Παράλιο Άστρος
logo: Το Άστρος της Θαλάσσης
Αναζήτηση Go

Shicheng City: H «Χαμένη Ατλαντίδα» της Κίνας

Κατηγορία Παράξενα | Αναρτήθηκε 20-07-2017 09:38:10 am | από nskarmoutsos

Λίγους μήνες πριν, το περιοδικό “National Geographic” δημοσίευσε μια σειρά από εντυπωσιακές φωτογραφίες από την πόλη Shicheng (γνωστή και ως Lion City), προκαλώντας το ενδιαφέρον του κόσμου που δεν γνώριζε την ύπαρξή της αλλά και όσων ήξεραν καλά την ιστορία της.
Η πόλη δημιουργήθηκε πριν από 1.339 χρόνια περίπου στην περιοχή Zhejiang, στην ανατολική επαρχία της Κίνας, και βυθίστηκε κάτω από τα νερά της λίμνης Qiandao μόλις το 1959, μετά από την κατασκευή του υδροηλεκτρικού σταθμού στον ποταμό Xinan.

Αρχαιολόγοι από όλο τον κόσμο βρέθηκαν μπροστά σε μία “καλοδιατηρημένη” υποθαλάσσια πόλη, δεδομένου ότι τα κτίρια προστατεύονται καλύτερα μέσα στο νερό τόσο από τη διάβρωση που προκαλεί ο άνεμος και η βροχή όσο και ο ήλιος, συγκριτικά με μια αρχαία πόλη που βρίσκεται στην επιφάνεια του εδάφους.

Τα σπίτια, οι τοίχοι, οι καμάρες, οι πλακόστρωτοι δρόμοι, οι πύλες εισόδυ της πόλης, τα μνημεία παραμένουν σχεδόν ανέπαφα, με την πόλη να αποτελεί ένα αμίμητο ιστορικό μνημείο, που όμοιό του δεν υπάρχει.

Σύμφωνα με ιστορικά στοιχεία, η πόλη Shicheng ήταν κάποτε πολιτικό, πολιτιστικό και οικονομικό κέντρο της ευρύτερης περιοχής Sui’an, μέχρι τη στιγμή που η αίγλη της χάθηκε για πάντα στα βαθιά νερά της λίμνης.
ΠΗΓΗ: perierga.gr

Βρήκαν σπάνιο μαργαριτάρι ηλικίας 2.000 ετών

Κατηγορία Παράξενα | Αναρτήθηκε 04-06-2015 08:23:15 am | από nskarmoutsos

Αυστραλοί επιστήμονες ανακοίνωσαν σήμερα ότι ανακάλυψαν ένα "πολύ σπάνιο" φυσικό θαλάσσιο μαργαριτάρι ηλικίας 2.000 ετών -το πρώτο που ανακαλύπτεται στην Αυστραλία- ενώ πραγματοποιούσαν ανασκαφές σε απομακρυσμένη παραθαλάσσια τοποθεσία των Αβοριγίνων.

Οι αρχαιολόγοι εργάζονταν στη συγκεκριμένη τοποθεσία, στη βόρεια ακτή Κίμπερλι της Δυτικής Αυστραλίας, όταν ανακάλυψαν θαμμένο το σπάνιο μαργαριτάρι, δήλωσε η Κατ Ζαμπό, βοηθός καθηγητή στο πανεπιστήμιο του Γούλογκονγκ.

"Τα φυσικά μαργαριτάρια είναι πολύ σπάνια στη φύση και με βεβαιότητα -παρά τα πολλά, πολλά κελύφη από στρείδια που βρίσκουμε σε προϊστορικούς λάκκους απορριμάτων στην Αυστραλία-δεν έχουμε ποτέ βρει ένα φυσικό μαργαριτάρι", δήλωσε στο Γαλλικό Πρακτορείο η Ζαμπό, η οποία ειδικεύεται στη μελέτη οστράκων που ανακαλύπτονται σε αρχαιολογικούς χώρους.

"Η τοποθεσία (όπου βρέθηκε) το καθιστά ιδιαίτερα σημαντικό επειδή η ακτή Κίμπερλι της Αυστραλίας ταυτίζεται με την παρουσία μαργαριταριών κι αυτό συνέβαινε κατά το μεγαλύτερο μέρος του τελευταίου αιώνα".

Το μαργαριτάρι έχει ροζ και χρυσές αποχρώσεις, είναι σχεδόν σφαιρικό με διάμετρο πέντε χιλιοστών.

Λόγω του σχεδόν τέλεια σφαιρικού του σχήματος, οι ερευνητές χρησιμοποίησαν υψηλής ευκρίνειας μικροαξονική τομογραφία για να βρουν την ηλικία του μαργαριταριού και να αποδείξουν ότι πρόκειται για φυσικό μαργαριτάρι και όχι για σύγχρονο, καλλιεργημένο.

Τα στρείδια που περιέχουν μαργαριτάρια χρησιμοποιούνταν από ιθαγενείς στις τελετές που πραγματοποιούσαν ζητώντας από τις θεότητές τους να βρέξει.

Το σπάνιο μαργαριτάρι πρόκειται να εκτεθεί αργότερα μέσα στον μήνα στο Ναυτικό Μουσείο Δυτικής Αυστραλίας στο Περθ.

Πηγή: enikos.gr

Οι σκουρόχρωμοι Έλληνες του Περού

Κατηγορία Παράξενα | Αναρτήθηκε 16-05-2014 10:55:36 am | από nskarmoutsos

Colonia Griega de San Andres

Το 1880, κατά τη διάρκεια του πολέμου μεταξύ Περού και Χιλής, συνέβη το εξής: Σε μια αιματηρή επιδρομή των Χιλιανών κατά του χωριού Σαν Αντρές του Περού, οι Χιλιανοί στρατιώτες σκότωναν αδιακρίτως τους κατοίκους του χωριού.

Ανάμεσα σε αυτούς όμως, ήταν και 7 Ελληνες ναυτικοί, οι οποίοι αγάπησαν το Περού από τα ταξίδια τους και είχαν εγκατασταθεί εκεί για να ζήσουν. Κάποιοι από αυτούς είχαν παντρευτεί με Περουβιανές γυναίκες και είχαν δημιουργήσει τις οικογένειές τους. Οταν λοιπόν έγινε η φονική επιδρομή, μαζεύτηκαν όλοι οι Ελληνες σε ένα σπίτι, μαζί με πολλούς Περουβιανούς κατοίκους, κλειδώθηκαν μέσα, ύψωσαν την ελληνική σημαία και περίμεναν με αγωνία.

Και τότε έγινε το θαύμα! Οι Χιλιανοί στρατιώτες που είχαν ξεκληρίσει το χωριό, δεν πείραξαν καθόλου το σπίτι με την ελληνική σημαία!

Οι απόγονοι 6ης, 7ης και τώρα πια 8ης γενιάς αυτών των 7 Ελλήνων ναυτικών, είναι περίπου 650 άτομα και αποτελούν την ελληνική κοινότητα του Σαν Αντρές. Οι περισσότεροι δεν έχουν επισκεφθεί ποτέ την Ελλάδα. Γιορτάζουν την μέρα που σώθηκαν, αλλά και  ελληνικές γιορτές, όπως την 28η Οκτωβρίου και την 25η Μαρτίου με επίσημο τρόπο και στις γιορτές τους ακούγεται πάντα ο ελληνικός Εθνικός Υμνος μαζί με τον Εθνικό Υμνο του Περού.

Ονόματα όπως Komninos, Gikas, Papafavas, Falkonis και Constantinou είναι τα πιο συνηθισμένα στο San Andres. Κάποιοι από αυτούς δεν μοιάζουν σε τίποτα στην όψη με Ελληνες. Οπως η γιαγιά στο βίντεο που ακολουθεί και της παραδίδουν την ελληνική σημαία. Δεν μοιάζει με Ελληνίδα εξωτερικά και μιλάει ισπανικά. Πρατηρήστε πως σφίγγει τη σημαία στην αγκαλιά της λέγοντας: "Μi sangre! mi sangre!" (το αίμα μου! το αίμα μου!)

Οι άνθρωποι αυτοί, τα μακρινά αδέρφια μας, μάς γεμίζουν χαρά και υπερηφάνεια. Αφιερωμένο σε μερικούς στενόμυαλους ανθρώπους γεμάτους με φανατισμό, για να ανοίξουν τα μάτια τους. Και κυρίως τις καρδιές τους.

Πηγή: e-fungus.gr

 

Χωρίς Νόμπελ Λογοτεχνίας το 2018

Κατηγορία Παράξενα | Αναρτήθηκε 04-05-2018 10:57:26 am | από nskarmoutsos

Κενή θα μείνει η λίστα με τους κατόχους Νόμπελ Λογοτεχνίας για το 2018, καθώς η Σουηδική Ακαδημία αποφάσισε να μην απονείμει φέτος το σημαντικό βραβείο. Ο λόγος είναι το σκάνδαλο σεξουαλικής παρενόχλησης που έχει ταράξει συθέμελα την Ακαδημία.

Σύμφωνα με την ανακοίνωση της Ακαδημίας το βραβείο του 2018 θα δοθεί το 2019 και η απόφαση ελήφθη μετά από διαβουλεύσεις μίας εβδομάδας στη Στοκχόλμη.

Το σκάνδαλο σεξουαλικής παρενόχλησης άφησε την Ακαδημία... λειψή από μέλη, όμως δεν είναι μόνο αυτή η αιτία, αλλά και το γεγονός ότι έχει κλονιστεί η εκτίμηση του κοινού προς την επιτροπή που απονέμει τα βραβεία.

Αυτή θα είναι η πρώτη φορά από το 1943 που δεν θα απονεμηθεί βραβείο Νόμπελ και η πρώτη φορά σε καιρό ειρήνης.

Η Σουηδική Ακαδημία είναι μια από τις Βασιλικές Ακαδημίες της Σουηδίας. Ιδρύθηκε το 1786 από τον βασιλιά Γουσταύο Γ'. Στόχος της είναι η προαγωγή της σουηδικής γλώσσας. Από το 1901, τα ισόβια μέλη της λαμβάνουν κάθε χρόνο την απόφαση για το ποιος θα είναι ο νικητής του Βραβείου Νόμπελ Λογοτεχνίας, προς τιμήν του δωρητή Άλφρεντ Νόμπελ.

Βρίσκεται στο μάτι του κυκλώνα έπειτα από τις μαρτυρίες 18 γυναικών, σύμφωνα με τις οποίες είχαν υποστεί σεξουαλική παρενόχληση ή βίαιες επιθέσεις από τον φωτογράφο Ζαν-Κλοντ Αρνό, σύζυγο της ακαδημαϊκού, ποιήτριας και δραματουργού Καταρίνα Φρόστενσον, η οποία έκτοτε αποχώρησε από τη Σουηδική Ακαδημία. Επιπλέον, η κρίση αφορά και τη διαρροή των ονομάτων ορισμένων από τους νικητές ενόψει των επίσημων ανακοινώσεων. Ο Αρνό αρνείται τις κατηγορίες τόσο περί σεξουαλικής παρενόχλησης όσο και περί διαρροής των ονομάτων. Το σκάνδαλο έχει προκαλέσει εκκλήσεις για μεγαλύτερη διαφάνεια στον θεσμό.

Έξι από τα 18 μέλη της Ακαδημίας παραιτήθηκαν από τότε που ξέσπασε το σκάνδαλο, στα τέλη του περασμένου χρόνου, ενώ δύο άλλα μέλη δεν συμμετέχουν στο έργο της Ακαδημίας για άλλους λόγους.

Πηγή: efsyn.gr

Στο Άβατο των μαύρων Ελλήνων της Θράκης

Κατηγορία Παράξενα | Αναρτήθηκε 16-02-2014 12:17:55 am | από nskarmoutsos

«Τα παιδιά μας τώρα άλλαξαν, έγιναν παρδαλά. Ο γιος μου πήρε νύφη άσπρη. Χάνεται το μαύρο σιγά σιγά». «Τι ψάχνεις κουρτσούδι μ';» λέει ο βοσκός του χωριού. Εχει αφρικανικά χαρακτηριστικά και θρακιώτικη προφορά. Συνδυασμός που ξενίζει όποιον τυχαία περάσει από το Αβατο, λίγα χιλιόμετρα έξω από την Ξάνθη.

Εκεί, μακριά από τα μάτια του κόσμου, συναντά κανείς τους μαύρους Ελληνες της Θράκης. Οι πρόγονοί τους ήρθαν στην Ελλάδα την εποχή της Τουρκοκρατίας, ως σκλάβοι των μπέηδων, και παρέμειναν στη χώρα μας. Σκλάβοι της άγνοιας είναι σήμερα οι απόγονοι εκείνων των Αφρικανών. Ελληνες, με εξωτική όψη και μουσουλμανικά ονόματα, οι οποίοι δεν ξέρουν πότε ήρθαν και από πού. Κάποιοι θεωρούν ότι οι πρόγονοί τους ήρθαν ως μισθοφόροι των Αγγλων στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι ρίζες ενός ολόκληρου χωριού είναι αμελητέα ποσότητα στα κιτάπια της παγκόσμιας ιστορίας.

Μοναδικό στοιχείο που ρίχνει φως στο μυστήριο της παρουσίας τους στο Αβατο είναι το χρώμα του δέρματός τους: «Μαύροι, σαν το κασκόλ σου. Ετσι ήμασταν εδώ παλιά. Σήμερα έχουμε μείνει λίγοι» μου είπαν όταν τους επισκέφθηκα στον πεδινό αγροτικό οικισμό τους.

«Δεν υπάρχει άλλος σαν εμένα, τόσο μαύρος βοσκός στην Ελλάδα» λέει ο Μεμέτογλου Μπαχρί. Νωρίς το μεσημέρι, μιας παγερής ημέρας του Φεβρουαρίου, βρίσκομαι στην καλύβα -όχι του μπαρμπα-Θωμά, αλλά- του μπαρμπα-Μεμέτογλου. Στέκεται όρθιος στην αυλή, στρέφει τον καθρέφτη του στις λιγοστές ακτίνες του ήλιου και διορθώνει το σχήμα στο λεπτό γκρίζο μουστάκι του. Πέντε-έξι άγριες χήνες περιφρουρούν την περιουσία του και επιτίθενται σαν κυνηγόσκυλα σε όποιον ξένο τολμά να εισέλθει απρόσκλητος στο σπίτι. Η παρουσία μου τις εξαγριώνει, κρώζουν σαν υστερικές και οι φωνές τους ξεσηκώνουν τα υπόλοιπα ζώα της αυλής. «Τι θέλεις κορίτσι μου;» ακούγεται από το βάθος η φωνή του ιδιοκτήτη.

«Καλωσήρθατε, μα πείτε μου και το λόγο. Γιατί ήρθατε σε εμένα; Είμαι παππούς» λέει με τη χαρακτηριστική θρακιώτικη προφορά. «Αυτός είναι ο πιο μαύρος από όλους» μου είχαν πει στο καφενείο οι συντοπίτες του. Τον λένε Μεμέτογλου Χακίχ, είναι 85 ετών, γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Αβατο. «Εμείς εδώ γεννηθήκαμε, εδώ μεγαλώσαμε. Ελληνες είμαστε κορίτσι μου. Αυτή είναι η πατρίδα μας. Πολλές φορές μας ρωτάνε ποιοι είστε εσείς. Οι παππούδες μας είχαν έρθει εδώ δούλοι των μπέηδων -κι από τότε μείναμε εδώ. Η καταγωγή μας είναι από την Αραβία» λέει υπερήφανος. Η επικρατέστερη θεωρία για την καταγωγή τους, όμως, είναι ότι προέρχονται από την Αφρική, πιθανόν από το Σουδάν.

«Οπου και να πάτε, δεν θα βρείτε μαύρο. Σε όλη τη Θράκη να πάτε, δεν θα βρείτε αλλού, παρά μόνο στο Αβατο. Παλιά υπήρχαν και στα γύρω χωριά. Τώρα μείναμε τέσσερις οικογένειες. Το χωριό ήταν "μπέικο", γι' αυτό εδώ είναι οι μαύροι. Ακουγα από τους παλιούς, από τον πατέρα μου που ζούσε αλλά συγχωρέθηκε, ότι το χωριό μας ήταν βάλτος. Γι' αυτό και λεγόταν Αβατο. Ο μπαμπάς μου ήταν μαύρος. Κατάμαυρος!» λέει ο ιδιοκτήτης του καφενείου, Ραΐμ Ρασίμ, 55 ετών. Η όψη του προδίδει πως αναμείχθηκαν οι φυλές. Είναι μιγάς, με γαλάζια μάτια.

«Ο παππούς μου έλεγε ότι τους προγόνους μας τούς φέρανε στο λιμάνι στα Αβδηρα κι από εκεί ήρθαν εδώ», λέει ο Ογκιούν Σαμπρ «Η μητέρα μου ήταν από τον Καύκασο, ο παππούς μου από το Σουδάν. Αυτό είναι το μόνο που ξέρω» λέει. «Είχα ρωτήσει τον πατέρα μου -αυτός έλεγε ότι στον Α' Παγκόσμιο έφεραν μισθωτούς να πολεμήσουν. Κάποιοι έμειναν. Επρεπε να του έχω βάλει μαγνητοφωνάκι, να έχω κρατήσει την ιστορία. Γιατί τώρα όλα αυτά θα ξεχαστούν». Απέναντι από το καφενείο το τζαμί -λόγω κρίσης δεν υπάρχει μιναρές- δίνει το θρησκευτικό στίγμα του χωριού. «Είμαστε Ελληνες μουσουλμάνοι, αφρικανικής καταγωγής» λέει ο Ρασίμ.

«Ποτέ δεν συμφωνούμε για την καταγωγή μας. Πολλά ακούς και διαφορετικά» συνεχίζει ο ίδιος. «Η γιαγιά μου ήταν από το Σουδάν. Μιλούσε αραβικά. Τη θυμάμαι που καθότανε στο τζάκι και κοιτούσε γύρω, ψάχνοντας αναπτήρα. Και μου έλεγε, δώσ' μου ναρ. Μου ζητούσε φωτιά, στα αραβικά».

Μέχρι τη δεκαετία του 1990, «κανείς δεν είχε παντρευτεί Ελληνίδα. Παλιά, τους πάντρευε ο μπέης, μεταξύ τους. Ενας ξένος, όταν είναι σε ένα μέρος, με ποιον θα παντρευτεί; Με τον ξένο. Σιγά σιγά αυτό άλλαξε» λέει ο Ρασίμ. Οι πρώτοι μικτοί γάμοι, βέβαια, έγιναν το 1945, με γυναίκες από το Κίρτζαλι της Βουλγαρίας. Αποτέλεσμα; «Οι παππούδες μου μαύροι, οι προπαππούδες ακόμα πιο μαύροι, τα παιδιά μου σπασμένα μαύρα, τα εγγόνια μου παρδαλά!» λέει ο βοσκός του χωριού, Μεμέτογλου Μπαχρί. «Δεν υπάρχει άλλος σαν εμένα, τόσο μαύρος βοσκός στην Ελλάδα» λέει. Δίπλα του, η ηλικιωμένη σύζυγός του, Μεμέτ Χαϊμέ. Αν δεν την ακούσεις να μιλάει ελληνικά, αναρωτιέσαι τι δουλειά έχει μια τροφαντή Αφρικανή στα ελληνικά χωράφια. Με μια γκλίτσα προσπαθεί να βάλει σε τάξη τα αρνάκια που ξεφεύγουν από το ποίμνιο. «Δύσκολα τα πράγματα εδώ. Ανεργία παιδί μου. Κι αυτά τα ζα, ανάθεμά τα, 60 όλα κι όλα και 30 αρνάκια, πρώτα τρώνε και μετά πληρώνουν. Εμείς πουλάμε γάλατα και αρνιά. Γεράσαμε, αλλά ακόμα δουλεύουμε από το πρωί ώς το βράδυ» λέει ο ηλικιωμένος βοσκός.

«Είναι κι άλλοι έτσι σκούροι στο χωριό;» τον ρωτάω. «Ψάχνεις τους μαύρους; Γιατί δεν μιλάς; Κανείς αυτό δεν το γνωρίζει. Εχει μαύρους πολλούς εδώ. Τα παιδιά μας τώρα άλλαξαν, έγιναν παρδαλά. Ο γιος μου πήρε νύφη άσπρη. Χάνεται το μαύρο σιγά σιγά». Η μοναδική ιστορική «προίκα» που θα δώσει στα εγγόνια του είναι ότι «μας έφεραν από την Αφρική, υπηρέτες στους μπέηδες. Τίποτα άλλο δεν ξέρουμε».

 «Αν πάμε τριακόσια χρόνια πριν, τότε θα βρούμε πώς ήρθαν οι γονείς μου. Κι αν πάμε στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, θα βρούμε πώς αποφάσισαν να εγκατασταθούν εδώ. Ο παππούς μου έλεγε στον πατέρα μου ότι τους προγόνους μας τους φέρανε στο λιμάνι στα Αβδηρα κι από εκεί ήρθαν εδώ», λέει ο Ογκιούν Σαμπρί. «Οταν σε ρωτάνε από πού είσαι, τι απαντάς;» τον ρωτάω. «Φυσικά Ελληνας, τώρα μη με προσβάλλεις» λέει δυσαρεστημένος από το ερώτημα. «Συγγνώμη, αλλά είμαι λίγο περίεργος μ' αυτά. Εχω πρόβλημα. Τραύματα που έχω περάσει... Ελληνας είμαι. Εδώ γεννήθηκα, εδώ υπηρέτησα».

«Οταν είμαι σε κάποια ξένη πόλη, οι Αφρικανοί μου λένε στο δρόμο "hey man whats up". Εγώ τους κοιτάζω. Ξέρεις, εγώ με ελληνικό ντύσιμο, τζινάκι, μποτούλες, αυτοί με κάτι φαρδιά παντελόνια, περίεργα καπέλα. Τους κοίταζα όταν ήμουν μικρός και έλεγα "Τι φοράνε; Τι γίνεται εδώ;". Τώρα ξέρω, αυτοί πήραν δρόμο, εμείς μείναμε στο Αβατο».

Είναι απόφοιτος Δημοτικού και από 12 ετών εργάζεται ως αλουμινάς στο χωριό. «Οι οικονομικές συνθήκες δεν μου επέτρεψαν να συνεχίσω το σχολείο και άρχισα να φτιάχνω πόρτες και παράθυρα. Κάνω τόσα χρόνια την ίδια δουλειά, την ξέρω καλά» λέει.

«Σαν παιδί που ήμουν, άκουγα πολλά» συνεχίζει. «Κάτι θα σου πουν, κάτι θα ακούσεις στο σχολείο για το χρώμα σου». Πριν από 30 χρόνια, όταν ο 41χρονος ήταν μαθητής Δημοτικού, στο σχολείο του Αβάτου τα μισά παιδιά ήταν μαύρα. «Σήμερα ένα ή δύο έχουμε μαύρα, κατάμαυρα» λέει. Σύμφωνα με τον ίδιο, «ρατσισμός δεν υπάρχει εδώ στο χωριό. Και στην Ξάνθη ξέρουν όταν μας βλέπουν» λέει ο ίδιος και περιγράφει εμπειρίες από τα ταξίδια του στην Ευρώπη. «Οταν λέω ότι είμαι Ελληνας, όλοι μένουν με το στόμα ανοιχτό. Να πας να μάθεις την ιστορία της χώρας σου, μου λένε. Να πας από κει που είσαι».

«Είμαστε περίπου 50 παιδιά στο χωριό. Το σχολείο είναι στο Εράσμιο», λέει η Μερβέ Σαμπρί, μια όμορφη μιγάδα, μαθήτρια Γυμνασίου Αναρωτιέμαι αν τον σταματάει για έλεγχο η ελληνική Αστυνομία. Βάζει τα γέλια. «Τι να σου πω τώρα... Ξέρεις εσύ, φαντάζεσαι. Με σταματάνε και αρχίζουν "τι κάνεις εδώ" και τέτοια. Στην Κομοτηνή με έχουν σταματήσει δύο φορές. Τη μία, μάλιστα, με πήγαν μέσα στο τμήμα, γιατί με πέρασαν για μετανάστη. Με πάνε στο διοικητή, του δείχνουν την ταυτότητά μου και εκείνος κοιτούσε μία αυτούς, μία εμένα. "Τι μου τον φέρατε αυτόν;" λέει. "Τι σας έλεγα τόση ώρα. Τι με πάτε τζάμπα μέσα; Αφήστε με στην ησυχία μου"».

«Κανείς δεν ξέρει να σου πει τίποτα με σιγουριά. Και φτάνεις να μην ξέρεις ποιος είσαι» συνεχίζει ο Ογκιούν. «Πριν από χρόνια, μέχρι και το DNA ψάχναμε, ήμασταν αποφασισμένοι. Βρήκαμε τον κοινοτάρχη από το Σουδάν στη Θεσσαλονίκη, μου ήρθε πρόσκληση να πάω εκεί, να ψάξω τις ρίζες μου. Δεν πήγα. Τελευταία στιγμή φοβήθηκα. Δεν ξέρω τι» λέει ο Ογκιούν.

«Η μαμά μου τούς θυμάται εδώ με χαλκάδες στη μύτη. Είναι απόγονοι των οικογενειών που δούλευαν στα χωράφια του Μεχμέτ Αλί» λέει ο Ιωάννης Αγκόρτσας, ο παθολόγος που «κουράρει» την κοινότητα του Αβάτου, προσπαθώντας ταυτόχρονα να τους φέρει σε επαφή με την ιστορία τους. «Τους είχαν φέρει για να δουλεύουν στα χωράφια. Οταν έγινε η ανταλλαγή πληθυσμών με τη Συνθήκη της Λωζάννης, ή θα έφευγαν ή θα έμεναν εδώ. Δεν είχαν πού αλλού να πάνε, γι' αυτό και έμειναν εδώ. Το 1923 έγιναν επίσημα Ελληνες πολίτες, και ως τέτοιοι πήραν με εντολή της ελληνικής κυβέρνησης μερίδιο από τα τσιφλίκια των Τούρκων» λέει ο ίδιος.

«Η ιστορία των ανθρώπων αυτών είναι άγνωστη. Υποθέσεις μπορούμε να κάνουμε μόνο -ότι ήταν γιοι εργατών που παρέμειναν στην Ελλάδα μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο» λέει ο καθηγητής του Τμήματος Ιστορίας και Εθνολογίας του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης, Νικόλαος Ξηροτύρης, ένας από τους -μετρημένους στα δάχτυλα του ενός χεριού- επιστήμονες που έχουν ερευνήσει τις ρίζες αυτής της κοινότητας. Ο πρώτος επιστήμονας που εντόπισε τους μαύρους της Θράκης ήταν πρίγκιπας Πέτρος της Δανίας και της Ελλάδας. Ανθρωπολόγος ο ίδιος, σε μελέτη του στα χωριά της βόρειας Ελλάδας εντυπωσιάστηκε από την κοινότητα. «Η περιοχή αυτή ήταν αιγυπτιακό τσιφλίκι. Τους είχαν φέρει πλούσιοι Αιγύπτιοι. Από την Κατοχή και μετά όμως ξεκίνησαν οι μικτοί γάμοι και είναι δύσκολο να βρεις γνήσιους» λέει ο καθηγητής.

Οι νεότεροι θέλουν, όπως λένε, «να αλλάξει η ράτσα. Να σπάσει το μαύρο». «Εγώ λευκή παντρεύτηκα, μια Μολδαβή, αλλά δεν τη δέχτηκαν οι γονείς. Ημουν ερωτευμένος μέχρι τα κόκαλα» λέει ο Ογκιούν. «Οσο πάει και ασπρίζουμε» λέει ο Ρασίμ. «Να, αυτός εκεί ο κατάμαυρος έχει μια κόρη δυο μέτρα». Ο γιος του παντρεύτηκε στη Γερμανία. Νεαρά παιδιά παίζουν στους δρόμους του Αβάτου. «Είμαστε περίπου 50 παιδιά στο χωριό. Το σχολείο είναι στο Εράσμιο, απέχει περίπου 40 λεπτά με τα πόδια. Πηγαίνουμε με το αυτοκίνητο» λέει η Μερβέ Σαμπρί, μια όμορφη μιγάδα, μαθήτρια Γυμνασίου. Στα 14 της, μιλάει αγγλικά, τουρκικά, ελληνικά και λίγα γερμανικά, ακούει ελληνική και τουρκική μουσική, στεναχωριέται που «πολλά παιδιά δεν συνεχίζουν να σπουδάζουν μετά το Λύκειο», ονειρεύεται να γίνει κομμώτρια, παραπονιέται που δεν υπάρχει κοντά σινεμά. «Περνάμε την ώρα μας στο facebook» λέει.

Για την ιστορία της οικογένειάς της δεν γνωρίζει πολλά. Θυμάται, όπως τα περισσότερα παιδιά που ζουν μόνιμα εδώ, ότι «η γιαγιά μου ήταν μαύρη». Η ζωή των προγόνων τους, τα βάσανα, τα έθιμα, οι παραδόσεις, το ταξίδι από την Αφρική στην Ξάνθη, η σκλαβιά και η απελευθέρωση που ήρθε το 1923, έσβησαν για πάντα μαζί με τις τελευταίες ιστορίες των παππούδων που κανείς δεν θυμάται καθαρά. Κι έτσι μοναδικός σύνδεσμος της Μερβέ με το Σουδάν είναι τα άφρο μαλλιά και τα σαρκώδη χείλη. Οπως λέει ο καθηγητής Νικόλαος Ξηροτύρης: «Σιγά σιγά, το μόνο που θα μείνει θα είναι ένας μύθος. Οτι εδώ, σ' αυτό το χωριό, ζούσαν κάποτε Αφρικανοί».

Πηγή: enet.gr

Η πραγματική γυναίκα πίσω από το μνημείο

Κατηγορία Παράξενα | Αναρτήθηκε 28-11-2015 08:52:50 am | από nskarmoutsos

Εξαιρετικά ενδιαφέρουσες είναι οι πληροφορίες που φιλοξενεί στην ιστοσελίδα του το μουσείο Smithsonian για την πραγματική ιστορία πίσω από το Άγαλμα της Ελευθερίας, η οποία έχει ανατολίτικες ρίζες.

Όπως σημειώνεται στην ιστοσελίδα, ελάχιστοι γνωρίζουν τις αραβικές ρίζες του «Νέου Κολοσσού», καθώς ο Άιφελ (ο γνωστός) που έχτισε το άγαλμα ήταν Γάλλος, ενώ η «Ελευθερία» δόθηκε στις ΗΠΑ, τον Οκτώβρη του 1866, ως δώρο για να συμβολίσει τη φιλία μεταξύ Γάλλων και Αμερικανών.

Ο σχεδιαστής, όμως, του αγάλματος, ο Φρεντερίκ-Ωγκίστ Μπαρτόλντι, εμπνεύστηκε από ένα διαφορετικό μέρος, την Αίγυπτο. Το 1855 επισκέφθηκε τα μνημεία του Αμπού Σιμπέλ, στα οποία υπάρχουν τάφοι με γιγαντιαίες φιγούρες. Ο Μπαρτόλντι ενθουσιάστηκε με την αρχαία αυτή αρχιτεκτονική.

Το πάθος του τον οδήγησε να κάνει μια πρόταση για τα εγκαίνια της διώρυγας του Σουέζ. Ο Μπαρτόλντι οραματίστηκε ένα κολοσσιαίο μνημείο μιας γυναίκας ντυμένης με κελεμπία, η οποία θα αντιπροσώπευε την Αίγυπτο. Το άγαλμα θα στεκόταν στο Πορτ Σάιντ, την πόλη που βρίσκεται στο βόρειο σημείο του καναλιού. 

Ο Μπαρτόλντι άρχισε να μελετάει μορφές τέχνης σαν τον Κολοσσό και να προετοιμάζει την ιδέα του για μια φιγούρα η οποία θα ονομαζόταν «Ελευθερία» και θα στεκόταν πάνω από το κανάλι.

Ο Μπάρι Μορένο, συγγραφέας πολλών βιβλίων για το Άγαλμα, αναφέρει «Το άγαλμα θα είχε ύψος 26 μέτρων με το βάθρο του να φθάνει τα 14 μέτρα, ενώ θα είχε τη μορφή μιας αγρότισσας με κελεμπία». Οι πρώιμες μορφές του αγάλματος είχαν την ονομασία «Η Αίγυπτος μεταφέρει το φως στην Ασία»

Ο Έντουαρντ Μπένσον, συγγραφέας του βιβλίου «Statue of Liberty: A Translatlantic Story» γράφει ότι το όραμα του Μπαρτόλντι ήταν η μεταμόρφωση μιας αγρότισας σε γιγαντιαία θεά. 

Ωστόσο η Αίγυπτος είχε ήδη επενδύσει τεράστια ποσά και χρόνο για να κατασκευαστεί η διώρυγα του Σουέζ, οπότε δεν ήταν πρόθυμη να υλοποιήσει την ιδέα του Μπαρτόλντι.

Τελικά, στο  Πορτ Σάιντ στήθηκε ένας φάρος ύψους 55 μέτρων, αλλά ο Μπαρτόλντι δεν απογοητεύτηκε. Επανέφερε την πρότασή του για το άγαλμα της «Ελευθερίας που φωτίζει τον Κόσμο» (η επίσημη ονομασία του Αγάλματος της Ελευθερίας) και από το 1886 το όραμά του κοσμεί τη Νέα Υόρκη.

Πηγή: efsyn.gr

Μουσεία Φαγητού: άλλη μία νέα κινεζική εμμονή

Κατηγορία Παράξενα | Αναρτήθηκε 08-02-2014 08:53:34 am | από nskarmoutsos

Πάνω από σαράντα πιάτα αποτελούσαν το θρυλικό συμπόσιο "Μαν Χαν" της κινεζικής δυναστείας των Κινγκ. Μεταξύ άλλων περιελάμβαναν : πατούσα αρκούδας, γλώσσες ψαριών, γάτα στον ατμό με συνοδεία αχλαδιού και σούπα από φωλιές πουλιών.

Η μανία των Κινέζων με το φαγητό δεν είναι πολύ γνωστή: οι περισσότεροι θεωρούμε πως, λόγω σωματοδομής και στάσης ζωής οι Κινέζοι είναι ολιγαρκείς. Ομως η πανάρχαια και τεράστια ασιατική χώρα διαθέτει τόσο μεγάλη γαστριμαργική παράδοση, ώστε σιγά σιγά ξεπηδούν σε πολλές επαρχιακές πόλεις μουσεία γύρω από ένα κοινό άξονα: το φαγητό και τις τοπικές γαστρονομικές παραδόσεις.

Τα σημαντικότερα από τα θεματικά αυτά μουσεία έχουν ανοίξει εδώ και μερικά χρόνια στις πόλεις Τσενγκντού και Κάιφενγκ, ωστόσο, σύμφωνα με άρθρο του BBC, το πιο μεγαλόπρεπες απ' όλα είναι το Μουσείο Κουζίνας της Χανγκζού.
Το μουσείο, που άνοιξε υπό την αιγίδα των Δημοτικών Αρχών και η είσοδος του είναι ελεύθερη για το κοινό, κόστισε πάνω από 24 εκατομμύρια ευρώ κι είναι όντως εντυπωσιακό: στη κεντρική του αίθουσα υπάρχει ένα τεράστιο κυκλικό τραπέζι, όπου πάνω του εκτίθενται (όχι αληθινά, αλλά πλαστικά ) τα 40 διαφορετικά φαγητά που αποτελούσαν το φημισμένο συμπόσιο Μαν-Χαν της Βασιλικής δυναστείας των Κινγκ - πιάτα όπως… πατούσα αρκούδας, γλώσσες ψαριών, γάτα στον ατμό με συνοδεία αχλαδιού και σούπα από φωλιές πουλιών.

Οι επισκέπτες μπορούν επίσης να θαυμάσουν αντίγραφα φαγητών από βουδιστικά μοναστήρια, να μάθουν τί έτρωγαν οι άνθρωποι των σπηλαίων του Κινεζικού Μεσαίωνα και να δοκιμάσουν τα φημισμένα γλυκά της δυναστείας Σονγκ του 13ου μ.Χ. αιώνα. Κάθε πιάτο συνοδεύεται από αναλυτικό πληροφοριακό υλικό και αναφορές σε κείμενα της ανάλογης χρονικής περιόδου.

Ο ιθύνων νους πίσω από το φιλόδοξο αυτό εγχείρημα είναι ο Κινέζος σεφ Χου Ζόνγκγινγκ ο οποίος έχει την πολύτιμη αρωγή του διευθυντή του μουσείου, Γου Σιόνγκσιν. Αμφότεροι ελπίζουν πως η δουλειά αυτή θα χρησιμεύσει τόσο για την διάσωση των γαστρονομικών εθίμων της Κινάς, όσο και για την ενθάρρυνση νέων σεφ να μάθουν τις αρχαίες μαγειρικές τεχνικές της χώρας και, με βάση αυτές τις παραδόσεις, να δημιουργήσουν νέα ενδιαφέροντα πιάτα.

Κι επειδή με το… μάτι δεν χόρτασε κανείς, οι πεινασμένοι επισκέπτες έχουν την ευκαιρία μετά το τέλος της ξενάγησης, να απολαύσουν ένα παραδοσιακό κινεζικό γεύμα στο αχανές εστιατόριο του μουσείου, το οποίο μπορεί να φιλοξενήσει και να σερβίρει μέχρι και 1.000 άτομα την ίδια στιγμή.

Πηγή: tovima.gr

Η Παναγία των βράχων

Κατηγορία Παράξενα | Αναρτήθηκε 23-09-2016 09:17:59 am | από nskarmoutsos

«Ενα» με τα κατακόρυφα βράχια των Αγράφων, η Μονή Πελεκητής (ανοιχτή καθημερινά 10.30-16.00) ξεπροβάλλει στα 1400 μ. υψόμετρο, 1 χλμ. ΒΔ του χωριού Καρίτσα, προσφέροντας ανεμπόδιστη θέα στη λίμνη Πλαστήρα.

Το σπουδαίο μεταβυζαντινό μνημείο αποτελεί μία από τις πιο εντυπωσιακές μονές της Καρδίτσας και, σύμφωνα με τον θρύλο, «πελεκήθηκε» στη συγκεκριμένη τοποθεσία με ξύλινα εργαλεία μετά από υπόδειξη της Παναγίας.

Λόγω, λοιπόν, μιας μικροσκοπικής θαυματουργής εικόνας, τον 15ο αι., το πρώην κάστρο μετετράπη σε μοναστήρι και, σύμφωνα με την παράδοση, ως κτήτοράς της φέρεται ο οσιομάρτυρας Δαμιανός.

Στα σπηλαιώδη ενδότερά της αποκαλύπτει δύο κατάγραφους ναούς ενώ, στους υπόλοιπους χώρους, ξεχωρίζουν οι καταπακτές διαφυγής, το κρυφό σχολειό, τα πατήματα της Παναγίας κ.ά. Από το 2012 δεν φιλοξενεί αδελφότητα, παρ’ όλα αυτά λειτουργείται -πέρα από τις μεγάλες γιορτές- κάθε εβδομάδα κατά τους καλοκαιρινούς μήνες.

Πηγή: ethnos.gr

Το… ατμοκίνητο ρολόι του Βανκούβερ

Κατηγορία Παράξενα | Αναρτήθηκε 28-07-2017 09:18:25 am | από nskarmoutsos

Σε μικρή απόσταση από την προκυμαία του Βανκούβερ, στην ιστορική γειτονιά Gastown, βρίσκεται ένα από τα σημαντικότερα αξιοθέατα της πόλης – ένα ατμοκίνητο ρολόι.
Το ρολόι έχει ύψος 5,5 μέτρα και εμφανίζει την ώρα και στις τέσσερις πλευρές, ενώ κάθε τέταρτο χτυπάει βγάζοντας ατμό από την κορυφή ακριβώς όπως σε μια ατμομηχανή.
Παρά την “παλιά” του τεχνολογία, το ρολόι είναι πολύ νεότερης γενιάς. Κατασκευάστηκε το 1977 από τον διάσημο Καναδό ωρολογοποιό Raymond Saunders ως μέρος της ανάπλασης της περιοχής Gastown.
Μέχρι το 1977 ολοκληρώθηκε η αναγέννηση του Gastown, αλλά δεν υπήρχε κάποιο σημείο συγκέντρωσης για τους κατοίκους και τους επισκέπτες.
Έτσι, οι τοπικοί έμποροι και ιδιοκτήτες ακινήτων συσπειρώθηκαν μαζί και διέθεσαν 58.000 δολάρια στον Saunders για να δημιουργήσει το ρολόι-αντίκα.
Το θέμα της ατμοκίνησης επελέγη ως αναφορά στο βιομηχανικό παρελθόν της περιοχής, όπου οι αγωγοί ατμού κάποτε διέτρεχαν υπόγεια την περιοχή.
 Αυτό μάλιστα είναι το δεύτερο που έχει κατασκευαστεί στον κόσμο, μετά του John Inshaw το 1859, στο σπίτι του στο Ladywood του Μπέρμιγχαμ.
Ο Raymond Saunders έκτοτε έχει κατασκευάσει πολλά ατμοκίνητα ρολόγια για διάφορες πόλεις.
Το ρολόι δεν τροφοδοτείται με ατμό αλλά λειτουργεί με τη βαρύτητα. Αποτελείται από έναν αριθμό χαλύβδινων σφαιρών που κατεβαίνουν με μια αλυσίδα, η οποία κινεί τους δείκτες του.
Η μικρή ατμομηχανή στη βάση ανυψώνει την αλυσίδα, οδηγώντας τις μπάλες πάλι στην κορυφή. Η ατμομηχανή είναι επίσης υπεύθυνη για τους χτύπους του ρολογιού και, φυσικά, για τον ατμό που βγαίνει.
ΠΗΓΗ: perierga.com

Harry Potter: Ουρές χιλιομέτρων στο Λονδίνο για το νέο βιβλίο του διάσημου μάγου

Κατηγορία Παράξενα | Αναρτήθηκε 01-08-2016 09:04:14 am | από nskarmoutsos

Τα βιβλιοπωλεία του Λονδίνου πλημμύρισαν από χιλιάδες θαυμαστές του Harry Potter, που έσπευσαν να αγοράσουν το τελευταίο βιβλίο του διάσημου μάγου.

Πρόκειται για το σενάριο του θεατρικού έργου που ήδη είναι sold out, καθώς έχει «μαγεύσει» το κοινό στο West End του Λονδίνου.

Η παράσταση αφηγείται τις περιπέτειες του γιου του Harry Potter, Albus, ο οποίος καλείται να σηκώσει «το βάρος μιας οικογενειακής κληρονομιάς που ποτέ δεν επιθυμούσε». Το έργο διαδραματίζεται 19 χρόνια μετά τη μάχη του Harry Potter με τον λόρδο Voldemort.

«Την ώρα που το παρελθόν και το παρόν συγχέονται με τρόπο δυσοίωνο, τόσο ο πατέρας όσο και ο γιος πρέπει να μάθουν την άβολη αλήθεια: μερικές φορές, το σκοτάδι έρχεται από μέρη που δεν το περιμένεις», αναφέρει η σύνοψη της παράστασης.

Τον Harry Potter  ερμηνεύει ο Jamie Parker, o Sam Clemmett τον Albus και η Poppy Miller την Ginny Potter.

Το θεατρικό κείμενο, που έγραψε η J. K. Rowling σε συνεργασία με τον Jack Thorne και τον John Tiffany, θα κυκλοφορήσει στη χώρα μας από τις εκδόσεις Ψυχογιός στις 29 Σεπτεμβρίου, ενώ το e-book της ελληνικής γλώσσας θα κυκλοφορήσει από το Pottermore, ψηφιακό εκδότη των ιστοριών του Harry Potter και του κόσμου της Rowling.

Πηγή: naftemporiki.gr

Προηγούμενες αναρτήσεις