και στο εθνόσημό της. Κατά τη διάρκεια του επταετή πολέμου (1756-1763), η Ισπανία συμμάχησε με τη Γαλλία, με αποτέλεσμα οι αγγλικές πολεμικές δυνάμεις να επιτεθούν και να καταλάβουν την Αβάνα. Η αγγλική κατοχή διήρκεσε για λίγους μόνο μήνες, καθώς με τη λήξη του πολέμου οι Βρετανοί παρέδωσαν την πόλη με αντάλλαγμα τη Φλόριντα, ωστόσο στο σύντομο αυτό διάστημα επετράπη για πρώτη φορά το διεθνές εμπόριο. Η ρύθμιση αυτή παρέμεινε σε ισχύ και μετά την αγγλική κατοχή, ενώ μέχρι τότε το λιμάνι της Αβάνας εξυπηρετούσε μόνο ισπανικά εμπορικά πλοία.

Σε αντίθεση με τις περισσότερες ισπανικές αποικίες που απέκτησαν την ανεξαρτησία τους στις αρχές του 19ου αιώνα, η Κούβα παρέμεινε για μεγαλύτερο διάστημα υπό ισπανική κυριαρχία, γνωρίζοντας παράλληλα σημαντική οικονομική και πολιτιστική ανάπτυξη. Κατά τη δεκαετία του 1830 ξεκίνησε η κατασκευή του πρώτου σιδηροδρόμου της Αβάνας, συνολικού μήκους 51 χιλιομέτρων, που εξυπηρετούσε κυρίως τη μεταφορά και το εμπόριο ζάχαρης. Η κατασκευή του κατέστησε την Κούβα ως την πέμπτη χώρα στον κόσμο που αποκτούσε σιδηρόδρομο και πρώτη μεταξύ των ισπανόφωνων χωρών. Ο πληθυσμός της έφθανε περίπου τις 100.000 στις αρχές του 1800, ξεπερνώντας τις 160.000 στα μέσα του αιώνα, όταν μέρος των τειχών της πόλης γκρεμίστηκαν με σκοπό την επέκτασή της.

Την ίδια περίοδο, άρχισαν να εκδηλώνονται οι πρώτες πολεμικές συγκρούσεις των Κουβανών με στόχο την ανεξαρτησία τους. Τον Δεκαετή πόλεμο, της περιόδου 1868-1878, ακολούθησε ο πόλεμος για την ανεξαρτησία της Κούβας που ξέσπασε το 1895. Στις αρχές του 1898, το αμερικανικό θωρηκτό Maine εξερράγη στο λιμάνι της Αβάνας και η αμερικανική κυβέρνηση κήρυξε τον πόλεμο στην Ισπανία. Ο Ισπανοαμερικανικός πόλεμος διήρκεσε από τις 25 Απριλίου μέχρι τις 12 Αυγούστου και οδήγησε τελικά στην επιβολή αμερικανικής κυριαρχίας επί των πρώην ισπανικών αποικιών στην Καραϊβική, η οποία διατηρήθηκε μέχρι το 1902 (αναιρώντας την αρχική συμφωνία για εικοσαετή κηδεμονία των ΗΠΑ), χρονιά κατά την οποία η Δημοκρατία της Κούβας εξασφάλισε την ανεξαρτησία της, αν και εξακολουθούσε να βρίσκεται υπό ισχυρή αμερικανική επιρροή. Τα επόμενα χρόνια, Αμερικανοί επενδυτές και επιχειρηματίες κυριάρχησαν στην οικονομική ζωή της χώρας και ειδικότερα της Αβάνας, η οποία γνώρισε μία ακόμα περίοδο σημαντικής ανάπτυξης. Στις αρχές του 1930 η πόλη αποτελούσε δημοφιλή τουριστικό προορισμό και πολυτελή κέντρα διασκέδασης και ξενοδοχειακές μονάδες έκαναν την εμφάνισή τους προκειμένου να ανταποκριθούν στην αυξανόμενη παρουσία των επισκεπτών. Βέβαια η αιφνίδια αυτή τουριστική εξέλιξη οφείλονταν κυρίως στη ποτοαπαγόρευση που είχε επιβληθεί εκείνη την εποχή στις ΗΠΑ. Την ίδια περίοδο, άνθησαν επίσης τα φαινόμενα διαφθοράς, που συνδυάστηκαν με την παρουσία του οργανωμένου εγκλήματος στην πόλη.

Από τις αρχές του 1920, μία σειρά από δικτάτορες ανέλαβαν τη διακυβέρνηση της Κούβας, καθιστώντας την Αβάνα πεδίο πολιτικής βίας. Πολλαπλές απόπειρες ανατροπής του καθεστώτος του Φουλχένσιο Μπατίστα εκδηλώθηκαν, με αποκορύφωμα την κουβανική επανάσταση με ηγέτη τον Φιντέλ Κάστρο, ο οποίος ανέλαβε την εξουσία την 1η Ιανουαρίου του 1959, προχωρώντας σε ριζικές μεταρρυθμίσεις. Υπό τη διακυβέρνηση του Κάστρο, επιχειρήθηκε η μετατόπιση της οικονομικής βάσης της πόλης στη βιομηχανία, περιορίστηκαν σημαντικά οι οικονομικές ανισότητες των κατοίκων της πόλης και έγιναν προσπάθειες βελτίωσης των προσφερόμενων κοινωνικών υπηρεσιών. Παράλληλα, η οικονομία της Αβάνας δέχθηκε σημαντικό πλήγμα εξαιτίας του οικονομικού εμπάργκο που κήρυξαν οι Ηνωμένες Πολιτείες, του περιορισμού του τουρισμού, αλλά και της κατάρρευσης της Σοβιετικής Ένωσης που μετά την επανάσταση στήριξε οικονομικά την Κούβα. Εξαιτίας των οικονομικών προβλημάτων, κατά τη δεκαετία του 1990, ο τουρισμός αποτέλεσε εκ νέου, παραμένοντας μέχρι σήμερα, μία από τις κύριες πηγές εισοδήματος.

Πληθυσμός

Κατά την απογραφή του 2002, ο πληθυσμός της χώρας έφθανε τους 2.201.610 κατοίκους (ποσοστό περίπου 20% επί του συνολικού πληθυσμού της Κούβας), κατανεμημένος σε έκταση περίπου 272 τετραγωνικών μέτρων και πέντε φορές μεγαλύτερος από τον πληθυσμό του Σαντιάγκο (περίπου 400.000 κάτοικοι) που αποτελεί τη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της χώρας. Τα τελευταία χρόνια, ο πληθυσμός της Αβάνας έχει σημειώσει μικρή σχετικά αύξηση, σε αντίθεση με εκείνον άλλων μεγάλων πόλεων της Λατινικής Αμερικής, γεγονός που οφείλεται στην αυστηρή κυβερνητική πολιτική που προωθήθηκε με σκοπό τον περιορισμό της εσωτερικής μετανάστευσης στην Αβάνα. Επιπλέον, μετά την κουβανική επανάσταση, επί της διακυβέρνησης του Φιντέλ Κάστρο, τμήμα του πληθυσμού εγκατέλειψε το νησί με κύριο προορισμό τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής.

Διοικητική οργάνωση

Η Αβάνα διαθέτει δήμαρχο και διοικητικό συμβούλιο που διαχειρίζονται τις υποθέσεις της πόλης, ωστόσο εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την κεντρική πολιτική που ασκεί η κυβέρνηση της Κούβας. Η πόλη διαιρείται σε 15 δημοτικά διαμερίσματα: Arroyo Naranjo, Boyeros, Centro Habana, Cerro, Cotorro, Diez de Octubre, Guanabacoa, La Habana del Este, La Habana Vieja («παλιά Αβάνα»), La Lisa, Marianao, Playa (περιλαμβάνει το Miramar), Plaza de la Revolucion, Regla και San Miguel del Padrón. Τα διαμερίσματα αυτά δεν διαθέτουν άλλους οικονομικούς πόρους πέρα από αυτούς που τους διαθέτει η κυβέρνηση, ενώ έχουν γενικά περιορισμένες αρμοδιότητες, όπως η συλλογή των σκουπιδιών ή η προστασία από πυρκαγιές. Σε συνοικιακό επίπεδο, στις αστικές περιοχές της Αβάνας, κάθε γειτονιά οργανώνεται σε Επιτροπές για την Άμυνα της Επανάστασης, οι οποίες διαχειρίζονται τοπικές υποθέσεις, όπως τη διατήρηση της δημόσιας υγιεινής, την κινητοποίηση των κατοίκων για εθελοντική εργασία όταν αυτή απαιτείται από τις κυβερνητικές αρχές ή ακόμα και την αστυνόμευση των περιοχών.

Κλίμα

Λόγω τής γεωγραφικής θέσης της, η Αβάνα χαρακτηρίζεται από ήπιο κλίμα σχεδόν καθ' όλη τη διάρκεια του έτους. Η μέση θερμοκρασία κυμαίνεται από 22 βαθμούς Κελσίου, κατά τους χειμερινούς μήνες, μέχρι 28 βαθμούς κατά τον Αύγουστο, ενώ σπάνια πέφτει κάτω από τους 10 βαθμούς. Οι βροχοπτώσεις που παρατηρούνται είναι εντονότερες κατά το μήνα Οκτώβριο με περιστασιακούς τυφώνες να εκδηλώνονται κυρίως στο νότο, προκαλώντας έτσι πολύ λιγότερες φθορές στην Αβάνα σε σύγκριση με άλλες περιοχές της Κούβας.

Πηγή: wikipedia

Νησί του Πάσχα

Κατηγορία Παγκόσμια πολιτιστική κληρονομιά | Αναρτήθηκε 14-07-2012 06:30:32 pm | από nskarmoutsos

Το Νησί του Πάσχα, στα ισπανικά Isla de Pascua και επίσης Ράπα Νούι στην ομώνυμη τοπική γλώσσα, είναι νησί της Πολυνησίας που βρίσκεται στον Ειρηνικό και είναι επαρχία της Χιλής. Έχει έκταση 163 km2 και πληθυσμό περίπου 2.270 κατοίκους στην απογραφή του 2002, δηλαδή αύξηση 43.1% (834) από την αντίστοιχη απογραφή του 1982. Θεωρείται το πλέον απομονωμένο νησί στον κόσμο. Ο γηγενής πληθυσμός αναφέρεται στο νησί ως Ραπανούι και οι Χιλιανοί ως Isla de Pascua. Το όνομα νησί του Πάσχα οφείλεται στον Ολλανδό θαλασσοπόρο Γιάκομπ Ρόγκεβεν, ο οποίος έφτασε εκεί το Πάσχα του 1722.

Ιστορική επισκόπηση

Η ιστορία της ανθρώπινης παρουσίας στο νησί του Πάσχα αρχίζει περίπου το 500, όταν καταφθάνουν και οι πρώτοι άποικοι από τα νησιά Μαρκάσας ή Μανγκαρέβα της Γαλλικής Πολυνησίας Σύμφωνα με ορισμένες θεωρίες οι πρώτοι άποικοι έφθασαν εδώ από την Ούρου (Uru), που βρίσκεται στα σύνορα της Βολιβίας, του Περού και της Χιλής.

Οι ιστορικές γνώσεις για τους επόμενους αιώνες είναι ανύπαρκτες, έως τον 18ο αιώνα τουλάχιστον. Το 1722 ο ολλανδός θαλασσοπόρος Γιάκομπ Ρόγκεβεν το ονόμασε έτσι, εξαιτίας του ότι έφθασε στο νησί την ημέρα του Πάσχα. Οι διασωθείσες μαρτυρίες μιλούν για ένα νησί ερημωμένο. Το 1770 κατέφθασε στο νησί ο ισπανός εξερευνητής Ντον Φελίπε Γκονζάλες, ο οποίος διεκδίκησε τα εδάφη του για την Ισπανία, αν και ανεπισήμως. Τέσσερα χρόνια μετά, το 1774, πέρασαν από το νησί ο βρετανός θαλασσοπόρος Τζέιμς Κουκ και ο γάλλος Ναύαρχος Μπουγκανβίλ

Στην αυγή του 19ου αιώνα, περί το 1800 μαρτυρείται πως φαλαινοθήρες εισήγαγαν ασθένειες στους γηγενείς κατοίκους, ενώ το 1805 αμερικανικό πλοίο απήγαγε 22 νησιώτες. Το 1860 περουβιανοί δουλέμποροι απήγαγαν 1.407 νησιώτες, περίπου το 1/3 του πληθυσμού όπως εκτιμάται, για να εργαστούν στα ορυχεία του Περού. Η επίσημη κυβέρνηση του Περού έστειλε πίσω περί τους 100 αιχμαλώτους, από τους οποίους επέζησαν μόνον 10, εισάγοντας ταυτόχρονα την ευλογιά στο νησί. Το 1866 γάλλοι ιεραπόστολοι κατασκευάζουν στο νησί νοσοκομεία και ιεραποστολές, κάτι που θα ελκύσει χαρακτήρες όπως ο Ζαν Μπατίστ Ντιτρού-Ντι Μπορνιέ, που ορίζει εαυτόν κυβερνήτη του νησιού. Οι γάλλοι ιεραπόστολοι αποχωρούν το 1871. Μαζί τους αποχωρούν 200 γηγενείς για την Ταϊτή και 150 για το Γκαμπιέ. Ο Ντι Μπρονιέ δολοφονείται λίγα χρόνια αργότερα από τους 150 εναπομείναντες γηγενείς, όταν επιχειρεί να μετατρέψει το νησί σε φάρμα για πρόβατα. Ο 19ος αιώνας κλείνει με την αποβίβαση στο νησί του χιλιανού καπετάνιου Πολίκαρπο Χουρτάντο κατά το 1888, που διεκδικεί το νησί επισήμως για τη Χιλή.

Στον 20ο αιώνα χαρακτηρίζονται ως σημαντικές δύο εξεγέρσεις, αυτή του 1914 και η εξέγερση του 1964 μισό αιώνα μετά. Στην πρώτη οι λιμοκτονούντες γηγενείς εξεγείρονται και ζητούν να φύγουν για την Ταϊτή. Η εξέγερση δεν επιτυγχάνει. Είκοσι χρόνια αργότερα, το 1934 καταφθάνει στο νησί ο ελβετός εθνολόγος Αλφρέ Μετρό για να μελετήσει τους τοπικούς μύθους και τον κοινωνικό ιστό, γεγονός που είχε ως εποτέλεσμα το έργο του για την Εθνολογία της Νήσου του Πάσχα (L’Île de Pâques, 1935) σε έκδοση του Bishop Museum Press. Το 1952 το Χιλιανό Ναυτικό κάνει την εμφάνισή του στο νησί προκειμένου να κρατήσει σε ύφεση οποιεσδήποτε τάσεις εξέγερσης. Το 1955 με την αποστολή του νορβηγού καθηγητή Τορ Χάιερνταλ γίνεται μια δεύτερη προσπάθεια μελέτης του νησιού. Μία δεκαετία αργότερα ακολουθεί δεύτερη εξέγερση που έχει ως αποτέλεσμα τη διενέργεια εκλογών. Τις εκλογές κέρδισε ο γηγενής Ράπου 1964, δίνοντας τέλος στην καταπίεση. Το νησί συνδέθηκε αεροπορικά και εμπορικά με τον υπόλοιπο κόσμο χάρη σε αμερικανικό αεροδρόμιο και διαμετακομιστικό εμπορικό σταθμό.

Γεωλογία-κλίμα

Από γεωλογική άποψη παρουσιάζει ενδιαφέρον το γεγονός ότι το έδαφός του νησιού είναι ηφαιστειογενές, προερχόμενο από τα τρία τοπικά ηφαίστεια του νησιού. Οι ακτές του είναι απόκρημνες, ενώ υπάρχουν στο νησί πολλά σπήλαια, στα οποία έχουν βρεθεί ξύλινα μικροαντικείμενα, εικόνες και ένα είδος ιερογλυφικής γραφής πάνω σε ξύλο. Το νησί του Πάσχα δημιουργήθηκε, στα προηγούμενα 0.7 mya από τρεις διαφορετικές ηφαιστειακές δράσεις που είχαν ως αποτέλεσμα το σχηματισμό τριών διακριτών κρατήρων. Στοιχεία που επιτρέπουν την ανασύνθεση των γεωλογικών χαρακτηριστικών υποδεικνύουν ότι το νησί είναι ένα θερμό σημείο με χαμηλή μαγματική παραγωγικότητα, αντίθετα με ό,τι συμβαίνει στα νησιά της Χαβάης.

Το κλίμα του νησιού είναι υποτροπικό, δηλαδή ηλιόλουστο και ξηρό. Οι θερμότεροι μήνες είναι κατά την περίοδο από Ιανουάριο μέχρι Μάρτιο, όταν η μέση θερμοκρασία είναι 23 °C. Οι ψυχρότεροι μήνες είναι κατά την περίοδο από τον Ιούνιο μέχρι τον Αύγουστο, όταν η μέση θερμοκρασία κυμαίνεται στους 18 °C. Η μέση ετήσια βροχόπτωση φθάνει περίπου τα 1.250 χιλιοστόμετρα με τις μεγαλύτερες βροχοπτώσεις να εμφανίζονται τον Ιούνιο και τον Ιούλιο Οι άνεμοι τον Ιούνιο και τον Αύγουστο είναι ακανόνιστοι, ενώ στο υπόλοιπο έτος κυρίαρχοι είναι οι ανατολικοί και νοτιοανατολικοί εμπορικοί άνεμοι, όπως αποκαλούνται.

Γεωργία

Το νησί διαθέτει πυκνή βλάστηση, αλλά περιορισμένη γεωργική εκμετάλλευση. Τα βασικότερα είδη που συγκαταλέγονται στις υπάρχουσες γεωργικές καλλιέργειες είναι οι πατάτες, η ζάχαρη, ο καπνός και τροπικοί καρποί. Όπως συμπεραίνεται από την αρχαιολογική μαρτυρία το νησί του Πάσχα ήταν γνωστό στους Ίνκα, γεγονός που ερμηνεύει σε ένα βαθμό την ύπαρξη φυτών της νοτιοαμερικανικής ενδοχώρας. Η αποψίλωση των δασικών εκτάσεων του νησιού και μέρους των καλλιεργειών στο μακρινό παρελθόν όπως και η ιδεοληψία για τη μνημειακή γλυπτική φαίνεται πως οδήγησαν στην οικολογική ερήμωση του νησιού και την κατάρρευση του αρχαίου πολιτισμού.

Κατοίκηση-γλώσσα

Υποστηρίζεται ότι οι πρώτοι κάτοικοι του νησιού ήταν Πολυνήσιοι και έφτασαν σε αυτό με σχεδίες τον 5ο αι. Η γλώσσα Ράπα Νούι είναι μία από τις εκτιμώμενες 1.000-1.200 Αυστρονησιακές γλώσσες, ανάλογα τα κριτήρια διαφοροποίησης μεταξύ γλώσσας και διαλέκτου. Ο μεγαλύτερος πληθυσμός του νησιού προέρχεται από μια πολυνησιακή υποομάδα νήσων της ομάδας Marquesas (märkā`säs). Το αρχικό λεξιλόγιο της Ράπα Νούι γλώσσας έχει χαθεί εκτός από μερικές μεικτές πολυνησιακές ή μη λέξεις που καταγράφηκαν πριν την εισαγωγή της ταϊτινής διαλέκτου από ιεραπόστολους στον αποδεκατισμένο πληθυσμό του 1864. Σήμερα γενικώς μιλούνται τα Ισπανικά.

Αρχαιολογία

Το νησί παρουσιάζει αρχαιολογικό ενδιαφέρον, εξαιτίας της ύπαρξης των μνημειακών διαστάσεων λαξευμένων μορφών, των ταφικών της μνημείων, κτηρίων και μνημείων που αποδίδονται σε γηγενείς αρχαιότερων εποχών. Ανάμεσα σε αυτά ξεχωρίζουν τα γιγάντια λίθινα αγάλματα ή μοάι, ύψους και 10m, πολλά από τα οποία είναι ημιτελή. Τα αρχαιότερα αγάλματα χρονολογούνται στον 8ο αι. Το 1995 η UNESCO χαρακτήρισε την περιοχή (Εθνικό Πάρκο Ράπα Νούι) ως Μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς.

Πατήστε εδώ για να κάνετε ένα εντυπωσιακό ταξίδι (ψηφιακό) στο Νησί του Πάσχα.

«Γη του Πυρός» η άκρη του κόσμου.

Κατηγορία Παγκόσμια πολιτιστική κληρονομιά | Αναρτήθηκε 05-04-2011 08:44:37 am | από nskarmoutsos

Ένα εντυπωσιακό δημιούργημα της φύσης, που παρατηρώντας το και εκ του μακρόθεν ο άνθρωπος στέκεται εκστασιασμένος. Σε εποχές ισχνών αγελάδων, ο προσανατολισμός είναι στην εικονική πραγματικότητα, κάνοντας copy τουλάχιστον ιδέες για  paste «μετά την τρικυμία».

Η Γη του Πυρός (ισπ. tierra del fuego) αποτελεί αρχιπέλαγος με σύμπλεγμα νήσων, που βρίσκεται στο νότιο άκρο της Νοτίου Αμερικής, από την οποία το χωρίζει ο πορθμός του Μαγγελάνου. Είναι συνολικής έκτασης 72.000 τ.χλμ. εκ των οποίων 50.000 τ.χλμ, τα δυτικότερα, ανήκουν στη Χιλή με το όνομα Επαρχία του Μαγγελάνου, και τα υπόλοιπα, ανατολικά, στην Αργεντινή με το όνομα Διοίκηση Γης του Πυρός και πρωτεύουσα την Ουσουάια.

Εκτός της κυρίας νήσου που έχει σχήμα τριγώνου, το αρχιπέλαγος περιλαμβάνει και τα νησιά Ντεζολασιόν, Σάντα Ινές, Κλαράνς, Στούαρτ, Λοντότερυ, Χοστ, Ερμίτ, Ναυαρίνο, Γκόρντον, Ουάλστον, Εστάτος, Καπ-χορν κ.ά.

Γεωλογικά αποτελεί συνέχεια της Ν. Αμερικής. Η ονομασία δόθηκε από τη συνήθεια των ιθαγενών να ανάβουν μεγάλες φωτιές στη θέα πλοίων. Μεγάλη έκταση καλύπτεται από πάγους. Είναι, άλλωστε, η πλησιέστερη της Ανταρκτικής περιοχή της Γης. Το κλίμα αλλά και το έδαφος δεν ευνοούν την ανάπτυξή της.

Τη Γη του Πυρός ανακάλυψε το 1520 ο Μαγγελάνος. Από τότε, το 1578 ο σερ Φράνσις Ντραίηκ αντίκρυσε το Ακρωτήριο που το 1615 - 1617 επισκέφθηκαν οι Ολλανδοί ερευνητές Λεμαίρ και Σιούτερ και το ονόμασαν Καπ Χορν. Αργότερα, το 1619, περιέπλευσαν τη χώρα οι αδελφοί Γκαρθία και Γκονθάλο ντε Νοντάλ. Εν τούτοις, η συστηματική έρευνα άρχισε από το 1762 μέχρι το 1828, με την πρώτη βρετανική αποστολή και την περίοδο 1831-1836 με τη δεύτερη βρετανική αποστολή. Αρχηγός της δεύτερης ήταν ο Ρόμπερτ Φιτζρόι, στην οποία και συμμετείχε ο νεαρός τότε Κάρολος Δαρβίνος.

 Πατήστε ΕΔΩ για να δείτε το φωτογραφικό υλικό.

Η γέφυρα του Αδάμ

Κατηγορία Παγκόσμια πολιτιστική κληρονομιά | Αναρτήθηκε 31-03-2011 10:55:52 am | από nskarmoutsos

Μία από τις πλέον εντυπωσιακές όσο και αινιγματικές αρχαίες κατασκευές? είναι και η βυθισμένη σήμερα «γέφυρα του Αδάμ», η οποία συνδέει το νησί της Σρι Λάνκα με την Ινδία(!), και ανακαλύφθηκε πρόσφατα από τη μελέτη δορυφορικών φωτογραφιών της περιοχής από τη NASA. Το εντυπωσιακό αυτό, παγκοσμίου φήμης αξιοθέατο  το έκανε πασίγνωστο σε Έλληνες και ξένους, ο ποιητής της θάλασσας Νίκος Καββαδίας από το μελοποιημένο ποίημα του KURO  SIWO , που ανήκει στη ποιητική συλλογή ΠΟΥΣΙ (1947).

Η Γέφυρα του Αδάμ  βρίσκεται στο στενό μεταξύ Ινδίας και Σριλάνκας (παλιότερα γνωστής σαν Κευλάνης) με μήκος περίπου 16 ναυτικά μίλια (30 χιλιόμετρα), μεταξύ του νησιού Παμπάν (Pampan) της Ινδίας και του νησιού Μαννάρ (Mannar) της Σριλάνκας. Έχοντας ηλικία, σύμφωνα με την έδρα αρχαιολογίας της Σρι Λάνκα, 1-2 εκατομμυρίων ετών, η εντυπωσιακή αυτή κατασκευή δημιουργήθηκε, αν πιστέψουμε τον θρύλο του Ramayama , από έναν μεγάλο αριθμό πιθηκοειδών όντων υπό την επίβλεψη του θεού Rama, προκειμένου να σώσει τη γυναίκα του από τον βασιλιά των δαιμόνων Rayana.

Πατήστε ΕΔΩ για να δείτε το φωτογραφικό υλικό.

Καταρράκτες της Βικτωρίας

Κατηγορία Παγκόσμια πολιτιστική κληρονομιά | Αναρτήθηκε 31-01-2012 07:05:03 pm | από nskarmoutsos

Ακόμη και οι άγγελοι θα έκαναν μια στάση στο ουράνιο ταξίδι τους για να θαυμάσουν τους καταρράκτες της Βικτωρίας, έγραψε ο Λίβινγκστον όταν το 1855 αντίκρισε τους καταρράκτες πλάτους 1,7 χιλιομέτρου και ύψους 107 μέτρων που σχηματίζει ο ποταμός Ζαμβέζης. Πρόκειται για ένα θαύμα της φύσης. Ο ουρανός προσκυνά το νερό μέσα από τα ουράνια τόξα, στα χρώματα της ίριδας, που σχηματίζονται από τις αχτίδες του στη Γη και την αφρόσκονη. Ουράνια τόξα στη Γη, άρα επίγεια τόξα. Ολες οι αισθήσεις συμμετέχουν σε αυτόν τον παράδεισο.

Οι Καταρράκτες της Βικτωρίας (αγγλικά: Victoria Falls) ή Mosi-oa-Tunya ("Ο καπνός που βροντά") είναι καταρράκτες που βρίσκονται στην Αφρική, μεταξύ της Ζάμπια και της Ζιμπάμπουε. Δημιουργούνται από τον ποταμό Ζαμβέζη, και αποτελούν κάποιους από τους μεγαλύτερους καταρράκτες του κόσμου. Το όνομα "Βικτωρίας", δόθηκε από τον Ντέιβιντ Λίβινγκστον, προς τιμή της βασίλισσας Βικτωρίας και είναι το όνομα το οποίο χρησιμοποιεί επίσημα η Ζιμπάμπουε για τους καταρράκτες. Αντίθετα, η Ζάμπια χρησιμοποιεί ως επίσημο το όνομα Mosi-oa-Tunya. Το μέγιστο ύψος τους φτάνει τα 108 μέτρα και το πλάτος τους τα 1708 μέτρα, ενώ ο όγκος του νερού που πέφτει φτάνει κατά μέσο όρο τα 1088 m³/s (κυβικά μέτρα/δευτερόλεπτο).

Οι καταρράκτες της Βικτωρίας σχηματίζονται όταν ο Ζαμβέζης που ρέει σε ένα επίπεδο υψίπεδο συναντά ένα χάσμα πλάτους 1708 μέτρων. Το ύψος του χάσματος ξεκινά από τα 80 μέτρα (στη δυτική άκρη) και φτάνει στα 108 (στο κέντρο). Το χάσμα αυτό αποκαλείται Πρώτο Φαράγγι και έχει πλάτος 110 μέτρα.

Στο λόφο του καταρράκτη σχηματίζονται δύο νησιά, που είναι αρκετά μεγάλα, ώστε να είναι εμφανή ακόμα με πλήρη πλημμύρα: Το Νησί Boaruka (ή νησί καταρρακτών), κοντά στη δυτική όχθη και το Νησί Λίβινγκστον, κοντά στη μέση. Ακόμα, διάφορες μικρές νησίδες δημιουργούνται την περίοδο που τα νερά δεν είναι πολλά.

Τα κύρια ρεύματα ονομάζονται: Devil's Cataract (Καταρράκτες του Διαβόλου ή Leaping Water, νερό που πηδά), Main Falls (Κύριοι καταρράκτες) , Rainbow Falls (Καταρράκτες του Ουράνιου τόξου) και Eastern Cataract (Ανατολικός Καταρράκτης).

Μετά τους καταρράκτες το ποτάμι συνεχίζει την πορεία του μέσα από 7 διαδοχικά φαράγγια. Οι πλευρές από αυτά τα φαράγγια είναι κάθετες και έχουν ύψος περίπου γύρω στα 120 μέτρα.

Η ποσότητα του νερού που πέφτει από τους καταρράκτες διαφέρει ανάλογα με την εποχή. Η περίοδος των βροχών ξεκινά από τα τέλη Νοεμβρίου και φτάνει έως τις αρχές Απριλίου. Την περίοδο του Φεβρουαρίου μέχρι τον Μάιο, είναι η περίοδος όπου ο Ζαμβέζης πλημμυρίζει. Το ύψος του σύννεφου που σηκώνεται από την πτώση των νερών φτάνει τα 400 μέτρα και είναι ορατό από απόσταση 50 χιλιομέτρων.

Στην περιοχή γύρω από τους καταρράκτες, έχουν ανακαλυφθεί ευρήματα από την προϊστορική εποχή, που φτάνουν μέχρι και την εποχή του homo habilis. Οι καταρράκτες απέκτησαν από τους διάφορους λαούς που πέρασαν από την περιοχή διάφορα ονόματα. Οι ιθαγενής της φυλής της περιοχής, Batoka/Tokalea, ονόμαζαν τους καταρράκτες Shungu na mutitima. Οι Matabele, ένα φύλο των Ζουλού, τους ονόμασαν με το όνομα aManz' aThunqayo, ενώ οι Batswana και οι Makololo τους έδωσαν το όνομα Mosi-oa-Tunya. Όλα τα προηγούμενα ονόματα σημαίνουν "Ο καπνός που βροντά".

Ο πρώτος Ευρωπαίος που είδε τους καταρράκτες ήταν ο Ντέιβιντ Λίβινγκστον, στις 17 Νοεμβρίου του 1855, στη διάρκεια του ταξιδιού του (1852–56) στον άνω Ζαμβέζη. Η ύπαρξή τους ήταν γνωστή στις ντόπιες φυλές, και ίσως και στους Άραβες. Ο Λίβινγκστον, που εντυπωσιάστηκε από τους καταρράκτες, τους έδωσε το όνομα της βασίλισσας Βικτωρίας της Αγγλίας. Το 1860, ο Λίβινγκστον επέστρεψε μαζί με τον φυσικό Τζον Κρικ, για να τους μελετήσει. Διάφοροι άλλοι Ευρωπαίοι εξερευνητές της εποχής που πέρασαν από τους καταρράκτες ήταν ο Πορτογάλος Serpa Pinto, ο Τσέχος Emil Holub, που ήταν και ο πρώτος που χαρτογράφησε την περιοχή, το 1975, και ο Βρετανός ζωγράφος Thomas Baines.

Γύρω στο 1900, η βρετανική εταιρία British South Africa Company αποφάσισε να αγοράσει μεταλλευτικά δικαιώματα στην περιοχή βόρεια του Ζαμβέζη, καθώς την εκμετάλλευση διαφόρων άλλων παραγωγικών πηγών στη γύρω περιοχή, μέσω της οποίας εγκαταστάθηκαν οι πρώτοι Ευρωπαίοι κοντά στους καταρράκτες. Ο ιδιοκτήτης της εταιρίας, Cecil Rhodes, θέλησε να περάσει η σιδηροδρομική γραμμή Κέιπ Τάουν-Κάιρο από τους καταρράκτες της Βικτωρίας. Το 1905 κατασκευάστηκε η γέφυρα των καταρρακτών της Βικτωρίας, στο Δεύτερο Φαράγγι. Τότε οι καταρράκτες απέκτησαν μεγάλη φήμη ως τουριστικό αξιοθέατο και η πόλη Victoria Falls έγινε το τουριστικό κέντρο της περιοχής. Από τα τέλη της δεκαετίας του '60, όταν και ξεκίνησε ο πόλεμος για την ανεξαρτησία της Ζιμπάμπουε, μέχρι και το 1980 που τελείωσε, η τουριστική κίνηση στους καταρράκτες ήταν περιορισμένη.

Το 1989 η UNESCO περιέλαβε τους καταρράκτες στον κατάλογο των Μνημείων Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς.

Πατήστε εδώ για να κάνετε ένα εντυπωσιακό ταξίδι (ψηφιακό) στους Καταρράκτες της Βικτωρίας.

Ινδία: Ο πιο επιβλητικός και πολύχρωμος ναός σε όλο τον κόσμο

Κατηγορία Παγκόσμια πολιτιστική κληρονομιά | Αναρτήθηκε 11-10-2015 06:43:03 pm | από nskarmoutsos

Στην πόλη Μαντουράι της Ινδίας βρίσκεται ένας από τους εντυπωσιακότερους ναούς σε ολόκληρο τον κόσμο.

Ο λόγος για τον ναό Meenakshi, ο οποίος διαθέτει 12 πύργους με τον υψηλότερο να φτάνει τα 52 μέτρα, ενώ καλύπτει έκταση 45 στρεμμάτων και αποτελείται από 33.000 πολύχρωμα αγάλματα.
Ο ναός είναι αφιερωμένος στην θεά Parvati και στον σύζυγό της Shiva και τα 33.000 αγάλματα απεικονίζουν σκηνές από το γάμο τους.
Το μεγάλο μέρος του ναού «προστατεύεται» από δέκα πύλες- πύργους. Ο ψηλότερος από τους δέκα είναι ο νότιος πύργος που χτίστηκε το 1559 και αγγίζει τα 170 μέτρα σε ύψος.

Πηγή: in.gr

Lake Powell

Κατηγορία Παγκόσμια πολιτιστική κληρονομιά | Αναρτήθηκε 11-02-2012 06:51:45 pm | από nskarmoutsos

Η Λίμνη Powell είναι ένας τεχνητός ταμιευτήρας νερού στον ποταμό Κολοράντο, που βρίσκεται στο έδαφος δυο πολιτειών: της Γιούτα και της Αριζόνα. Αποτελεί τμήμα του περίφημου Grand Canyon.
Η λίμνη δημιουργήθηκε στην κοιλάδα του ποταμού. Οι εργασίες κατασκευής ξεκίνησαν το 1956 με την κατασκευή ενός φράγματος ύψους 178 μέτρων  το
Glen Canyon Dam, και τελείωσε  το 1960, ωστόσο, τα γαλαζοπράσινα νερά του ποταμού Κολοράντο γέμισαν όλη τη λίμνη το 1980. Η νεοσύστατη λίμνη πήρε το όνομά της από τον Ταγματάρχη John Wesley Powell ο οποίος δημιούργησε το πρώτο χάρτη αυτής της περιοχής το 1869.

Το φράγμα κατασκευάστηκε πάνω από το Glen Canyon προκειμένου να επιτύχουν ένα χώρο αποθήκευσης νερού. Αποτέλεσμα ήταν να δημιουργηθεί η Λίμνη Powell - η δεύτερη μεγαλύτερη λίμνη στις ΗΠΑ, μετά τη λίμνη Mead. Ανάλογα με την εποχή, μπορεί να χωρέσει μέχρι και 30 κυβικά χιλιόμετρα νερού. Ωστόσο, η διαμόρφωση της περιοχής δεν έγινε μόνο για αυτό. Δεδομένου ότι αυτό το τοπίο για τον άνθρωπο αποδείχθηκε ότι ήταν πραγματικά εντυπωσιακό, από το 1972 η λίμνη και οι γύρω περιοχές έχουν γίνει μέρος του Glen Canyon National Park, εκτείνεται σε ένα εκατομμύριο στρέμματα σε μία απίστευτα όμορφη και άγρια ​​γη.

Πατήστε εδώ για να κάνετε ένα εντυπωσιακό ταξίδι (ψηφιακό) στη Λίμνη Powell.

Μάλτα: όλη η Μεσόγειος σε ένα νησί

Κατηγορία Παγκόσμια πολιτιστική κληρονομιά | Αναρτήθηκε 11-05-2012 07:11:12 pm | από nskarmoutsos

Επηρεασμένη από διάφορους πολιτισμούς, η Μάλτα διαθέτει πολλά «πρόσωπα», αλλά μία και μοναδική ταυτότητα που δημιουργήθηκε μέσα από μια πλούσια ιστορία και αντανακλάται στα μεγαλιθικά μνημεία, τις μεσαιωνικές πόλεις, αλλά και τα παραδοσιακά χωριά της, όπου οι κάτοικοι δεν χάνουν ευκαιρία να διασκεδάσουν με κάθε αφορμή.

Από τις βορειοαφρικανικές και τις αραβικές επιρροές της, μέχρι την εμπνευσμένη από τη Σικελία κουζίνα της, η Μάλτα είναι ένας μικρόκοσμος της Μεσογείου. Λίγες ευρωπαϊκές χώρες έχουν τόσο συμπυκνωμένη ιστορία, αρχιτεκτονική και τόσες όμορφες παραλίες, σε τόσο μικρή έκταση.

Αν και μικρή, η νησιωτική αυτή χώρα διαθέτει μεγάλη και πλούσια ιστορία, ενώ φαίνεται πως κατοικείται από τη Νεολιθική εποχή (4η χιλιετία π.Χ.). Η στρατηγική της θέση και τα λιμάνια της στη μέση της Μεσογείου, προσέλκυσαν ανά τα χρόνια Φοίνικες, Έλληνες, Ρωμαίους, Άραβες, Νορμανδούς, Σταυροφόρους, Γάλλους και τέλος τους Βρετανούς, με την αποικιακή περίοδο να διαρκεί μέχρι το 1964.

Δέχθηκε πολλές επιρροές στη μακρά ιστορία της, αλλά δεν υπάρχει αμφιβολία: Η Μάλτα δεν αποτελεί απλώς μια ρωμαϊκή κατάκτηση ή κατάλοιπο της βρετανικής αποικιοκρατίας. Αυτό το νησιωτικό έθνος, έχει ένα ιδιόμορφο χαρακτήρα που εντυπωσιάζει: Από τους προϊστορικούς ναούς και την μπαρόκ αρχιτεκτονική της πρωτεύουσας Βαλέτα, μέχρι την κουζίνα και τις γιορτές, αυτό το έθνος εκπέμπει μοναδική γοητεία.

Στο κέντρο της Μεσογείου

Η Μάλτα είναι ένα αρχιπέλαγος στην κεντρική Μεσόγειο, 93 χλμ. νότια της Σικελίας, ανατολικά της Τυνησίας και βόρεια της Λιβύης ( http://bit.ly/K1F1FM ). Πρόκειται για τη μικρότερη χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τόσο σε πληθυσμό (412.614 κάτοικοι σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2009) όσο και σε έκταση (316 τετρ. χλμ.). Μόνο τα τρία μεγαλύτερα νησιά Μάλτα, Gozo και Comino κατοικούνται, ενώ τα μικρότερα νησιά, όπως τα Cominoto, Filfla και St. Paul's, δεν κατοικούνται…συνέχεια

Χαλκίδα: η πόλη με τα... τρελά νερά

Κατηγορία Παγκόσμια πολιτιστική κληρονομιά | Αναρτήθηκε 15-05-2012 06:54:00 pm | από nskarmoutsos

Η σημαντικότερη πύλη εισόδου από και προς το νησί της Εύβοιας, η Χαλκίδα, αποτελεί μια από τις πιο ιδανικές αποδράσεις για διασκέδαση και καλό φαγητό, αλλά και για βόλτες στην παραλία με τα… τρελά νερά και στην περιοχή του κάστρου.

Κτισμένη στις δύο πλευρές του πορθμού του Ευρίπου με το ένα κομμάτι της να βρίσκεται στην Εύβοια και το άλλο της στη Στερεά Ελλάδα, η Χαλκίδα αποτελεί ιδανικό προορισμό για ολιγοήμερες διακοπές και όχι μόνο.

Υπήρξε μία από τις πιο δραστήριες πόλεις της αρχαίας Ελλάδας, η οποία δημιούργησε αποικίες από τη Θράκη ως την Ιταλία και τη Σικελία, ενώ η επίκαιρη γεωγραφική και στρατηγική της θέση συχνά την ανάγκασε να υπαχθεί στις κατακτητικές βλέψεις διαφόρων δυνάμεων κατά την ιστορική της διαδρομή, αλλά και να αποτελέσει αναπόσπαστο τμήμα των αυτοκρατοριών τόσο της αρχαιότητας, όσο και του Μεσαίωνα.

Σήμερα η Χαλκίδα αποτελεί πρωτεύουσα και κύριο λιμάνι του νομού Εύβοιας. Απέχει περίπου 70 χλμ. από την Αθήνα και προσφέρεται για εκδρομές και βόλτες παραλιακά, αλλά και στο λόφο όπου βρίσκεται το αρχαίο φρούριο του Καράμπαμπα και φυσικά στη γέφυρα του Ευρίπου όπου μπορεί κανείς να δει το μοναδικό φαινόμενο της παλίρροιας.

Τι να δείτε στην πόλη

Στην είσοδο της πόλης, βρίσκεται η νέα εντυπωσιακή καλωδιακή (κρεμαστή) γέφυρα, ένα σύγχρονο τεχνολογικό επίτευγμα, η οποία συμβάλλει στην ευκολότερη προσέγγιση της πόλης και στην αποφυγή της κυκλοφοριακής συμφόρησης στο κέντρο της, ενώ η παλιά, κινητή γέφυρα, χρησιμοποιείται από τους επισκέπτες ως σημείο παρατήρησης της παλιρροιακής εναλλασσόμενης κίνησης των νερών του Ευβοϊκού. Από κει ξεκινάει και το πιο κοσμοπολίτικο σημείο της πόλης, ο τουριστικός, παραλιακός πεζόδρομος με τις καφετέριες, τα εστιατόρια και τα ουζερί…συνέχεια

Προηγούμενες αναρτήσεις