Παράλιο Άστρος
logo: Το Άστρος της Θαλάσσης
Αναζήτηση Go

Τατζ Μαχάλ

Κατηγορία Παγκόσμια πολιτιστική κληρονομιά | Αναρτήθηκε 07-07-2012 08:37:57 am | από nskarmoutsos

Το Τατζ Μαχάλ (Taj Mahal) είναι ένα περισπούδαστο κτιριακό συγκρότημα που βρίσκεται στην Ινδία, κτισμένο στη νότια όχθη του ποταμού Γιαμούνα κοντά στη πόλη Άγκρα. Το συγκρότημα αναπτύσσεται γύρω από το μαυσωλείο που ανήγειρε ο Μογγόλος Αυτοκράτορας (Σάχης) Τζαχάν προκειμένου να τιμήσει τη πολυαγαπημένη του σύζυγο Μουμτάζ Μαχάλ που πέθανε το 1631 κατά τη διάρκεια τοκετού.

Για την ανέγερσή του, που έγινε σε σχέδια ομάδας αρχιτεκτόνων από την Ινδία, το σημερινό Πακιστάν και άλλα μέρη της Ασίας, απασχολήθηκαν 20.000 εργάτες που ξεκίνησαν το 1632 δουλεύοντας καθημερινά, για να το ολοκληρώσουν το 1649. Πλην όμως για να ολοκληρωθούν όλα τα κτίσματα του συγκροτήματος χρειάστηκαν 22 χρόνια.

Η έκταση που καταλαμβάνει το κυρίως μαυσωλείο και όλο το συγκρότημα είναι ένα ορθογώνιο με διαστάσεις 580×350 μέτρα, με τετράγωνο κήπο στο κέντρο που πλαισιώνεται από δύο άλλα μικρότερα επιμήκη κτίρια προσανατολισμένα κατά διεύθυνση Βορρά - Νότου. Επί της νότιας πλευράς του όλου συγκροτήματος βρίσκεται η κύρια πύλη του συγκροτήματος που είναι από ψαμμίτη. Η βόρεια πλευρά του συγκροτήματος περιλαμβάνει το Μαυσωλείο και καταλήγει στην όχθη του ποταμού Γιαμούνα. Δεξιά του Μαυσωλείου έχει ανεγερθεί τζαμί και αριστερά κτίριο ομοιόμορφο με το τζαμί, λεγόμενο τζαβάμπ, που διατηρεί την αισθητική αρχιτεκτονική ισορροπία. Το όλο συγκρότημα περικλείεται από ψηλό τειχικό περίβολο που φέρει ανά διαστήματα οκταγωνικούς πυργίσκους. Έξω δε από τον περίβολο αυτό και προς νότο βρίσκονται τα βοηθητικά κτίσματα της φρουράς καθώς και σταύλοι.

Χρωματικά το Μαυσωλείο είναι κτισμένο από λευκό μάρμαρο που έρχεται σε αντίθεση με τα δύο παραπλήσια κτίρια, το τέμενος και το τζαβάμπ, που είναι κτισμένα από κόκκινο ψαμμίτη. Το κυρίως κτίσμα του Μαυσωλείου βρίσκεται σε μαρμάρινο βάθρο ύψους 7 μέτρων ενώ σε κάθε πλευρά φέρει λοξές γωνιώδεις κατασκευές στις οποίες υπερέχει ανά μια τεράστια τοξοειδής πύλη ύψους 33 μέτρων. Εσωτερικά ο κυρίως χώρος του αποτελεί οκταγωνικό θάλαμο με ανάγλυφες διακοσμήσεις, στο κέντρο του οποίου βρίσκονται τα δύο κενοτάφια του Σάχη και της αγαπημένης του Μαχάλ που περιβάλλονται από διάτρητο μαρμάρινο κιγκλίδωμα. Αμέσως μετά αυτών και στο επίπεδο του κήπου βρίσκονται οι πραγματικοί τάφοι τους. Το Τατζ Mαχάλ επιστέφεται από ένα διπλό θόλο (τρούλο) βολβοειδούς μορφής από ίδιο λευκό υλικό.

Το Τατζ Μαχάλ σήμερα θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα αρχιτεκτονικά δημιουργήματα παγκοσμίως, και το μέγιστο της ινδομογγολικής αρχιτεκτονικής, το οποίο και περιλαμβάνεται στα Μνημεία της Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς.

Πατήστε εδώ για να κάνετε ένα εντυπωσιακό ταξίδι (ψηφιακό) στο Τατζ Μαχάλ.

Σινικό Τείχος: όσα δεν ξέρετε για το μεγαλύτερο ανθρώπινο οικοδόμημα

Κατηγορία Παγκόσμια πολιτιστική κληρονομιά | Αναρτήθηκε 30-06-2012 07:03:08 pm | από nskarmoutsos

Είναι το μεγαλύτερο σε έκταση ανθρώπινο οικοδόμημα και ένα από τα σύγχρονα επτά θαύματα του κόσμου. Η Unesco το περιέλαβε στον κατάλογό της με τα μνημεία παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς, το 1987. Το Σινικό Τείχος είναι ένα αριστούργημα κατασκευής της αρχαίας Κίνας, με σημαντική συμβολική αξία. Και τώρα, ανοίγουν νέα τμήματά του για το κοινό.

Με μήκος 21.196 χλμ, σύμφωνα με πρόσφατη μέτρηση (παλαιότερη μέτρηση του 2009, υπολόγιζε το μήκος του Σινικού Τείχους σε 8.850 χλμ.), το Σινικό Τείχος αποτελεί το μεγαλύτερο σε διαστάσεις ανθρώπινο οικοδόμημα. Xτίστηκε από το τέλος του 14ου αιώνα μέχρι την αρχή του 17ου αιώνα, κατά τη διάρκεια της δυναστείας Μινγκ, προκειμένου να προστατέψει τα βόρεια σύνορα της Κίνας από τις επιδρομές των μογγολικών και τουρκικών φυλών, αλλά υπάρχουν και τμήματά του που ανήκουν σε διάφορα άλλα τείχη που χτίστηκαν από τον 3ο αιώνα π.Χ.

Το πρώτο σημαντικό τείχος της Κίνας χτίστηκε κατά τη διάρκεια του πρώτου αυτοκράτορα της βραχύβιας Δυναστείας Τσιν. Αυτό το τείχος δεν κατασκευάστηκε ενιαία, αλλά μάλλον δημιουργήθηκε με την ένωση διάφορων προϋπαρχόντων τειχών που είχαν χτιστεί από τα κράτη της περιοχής. Βρισκόταν δε πολύ βορειότερα από το σημερινό τείχος, και έχουν βρεθεί πολύ μικρά υπολείμματα από αυτό. Έπειτα, συνεχίστηκαν οι προσπάθειες προστασίας της περιοχής και κατασκευάστηκαν συνολικά τέσσερα τείχη.

Για να καταλάβετε την έκταση του εντυπωσιακού Τείχους, δείτε το χάρτη: http://www.art-and-archaeology.com/china/chinamap1.jpg .

Εδώ και χρόνια έχει δημιουργηθεί ένας ενδιαφέρων αστικός μύθος που υποστηρίζει ότι το Σινικό Τείχος είναι το μοναδικό ανθρώπινο κατασκεύασμα που είναι ορατό από το διάστημα. Θεωρείται ότι από τη χαμηλή τροχιά γύρω από τη Γη, χίλιες φορές πιο κοντά στη Γη από ό,τι στη Σελήνη, το Τείχος μπορεί να είναι ορατό μόνο όμως υπό ευνοϊκές συνθήκες και εάν κανείς ξέρει ακριβώς πού να κοιτάξει…συνέχεια

Διώρυγα του Σουέζ

Κατηγορία Παγκόσμια πολιτιστική κληρονομιά | Αναρτήθηκε 11-09-2011 12:06:27 am | από nskarmoutsos

H διώρυγα του Σουέζ με μήκος περί τα 163 χιλιόμετρα συνδέει την Ερυθρά Θάλασσα με τη Μεσόγειο και συγκεκριμένα το λιμάνι Port Said στη Μεσόγειο με το λιμάνι της πόλης Suez στην Ερυθρά.

Η διαδρομή αυτής της διώρυγας είναι περίπου προ-χαραγμένη από τη φύση, αφού ο Ισθμός μεταξύ Ασίας και Αφρικής αποτελεί από γεωλογικής πλευράς περίπου προέκταση του κόλπου του Σουέζ, με μόνο 16 μέτρα υπερύψωση έναντι της επιφάνειας της θάλασσας. Αυτός είναι και ο λόγος που άρχισαν οι προσπάθειες για διάνοιξη της διώρυγας ήδη τον 14ο αιώνα π.Χ., όπως αναφέρθηκε στα προηγούμενα.

Κατά τη νεότερη εποχή ετοίμασε ο Γερμανός μαθηματικός Gottfried Leibniz (Λάιμπνιτς, 1646-1716) το έτος 1671 μία μελέτη για την αποκατάσταση της διώρυγας και απευθύνθηκε στον βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκο XIV (1638-1715). Ο Ναπολέων Βοναπάρτης (1769-1821), ο οποίος υπολόγιζε να αξιοποιήσει την Αίγυπτο ως βάση για την κατάκτηση της βρετανικής Ινδίας, έδωσε εντολή το έτος 1798, κατά την «αιγυπτιακή εκστρατεία» του, να γίνουν τοπογραφικές μελέτες για νέα διάνοιξη της διώρυγας. Οι Γάλλοι μηχανικοί κατέληξαν στο εσφαλμένο συμπέρασμα ότι η επιφάνεια της Ερυθράς Θάλασσας βρίσκεται σχεδόν 10 μέτρα πάνω από αυτή της Μεσογείου και αυτό θα σήμαινε την κατασκευή εκτεταμένων και πολυδάπανων δεξαμενών.

Όμως, μετρήσεις Βρετανών μηχανικών το έτος 1841 και νεότερες μετρήσεις του 1846 από Βρετανούς, Γάλλους και Αυστριακούς έδειξαν ότι η υψομετρική διαφορά μεταξύ των δύο θαλασσών ήταν ασήμαντη και δεν υπήρχε ουσιαστικό πρόβλημα για την εκ νέου διάνοιξη της διώρυγας. Το έτος 1854 έπεισε ο Γάλλος μηχανικός Ferdinand de Lesseps (Λεσέψ, 1805-1894) τον αντιβασιλέα της Αιγύπτου Μοχάμεντ Σαΐντ να παρέμβει στην Κων/πολη για την έγκριση των έργων. Η έγκριση δόθηκε το έτος 1856 και η γαλλο-αιγυπτιακή εταιρία «Compagnie universelle du canal maritime de Suez» ανέλαβε την κατασκευή της διώρυγας και την εκμετάλλευσή της για 99 έτη.

Η κατασκευή της διώρυγας απαίτησε σημαντικές προσπάθειες, αφενός επειδή όλα τα απαραίτητα υλικά και μηχανήματα έπρεπε να εισαχθούν από την Ευρώπη, αφετέρου επειδή δεν υπήρχε στην περιοχή εργατικό δυναμικό, το οποίο θα μπορούσε έστω να εκπαιδευτεί για την εκτέλεση των έργων. Η ξυλεία που απαιτήθηκε για το έργο προήλθε από δάση της Ουγγαρίας, μεταφερόταν μέσω του Δούναβη στο παραθαλάσσιο Γαλάτσι της Ρουμανίας και από εκεί, μέσω Βοσπόρου, Δαρδανελίων και του Αιγαίου, έφτανε στο Πορτ Σάιντ.

‘Άλλο σημαντικό πρόβλημα κατά την εκτέλεση των εργασιών στη διώρυγα ήταν η προμήθεια επαρκούς και καθαρού πόσιμου νερού για τους περίπου 25.000 εργάτες. Για το σκοπό αυτό χρειάζονταν το έτος 1862 περίπου 1.600 καμήλες για την καθημερινή μεταφορά νερού στους τόπους εργασίας. Το νερό προερχόταν από τον ποταμό Νείλο και κατασκευάστηκε επί τούτου ένα ιδιαίτερο κανάλι «γλυκού νερού».

 
 
 

Η κατασκευή της διώρυγας είχε πολλά ακόμα απρόοπτα, όπως τα διάφορα εργατικά ατυχήματα, τα οποία κόστισαν τη ζωή σε συνολικά αρκετές χιλιάδες εργάτες, η εκδήλωση επιδημίας χολέρας, με αποτέλεσμα να λιποτακτήσουν για κάποιο διάστημα όλοι οι εργάτες από την περιοχή κ.ά. Στις αρχές του έτους 1869 άρχισαν να εισρέουν τα νερά της Μεσογείου Θάλασσας και προς το τέλος του ίδιου έτους έγινε πανηγυρικά η έναρξη της λειτουργίας της διώρυγας. Τα πανηγύρια για την επαναλειτουργία της διώρυγας μετά από αρκετούς αιώνες διακοπής αποτέλεσαν από τις μεγαλύτερες εορταστικές εκδηλώσεις του 19ου αιώνα, προσκλήθηκε ένας τεράστιος αριθμός Ευρωπαίων ηγεμόνων και πολιτικών, εκτελέστηκε λίγο αργότερα (1871) σε παγκόσμια πρώτη η όπερα Aida του Giuseppe Verdi κλπ.

Επειδή τα πρώτα χρόνια δεν απέδωσε η λειτουργία της διώρυγας ικανοποιητικά έσοδα και η αιγυπτιακή κυβέρνηση αδυνατούσε να συνεχίσει τις χρηματοδοτήσεις, ανέλαβε η Μ. Βρετανία το αιγυπτιακό μερίδιο στην εταιρία και απέκτησε έτσι τη δυνατότητα σημαντικής πολιτικής παρέμβασης. Αυτή η ενέργεια οδήγησε σε λαϊκή εξέγερση, η οποία κατεστάλη το έτος 1882 με την κατάληψη της Αιγύπτου από βρετανικά στρατεύματα. Με τη συνθήκη της Κων/πολης του έτους 1888 ανακηρύσσεται η διώρυγα του Σουέζ ως ελεύθερη ζώνη ναυσιπλοΐας για εμπορικά και πολεμικά πλοία, με ελέγχουσα δύναμη τη Μ. Βρετανία.

Προφανώς, η εμπορική και πολεμική σημασία της διώρυγας αυξήθηκε με την πάροδο του χρόνου και η περιοχή αποτέλεσε και στους δύο παγκόσμιους πολέμους εστία σοβαρών συγκρούσεων των αντίπαλων δυνάμεων. Μέχρι τη δεκαετία του 1950 παρέμεινε πάντως η Μ. Βρετανία η κυρίαρχη δύναμη στην περιοχή, παρ’ ότι από το έτος 1922 είχε τοποθετηθεί Αιγύπτιος βασιλιάς στο προτεκτοράτο της Αιγύπτου.

Τελικά καταλήφθηκε η διώρυγα του Σουέζ από τις αιγυπτιακές στρατιωτικές δυνάμεις το έτος 1956, με αποτέλεσμα να ξεσπάσει παγκόσμια κρίση, λόγω της επίθεση του Ισραήλ κατά της Αιγύπτου και της απόβασης αγγλογαλλικών στρατιωτικών δυνάμεων στη χώρα. Με την παρέμβαση της Σοβιετικής Ένωσης και των ΗΠΑ απεχώρησαν τα ξένα στρατεύματα, η διώρυγα έμεινε υπό αιγυπτιακό επιχειρηματικό έλεγχο, ενώ το ρόλο προστάτιδας δύναμης έπαιξαν, αρχικά η Σοβιετική Ένωση και από το 1975 η Αμερική. Μεταξύ των ετών 1967-1975 η διώρυγα του Σουέζ έμεινε κλειστή λόγω της κατάληψης της χερσονήσου του Σινά από το Ισραήλ, ως συνέπεια του «εξαήμερου πολέμου».

Από στατιστικά στοιχεία προκύπτει ότι το έτος 1887 διέπλευσαν τη διώρυγα του Σουέζ 3.137 πλοία με 5,9 εκατομμ. τόνους προϊόντα και περίπου 183.000 ταξιδιώτες. Στις αρχές τους 21ου αιώνα διαπλέουν ετησίως τη διώρυγα περί τα 15.000 πλοία με φορτίο που αποτελεί το 14% των θαλάσσιων μεταφορών παγκοσμίως. Επειδή δεν είναι δυνατόν να διαπλεύσουν τη διώρυγα του Σουέζ μεγάλα δεξαμενόπλοια πετρελαίου, ταξιδεύουν αυτά συνήθως γύρω από τη νότια Αφρική και γι’ αυτό δεν συμπεριλαμβάνεται το πετρέλαιο στα μεταφερόμενα δια της διώρυγας προϊόντα. Όμως, σε εποχές μεγάλης πετρελαϊκής ζήτησης αδειάζουν τα δεξαμενόπλοια το φορτίο τους στο νότιο άκρο της διώρυγας, μεταφέρεται αυτό με αντλίες σε δεξαμενές στο βόρειο άκρο κι εκεί φορτώνεται εκ νέου σε δεξαμενόπλοια της Μεσογείου.

Πηγή: sfrang.com

Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς που ίσως δεν γνωρίζετε

Κατηγορία Παγκόσμια πολιτιστική κληρονομιά | Αναρτήθηκε 22-05-2012 12:26:43 am | από nskarmoutsos

Ιερή πόλη Kandy (Σρι Λάνκα)

Το καλύτερο με τα Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς, είναι ότι δεν θα πρέπει απαραίτητα να είστε λάτρεις του πολιτισμού για να τα θαυμάσετε. Τα περισσότερα από αυτά είναι κτήρια, μνημεία και τοπία που αποτελούν ένα κομμάτι από το παρελθόν μας και την ιστορία μας και αν μη τι άλλο, είναι στην ανθρώπινη φύση να είμαστε περίεργοι για την ιστορία μας.

Τα μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO, είναι από τα πιο όμορφα και συναρπαστικά μέρη στη γη. Η λίστα αυτή δημιουργήθηκε για να βοηθήσει στη διατήρηση της πολιτιστικής και φυσικής κληρονομιάς του κόσμου. Μέχρι σήμερα, συμπεριλαμβάνονται στη λίστα 936 μέρη και μνημεία σε 153 χώρες και όλα θεωρούνται ότι έχουν πολύ υψηλή αξία για την ανθρωπότητα.

Μερικά από αυτά είναι ιδιαίτερα δημοφιλή και έχουν μεγάλη δημοτικότητα για τους τουρίστες και τους ντόπιους –όπως το Taj Mahal, το Angkor Wat, η Βενετία, ή οι Πυραμίδες της Αιγύπτου. Αλλά υπάρχουν πολλά περισσότερα θαυμαστά μνημεία που σας περιμένουν να τα ανακαλύψετε…

Ιερή πόλη Kandy (Σρι Λάνκα)

Η πόλη Kandy ( http://whc.unesco.org/en/list/450), ήταν η τελευταία πρωτεύουσα της εποχής των αρχαίων βασιλιάδων της Σρι Λάνκα και βρίσκεται ανάμεσα σε λόφους στο οροπέδιο Kandy, το οποίο διασχίζει μια περιοχή με τροπικές φυτείες τσαγιού. Η Kandy είναι μια από τις πιο γραφικές πόλεις της Σρι Λάνκα και αποτελεί, τόσο διοικητικό, όσο και θρησκευτικό κέντρο. Εκεί βρίσκεται ο ναός Temple of the Tooth Relic (Sri Dalada Maligawa), όπου φυλάσσεται το ιερό δόντι του Βούδα και είναι ένα από τα πιο ιερά μέρη για τη βουδιστική κοινότητα της Σρι Λάνκα και όλου του κόσμου. Κηρύχθηκε μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς από την UNESCO το 1988. Για να φτάσετε εκεί πρέπει να πάρετε ένα τρένο που διασχίζει πανέμορφα τοπία…συνέχεια

Σπήλαιο Φράγχθι

Κατηγορία Παγκόσμια πολιτιστική κληρονομιά | Αναρτήθηκε 25-04-2011 03:28:16 pm | από nskarmoutsos

Άποψη του Σπηλαίου Φράγχθι από το χωριό της Κοιλάδας.

Το Σπήλαιο Φράγχθι βρίσκεται στον Δήμο Κρανιδίου του νομού Αργολίδας στην Πελοπόννησο. Είναι ένα από τα σημαντικότερα σπήλαια της Ευρώπης και σίγουρα της Ανατολικής Μεσογείου. Το σπήλαιο έχει βάθος 150 μέτρα και πλάτος εισόδου 30 μέτρα.

Αρχαιολογία

Το σπήλαιο Φράγχθι είναι μία από τις σημαντικότερες προϊστορικές θέσεις του Ελληνικού χώρου. Πιθανόν πρώτο κατοικήθηκε από τον άνθρωπο του Νεάντερταλ, κατά την Μουστιαία περίοδο 40.000 χρόνια π.Χ., αλλά σίγουρα από τον Homo sapiens την περίοδο μετά από το 30.000 π.Χ. Μέχρι σήμερα έχουν διερευνηθεί μέσω των ανασκαφών 25.000 χρόνια και υπάρχουν ενδείξεις ότι το σπήλαιο κατοικούταν συνεχώς από το 20.000 μέχρι το 3.000 π.Χ. όπου και γκρεμίστηκε.

Την εποχή που οι πρώτοι κυνηγοί βρήκαν καταφύγιο στη σπηλιά το τοπίο ήταν διαφορετικό. Οι θάλασσες είχαν μαζευτεί αφήνοντας χώρο στην ξηρά. Η θάλασσα ήταν 6-8 χιλιόμετρα από τη σημερινή της θέση και μεγάλες πεδιάδες απλώνονταν μπροστά στην είσοδο του σπηλαίου. Σήμερα η είσοδος είναι 12,5 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας και σε απόσταση 50 μέτρων. Τότε το σπήλαιο δέσποζε σε μια μεγάλη πεδιάδα που έφτανε μέχρι τις Σπέτσες και την Σπετσοπούλα. Κατά την πρώιμη περίοδο κατοίκησης του βρέθηκαν υπολείμματα από ελάφια, βίσονες, αλεπούδες, άγριους γαϊδάρους, λαγούς και εργαλεία από πυριτόλιθο και σχιστόλιθο.

Ενώ το κλίμα βελτιωνόταν και πλούσια δάση γέμιζαν τον τόπο, οι κυνηγοί που το χρησιμοποιούν δεν ήταν περιστασιακοί κάτοικοι της σπηλιάς αλλά όλο και περισσότερο μόνιμοι. Το σπήλαιο φτάνει στην ακμή του στην Μέση Νεολιθική (5.000-4.500 π.Χ.) και την ύστερη νεολιθική που ακολουθεί για τα επόμενα 500 χρόνια. Αυτήν την περίοδο βρέθηκε οψιδιανός, ένα πέτρωμα που υπάρχει μόνο στην Μήλο 80 μίλια μακρυά και φέρνει μια αληθινή επανάσταση σχετικά με την αντίληψη για τις θαλάσσιες μεταφορές. Ο οψιδιανός εξορίζει τα προηγούμενα εργαλεία από σχιστόλιθο και δίνει την δυνατότητα να φτιαχτούν πολύ καλύτερα με μεγαλύτερη αντοχή. Μια απόπειρα που έγινε να επιβεβαιωθεί η θαλάσσια επικοινωνία Ερμιονίδας – Μήλου ήταν στις 14/06/87 όταν τετραμελές πλήρωμα πήγε από την Ερμιόνη στην Μήλο με πλοιάριο από πεύκα που είχε κατάρτι και πανί. Πήραν οψιδιανό και γύρισαν στην Ερμιόνη.

Αυτή τη περίοδο στην τροφή προστίθενται γιγάντια ψάρια, φακές που συλλέγονταν με δρεπάνι από πυριτόλιθο, θαλασσινά όστρακα και προς το τέλος της περιόδου διαπιστώθηκε καλλιέργεια της γης και οικόσιτα ζώα. Οι κάτοικοι δεν είναι πια συλλέκτες και κυνηγοί μόνο αλλά και παραγωγοί. Στην ακμή του, το 4.000 π.Χ., το σπήλαιο έφτασε τους 150 κατοίκους και ο οικισμός εξαπλώθηκε και έξω από την είσοδο. Εκεί που με το ανέβασμα της στάθμης είναι σήμερα η θάλασσα, βρέθηκαν κάποια οικήματα, άριστης ποιότητας εργαλεία οψιδιανού αλλά όχι ξύλινα σκεύη λόγω φυσικής φθοράς.

Όλα τα πήλινα θραύσματα που ανήκουν στην Νεολιθική εποχή είναι εσωτερικά μαύρα και εξωτερικά καφέ, δοχεία (κούπες) χωρίς βάσεις και χερούλια η κάποια διακοσμητικά με επίπεδα χείλη. Βρέθηκαν ακόμα γυναικεία ειδώλια (νεώτερης νεολιθικής εποχής) αγαλματίδια, χάντρες, κοσμήματα και κατεργασμένα όστρακα. Όλα τα ευρήματα είναι στο αρχαιολογικό μουσείο Ναυπλίου.

Όμως η πιο σημαντική ανακάλυψη θεωρείται ο σκελετός. Πρόκειται για τον αρχαιότερο πλήρη σκελετό στην Ελλάδα 10.000 – 8.000 χρόνια παλιό. Ήταν άντρας 25 χρονών με ύψος 1,56 που δέχτηκε ισχυρό χτύπημα στο κεφάλι. Πάνω από τον νεκρό είχαν μπει πέτρες αλλά δεν βρέθηκαν κοσμήματα η αφιερώματα. Είχε τα πόδια λυγισμένα και τα χέρια στο στήθος στην στάση του εμβρύου. Ήταν θαμμένος με το κεφάλι νότια και τα πόδια στον βορά. Βρέθηκαν ακόμα σκελετοί δυο παιδιών με αντίστροφο προσανατολισμό.

Οι ανασκαφές έχουν γίνει μόνο στον μπροστινό χώρο του σπηλαίου σε επιφάνεια 700 τ.μ. Το υπόλοιπο είναι καταπλακωμένο από την οροφή και ίσως κρύβει μοναδικές πληροφορίες. Τις ανασκαφές έχουν κάνει τα πανεπιστήμια Ιντιάνα και Πενσιλβάνια την περίοδο 1967-1976 με επικεφαλής καθηγητή τον Thomas Jacobsen.

 Χρονολόγηση

Οι ραδιοχρονολογήσεις σε περισσότερα από πενήντα δείγματα από τα διάφορα στρώματα του σπηλαίου, καθορίζουν τις παρακάτω περιόδους κατοίκησης. Πρέπει να σημειωθεί ότι η χρονολόγηση αυτή των διαφόρων περιόδων ισχύει μόνο για το σπήλαιο και δεν μπορεί να εφαρμοστεί γενικά στον Ελληνικό χώρο ή τις περιφέρειές του. Όλες οι χρονολογίες είναι ραδιοχρονολογίες χωρίς διόρθωση.

·         Παλαιολιθική περίοδος: 20000 π.Χ. - 8300 π.Χ.

·         Μεσολιθική περίοδος: 8300 π.Χ. - 6000 π.Χ.

·         Νεολιθική περίοδος: 6000 π.Χ. - 3000 π.Χ.

·         Αρχαιότερη νεολιθική περίοδος: 6000 π.Χ. - 5000 π.Χ.

·         Μέση νεολιθική περίοδος: 5000 π.Χ. - 4500 π.Χ.

·         Νεότερη νεολιθική περίοδος: 4500 π.Χ. - 4000 π.Χ.

·         Τελική νεολιθική περίοδος: 4000 π.Χ. - 3000 π.Χ.

Πατήστε ΕΔΩ για να δείτε το φωτογραφικό υλικό.

«Δίολκος» της Κορίνθου, ένα τεχνολογικό θαύμα των Αρχαίων Ελλήνων

Κατηγορία Παγκόσμια πολιτιστική κληρονομιά | Αναρτήθηκε 16-09-2011 12:05:40 am | από nskarmoutsos

Ήταν γύρω στο 600 π.Χ., όταν ο Περίανδρος, τύραννος της Κορίνθου, κατασκεύασε τον Δίολκο. Ο πλακόστρωτος δρόμος επέτρεπε στα πλοία να μεταφέρονται ανάμεσα στον Κορινθιακό και τον Σαρωνικό, και στους Κορίνθιους να αποκτούν χρήμα και ισχύ από τη διίσθμιση.

Ο Δίολκος ήταν λιθόστρωτος δρόμος που χρησιμοποιείτο για την από ξηράς μεταφορά πλοίων, πάνω σε τροχοφόρο όχημα ("Ολκός νεών") από τον Σαρωνικό στον Κορινθιακό κόλπο και αντιστρόφως.
Αποκαλύφθηκε το δυτικό του τμήμα σε μήκος 255 μ. στην πλευρά της Πελοποννήσου και σε μήκος 204 μ. στην Στερεά Ελλάδα μέσα στις εγκαταστάσεις της Σχολής Μηχανικού.
Το πλάτος του είναι 3,40 - 6,00 μ. Είναι στρωμένος με κανονικούς πώρινους κυβόλιθους και στο μέσον του φέρει δύο αυλακώσεις σε απόσταση 1,50 μ. Στο δυτικό άκρο του κατέληγε σε λιθόστρωτη αποβάθρα.
Η κατασκευή της Διόλκου προέκυψε από την ανάγκη για γρήγορο πέρασμα των πλοίων από τον Σαρωνικό στον Κορινθιακό κόλπο και αντίστροφα, έγινε στις αρχές του 6ου π.Χ. αιώνα και συνδέεται με την τυραννίδα του Περίανδρου στην Κόρινθο. Το δυτικό άκρο του ανακατασκευάσθηκε στις αρχές του 4ου π.Χ. αιώνα. Χρησιμοποιείτο για τη μεταφορά μικρών, κυρίως πολεμικών σκαφών. Τέτοια χρήση βεβαιώνεται από τις πηγές ως τον 9ο μ.Χ. αιώνα.

Οι υπάρχουσες αναφορές για υπερισθμίσεις, ξεκινούν από το 428 π.Χ., όπου ο Θουκυδίδης αναφέρει ότι οι Σπαρτιάτες πέρασαν στόλο από τον Κορινθιακό «ες την προς Αθήναις θάλασσα». Φαίνεται ότι οι αρχαίοι συγγραφείς θεωρούσαν δεδομένη την ύπαρξη του Δίολκου. Τουλάχιστον σε όσα κείμενα έχουν σωθεί, δεν δίνουν πληροφορίες για τον τρόπο κατασκευής ή τη λειτουργία του.
Οι ανασκαφές, μεταξύ 1956 και 1962 από τον αρχαιολόγο Νίκο Βερδελή, έφεραν στο φως έναν λιθόστρωτο δρόμο με πλάτος από 3,5 έως σχεδόν 6 μέτρα. Η ακριβής διαδρομή και η αφετηρία του μνημείου στον Σαρωνικό δεν είναι γνωστές. Ο Στράβων αναφέρει ότι κατέληγε στον Σχοινούντα (το σημερινό Καλαμάκι).
Στη διαπιστωμένη διαδρομή του, κοντά στον Κορινθιακό, ο Δίολκος προχωρούσε με μεγαλόπρεπες στροφές ακολουθώντας τη διαμόρφωση του εδάφους – γιʼ αυτό και έχουν βρεθεί τμήματά του τόσο στην Πελοπόννησο όσο και στη Στερεά. Ιδίως στην Στερεά, είναι έντονες οι αυλακώσεις από τις ρόδες των «ολκών», των οχημάτων πάνω στα οποία μεταφέρονταν τα πλοία. Υπάρχει και ένα τμήμα με λαξευμένες τροχιές. Ο Δίολκος αποτελεί έναν πρόδρομο του σιδηρόδρομου, ίσως τον αρχαιότερο γνωστό τροχιόδρομο του κόσμου.

Νησί του Πάσχα

Κατηγορία Παγκόσμια πολιτιστική κληρονομιά | Αναρτήθηκε 14-07-2012 06:30:32 pm | από nskarmoutsos

Το Νησί του Πάσχα, στα ισπανικά Isla de Pascua και επίσης Ράπα Νούι στην ομώνυμη τοπική γλώσσα, είναι νησί της Πολυνησίας που βρίσκεται στον Ειρηνικό και είναι επαρχία της Χιλής. Έχει έκταση 163 km2 και πληθυσμό περίπου 2.270 κατοίκους στην απογραφή του 2002, δηλαδή αύξηση 43.1% (834) από την αντίστοιχη απογραφή του 1982. Θεωρείται το πλέον απομονωμένο νησί στον κόσμο. Ο γηγενής πληθυσμός αναφέρεται στο νησί ως Ραπανούι και οι Χιλιανοί ως Isla de Pascua. Το όνομα νησί του Πάσχα οφείλεται στον Ολλανδό θαλασσοπόρο Γιάκομπ Ρόγκεβεν, ο οποίος έφτασε εκεί το Πάσχα του 1722.

Ιστορική επισκόπηση

Η ιστορία της ανθρώπινης παρουσίας στο νησί του Πάσχα αρχίζει περίπου το 500, όταν καταφθάνουν και οι πρώτοι άποικοι από τα νησιά Μαρκάσας ή Μανγκαρέβα της Γαλλικής Πολυνησίας Σύμφωνα με ορισμένες θεωρίες οι πρώτοι άποικοι έφθασαν εδώ από την Ούρου (Uru), που βρίσκεται στα σύνορα της Βολιβίας, του Περού και της Χιλής.

Οι ιστορικές γνώσεις για τους επόμενους αιώνες είναι ανύπαρκτες, έως τον 18ο αιώνα τουλάχιστον. Το 1722 ο ολλανδός θαλασσοπόρος Γιάκομπ Ρόγκεβεν το ονόμασε έτσι, εξαιτίας του ότι έφθασε στο νησί την ημέρα του Πάσχα. Οι διασωθείσες μαρτυρίες μιλούν για ένα νησί ερημωμένο. Το 1770 κατέφθασε στο νησί ο ισπανός εξερευνητής Ντον Φελίπε Γκονζάλες, ο οποίος διεκδίκησε τα εδάφη του για την Ισπανία, αν και ανεπισήμως. Τέσσερα χρόνια μετά, το 1774, πέρασαν από το νησί ο βρετανός θαλασσοπόρος Τζέιμς Κουκ και ο γάλλος Ναύαρχος Μπουγκανβίλ

Στην αυγή του 19ου αιώνα, περί το 1800 μαρτυρείται πως φαλαινοθήρες εισήγαγαν ασθένειες στους γηγενείς κατοίκους, ενώ το 1805 αμερικανικό πλοίο απήγαγε 22 νησιώτες. Το 1860 περουβιανοί δουλέμποροι απήγαγαν 1.407 νησιώτες, περίπου το 1/3 του πληθυσμού όπως εκτιμάται, για να εργαστούν στα ορυχεία του Περού. Η επίσημη κυβέρνηση του Περού έστειλε πίσω περί τους 100 αιχμαλώτους, από τους οποίους επέζησαν μόνον 10, εισάγοντας ταυτόχρονα την ευλογιά στο νησί. Το 1866 γάλλοι ιεραπόστολοι κατασκευάζουν στο νησί νοσοκομεία και ιεραποστολές, κάτι που θα ελκύσει χαρακτήρες όπως ο Ζαν Μπατίστ Ντιτρού-Ντι Μπορνιέ, που ορίζει εαυτόν κυβερνήτη του νησιού. Οι γάλλοι ιεραπόστολοι αποχωρούν το 1871. Μαζί τους αποχωρούν 200 γηγενείς για την Ταϊτή και 150 για το Γκαμπιέ. Ο Ντι Μπρονιέ δολοφονείται λίγα χρόνια αργότερα από τους 150 εναπομείναντες γηγενείς, όταν επιχειρεί να μετατρέψει το νησί σε φάρμα για πρόβατα. Ο 19ος αιώνας κλείνει με την αποβίβαση στο νησί του χιλιανού καπετάνιου Πολίκαρπο Χουρτάντο κατά το 1888, που διεκδικεί το νησί επισήμως για τη Χιλή.

Στον 20ο αιώνα χαρακτηρίζονται ως σημαντικές δύο εξεγέρσεις, αυτή του 1914 και η εξέγερση του 1964 μισό αιώνα μετά. Στην πρώτη οι λιμοκτονούντες γηγενείς εξεγείρονται και ζητούν να φύγουν για την Ταϊτή. Η εξέγερση δεν επιτυγχάνει. Είκοσι χρόνια αργότερα, το 1934 καταφθάνει στο νησί ο ελβετός εθνολόγος Αλφρέ Μετρό για να μελετήσει τους τοπικούς μύθους και τον κοινωνικό ιστό, γεγονός που είχε ως εποτέλεσμα το έργο του για την Εθνολογία της Νήσου του Πάσχα (L’Île de Pâques, 1935) σε έκδοση του Bishop Museum Press. Το 1952 το Χιλιανό Ναυτικό κάνει την εμφάνισή του στο νησί προκειμένου να κρατήσει σε ύφεση οποιεσδήποτε τάσεις εξέγερσης. Το 1955 με την αποστολή του νορβηγού καθηγητή Τορ Χάιερνταλ γίνεται μια δεύτερη προσπάθεια μελέτης του νησιού. Μία δεκαετία αργότερα ακολουθεί δεύτερη εξέγερση που έχει ως αποτέλεσμα τη διενέργεια εκλογών. Τις εκλογές κέρδισε ο γηγενής Ράπου 1964, δίνοντας τέλος στην καταπίεση. Το νησί συνδέθηκε αεροπορικά και εμπορικά με τον υπόλοιπο κόσμο χάρη σε αμερικανικό αεροδρόμιο και διαμετακομιστικό εμπορικό σταθμό.

Γεωλογία-κλίμα

Από γεωλογική άποψη παρουσιάζει ενδιαφέρον το γεγονός ότι το έδαφός του νησιού είναι ηφαιστειογενές, προερχόμενο από τα τρία τοπικά ηφαίστεια του νησιού. Οι ακτές του είναι απόκρημνες, ενώ υπάρχουν στο νησί πολλά σπήλαια, στα οποία έχουν βρεθεί ξύλινα μικροαντικείμενα, εικόνες και ένα είδος ιερογλυφικής γραφής πάνω σε ξύλο. Το νησί του Πάσχα δημιουργήθηκε, στα προηγούμενα 0.7 mya από τρεις διαφορετικές ηφαιστειακές δράσεις που είχαν ως αποτέλεσμα το σχηματισμό τριών διακριτών κρατήρων. Στοιχεία που επιτρέπουν την ανασύνθεση των γεωλογικών χαρακτηριστικών υποδεικνύουν ότι το νησί είναι ένα θερμό σημείο με χαμηλή μαγματική παραγωγικότητα, αντίθετα με ό,τι συμβαίνει στα νησιά της Χαβάης.

Το κλίμα του νησιού είναι υποτροπικό, δηλαδή ηλιόλουστο και ξηρό. Οι θερμότεροι μήνες είναι κατά την περίοδο από Ιανουάριο μέχρι Μάρτιο, όταν η μέση θερμοκρασία είναι 23 °C. Οι ψυχρότεροι μήνες είναι κατά την περίοδο από τον Ιούνιο μέχρι τον Αύγουστο, όταν η μέση θερμοκρασία κυμαίνεται στους 18 °C. Η μέση ετήσια βροχόπτωση φθάνει περίπου τα 1.250 χιλιοστόμετρα με τις μεγαλύτερες βροχοπτώσεις να εμφανίζονται τον Ιούνιο και τον Ιούλιο Οι άνεμοι τον Ιούνιο και τον Αύγουστο είναι ακανόνιστοι, ενώ στο υπόλοιπο έτος κυρίαρχοι είναι οι ανατολικοί και νοτιοανατολικοί εμπορικοί άνεμοι, όπως αποκαλούνται.

Γεωργία

Το νησί διαθέτει πυκνή βλάστηση, αλλά περιορισμένη γεωργική εκμετάλλευση. Τα βασικότερα είδη που συγκαταλέγονται στις υπάρχουσες γεωργικές καλλιέργειες είναι οι πατάτες, η ζάχαρη, ο καπνός και τροπικοί καρποί. Όπως συμπεραίνεται από την αρχαιολογική μαρτυρία το νησί του Πάσχα ήταν γνωστό στους Ίνκα, γεγονός που ερμηνεύει σε ένα βαθμό την ύπαρξη φυτών της νοτιοαμερικανικής ενδοχώρας. Η αποψίλωση των δασικών εκτάσεων του νησιού και μέρους των καλλιεργειών στο μακρινό παρελθόν όπως και η ιδεοληψία για τη μνημειακή γλυπτική φαίνεται πως οδήγησαν στην οικολογική ερήμωση του νησιού και την κατάρρευση του αρχαίου πολιτισμού.

Κατοίκηση-γλώσσα

Υποστηρίζεται ότι οι πρώτοι κάτοικοι του νησιού ήταν Πολυνήσιοι και έφτασαν σε αυτό με σχεδίες τον 5ο αι. Η γλώσσα Ράπα Νούι είναι μία από τις εκτιμώμενες 1.000-1.200 Αυστρονησιακές γλώσσες, ανάλογα τα κριτήρια διαφοροποίησης μεταξύ γλώσσας και διαλέκτου. Ο μεγαλύτερος πληθυσμός του νησιού προέρχεται από μια πολυνησιακή υποομάδα νήσων της ομάδας Marquesas (märkā`säs). Το αρχικό λεξιλόγιο της Ράπα Νούι γλώσσας έχει χαθεί εκτός από μερικές μεικτές πολυνησιακές ή μη λέξεις που καταγράφηκαν πριν την εισαγωγή της ταϊτινής διαλέκτου από ιεραπόστολους στον αποδεκατισμένο πληθυσμό του 1864. Σήμερα γενικώς μιλούνται τα Ισπανικά.

Αρχαιολογία

Το νησί παρουσιάζει αρχαιολογικό ενδιαφέρον, εξαιτίας της ύπαρξης των μνημειακών διαστάσεων λαξευμένων μορφών, των ταφικών της μνημείων, κτηρίων και μνημείων που αποδίδονται σε γηγενείς αρχαιότερων εποχών. Ανάμεσα σε αυτά ξεχωρίζουν τα γιγάντια λίθινα αγάλματα ή μοάι, ύψους και 10m, πολλά από τα οποία είναι ημιτελή. Τα αρχαιότερα αγάλματα χρονολογούνται στον 8ο αι. Το 1995 η UNESCO χαρακτήρισε την περιοχή (Εθνικό Πάρκο Ράπα Νούι) ως Μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς.

Πατήστε εδώ για να κάνετε ένα εντυπωσιακό ταξίδι (ψηφιακό) στο Νησί του Πάσχα.

10 από τις πιο εντυπωσιακές εκκλησίες του κόσμου

Κατηγορία Παγκόσμια πολιτιστική κληρονομιά | Αναρτήθηκε 07-01-2013 06:54:28 pm | από nskarmoutsos

Είτε είστε θρησκευόμενοι, είτε όχι, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι οι εκκλησίες –πολλές από αυτές τουλάχιστον- είναι από τις πιο θεαματικές δημιουργίες του ανθρώπου. Από μια σύγχρονη, γυάλινη και ξύλινη κατασκευή στην ύπαιθρο του Αρκάνσας των ΗΠΑ, μέχρι μια ξύλινη εκκλησία που χρονολογείται από το Μεσαίωνα στη Νορβηγία, ψάξαμε σε όλο τον κόσμο και σας… βρήκαμε τις πιο εκπληκτικές εκκλησίες (όπως τις αναφέρει το budgettravel.com).

Εκκλησία Our Savior on Spilled Blood, Αγία Πετρούπολη, Ρωσία

Με τρούλο που μοιάζει με ένα πολύχρωμο κρεμμύδι, αυτή τη τεράστια εκκλησία δίπλα στο ποτάμι, στην Αγία Πετρούπολη δεν είναι τόσο γνωστή, όσο ο καθεδρικός ναός του Αγίου Βασιλείου στη Μόσχα, αλλά έχει πιο ιδιαίτερη ιστορία: Χτίστηκε στο σημείο όπου δολοφονήθηκε ο Τσάρος Αλέξανδρος ΙΙ το 1881. Η κατασκευή της ξεκίνησε λίγα χρόνια αργότερα, το 1883 και χρηματοδοτήθηκε σχεδόν εξ ολοκλήρου από την αυτοκρατορική οικογένεια. Στη συνέχεια, στη δεκαετία του 1930, οι Μπολσεβίκοι την έκλεισαν και τη χρησιμοποίησαν ως αποθήκη για πατάτες στο Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Η εκκλησία επαναλειτούργησε το 1997, μετά από 27 χρόνια ανακαινίσεων.

Το εσωτερικό καλύπτεται από το δάπεδο μέχρι την οροφή, με περίτεχνα πλακάκια που απεικονίζουν βιβλικές σκηνές. Και ενώ δεν πραγματοποιούνται τακτικά λειτουργίες εδώ, η εκκλησία δέχεται χιλιάδες επισκέπτες που θέλουν να θαυμάσουν τα θαυμαστά μωσαϊκά της. Βρίσκεται στο κέντρο της Αγίας Πετρούπολης, μόλις λίγα βήματα από τη Nevsky Prospekt, την κύρια οδική αρτηρία της…συνέχεια

Η Μυκηναϊκή Γέφυρα της Καζάρμας, η αρχαιότερη γέφυρα στην Ευρώπη

Κατηγορία Παγκόσμια πολιτιστική κληρονομιά | Αναρτήθηκε 16-03-2012 06:53:41 pm | Αναδημοσίευση 03-06-2012 | από nskarmoutsos

Η μυκηναϊκή γέφυρα της Καζάρμας βρίσκεται στο 15 χιλιόμετρο του δημόσιου δρόμου Ναυπλίου-Επιδαύρου, κοντά στο χωριό Αρκαδικό, είναι κατασκευασμένη με μεγάλες ακατέργαστες ασβεστολιθικές πέτρες με το χαρακτηριστικό μυκηναϊκό (κυκλώπειο) τρόπο κατασκευής χωρίς συνδετικό υλικό.
Πρόκειται για χαρακτηριστική μνημειακή κατασκευή της Μυκηναϊκής Εποχής. Έχει μήκος 22 μέτρα, πλάτος 5,6 μέτρα και ύψος 4 μέτρα.
Εκτός από την γέφυρα του Αρκαδικού (Καζάρμας) στην ευρύτερη περιοχή σώζονται άλλες τέσσερις παρόμοιες γέφυρες.

Χαρακτηριστικό της μυκηναϊκής αυτής γέφυρας, η λοξή σφήνα που συγκρατεί τα τοιχώματα της τριγωνικής διόδου στη θέση τους.

Η γέφυρα της Καζάρμας κατασκευάσθηκε κατά την μυκηναϊκή εποχή, γύρω στο 1300 π.Χ. και βρίσκεται κατά μήκος ενός καλοκατασκευασμένου μυκηναϊκού δρόμου που συνέδεε τις Μυκήνες και την Τίρυνθα με την Επίδαυρο.

Θεωρείται η αρχαιότερη διατηρημένη γέφυρα της Ευρώπης και η αρχαιότερη μονότοξη γέφυρα που παραμένει μέχρι σήμερα σε χρήση.

Η μυκηναϊκή γέφυρα της Καζάρμας χρησιμοποιείται και σήμερα από τους κατοίκους της περιοχής.

Γαλλική Πολυνησία

Κατηγορία Παγκόσμια πολιτιστική κληρονομιά | Αναρτήθηκε 09-06-2011 12:13:13 am | από nskarmoutsos

                

La Ora, Maeva και Manava είναι οι τρεις λέξεις που χρησιμοποιούν οι κάτοικοι της  Γαλλικής Πολυνησίας  για να καλωσορίσουν τους επισκέπτες επιδεικνύοντας ανά πάσα στιγμή τη φημισμένη φιλοξενία της Ταϊτής και των νησιών της!
Οι αντιθέσεις των νησιών αυτών είναι μοναδικές. «Ψηλά» ηφαιστειογενή καταπράσινα νησιά με τις κορυφές τους να χάνονται μέσα στα σύννεφα, περιτριγυρισμένα από κοραλλιογενείς υφάλους με παραλίες μαύρης ή άσπρης άμμου. «Χαμηλά» κοραλλιογενή νησιά περιτριγυρισμένα από ατόλες που δημιουργούν λίμνες παραδεισένιων χρωμάτων, αμέτρητες παραλίες, αμέτρητα μικρά νησάκια, φοίνικες και πλούσιος βυθός…
Το κάθε ένα από τα 188 νησιά είναι διαφορετικό από τα άλλα και κάθε ένα έχει τη δική του ομορφιά. Οι δραστηριότητες είναι και αυτές πολλές και διαφορετικές. Στα «ψηλά» νησιά θα ανακαλύψετε το εσωτερικό τους κάνοντας αναρριχήσεις ή περπατώντας στις κρυμμένες κοιλάδες με τα δροσερά νερά και στα φαράγγια. Στα «χαμηλά» νησιά θα απολαύσετε τη θάλασσα σε όλο της το μεγαλείο: καταδύσεις, ψάρεμα, surfing στα κύματα και πολλά άλλα. Όταν φτάσετε, οι φιλόξενοι κάτοικοι των νησιών θα σας υποδεχτούν με τραγούδια, προσφέροντας σας λουλούδια και πολύχρωμες λουλουδένιες γιρλάντες. Η διαμονή σας είναι φυσικά μαγική! Bungalows μέσα στη θάλασσα ή ακριβώς πάνω στην παραλία, υπέροχες γεύσεις και ατελείωτες δραστηριότητες.
Η
Tahiti υψώνεται πάνω από τον ωκεανό σαν μία βασίλισσα με στέμμα από κορυφές εντυπωσιακών βουνών. Το εσωτερικό του νησιού θα σας μαγέψει με όμορφα ρυάκια, ψηλούς καταρράκτες και καταπράσινες κοιλάδες. Ο περισσότερος πληθυσμός και τα υπέροχα θέρετρα βρίσκονται πάνω στην θάλασσα.
Η πρωτεύουσα, Papeete, είναι η είσοδος για όλη την περιοχή και διαθέτει πολυτελή θέρετρα, αγορές, νυχτερινή ζωή και πολλά άλλα. Το νησί  
Bora Bora  θα το ερωτευθείτε με την πρώτη ματιά! Το όνομα του σημαίνει «πρωτότοκο» και ο μύθος λέει ότι είναι το πρώτο νησί που υψώθηκε όταν ο θεός Taaroa το ψάρεψε από τα νερά της θάλασσας. Στο κέντρο του νησιού βρίσκεται το βουνό Otemanu που υψώνεται σαν κάστρο ενώ γύρω γύρω βρίσκονται υπέροχες παραλίες λευκής άμμου στον βυθό των οποίων κατοικούν πολύχρωμα ψάρια σε τεράστιους κήπους κοραλλιών.
Το νησί της
Moorea θα σας γοητεύσει! Μία λιμνοθάλασσα περιτριγυρίζει το νησί, στο κέντρο του οποίου βρίσκονται κάθετα βουνά με υπέροχους καταρράκτες ενώ οι πλαγιές πραγματικά θυμίζουν πράσινο βελούδο. Τα σπίτια είναι βαμμένα σε παστέλ χρώματα με κήπους γεμάτους ιβίσκους και παντού ακούγονται υπέροχοι ήχοι αμέτρητων πουλιών.
Τα νησιά της Γαλλικής Πολυνησίας είναι πολλά και γεμάτα εκπλήξεις! Ανακαλύψτε τα (1)
εδώ.

(1) Οδηγίες χρήσης: 1. Αποθήκευση ως. 2. Έγγραφα και 3. Επεξεργασία Microsoft Office PowerPoint.

Προηγούμενες αναρτήσεις