Παράλιο Άστρος
logo: Το Άστρος της Θαλάσσης
Αναζήτηση Go

Καταρράκτες της Βικτωρίας

Κατηγορία Παγκόσμια πολιτιστική κληρονομιά | Αναρτήθηκε 31-01-2012 07:05:03 pm | από nskarmoutsos

Ακόμη και οι άγγελοι θα έκαναν μια στάση στο ουράνιο ταξίδι τους για να θαυμάσουν τους καταρράκτες της Βικτωρίας, έγραψε ο Λίβινγκστον όταν το 1855 αντίκρισε τους καταρράκτες πλάτους 1,7 χιλιομέτρου και ύψους 107 μέτρων που σχηματίζει ο ποταμός Ζαμβέζης. Πρόκειται για ένα θαύμα της φύσης. Ο ουρανός προσκυνά το νερό μέσα από τα ουράνια τόξα, στα χρώματα της ίριδας, που σχηματίζονται από τις αχτίδες του στη Γη και την αφρόσκονη. Ουράνια τόξα στη Γη, άρα επίγεια τόξα. Ολες οι αισθήσεις συμμετέχουν σε αυτόν τον παράδεισο.

Οι Καταρράκτες της Βικτωρίας (αγγλικά: Victoria Falls) ή Mosi-oa-Tunya ("Ο καπνός που βροντά") είναι καταρράκτες που βρίσκονται στην Αφρική, μεταξύ της Ζάμπια και της Ζιμπάμπουε. Δημιουργούνται από τον ποταμό Ζαμβέζη, και αποτελούν κάποιους από τους μεγαλύτερους καταρράκτες του κόσμου. Το όνομα "Βικτωρίας", δόθηκε από τον Ντέιβιντ Λίβινγκστον, προς τιμή της βασίλισσας Βικτωρίας και είναι το όνομα το οποίο χρησιμοποιεί επίσημα η Ζιμπάμπουε για τους καταρράκτες. Αντίθετα, η Ζάμπια χρησιμοποιεί ως επίσημο το όνομα Mosi-oa-Tunya. Το μέγιστο ύψος τους φτάνει τα 108 μέτρα και το πλάτος τους τα 1708 μέτρα, ενώ ο όγκος του νερού που πέφτει φτάνει κατά μέσο όρο τα 1088 m³/s (κυβικά μέτρα/δευτερόλεπτο).

Οι καταρράκτες της Βικτωρίας σχηματίζονται όταν ο Ζαμβέζης που ρέει σε ένα επίπεδο υψίπεδο συναντά ένα χάσμα πλάτους 1708 μέτρων. Το ύψος του χάσματος ξεκινά από τα 80 μέτρα (στη δυτική άκρη) και φτάνει στα 108 (στο κέντρο). Το χάσμα αυτό αποκαλείται Πρώτο Φαράγγι και έχει πλάτος 110 μέτρα.

Στο λόφο του καταρράκτη σχηματίζονται δύο νησιά, που είναι αρκετά μεγάλα, ώστε να είναι εμφανή ακόμα με πλήρη πλημμύρα: Το Νησί Boaruka (ή νησί καταρρακτών), κοντά στη δυτική όχθη και το Νησί Λίβινγκστον, κοντά στη μέση. Ακόμα, διάφορες μικρές νησίδες δημιουργούνται την περίοδο που τα νερά δεν είναι πολλά.

Τα κύρια ρεύματα ονομάζονται: Devil's Cataract (Καταρράκτες του Διαβόλου ή Leaping Water, νερό που πηδά), Main Falls (Κύριοι καταρράκτες) , Rainbow Falls (Καταρράκτες του Ουράνιου τόξου) και Eastern Cataract (Ανατολικός Καταρράκτης).

Μετά τους καταρράκτες το ποτάμι συνεχίζει την πορεία του μέσα από 7 διαδοχικά φαράγγια. Οι πλευρές από αυτά τα φαράγγια είναι κάθετες και έχουν ύψος περίπου γύρω στα 120 μέτρα.

Η ποσότητα του νερού που πέφτει από τους καταρράκτες διαφέρει ανάλογα με την εποχή. Η περίοδος των βροχών ξεκινά από τα τέλη Νοεμβρίου και φτάνει έως τις αρχές Απριλίου. Την περίοδο του Φεβρουαρίου μέχρι τον Μάιο, είναι η περίοδος όπου ο Ζαμβέζης πλημμυρίζει. Το ύψος του σύννεφου που σηκώνεται από την πτώση των νερών φτάνει τα 400 μέτρα και είναι ορατό από απόσταση 50 χιλιομέτρων.

Στην περιοχή γύρω από τους καταρράκτες, έχουν ανακαλυφθεί ευρήματα από την προϊστορική εποχή, που φτάνουν μέχρι και την εποχή του homo habilis. Οι καταρράκτες απέκτησαν από τους διάφορους λαούς που πέρασαν από την περιοχή διάφορα ονόματα. Οι ιθαγενής της φυλής της περιοχής, Batoka/Tokalea, ονόμαζαν τους καταρράκτες Shungu na mutitima. Οι Matabele, ένα φύλο των Ζουλού, τους ονόμασαν με το όνομα aManz' aThunqayo, ενώ οι Batswana και οι Makololo τους έδωσαν το όνομα Mosi-oa-Tunya. Όλα τα προηγούμενα ονόματα σημαίνουν "Ο καπνός που βροντά".

Ο πρώτος Ευρωπαίος που είδε τους καταρράκτες ήταν ο Ντέιβιντ Λίβινγκστον, στις 17 Νοεμβρίου του 1855, στη διάρκεια του ταξιδιού του (1852–56) στον άνω Ζαμβέζη. Η ύπαρξή τους ήταν γνωστή στις ντόπιες φυλές, και ίσως και στους Άραβες. Ο Λίβινγκστον, που εντυπωσιάστηκε από τους καταρράκτες, τους έδωσε το όνομα της βασίλισσας Βικτωρίας της Αγγλίας. Το 1860, ο Λίβινγκστον επέστρεψε μαζί με τον φυσικό Τζον Κρικ, για να τους μελετήσει. Διάφοροι άλλοι Ευρωπαίοι εξερευνητές της εποχής που πέρασαν από τους καταρράκτες ήταν ο Πορτογάλος Serpa Pinto, ο Τσέχος Emil Holub, που ήταν και ο πρώτος που χαρτογράφησε την περιοχή, το 1975, και ο Βρετανός ζωγράφος Thomas Baines.

Γύρω στο 1900, η βρετανική εταιρία British South Africa Company αποφάσισε να αγοράσει μεταλλευτικά δικαιώματα στην περιοχή βόρεια του Ζαμβέζη, καθώς την εκμετάλλευση διαφόρων άλλων παραγωγικών πηγών στη γύρω περιοχή, μέσω της οποίας εγκαταστάθηκαν οι πρώτοι Ευρωπαίοι κοντά στους καταρράκτες. Ο ιδιοκτήτης της εταιρίας, Cecil Rhodes, θέλησε να περάσει η σιδηροδρομική γραμμή Κέιπ Τάουν-Κάιρο από τους καταρράκτες της Βικτωρίας. Το 1905 κατασκευάστηκε η γέφυρα των καταρρακτών της Βικτωρίας, στο Δεύτερο Φαράγγι. Τότε οι καταρράκτες απέκτησαν μεγάλη φήμη ως τουριστικό αξιοθέατο και η πόλη Victoria Falls έγινε το τουριστικό κέντρο της περιοχής. Από τα τέλη της δεκαετίας του '60, όταν και ξεκίνησε ο πόλεμος για την ανεξαρτησία της Ζιμπάμπουε, μέχρι και το 1980 που τελείωσε, η τουριστική κίνηση στους καταρράκτες ήταν περιορισμένη.

Το 1989 η UNESCO περιέλαβε τους καταρράκτες στον κατάλογο των Μνημείων Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς.

Πατήστε εδώ για να κάνετε ένα εντυπωσιακό ταξίδι (ψηφιακό) στους Καταρράκτες της Βικτωρίας.

Ινδία: Ο πιο επιβλητικός και πολύχρωμος ναός σε όλο τον κόσμο

Κατηγορία Παγκόσμια πολιτιστική κληρονομιά | Αναρτήθηκε 11-10-2015 06:43:03 pm | από nskarmoutsos

Στην πόλη Μαντουράι της Ινδίας βρίσκεται ένας από τους εντυπωσιακότερους ναούς σε ολόκληρο τον κόσμο.

Ο λόγος για τον ναό Meenakshi, ο οποίος διαθέτει 12 πύργους με τον υψηλότερο να φτάνει τα 52 μέτρα, ενώ καλύπτει έκταση 45 στρεμμάτων και αποτελείται από 33.000 πολύχρωμα αγάλματα.
Ο ναός είναι αφιερωμένος στην θεά Parvati και στον σύζυγό της Shiva και τα 33.000 αγάλματα απεικονίζουν σκηνές από το γάμο τους.
Το μεγάλο μέρος του ναού «προστατεύεται» από δέκα πύλες- πύργους. Ο ψηλότερος από τους δέκα είναι ο νότιος πύργος που χτίστηκε το 1559 και αγγίζει τα 170 μέτρα σε ύψος.

Πηγή: in.gr

Lake Powell

Κατηγορία Παγκόσμια πολιτιστική κληρονομιά | Αναρτήθηκε 11-02-2012 06:51:45 pm | από nskarmoutsos

Η Λίμνη Powell είναι ένας τεχνητός ταμιευτήρας νερού στον ποταμό Κολοράντο, που βρίσκεται στο έδαφος δυο πολιτειών: της Γιούτα και της Αριζόνα. Αποτελεί τμήμα του περίφημου Grand Canyon.
Η λίμνη δημιουργήθηκε στην κοιλάδα του ποταμού. Οι εργασίες κατασκευής ξεκίνησαν το 1956 με την κατασκευή ενός φράγματος ύψους 178 μέτρων  το
Glen Canyon Dam, και τελείωσε  το 1960, ωστόσο, τα γαλαζοπράσινα νερά του ποταμού Κολοράντο γέμισαν όλη τη λίμνη το 1980. Η νεοσύστατη λίμνη πήρε το όνομά της από τον Ταγματάρχη John Wesley Powell ο οποίος δημιούργησε το πρώτο χάρτη αυτής της περιοχής το 1869.

Το φράγμα κατασκευάστηκε πάνω από το Glen Canyon προκειμένου να επιτύχουν ένα χώρο αποθήκευσης νερού. Αποτέλεσμα ήταν να δημιουργηθεί η Λίμνη Powell - η δεύτερη μεγαλύτερη λίμνη στις ΗΠΑ, μετά τη λίμνη Mead. Ανάλογα με την εποχή, μπορεί να χωρέσει μέχρι και 30 κυβικά χιλιόμετρα νερού. Ωστόσο, η διαμόρφωση της περιοχής δεν έγινε μόνο για αυτό. Δεδομένου ότι αυτό το τοπίο για τον άνθρωπο αποδείχθηκε ότι ήταν πραγματικά εντυπωσιακό, από το 1972 η λίμνη και οι γύρω περιοχές έχουν γίνει μέρος του Glen Canyon National Park, εκτείνεται σε ένα εκατομμύριο στρέμματα σε μία απίστευτα όμορφη και άγρια ​​γη.

Πατήστε εδώ για να κάνετε ένα εντυπωσιακό ταξίδι (ψηφιακό) στη Λίμνη Powell.

Μάλτα: όλη η Μεσόγειος σε ένα νησί

Κατηγορία Παγκόσμια πολιτιστική κληρονομιά | Αναρτήθηκε 11-05-2012 07:11:12 pm | από nskarmoutsos

Επηρεασμένη από διάφορους πολιτισμούς, η Μάλτα διαθέτει πολλά «πρόσωπα», αλλά μία και μοναδική ταυτότητα που δημιουργήθηκε μέσα από μια πλούσια ιστορία και αντανακλάται στα μεγαλιθικά μνημεία, τις μεσαιωνικές πόλεις, αλλά και τα παραδοσιακά χωριά της, όπου οι κάτοικοι δεν χάνουν ευκαιρία να διασκεδάσουν με κάθε αφορμή.

Από τις βορειοαφρικανικές και τις αραβικές επιρροές της, μέχρι την εμπνευσμένη από τη Σικελία κουζίνα της, η Μάλτα είναι ένας μικρόκοσμος της Μεσογείου. Λίγες ευρωπαϊκές χώρες έχουν τόσο συμπυκνωμένη ιστορία, αρχιτεκτονική και τόσες όμορφες παραλίες, σε τόσο μικρή έκταση.

Αν και μικρή, η νησιωτική αυτή χώρα διαθέτει μεγάλη και πλούσια ιστορία, ενώ φαίνεται πως κατοικείται από τη Νεολιθική εποχή (4η χιλιετία π.Χ.). Η στρατηγική της θέση και τα λιμάνια της στη μέση της Μεσογείου, προσέλκυσαν ανά τα χρόνια Φοίνικες, Έλληνες, Ρωμαίους, Άραβες, Νορμανδούς, Σταυροφόρους, Γάλλους και τέλος τους Βρετανούς, με την αποικιακή περίοδο να διαρκεί μέχρι το 1964.

Δέχθηκε πολλές επιρροές στη μακρά ιστορία της, αλλά δεν υπάρχει αμφιβολία: Η Μάλτα δεν αποτελεί απλώς μια ρωμαϊκή κατάκτηση ή κατάλοιπο της βρετανικής αποικιοκρατίας. Αυτό το νησιωτικό έθνος, έχει ένα ιδιόμορφο χαρακτήρα που εντυπωσιάζει: Από τους προϊστορικούς ναούς και την μπαρόκ αρχιτεκτονική της πρωτεύουσας Βαλέτα, μέχρι την κουζίνα και τις γιορτές, αυτό το έθνος εκπέμπει μοναδική γοητεία.

Στο κέντρο της Μεσογείου

Η Μάλτα είναι ένα αρχιπέλαγος στην κεντρική Μεσόγειο, 93 χλμ. νότια της Σικελίας, ανατολικά της Τυνησίας και βόρεια της Λιβύης ( http://bit.ly/K1F1FM ). Πρόκειται για τη μικρότερη χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τόσο σε πληθυσμό (412.614 κάτοικοι σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2009) όσο και σε έκταση (316 τετρ. χλμ.). Μόνο τα τρία μεγαλύτερα νησιά Μάλτα, Gozo και Comino κατοικούνται, ενώ τα μικρότερα νησιά, όπως τα Cominoto, Filfla και St. Paul's, δεν κατοικούνται…συνέχεια

Χαλκίδα: η πόλη με τα... τρελά νερά

Κατηγορία Παγκόσμια πολιτιστική κληρονομιά | Αναρτήθηκε 15-05-2012 06:54:00 pm | από nskarmoutsos

Η σημαντικότερη πύλη εισόδου από και προς το νησί της Εύβοιας, η Χαλκίδα, αποτελεί μια από τις πιο ιδανικές αποδράσεις για διασκέδαση και καλό φαγητό, αλλά και για βόλτες στην παραλία με τα… τρελά νερά και στην περιοχή του κάστρου.

Κτισμένη στις δύο πλευρές του πορθμού του Ευρίπου με το ένα κομμάτι της να βρίσκεται στην Εύβοια και το άλλο της στη Στερεά Ελλάδα, η Χαλκίδα αποτελεί ιδανικό προορισμό για ολιγοήμερες διακοπές και όχι μόνο.

Υπήρξε μία από τις πιο δραστήριες πόλεις της αρχαίας Ελλάδας, η οποία δημιούργησε αποικίες από τη Θράκη ως την Ιταλία και τη Σικελία, ενώ η επίκαιρη γεωγραφική και στρατηγική της θέση συχνά την ανάγκασε να υπαχθεί στις κατακτητικές βλέψεις διαφόρων δυνάμεων κατά την ιστορική της διαδρομή, αλλά και να αποτελέσει αναπόσπαστο τμήμα των αυτοκρατοριών τόσο της αρχαιότητας, όσο και του Μεσαίωνα.

Σήμερα η Χαλκίδα αποτελεί πρωτεύουσα και κύριο λιμάνι του νομού Εύβοιας. Απέχει περίπου 70 χλμ. από την Αθήνα και προσφέρεται για εκδρομές και βόλτες παραλιακά, αλλά και στο λόφο όπου βρίσκεται το αρχαίο φρούριο του Καράμπαμπα και φυσικά στη γέφυρα του Ευρίπου όπου μπορεί κανείς να δει το μοναδικό φαινόμενο της παλίρροιας.

Τι να δείτε στην πόλη

Στην είσοδο της πόλης, βρίσκεται η νέα εντυπωσιακή καλωδιακή (κρεμαστή) γέφυρα, ένα σύγχρονο τεχνολογικό επίτευγμα, η οποία συμβάλλει στην ευκολότερη προσέγγιση της πόλης και στην αποφυγή της κυκλοφοριακής συμφόρησης στο κέντρο της, ενώ η παλιά, κινητή γέφυρα, χρησιμοποιείται από τους επισκέπτες ως σημείο παρατήρησης της παλιρροιακής εναλλασσόμενης κίνησης των νερών του Ευβοϊκού. Από κει ξεκινάει και το πιο κοσμοπολίτικο σημείο της πόλης, ο τουριστικός, παραλιακός πεζόδρομος με τις καφετέριες, τα εστιατόρια και τα ουζερί…συνέχεια

Η γέφυρα του Αδάμ

Κατηγορία Παγκόσμια πολιτιστική κληρονομιά | Αναρτήθηκε 31-03-2011 10:55:52 am | από nskarmoutsos

Μία από τις πλέον εντυπωσιακές όσο και αινιγματικές αρχαίες κατασκευές? είναι και η βυθισμένη σήμερα «γέφυρα του Αδάμ», η οποία συνδέει το νησί της Σρι Λάνκα με την Ινδία(!), και ανακαλύφθηκε πρόσφατα από τη μελέτη δορυφορικών φωτογραφιών της περιοχής από τη NASA. Το εντυπωσιακό αυτό, παγκοσμίου φήμης αξιοθέατο  το έκανε πασίγνωστο σε Έλληνες και ξένους, ο ποιητής της θάλασσας Νίκος Καββαδίας από το μελοποιημένο ποίημα του KURO  SIWO , που ανήκει στη ποιητική συλλογή ΠΟΥΣΙ (1947).

Η Γέφυρα του Αδάμ  βρίσκεται στο στενό μεταξύ Ινδίας και Σριλάνκας (παλιότερα γνωστής σαν Κευλάνης) με μήκος περίπου 16 ναυτικά μίλια (30 χιλιόμετρα), μεταξύ του νησιού Παμπάν (Pampan) της Ινδίας και του νησιού Μαννάρ (Mannar) της Σριλάνκας. Έχοντας ηλικία, σύμφωνα με την έδρα αρχαιολογίας της Σρι Λάνκα, 1-2 εκατομμυρίων ετών, η εντυπωσιακή αυτή κατασκευή δημιουργήθηκε, αν πιστέψουμε τον θρύλο του Ramayama , από έναν μεγάλο αριθμό πιθηκοειδών όντων υπό την επίβλεψη του θεού Rama, προκειμένου να σώσει τη γυναίκα του από τον βασιλιά των δαιμόνων Rayana.

Πατήστε ΕΔΩ για να δείτε το φωτογραφικό υλικό.

Υδάτινα θαύματα του κόσμου

Κατηγορία Παγκόσμια πολιτιστική κληρονομιά | Αναρτήθηκε 29-08-2012 12:12:23 am | από nskarmoutsos

Γνωρίστε 10 από τα μεγαλύτερα υδάτινα θαύματα του κόσμου, από τη διπλανή Ιταλία, μέχρι την Αφρική και τη μακρινή Αυστραλία.

Λίμνες, ποτάμια, διώρυγες, κανάλια και θάλασσες του κόσμου, εντυπωσιάζουν για τις φυσικές ομορφιές τους, τα γύρω τοπία και τη βιοποικιλότητά τους. Αποτελώντας σημαντικό συστατικό του ανθρώπινου οργανισμού και το μεγαλύτερο ποσοστό της γήινης επιφάνειας, το νερό είναι ένα στοιχείο που πάντα θα μας απασχολεί.

Γνωρίστε 10 από τα μεγαλύτερα υδάτινα θαύματα του κόσμου, όπως τα αναφέρει το National Geographic…

Καταρράκτες της Βικτωρίας, Ζιμπάμπουε-Ζάμπια

Όταν τα ήρεμα νερά του ποταμού Ζαμβέζη, συναντούν την 1.700 μέτρων πλάτους, άκρη του φαραγγιού με τους καταρράκτες Victoria, βυθίζονται απότομα στα 100 μέτρα προς τα κάτω. Η πτώση των νερών δημιουργεί υδάτινα σύννεφα και βροντερό ήχο, που γίνονται αισθητά από πολύ μεγάλες αποστάσεις. Κατά τη διάρκεια της εποχής των βροχών -μέσα Νοεμβρίου με τέλη Απριλίου- οι καταρράκτες μοιάζουν να εξαφανίζονται πίσω από ένα παχύ τοίχο της ομίχλης. Οι καταρράκτες, αποτελούν το εθνικό σύνορο μεταξύ της Ζάμπια και της Ζιμπάμπουε, στο μέσο του Ζαμβέζη και τα Εθνικά Πάρκα των δύο κρατών (που αποτελούν μέλος της λίστας πολιτιστικής κληρονομιάς της UNESCO, απλώνονται και στις δύο πλευρές του ποταμού ( http://bit.ly/M3n240 )...συνέχεια...

Μυκήνες

Κατηγορία Παγκόσμια πολιτιστική κληρονομιά | Αναρτήθηκε 07-11-2011 12:07:05 am | από nskarmoutsos

Μυκήνες

Οι «Πολύχρυσες Μυκήνες», το βασίλειο του μυθικού Αγαμέμνονα, που πρώτος ύμνησε ο Όμηρος στα έπη του, είναι το σημαντικότερο και πλουσιότερο ανακτορικό κέντρο της Ύστερης Εποχής του Χαλκού στην Ελλάδα. Το όνομά τους έχει δοθεί σε έναν από τους λαμπρότερους πολιτισμούς της ελληνικής προϊστορίας, το μυκηναϊκό, και οι μύθοι που συνδέονται με την ιστορία τους διαπέρασαν τους αιώνες με τα ομηρικά έπη και τις μεγάλες τραγωδίες της κλασικής εποχής, ενώ ενέπνευσαν και συνεχίζουν να εμπνέουν παγκοσμίως την πνευματική δημιουργία και την τέχνη. Η μυθική παράδοση φέρει ως ιδρυτή των Μυκηνών τον Περσέα, γιο του Δία και της Δανάης, της κόρης του Ακρισίου, του βασιλιά του Άργους, απόγονου του Δαναού. Ο Παυσανίας (2.16.3) αναφέρει ότι ο Περσέας ονόμασε τη νέα πόλη Μυκήνες είτε επειδή εκεί έπεσε ο μύκης του ξίφους του είτε επειδή εκεί αποκαλύφθηκε μία πηγή με άφθονο νερό, η Περσεία πηγή, κάτω από τη ρίζα ενός «μύκητος», δηλαδή ενός μανιταριού. Σύμφωνα με το μύθο, οι απόγονοι του Περσέα βασίλεψαν στις Μυκήνες για τρεις γενιές, με τελευταίο τον Ευρυσθέα, που σκοτώθηκε χωρίς να αφήσει απογόνους, και έτσι οι κάτοικοι των Μυκηνών επέλεξαν ως βασιλιά τους τον Ατρέα, γιο του Πέλοπα και πατέρα του Αγαμέμνονα και του Μενέλαου.
Οι Μυκήνες ιδρύθηκαν ανάμεσα σε δύο ψηλούς κωνικούς λόφους, τον Προφήτη Ηλία (805 μ.) και τη Σάρα (660 μ.), πάνω σε χαμηλό ύψωμα που δέσποζε στην αργολική πεδιάδα και είχε τον έλεγχο των οδικών και θαλάσσιων επικοινωνιών. Η παλαιότερη ανθρώπινη δραστηριότητα στο χώρο τεκμηριώνεται από ελάχιστα κατάλοιπα λόγω των μεταγενέστερων οικοδομικών φάσεων και χρονολογείται στην 7η χιλιετία π.Χ., κατά τη νεολιθική εποχή. Η κατοίκηση ήταν συνεχής έως και τους ιστορικούς χρόνους, τα περισσότερα όμως μνημεία, που είναι ορατά σήμερα, ανήκουν στην εποχή ακμής του χώρου, την Ύστερη Εποχή του Χαλκού, μεταξύ του 1350 και του 1200 π.Χ. Στις αρχές της 2ης χιλιετίας υπήρχε ένας μικρός οικισμός πάνω στο λόφο καθώς και ένα νεκροταφείο στη νοτιοδυτική του πλευρά, με απλές ταφές σε λάκκους. Γύρω στο 1700 π.Χ. εμφανίσθηκαν ηγεμονικές και αριστοκρατικές οικογένειες, όπως διαπιστώνεται από τη χρήση μνημειωδών τάφων, πλούσια κτερισμένων και περικλεισμένων σε λίθινο περίβολο, που ονομάσθηκε Ταφικός Κύκλος Β. Η εξέλιξη αυτή συνεχίσθηκε στην αρχή της μυκηναϊκής περιόδου, γύρω στο 1600 π.Χ., οπότε οικοδομήθηκε ένα μεγάλο κεντρικό κτήριο στην κορυφή του λόφου, ένας δεύτερος λίθινος περίβολος, ο Ταφικός Κύκλος Α, καθώς και οι πρώτοι θολωτοί τάφοι. Όπως αποδεικνύουν τα ευρήματα, οι ηγεμόνες των Μυκηνών ήταν ισχυροί και συμμετείχαν σε ένα πολύπλοκο δίκτυο εμπορικών συναλλαγών με τις χώρες της Μεσογείου.
Η ανοικοδόμηση των ανακτόρων, που είναι ορατά σήμερα, άρχισε γύρω στο 1350 π.Χ., στην Υστεροελλαδική ΙΙΙΑ2 περίοδο. Τότε ξεκίνησε και η οχύρωση της ακρόπολης, στην οποία διακρίνονται τρεις φάσεις. Ο πρώτος περίβολος κτίσθηκε με το κυκλώπειο σύστημα επάνω στο βράχο. Εκατό χρόνια αργότερα, στην ΥΕ ΙΙΙΒ1 περίοδο, η οχύρωση μετακινήθηκε προς τα δυτικά και νότια και κτίσθηκε η Πύλη των Λεόντων, η μνημειακή είσοδος με τον προμαχώνα της. Στον τειχισμένο χώρο εντάχθηκαν το θρησκευτικό κέντρο και ο Ταφικός Κύκλος Α, που διαμορφώθηκε σε χώρο προγονολατρείας, με την ανύψωση του αρχικού επιπέδου του. Τότε είναι πιθανό ότι οικοδομήθηκε και ο θολωτός τάφος γνωστός ως «θησαυρός του Ατρέα», με τα τεράστια υπέρθυρα και την ψηλή κυψελοειδή θόλο. Γύρω στο 1200 π.Χ., στην ΥΕ ΙΙΙΒ-Γ περίοδο, μετά από εκτεταμένη καταστροφή, πιθανόν από σεισμό, κατασκευάσθηκε η επέκταση των τειχών προς τα βορειοανατολικά του λόφου ώστε να ενταχθεί στον τειχισμένο χώρο η υπόγεια κρήνη. Αλλεπάλληλες καταστροφές συνοδευόμενες από πυρκαγιές οδήγησαν στην οριστική εγκατάλειψη του χώρου γύρω στο 1100 π.Χ.
Μετά την κατάρρευση του ανακτορικού συστήματος και τη διάλυση της «Μυκηναϊκής Κοινής», ο λόφος παρέμεινε πενιχρά κατοικημένος ως την κλασική περίοδο. Στο διάστημα αυτό δημιουργήθηκαν στην περιοχή τοπικές ηρωικές λατρείες, που οφείλονταν στη φήμη των Μυκηνών, που τα ομηρικά έπη μετέφεραν σε όλο τον ελληνικό κόσμο, ενώ στην κορυφή του λόφου ιδρύθηκε ένας αρχαϊκός ναός αφιερωμένος στην Ήρα ή στην Αθηνά. Το 468 π.Χ., μετά τους μηδικούς πολέμους στους οποίους συμμετείχε η πόλη, το Άργος την κατέκτησε και κατεδάφισε τμήματα της οχύρωσής της. Αργότερα, κατά την ελληνιστική περίοδο, οι Αργίτες ίδρυσαν στο λόφο μία «κώμη», επισκευάζοντας τα προϊστορικά τείχη και τον αρχαϊκό ναό και κτίζοντας ένα μικρό θέατρο πάνω από το δρόμο του θολωτού τάφου της Κλυταιμνήστρας. Τους επόμενους αιώνες η κωμόπολη παρέμεινε σχεδόν εγκαταλελειμμένη και ήταν ήδη ερειπωμένη όταν την επισκέφθηκε ο Παυσανίας το 2ο αι. μ.Χ.
Τα κυκλώπεια τείχη της μυκηναϊκής ακρόπολης, όμως, παρέμεναν ορατά στο πέρασμα των αιώνων και αποτέλεσαν πόλο έλξης πολλών περιηγητών και αρχαιοφίλων, που δεν δίστασαν να λεηλατήσουν το χώρο κατά τον 18ο και 19ο αιώνα, επωφλούμενοι από την αδιαφορία και τη φιλαργυρία των Τούρκων. Το 1837, μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας, οι Μυκήνες τέθηκαν υπό την αιγίδα της εν Αθήναις Αρχαιολογικής Εταιρείας, η οποία μέχρι σήμερα πραγματοποιεί έρευνες στο χώρο. Το 1941 ο αντιπρόσωπός της, Κ. Πιττάκης, καθάρισε την Πύλη των Λεόντων και το 1876 ο Ερρίκος Σλήμαν, ύστερα από μικρές δοκιμαστικές τομές το 1874, ξεκίνησε τη μεγάλη του ανασκαφή, που αποκάλυψε τους πέντε τάφους του Ταφικού Κύκλου Α, υπό την επίβλεψη του Π. Σταματάκη, ο οποίος συνέχισε τις εργασίες το διάστημα 1876-1877, αποκαλύπτοντας και τον έκτο τάφο. Στη συνέχεια, ανασκαφές στα ανάκτορα και στα νεκροταφεία πραγματοποίησαν οι Χ. Τσούντας (1884-1902), Δ. Ευαγγελίδης (1909), G. Rosenwaldt (1911), Α. Κεραμόπουλος (1917), και A.J.B. Wace (1920-1923, 1939, 1950-1957). Παράλληλα, οι Ι. Παπαδημητρίου και Γ. Μυλωνάς της Αρχαιολογικής Εταιρείας ανέσκαψαν τον Ταφικό Κύκλο Β και οικίες, κατά τα έτη 1952-1955, ενώ ο Γ. Μυλωνάς μαζί με το Ν. Βερδελή της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας, ανέσκαψαν τμήματα του οικισμού. Οι ανασκαφές της Βρετανικής Αρχαιολογικής Σχολής, υπό την επίβλεψη του λόρδου W. Taylour αποκάλυψαν το θρησκευτικό κέντρο, ενώ έρευνες συνεχίσθηκαν και από την Αρχαιολογική Εταιρεία με το Γ. Μυλωνά και το Σπ. Ιακωβίδη το 1959 και 1969-1974. Αναστηλωτικές εργασίες πραγματοποιήθηκαν το 1950-1955 από τον Α. Ορλάνδο και τον Ε. Στίκα στο θολωτό τάφο της Κλυταιμνήστρας, στο ανάκτορο, στο χώρο γύρω από την Πύλη των Λεόντων και στον Ταφικό Κύκλο Β. Από το 1998 βρίσκεται σε εξέλιξη το έργο «Συντήρηση-Στερέωση-Ανάδειξη των Μνημείων της Ακροπόλεως Μυκηνών και του Ευρύτερου Περιβάλλοντος Χώρου», το οποίο ανέλαβε αρχικά η Ομάδα Εργασίας Συντήρησης Μνημείων Επιδαύρου και στη συνέχεια η Επιτροπή Μυκηνών, που δημιουργήθηκε το 1999 από το Υπουργείο Πολιτισμού.
 

Πηγή: odysseus.culture.gr

Τα Μετέωρα

Κατηγορία Παγκόσμια πολιτιστική κληρονομιά | Αναρτήθηκε 03-03-2012 12:04:42 am | από nskarmoutsos

Τα Μετέωρα είναι ένα σύμπλεγμα από τεράστιους σκοτεινόχρωμους βράχους που υψώνονται έξω από την Καλαμπάκα, κοντά στα πρώτα υψώματα της Πίνδου και των Χασίων. Τα μοναστήρια των Μετεώρων, που είναι χτισμένα στις κορυφές κάποιων από τους βράχους, είναι σήμερα το δεύτερο πλέον σημαντικό μοναστικό συγκρότημα στην Ελλάδα, ύστερα από το Άγιο Όρος. Από τα τριάντα που υπήρξαν ιστορικά, σήμερα λειτουργούν μόνο έξι και τα οποία από το 1988 περιλαμβάνονται στον κατάλογο μνημείων παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO.

Η δημιουργία του γεωλογικού τοπίου, αν και έχει κατά καιρούς απασχολήσει πολλούς Έλληνες και ξένους γεωλόγους, δεν έχει ακόμη ξεκάθαρα ερμηνευθεί. Είναι ενδιαφέρον το ότι ούτε η Ελληνική Μυθολογία ούτε οι αρχαίοι Έλληνες αλλά και ούτε ξένος ιστορικός έχει αναφερθεί στο χώρο αυτό.

Σύμφωνα με τη θεωρία του Γερμανού γεωλόγου Φίλιπσον, που επισκέφτηκε την Ελλάδα στα τέλη του 19ου αιώνα, η δημιουργία αυτών των τεράστιων ογκολίθων οφείλεται σ΄ ένα δελτοειδή κώνο από ποταμίσιους ογκόλιθους και ασβεστολιθικά πετρώματα που για εκατομμύρια χρόνια χύνονταν σε θαλάσσια έκταση που κάλυπτε τότε τη Θεσσαλία. Οι γεωλογικές μεταβολές των αιώνων ανύψωσαν και αποσφήνωσαν το τμήμα αυτό, όταν αποτραβήχτηκαν τα νερά στο Αιγαίο. Έτσι, αργότερα κατά την τριτογενή περίοδο που διαμορφώθηκαν οι αλπικές πτυχώσεις της οροσειράς της Πίνδου, αποκόπηκε αυτός ο κώνος από τη συμπαγή μορφή του δημιουργώντας επιμέρους μικρότερους, αυτοί που υφίστανται σήμερα, και ανάμεσά τους τη κοιλάδα του Πηνειού ποταμού.

Το άγριο και απροσπέλαστο τοπίο αποτέλεσε πρόσφορο χώρο για τους χριστιανούς ασκητές που εγκαταστάθηκαν στην περιοχή σε χρονολογία που δεν είναι ακριβώς γνωστή.

Σύμφωνα με διάφορες γνώμες βυζαντινολόγων υποστηρίζεται ότι ξεκίνησε πριν από το 11ο αιώνα. Άλλες ιστορικές όμως πληροφορίες αναφέρουν ως πρώτο ασκητή οικιστή κάποιον Βαρνάβα που το 950-970 ίδρυσε την πολύ παλιά Σκήτη του Αγίου Πνεύματος. Ακολούθησαν η ίδρυση της Μεταμόρφωσης (1020) από κάποιον Κρητικό μοναχό Ανδρόνικο και το 1160 ιδρύεται η Σκήτη Σταγών ή Δούπιανη. Μετά από 200 χρόνια ο ασκητής Βαρλαάμ ιδρύει το Μοναστήρι των Τριών Ιεραρχών και των Αγίων Πάντων και αργότερα άγνωστοι ιερωμένοι δημιούργησαν τα Μοναστήρια Αγίας Τριάδος, του Αγίου Στεφάνου, της Υπαπαντής, του Ρουσάνου ή Αρσάνου, του Αγίου Γεωργίου του Μανδηλά, του Αγίου Νικολάου του Αναπαυσά, της Παναγίας της Μήκανης, των Αγίων Θεοδώρων, του Αγίου Νικολάου του Μπάντοβα, των Αγίων Αποστόλων, του Αγίου Γρηγορίου, του Αγίου Αντωνίου, του Παντοκράτορα, της Αγίας Μονής, του Προδρόμου, της Μονής Υψηλωτέρας, ή Καλλιγράφων, του Μοδέστου, της Αλύσεως, του Αποστόλου Πέτρου, του Αγίου Δημητρίου, του Καλλιστράτου, του Ταξιαρχών και του Ιωάννου του Μπουνήλα.

Το όνομα Μετέωρα αποδίδεται στον κτήτορα της μονής Μεγάλου Μετεώρου, τον Άγιο Αθανάσιο τον Μετεωρίτη, ο οποίος ονόμασε «Μετέωρο» τον Πλατύ Λίθο στον οποίο ανέβηκε πρώτη φορά το 1344. Γενικά η μοναστική ζωή στα Μετέωρα σημείωσε ύφεση στα χρόνια της παρακμής και της πτώσης της βυζαντινής αυτοκρατορίας και της συνακόλουθης οθωμανικής κατάκτησης της Θεσσαλίας το 1393. Ωστόσο, από τα τέλη του 15ου αιώνα και κυρίως το 16ο αιώνα τα Μετέωρα γνωρίζουν τη μεγαλύτερή τους ακμή, καθώς ιδρύονται νέες μονές, καθολικά και μοναστηριακά κτίσματα, τα οποία κοσμούνται με απαράμιλλης τέχνης αγιογραφίες.

Με την πάροδο του χρόνου η μοναστηριακή αυτή πολιτεία άρχισε να ενισχύεται με μοναχούς για να φθάσει στο απόγειο της ακμής της γύρω στο 17ο αιώνα. Όμως, από την εποχή αυτή αρχίζει και η παρακμή με αποτέλεσμα σήμερα να λειτουργούν μόνο τα μοναστήρια της Μεταμόρφωσης, του Βαρλαάμ, του Αγίου Νικολάου του Αναπαυσά, του Ρουσάνου, της Αγίας Τριάδος και του Αγίου Στεφάνου, καθώς και κάποια τμήματα ορισμένων άλλων, ενώ τα υπόλοιπα έχουν εξαφανισθεί.

Τα Μετέωρα, λόγω και της μορφολογίας τους, πρόσφεραν στη διάρκεια της Τουρκοκρατίας ιδανικό καταφύγιο για το μοναχισμό και διέσωσαν μνημεία του πολιτισμού και έργα της μεταβυζαντινής τέχνης. Στις αρχές του 19ου αιώνα πολλά μοναστήρια λεηλατήθηκαν από το στρατό του Αλή Πασά.

Στη δεκαετία του 1920 λαξεύτηκαν κλίμακες και σήραγγες στους βράχους καθιστώντας τις μονές προσβάσιμες από το γειτονικό οροπέδιο κι έτσι η παραδοσιακή μέθοδος επικοινωνίας και ανεφοδιασμού τον μονών με ανεμόσκαλες, σκοινιά, τροχαλίες και καλάθια, σταδιακά εγκαταλείφθηκε.

Σήμερα έξι μονές είναι επισκέψιμες και συγκεκριμένα:

·         Η ανδρική μονή του Αγίου Νικολάου του Άσμενος ή Μονή του Αναπαυσά

·         Η Μονή Ρουσάνου ή Αρσάνη

·         Η ανδρική μονή της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος, γνωστή και ως «Μεγάλο Μετέωρο», επί του υψηλότερου βράχου.

·         Η μονή των Αγίων Πάντων ή Μονή Βαρλαάμ

·         Η Μονή Αγίας Τριάδος (Μετεώρων)

·         Η γυναικεία Μονή Αγίου Στεφάνου (Μετεώρων)

Πηγή: el.wikipedia.org

Βραζιλία: Αbencoada por dues*

Κατηγορία Παγκόσμια πολιτιστική κληρονομιά | Αναρτήθηκε 29-12-2011 06:12:25 pm | από nskarmoutsos

Η Βραζιλία (πορτ. Brasil), ή επίσημα η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Βραζιλίας (República Federativa do Brasil) είναι η μεγαλύτερη και πολυπληθέστερη χώρα της Λατινικής Αμερικής, στη Νότια Αμερική. Επίσης, είναι η πέμπτη μεγαλύτερη σε έκταση χώρα στον κόσμο, και πέμπτη σε πληθυσμό. Καλύπτει μια τεράστια έκταση μεταξύ των Άνδεων και του Ατλαντικού ωκεανού, ενώ συνορεύει με όλες τις χώρες της Νότιας Αμερικής, εκτός από τη Χιλή και το Εκουαδόρ. Διαδοχικά, και από νότο προς βορρά, συνορεύει με την Ουρουγουάη, την Αργεντινή, την Παραγουάη, τη Βολιβία, το Περού, την Κολομβία, τη Βενεζουέλα, τη Γουιάνα, το Σουρινάμ και τη Γαλλική Γουιάνα. Η ακτογραμμή της με τον Ατλαντικό ωκεανό έχει μήκος 7,491 χλμ., ενώ ανήκουν σε αυτή νησίδες και νησιωτικά συγκροτήματα, όπως το αρχιπέλαγος Φερνάντο ντε Νορόνια, η ατόλη Ρόκας, οι βραχονησίδες Σαν Πέδρο και Σαν Πάμπλο, και οι νησίδες Τρινιντάντ και Μαρτίμ Βας.

Η Βραζιλία ήταν αποικία της Πορτογαλίας από το 1500, οπότε και ανακαλύφθηκε από τον Πέντρο Άλβαρες Καμπράλ, μέχρι την ανεξαρτησία της το 1822. Κοινοβουλευτική μοναρχία από το 1824 ανακηρύχθηκε σε αβασίλευτη δημοκρατία το 1889. Το ισχύον Σύνταγμα του 1988 ορίζει τη Βραζιλία ως Ομοσπονδιακή Δημοκρατία που στηρίζεται στην ένωση 26 πολιτειών, της ομοσπονδιακής πρωτεύουσας και 5.564 δήμων.

Η Βραζιλία αποτελεί τη δέκατη μεγαλύτερη οικονομία στον κόσμο σε δυναμικό αγοράς και την ένατη σε αγοραστική δύναμη. Οι οικονομικές μεταρρυθμίσεις έχουν δώσει στη χώρα νέα διεθνή προοπτική. Επίσης, η Βραζιλία είναι μέλος των Ηνωμένων Εθνών και της Ένωσης των Κρατών της Νότιας Αμερικής. Με μία πολυεθνική, πολυπολιτισμική, κυρίως καθολική και πορτογαλόφωνη κοινωνία, η Βραζιλία παράλληλα φιλοξενεί μία τεράστια βιοποικιλότητα και πολυσχιδές φυσικό περιβάλλον, ιδιαίτερα εκτεταμένους φυσικούς πόρους και ένα πλήθος προστατευόμενων οικοσυστημάτων…συνέχεια

*Ευλογημένη από το θεό

Προηγούμενες αναρτήσεις