Παράλιο Άστρος
logo: Το Άστρος της Θαλάσσης
Αναζήτηση Go

Όταν ο Δαρβίνος έγραψε για την «καταγωγή των ειδών»

Κατηγορία Πρόσωπα | Αναρτήθηκε 22-06-2015 08:47:45 am | από nskarmoutsos

ΞΕΝΟΦΩΝ Α. ΜΠΡΟΥΝΤΖAΚΗΣ

Την άνοιξη του 1856, ύστερα από πιέσεις των φίλων του, ο Δαρβίνος αρχίζει τη συγγραφή του μεγάλου έργου του «On the Origin of Species by Means of Natural Selection or the Preservation of Favoured Races in the Struggle for Life» (εκδόθηκε στα ελληνικά ως «Η Καταγωγή των Ειδών»). Στις 18 Ιουνίου 1858 και αφού έχει γράψει ήδη το μεγαλύτερο μέρος του, πείθεται να ανακοινώσει την έκδοση του έργου, η οποία θα λάβει τελικά χώρα στις 22 Νοεμβρίου 1859. Η θεωρία του Δαρβίνου συνοψίζεται στα εξής:

1 Κάθε άτομο ενός είδους έχει τη δυνατότητα να αναπαραχθεί και, αν επιζήσουν όλα τα άτομα του είδους, τότε ο πληθυσμός του θα αυξηθεί.

2 Παρά τις περιοδικές διακυμάνσεις, οι αριθμοί των πληθυσμών διατηρούνται συνήθως σταθεροί.

3 Οι πηγές συντήρησης κάθε είδους, όπως τα αποθέματα τροφής, είναι περιορισμένες και σχετικά σταθερές. 

4 Αυτό έχει ως αποτέλεσμα την ένταση του αγώνα για την επιβίωση.

5 Τα άτομα ενός πληθυσμού διαφέρουν το ένα από το άλλο.

6 Το μεγαλύτερο μέρος των διαφορών αυτών κληρονομείται.

7 Άτομα του πληθυσμού που αποδεικνύονται ανίκανα να προσαρμοστούν στο περιβάλλον, συνήθως δεν επιβιώνουν, δεν μπορούν να αναπαραχθούν και τα χαρακτηριστικά τους δεν μεταδίδονται στις επόμενες γενιές με τη διαδικασία της φυσικής επιλογής.

8 Αυτή η αργή διαδικασία καταλήγει σε ευπροσάρμοστους στο περιβάλλον πληθυσμούς, των οποίων τα σταδιακά μεταβαλλόμενα χαρακτηριστικά αθροίζονται δημιουργώντας μόνιμες μεταλλάξεις που οδηγούν στη δημιουργία νέων ειδών.

Μια θεωρία που δεν έχει τον… θεό της! 

Εκείνη την εποχή, οι θεωρίες «περί Εξέλιξης» υπονοούσαν δημιουργία χωρίς θεϊκή παρέμβαση, και ο Δαρβίνος απέφυγε τη χρήση της λέξης «εξέλιξη», αν και το βιβλίο τελείωνε με τη δήλωση ότι «ατελείωτοι σχηματισμοί, πανέμορφοι και υπέροχοι, έχουν εξελιχθεί και συνεχίζουν να εξελίσσονται». Το βιβλίο έκανε μόνο έναν σύντομο υπαινιγμό στην ιδέα ότι και ο άνθρωπος μπορούσε να εξελιχθεί με τον ίδιο τρόπο όπως και οι άλλοι οργανισμοί. Ο Δαρβίνος έγραψε με σκόπιμη επιφυλακτικότητα ότι «θα ριχτεί φως στην καταγωγή και την ιστορία του ανθρώπου».

Δύο μεγαλοφυΐες που καθόρισαν την πορεία της σκέψης κατά το δεύτερο μισό του 19ου και τον 20ό αιώνα, ο Κάρολος Δαρβίνος και ο Κάρολος Μαρξ, ήρθαν τότε σε επαφή εξ αιτίας της ανακοίνωσης της θεωρίας του πρώτου. Τον Δεκέμβριο του 1860, έχοντας διαβάσει το έργο του Δαρβίνου, ο Μαρξ έγραψε στον Ένγκελς: «Παρ’ ότι γραμμένο στο γνωστό ωμό αγγλικό στυλ, αυτό το βιβλίο περιέχει τον πυρήνα των απόψεών μας περί φυσικής ιστορίας». Το 1873, ο Μαρξ έστειλε στον Δαρβίνο ένα αντίτυπο από τη 2η έκδοση του «Κεφαλαίου» με ιδιόχειρη αφιέρωση. Η απάντηση του Δαρβίνου λέγεται πως τον ευχαρίστησε πολύ:

«Αξιότιμε Κύριε Μαρξ!

Σας ευχαριστώ για την τιμή που μου κάνατε στέλνοντάς μου την εξαιρετική εργασία σας για το Κεφάλαιο. Και πράγματι, θα επιθυμούσα με όλη μου την καρδιά να ήμουν αξιότερος του δώρου σας και σε θέση να αντιληφθώ σε όλο της το βάθος και τη σπουδαιότητα την Πολιτική Οικονομία. Παρ’ ότι τα αντικείμενα των μελετών μας υπήρξαν τόσο διαφορετικά, πιστεύω ότι και οι δύο επιδιώξαμε ειλικρινά την επέκταση της Γνώσης – κι αυτό είμαι σίγουρος ότι στο διηνεκές θα συμβάλλει στην ευτυχία της ανθρωπότητας.

Παραμένω, αγαπητέ Κύριε,

Ειλικρινά δικός σας

Κάρολος Δαρβίνος

Οκτώβριος 1873».

Ένα έργο - σταθμός 

Η Θεωρία της Εξέλιξης των Ειδών του Δαρβίνου είναι ένα έργο - σταθμός στην Ιστορία της ανθρώπινης σκέψης, το οποίο ανέτρεψε τις παγιωμένες απόψεις για τον φυσικό κόσμο της πλειονότητας των επιστημόνων της εποχής του και βρίσκεται μέχρι τις μέρες μας στη βάση κάθε επιστημονικής έρευνας και θεωρίας. Πριν απ’ τον Δαρβίνο, οι επικρατούσες απόψεις ανάμεσα στους επιστήμονες σε σχέση με τα είδη του ζωικού και φυτικού βασιλείου πρέσβευαν το αμετάβλητο και τη στατικότητά τους με βάση τη δημιουργία τους από τον Θεό που τα προόριζε για συγκεκριμένες λειτουργίες μέσα στη φύση. Κάποιοι αποδέχονταν την ιδέα της εξέλιξης, αλλά από μια μυστικιστική σκοπιά, θεωρώντας την πορεία και τα στάδιά της αντικείμενο κατευθυντήριας παρέμβασης του Υπέρτατου Όντος. Ο Δαρβίνος αντιπροσωπεύει το σημείο της αποφασιστικής ρήξης με την ιδεαλιστική αυτήν αντίληψη. Για πρώτη φορά η εξέλιξη, κυρίως μέσω της διαδικασίας της φυσικής επιλογής, παρουσιάζεται ως πειστική εξήγηση για το πώς τα είδη μεταλλάχθηκαν στη διάρκεια δισεκατομμυρίων ετών, από τις απλούστερες μορφές μονοκύτταρων οργανισμών ώς τις πιο σύνθετες μορφές έμβιων όντων, των ανθρώπων συμπεριλαμβανομένων. Η επαναστατική συμβολή του Δαρβίνου ήταν η ανακάλυψη του μηχανισμού της εξέλιξης και η δημιουργία μιας αξιόπιστης επιστημονικής εξελικτικής θεωρίας. 

Σε μια σύντομη ιστορική αναδρομή των εξελικτικών απόψεων, σε μεταγενέστερες εκδόσεις του έργου του περί της «Καταγωγής των Ειδών», ο Δαρβίνος αναφέρει ότι αναγνώρισε ίχνη εξελικτικών ιδεών στο έργο «Περί Φυσικής Ακροάσεως» του Αριστοτέλη, ενώ οι Έλληνες προσωκρατικοί φιλόσοφοι Αναξίμανδρος (610 π.Χ. - 546 π.Χ.) και Εμπεδοκλής (492 π.Χ. - 432 π.Χ.) ισχυρίστηκαν επίσης πως τα ζώα μεταλλάσσονταν και αφανίζονταν. Ωστόσο, μέχρι τον 17ο αιώνα, η εξαφάνιση ορισμένων ειδών θεωρείτο αποτέλεσμα κάποιας φυσικής καταστροφής, όπως για παράδειγμα του κατακλυσμού που περιγράφεται στο βιβλίο της Γένεσης. Στο πλαίσιο της φυσικής θεολογίας του 17ου αιώνα, ο Θεός αποκαλυπτόταν μέσα από την ομορφιά και την οργάνωση του φυσικού κόσμου. 

Μια ανατρεπτική θεώρηση του κόσμου 

Στις αρχές του 19ου αιώνα, τέτοιες αλλαγές έγιναν αντικείμενο μελέτης για αρκετούς φυσιοδίφες που προσπαθούσαν να ταξινομήσουν τα είδη. Σήμερα, τα έργα των Τζον Ρέι, Κάρολου Λινναίου και Ζαν Μπατίστ Λαμάρκ θεωρούνται ιδιαίτερα σημαντικά για τη διαμόρφωση των δαρβινικών ιδεών. Ο παππούς του Δαρβίνου, Έρασμος Δαρβίνος, διατύπωσε πρώτος την υπόθεση περί μεταλλάξεων των ειδών κατά τη δεκαετία του 1790, αλλά ο Λαμάρκ ανέπτυξε και δημοσίευσε μια περισσότερο αναλυτική θεωρία το 1809. Ανάλογες αντιλήψεις εξέφρασε και ο φυσιοδίφης Ζωφρουά Σεντ-Ιλέρ (1772-1844), ο οποίος διατύπωσε την άποψη πως τα είδη δεν διαιωνίστηκαν με την ίδια μορφή. Ο Δαρβίνος βασίστηκε σε πλήθος επιστημονικών γνώσεων και παρατηρήσεων της εποχής του, χωρίς τις οποίες θα ήταν μάλλον αδύνατο να συντάξει την «Καταγωγή των Ειδών». Εξίσου σημαντικές ήταν και οι παρατηρήσεις και τα πειράματα που πραγματοποίησε ο ίδιος στα νησιά Κόκος και Γκαλαπάγκος, ενώ η μεγάλη συμβολή του έγκειται στο γεγονός πως κατάφερε να ενοποιήσει με μοναδικό τρόπο τα συμπεράσματα διαφορετικών ερευνών, συνθέτοντας μία τεκμηριωμένη γενική θεωρία για την καταγωγή των ειδών.

Σε νεαρή ηλικία – και κυρίως μετά το θρυλικό πενταετές ταξίδι του με το ερευνητικό πλοίο «Μπηγκλ» – ο Δαρβίνος απέκτησε μεγάλη φήμη στους κύκλους των γεωλόγων και των φυσιοδιφών. Οι μελέτες και οι δημοσιεύσεις του τον ενέταξαν στην ελίτ των επιστημόνων του κλάδου του. Απέκτησε σεβαστό εισόδημα και μεγάλο φόρτο εργασίας, που περιελάμβανε τη συγγραφή και την επίβλεψη της προετοιμασίας των πολλών τόμων της «Ζωολογίας» του. 

Ήταν πλέον πεπεισμένος για την ορθότητα της Θεωρίας της Εξέλιξης, αλλά γνώριζε πως και μόνο η ιδέα της μετάλλαξης των ειδών ήταν κάτι σαν βλασφημία για το συντηρητικό κατεστημένο. Με την έκθεση των απόψεών του θα κινδύνευε να καταστρέψει τη φήμη του. Έτσι, διεξήγαγε εκτεταμένα πειράματα με φυτά και συμβουλεύτηκε εκτροφείς ζώων (όπως εκτροφείς περιστεριών και χοίρων) στην προσπάθειά του να παραθέσει ατράνταχτα επιχειρήματα που θα συνόδευαν την παρουσίαση της θεωρίας του στο κοινό.

Πηγή: topontiki.gr

«Αυτός ο τόπος δεν είναι η Ελλάδα μου» Γ. Α. Μαγκάκης

Κατηγορία Πρόσωπα | Αναρτήθηκε 15-11-2011 10:10:47 am | από nskarmoutsos

Σαλπάρω ήρεμος για τον άλλο κόσμο. Αυτόν που αφήνω πίσω μου σίγουρα δεν είναι πια η Ελλάδα μου. «Αυτός είναι άλλος τόπος με ανθρώπους άλλης φυλής. Δεν με αφορούν. Τι θέλω εγώ ανάμεσά τους; Να ‘στε όλοι καλά.»
Στον τάφο μου να γράψετε: «Αντιστάθηκε το 1941-1944 στη ναζιστική κατοχή, το 1967-1974 στη στρατιωτική δικτατορία και το 1989-1996 στην ηθική σήψη. Μετά, στην πλημμύρα του άνοου, δεν υπάρχει αντίσταση και το μετά από την πλημμύρα αυτή δεν υπάρχει πια».
Το τελευταίο ιδιόχειρο σημείωμα του
Γεώργιου-Αλέξανδρου Μαγκάκη με τίτλο «Η ζωή πάνω στο νήμα», λίγες ημέρες πριν φύγει από τη ζωή. Σε κίτρινο χαρτί με διορθώσεις και σημειώσεις, αφήνει τις τελευταίες του
σκέψεις, παρά τα σοβαρά προβλήματα της υγείας του.

Πέθανε ο αρχαιολόγος που ανακάλυψε τον «Πήλινο Στρατό»

Κατηγορία Πρόσωπα | Αναρτήθηκε 22-05-2018 09:58:17 am | από nskarmoutsos

Ο Κινέζος αρχαιολόγος Ζάο Κανγκμίν (Zhao Kangmin) στον οποίο οφείλεται η ανακάλυψη του διάσημου «Πήλινου Στρατού», τα αγάλματα των πολεμιστών από τερακότα που φιλοτεχνήθηκαν πριν από 2.200 χρόνια, πέθανε σε ηλικία 82 ετών, όπως μετέδωσαν τα κινεζικά κρατικά μέσα ενημέρωσης.

Ο Ζάο Κανγκμίν ήταν ο πρώτος αρχαιολόγος που ταυτοποίησε τα πήλινα αγάλματα τα οποία είχαν βρει προηγουμένως αγρότες στην προσπάθεια τους να ανοίξουν ένα πηγάδι το 1974. Ο Κανγκμίν ανακάλυψε ότι χρονολογούνται από την εποχή της Βασιλείας της Δυναστείας Τσιν, ενώ στη συνέχεια ήταν ο πρώτος που πραγματοποίησε αρχαιολογικές ανασκαφές στην περιοχή που βρίσκεται στη βόρεια επαρχία Σαανσί της Κίνας.

Οι 8.000 πολεμιστές από τερακότα που βρέθηκαν στην πόλη Σιάν, η οποία χτίσθηκε γύρω στο 250 π.Χ., είναι οι φύλακες του τάφου του πρώτου αυτοκράτορα της Κίνας Τσιν Σιχουάνγκ.

Ο αυτοκράτορας που ενοποίησε την αχανή χώρα, πέθανε το 210 π.Χ.. Εκατοντάδες χιλιάδες τουρίστες επισκέπτονται κάθε χρόνο την τοποθεσία που περιλαμβάνεται στον κατάλογο πολιτιστικής κληρονομιάς της Unesco. Εκεί οι Κινέζοι έχουν την ευκαιρία να δουν τα επιτεύγματα του χιλιόχρονου πολιτισμού τους, χάρη στον οποίο εφευρέθηκε το μπαρούτι και το χαρτί.

Το 1974, όταν οι αγρότες ανακάλυψαν στη Σιάν τον τάφο, αμέσως ειδοποίησαν τον Ζάο Κανγκμίν, επιμελητή τότε ενός τοπικού Μουσείου. Όπως διηγήθηκε αργότερα σε άρθρο που δημοσιεύθηκε το 2014 στη επίσημη ιστοσελίδα του Μουσείου του «Πήλινου Στρατού», o αρχαιολόγος πήγε στην περιοχή μαζί με έναν ακόμη υπεύθυνο. «Ήμασταν τόσο ενθουσιασμένοι που ενώ πηγαίναμε με τα ποδήλατά μας είχαμε την εντύπωση ότι πετούσαμε», διηγήθηκε. Μόλις διαπίστωσε περί τίνος επρόκειτο, ο Ζάο κάλεσε τους αγρότες να βγάλουν τα σπασμένα κομμάτια των αγαλμάτων και να τα μεταφέρουν σε τρία φορτηγά προκειμένου να τα πάνε στο μικρό τοπικό Μουσείο. Εκεί, ο Ζάο ξεκίνησε να συναρμολογεί τα αγάλματα από τα σπασμένα κομμάτια, μερικά εκ των οποίων είχαν το μέγεθος ενός νυχιού.

«Ήταν το τέλος της κινεζικής πολιτιστικής επανάστασης, όμως κάποιοι ήταν ακόμα αντίθετοι στην αποκατάσταση των αρχαίων αντικειμένων. Έτσι, αποφασίσαμε να τα κρατήσουμε μυστικά», είχε αναφέρει στο άρθρο του.

Το μυστικό όμως δεν μπόρεσε να κρατηθεί για καιρό, έτσι οι αρχές μόλις έμαθαν για την ανακάλυψη έστειλαν μία μεγαλύτερη ομάδα αρχαιολόγων να δουλέψει μαζί του.

Το Κρατικό Συμβούλιο της Κίνας ωστόσο, παραδέχθηκε αργότερα ότι ο Ζάο ήταν εκείνος που «ξαναέχτισε» με απίστευτη προσοχή και λεπτομέρεια κομμάτι -κομμάτι το τάγμα των στρατιωτών, τους τοξότες, τους ηνίοχους, τις εκφράσεις στα πρόσωπά τους, τα κουστούμια, τα όπλα ακόμα και το μοναδικό κούρεμα των μαλλιών.

Πηγή: naftemporiki.gr

«Έφυγε» ο Χαρρυ Κλυνν

Κατηγορία Πρόσωπα | Αναρτήθηκε 21-05-2018 11:08:19 am | από nskarmoutsos

Ο δημοφιλής κωμικός και σατιρικός ηθοποιός Βασίλης Τριανταφυλλίδης, ευρύτερα γνωστός με το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο Χαρρυ Κλυνν, απεβίωσε τη Δευτέρα το πρωί, σε ηλικία 78 ετών.
Μετά τον θάνατο του γιου του σκηνοθέτη Νίκου Τριανταφυλλίδη το 2016, αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα υγείας και ήταν καθηλωμένος σε αναπηρικό αμαξίδιο.
Η κηδεία του θα τελεστεί την Πέμπτη στην γενέτειρά του Καλαμαριά, στη Θεσσαλονίκη. 
Είχε γεννηθεί στις 7 Μαΐου 1940, από γονείς ποντιακής καταγωγής.
Η συμμετοχή του σε μια βραδιά ταλέντων του Γιώργου Οικονομίδη αλλάζει τη ζωή του, καθώς, εκτός από το πρώτο βραβείο, «κερδίζει» την πρόταση του Οικονομίδη να τον ακολουθήσει στην Αθήνα.
Παράλληλα με τις δραματικές του σπουδές στη σχολή του Π. Kατσέλη, εμφανίζεται περιστασιακά σε κοσμικά κέντρα, όπως το «Kάστρο», ο «Bράχος», το «Tροκαντερό», το «Άλσος», και το «Γκρην Παρκ». Στη συνέχεια άρχισε να δουλεύει σε διάφορες ταβέρνες, αναψυκτήρια και καμπαρέ, που ανθούσαν εκείνη την εποχή, για μια τριετία ως πρώτος νουμερίστας και παρουσιαστής προγράμματος.
Μετά τη συμμετοχή του σε δύο ταινίες («Γάμος αλά Ελληνικά» και «Τα 201 Καναρίνια») στις αρχές της δεκαετίας του 1960 και τις πρώτες του θεατρικές εμφανίσεις στα θέατρα «Ακροπόλ» και «Χατζηχρήστου», άρχισε να γίνεται πιο γνωστός.
Καθιερώθηκε με την κυκλοφορία του πρώτου του δίσκου «Για δέσιμο», που κυκλοφόρησε από τη δισκογραφική εταιρεία Columbia το φθινόπωρο του 1978.
Αυτός και οι υπόλοιποι δίσκοι του κρατάνε για χρόνια τις πρώτες θέσεις στα δισκογραφικά charts και οι ταινίες του σπάνε όλα τα ρεκόρ των εισιτηρίων.
Οι εμφανίσεις του στην τηλεόραση του χαρίζουν τον τίτλο του εμπορικότερου καλλιτέχνη της χιλιετίας σύμφωνα με την AGB και οι παραστάσεις του στα θέατρα «Ορφέας», «Άλσος», «Δελφινάριο» και «Μινώα» κ.ά. καταρρίπτουν κάθε προηγούμενο εισπρακτικό ρεκόρ.
Το 1998 παρουσιάζεται η πρώτη του ζωγραφική έκθεση στον «Εικαστικό Κύκλο».
Από το 2006 είχε μετακομίσει μόνιμα στη γενέτειρά του Καλαμαριά και είχε αφοσιωθεί στη συγγραφή βιβλίων (κυκλοφορούν 12 βιβλία του), έπαιζε στο θέατρο, ζωγράφιζε (8 ατομικές εκθέσεις) ενώ είχε εμπλακεί και με τα αυτοδιοικητικά στο Δήμο Καλαμαριάς. 
Πηγή: in.gr

Σρινιβάσα Ραμανουντζάν: Η μαθηματική ιδιοφυΐα από την Ινδία

Κατηγορία Πρόσωπα | Αναρτήθηκε 16-05-2016 09:01:58 am | από nskarmoutsos

Στις αρχές του 20ού αιώνα, στην περιοχή Τσενάι μπορούσε κάποιος να δει έναν νεαρό λογιστή να τρέχει στους δρόμους της πόλης Μαντράς.

Λίγα χρόνια αργότερα -και συγκεκριμένα το 1914- ο άνδρας αυτός -που έφερε το όνομα Σρινιβάσα Ραμανουτζάν- θα επιβιβαζόταν σε ένα πλοίο και θα έκανε ένα μακρύ ταξίδι μέχρι την Αγγλία, όπου υπήρξε καλεσμένος του Πανεπιστημίου Κέιμπριτζ της Αγγλίας και του καθηγητή Χάρντι.

Επιστρέφοντας στην Ινδία το 1919 ήταν άρρωστος και αδύναμος. Πέθανε το 1920, σε ηλικία 32 ετών, έχοντας προλάβει πρώτα να προκαλέσει επανάσταση στα μαθηματικά.

Ο Ραμανουτζάν δεν είχε λάβει επίσημη εκπαίδευση στα μαθηματικά. Παρ' όλα αυτά, στη διάρκεια της σύντομης ζωής του κατάφερε να αναπτύξει 3.900 θεωρήματα και τύπους που έγραφε σε σημειωματάρια και κόλλες χαρτιού, τα οποία μέχρι και σήμερα χρησιμοποιούνται στον κόσμο των μαθηματικών.

Έχοντας κάποιες βασικές γνώσεις μαθηματικών από την ηλικία των 12 ετών, ο Ραμανουτζάν διδάχθηκε ανώτερα μαθηματικά από το βιβλίο «A Synopsis of Elementary Results in Pure Mathematics», βιβλίο που τον επηρέασε βαθύτατα.

Συνήθιζε, μάλιστα, να προκαλεί τους καθηγητές του. Ο συγγραφέας Ρόμπερτ Κάνιγκελ, στο έργο του οποίου βασίζεται η ταινία «Ο Άνδρας που Γνώριζε το Άπειρο» που αφηγείται την ιστορία της ζωής του Ραμανουτζάν, γράφει: «Μια μέρα, ο δάσκαλος των μαθηματικών είπε ότι κάθε αριθμός που διαιρείται από τον εαυτό του έχει αποτέλεσμα 1: μοιράστε τρία φρούτα σε τρεις ανθρώπους, είπε, ο καθένας θα πάρει ένα. Ο Ραμανουτζάν σηκώθηκε: Αλλά το μηδέν που διαιρείται από το μηδέν είναι και αυτό 1; Εάν κανένα φρούτο δεν μοιραστεί σε κανέναν, θα πάρει ο καθένας πάλι από ένα;»

Κερδίστε αντίτυπα του βιβλίου «Ραμανουτζάν: Ο Ινδός μαθηματικός»

Εγγράφεται στο κολέγιο, αλλά αποτυγχάνει στις εξετάσεις του -στα αγγλικά και τα σανσκριτικά, αλλά όχι στα μαθηματικά όπως πολλοί πίστευαν για αρκετά χρόνια- πριν ξεκινήσει να εργάζεται ως δημόσιος υπάλληλος.

Το 1909 παντρεύεται την Τζανάκι Αμάλ, η οποία την ημέρα του γάμου της ήταν μόλις εννέα ετών -ο Ραμανουτζάν ήταν 22. Το ζευγάρι έμεινε μαζί τρία χρόνια αργότερα, καθώς η Τζανάκι έπρεπε να μπει στην εφηβεία.

Όλες οι πληροφορίες μιλούν για προβλήματα στον γάμο τους. Εκείνη ήταν ένα παιδί, ενώ φαινόταν να μην ενδιαφέρεται για τα μαθηματικά που κατανάλωναν όλο τον χρόνο του Ραμανουτζάν.

Στα 17 του είχε ξεκινήσει την δική του έρευνα. Εργαζόταν ως δημόσιος υπάλληλος για να βγάζει τα προς το ζην, ενώ παράλληλα συνέχιζε την δουλειά του.

Από το 1913, ξεκίνησε να στέλνει δείγματα της δουλειάς του σε τρεις ακαδημαϊκούς του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ. Ένας από αυτούς, ο Τζ.Χ.Χάρντι, αναγνωρίζοντας την πρωτοποριακή του σκέψη, τον κάλεσε να εγκατασταθεί στο Κέιμπριτζ και να συνεργαστούν.

Η πρώτη του επιστολή περιελάμβανε περίπου 120 θεωρήματα. Δεν έλαβε απάντηση και έστειλε δεύτερη επιστολή. Ο Χάρντι φρόντισε να τον πάρουν στο Πανεπιστήμιο του Μαντράς και η κατάσταση για τον φτωχό Ραμανουτζάν βελτιώθηκε.

Το έργο του βασιζόταν περισσότερο στη διαίσθηση παρά στην εντατική εργασία και όταν κάποτε τον ρώτησαν για μία νέα εξίσωση που βρήκε, εκείνος απάντησε ότι ήταν η θεά Ναμαγκίρι εκείνη  που εμφανίστηκε στον ύπνο του και τον βοήθησε να λύσει το πρόβλημα.

Ο ίδιος και η οικογένειά του ήταν βαθιά προληπτικοί, σε σημείο που το ταξίδι στην Αγγλία παραλίγο να ματαιωθεί (επειδή θεωρούσαν κακή τύχη το να ταξιδέψεις στο εξωτερικό). Ωστόσο, μετά από ένα όνειρο που είδε η μητέρα του, αποφασίστηκε ότι ο Ραμανουτζάν θα ταξίδευε στο εξωτερικό.

Τα χρόνια στο Κέιμπριτζ υπήρξαν ιδιαίτερα παραγωγικά, αλλά και δύσκολα, καθώς είχε να αντιμετωπίσει τον ρατσισμό και την προκατάληψη.

Το λονδρέζικο κλίμα, ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος επιδείνωσαν την υγεία του Ινδού μαθηματικού, ο οποίος εισήχθη το 1917 με φυματίωση σε νοσοκομείο.

Έναν χρόνο αργότερα, εξελέγη εταίρος της Βασιλικής Εταιρείας του Λονδίνου, ενώ έκανε μερικές από τις σημαντικότερες ανακαλύψεις του. Ωστόσο, η υγεία του είχε επιδεινωθεί και περνούσε μεγάλο διάστημα σε σανατόρια.

Ο Χάρντι και ο Ραμανουτζάν ανέπτυξαν μια φιλική σχέση, ενώ υπάρχει και ένας αριθμός που την εκφράζει. Ο Χάρντι είπε κάποτε στον Ραμανουτζάν για το ταξί που τον μετέφερε, σημειώνοντας ότι είχε τον μάλλον πληκτικό αριθμό 1729. Ο Ινδός μαθηματικός απάντησε: «Δεν έχεις δίκιο, είναι ένας πολύ ενδιαφέρων αριθμός. Είναι ο μικρότερος ακέραιος αριθμός που μπορεί να εκφραστεί σαν άθροισμα δυο κύβων, με δυο διαφορετικούς τρόπους».

Η μαθηματική ιδιοφυΐα ανακάλυψε μάλιστα τύπους για τον υπολογισμό του πλήθους p(n), οι οποίοι χρησιμοποιούνται στην θεωρία των χορδών, ενώ συναρτήσεις του Ραμανουτζάν χρησιμοποιούνται στην κατανόηση του φαινομένου της μαύρης τρύπας.

Ο Ραμανουτζάν επέστρεψε στην Ινδία, όπου εργάστηκε συστηματικά για λίγο ακόμα πάνω στους μαθηματικούς τύπους, αλλά πέθανε το 1920, σε ηλικία μόλις 32 ετών.

* Η ταινία «Ο Άνθρωπος που Γνώριζε το Άπειρο» που βασίζεται στη ζωή του ινδού μαθηματικού προβάλλεται ήδη στις αίθουσες.

Πηγή: in.gr

Στον φυλακισμένο Τούρκο Μούσα Καρτ το Διεθνές Βραβείο Σκίτσου

Κατηγορία Πρόσωπα | Αναρτήθηκε 03-05-2018 09:50:52 am | από nskarmoutsos

Στον τούρκο σκιτσογράφο Μούσα Καρτ, ο οποίος πρόσφατα καταδικάστηκε σε ποινή φυλάκισης διότι κρίθηκε ένοχος για υποστήριξη της τρομοκρατίας, απονεμήθηκε το Διεθνές Βραβείο Σκίτσου. Το βραβείο δίνεται μια φορά κάθε δύο χρόνια από το 2012 από την ελβετική οργάνωση Cartooning for Peace («Σκιτσάροντας για την Ειρήνη») και τον δήμο της Γενεύης. Όπως αναφέρει ο οργανισμός το βραβείο απονέμεται σε «θαρραλέους σκιτσογράφους του Τύπου που βρίσκονται σε κίνδυνο εξαιτίας της τέχνης τους». Φέτος, η επιτροπή επέλεξε τον Μούσα Καρτ, τον εμβληματικό σκιτσογράφο της καθημερινής εφημερίδας Cumhuriyet της Κωνσταντινούπολης. Το σκεπτικό αναφέρει πως το Καρτ επιλέχθηκε λόγω του ταλέντου του και του θάρρους που επέδειξε στην υπεράσπιση της ελευθερίας της έκφρασης και της καλλιτεχνικής δημιουργίας.

Σκίτσο Ερντογάν

Πηγή: lifo.gr

Εφτά χρόνια χωρίς τον Θανάση Βέγγο

Κατηγορία Πρόσωπα | Αναρτήθηκε 03-05-2012 09:40:42 am | Αναδημοσίευση 03-05-2013 | από nskarmoutsos

Εφττά χρόνια συμπληρώθηκαν από το θάνατο του Θανάση Βέγγου, του ηθοποιού που άφησε ανεξίτηλο το σημάδι του στην ιστορία του ελληνικού κινηματογράφου. «Δουλεύω με το ένστικτο, δεν έχω κανένα ταλέντο, μόνο αυτή τη φάτσα», έλεγε ο ίδιος. «Εδώ είναι αποτυπωμένη όλη η μιζέρια, όλη η δυστυχία, όλος ο πόνος του ασήμαντου Έλληνα».

Γεννημένος το Μάιο του 1927 στον Πειραιά, από φτωχή οικογένεια, ο Θανάσης Βέγγος έκανε πολλές δουλειές για να τα βγάλει πέρα, ενώ παράλληλα έβγαινε για διάφορα μικροθελήματα στη γειτονιά. Ο πατέρας του ήταν δημόσιος υπάλληλος, ο οποίος έχασε τη θέση του εξαιτίας των αριστερών του φρονημάτων. Οι ιδέες του πατέρα του εξόρισαν και τον Θανάση. Από το 1948 έως το 1950 βρέθηκε στη Μακρόνησο, όπου γνώρισε τον σκηνοθέτη που έμελλε να είναι το «κλειδί» που θα του άνοιγε τις πόρτες του κινηματογράφου, τον Νίκο Κούνδουρο.
Ο σκηνοθέτης, μιλώντας στο tvxs, περιγράφει τον Βέγγο ως έναν άνθρωπο που ακολουθούσε την δική του προσωπική γραμμή, χωρίς να καταφεύγει σε πολιτικές ταμπέλες. «Ο Βέγγος την αντίστασή του την έκανε παίζοντας, την έκανε με τον τρόπο που εκφραζόταν. Μία στάση ζωής απόλυτα συνυφασμένη με τον Ρωμιό τον κυνηγημένο, τον φουκαρά, τον κουρασμένο. Ήταν απολιτικός τελείως. Την πολιτική του την ασκούσε μέσα από τους ρόλους του», εξηγεί.
Ο Κούνδουρος, όταν έφυγαν από την Μακρόνησο, υποσχέθηκε στον Βέγγο να του δώσει δουλειά. Κάπως έτσι, εκείνος βρέθηκε στα γυρίσματα της «Μαγικής Πόλης» το 1954 . Για τα επόμενα πέντε χρόνια έπαιξε μικρούς ρόλους σε πολλές ιστορικές ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου, όπως στον «Δράκο», τον «Ηλία του 16ου» και το «Ποτέ την Κυριακή», ενώ ταυτόχρονα εργαζόταν ως φροντιστής. Ο πρώτος του μεγάλος ρόλος ήρθε το 1960 με την ταινία «Οι δοσατζήδες».
Παρόλο που ο Βέγγος στάθηκε τυχερός στο κινηματογραφικό του ξεκίνημα, δεν συνέβη το ίδιο με το θεατρικό, υποστηρίζει ο Κώστας Γεωργουσόπουλος. «Έζησα θυμάμαι ένα προσωπικό δράμα του Βέγγου που αφορούσε το θεατρικό του ξεκίνημα. Για να παίξεις τότε στο θέατρο έπρεπε να έχεις άδεια ασκήσεως επαγγέλματος. Για να μπορούσες να αποκτήσεις την άδεια έπρεπε να έχεις περάσει από μία δραματική σχολή. Ακολούθως, για να πας σε μία σχολή απαραίτητη προϋπόθεση ήταν να έχεις απολυτήριο γυμνασίου. Ο Βέγγος δεν είχε τελειώσει το σχολείο. Έτσι έδινε συνέχεια εξετάσεις σε μία ειδική επιτροπή που λεγόταν «εκτάκτων ταλέντων».
Έδωσε 4 φορές, από το '54 έως το '61 και η επιτροπή με φανερή αμηχανία δεν του έδινε την άδεια παρόλο που με μερικά από τα μέλη της ο Βέγγος είχε συνεργαστεί στο παρελθόν στον κινηματογράφο. Έκανε δικά του πράγματα. Όταν τελείωνε του έλεγαν τα μέλη της επιτροπής όπως ο Παπαμιχαήλ ή η Χατζηαργύρη να έρθει ξανά και την επόμενη φορά να έχει μάθει ένα συγκεκριμένο ρόλο, ένα κείμενο. Εκείνος όμως συνέχιζε με το ίδιο δικό του ρεπερτόριο ώσπου την τελευταία φορά υποπτεύομαι ότι τον σεβάστηκαν και του την έδωσαν», διηγείται.

Επαγγελματίας ηθοποιός πλέον, μπορούσε να παίζει και στο θέατρο, όπου ωστόσο περιορίστηκε σε επιθεωρήσεις. Αργότερα, εμφανίστηκε τρεις φορές στην Επίδαυρο, σε έργα του Αριστοφάνη. Στον κινηματογράφο όμως συνεχίζει να ανθίζει. Σε συνεργασία με τον σκηνοθέτη Πάνο Γλυκοφρύδη τελειοποιεί την περσόνα του νευρικού Έλληνα, που δεν σταματά ποτέ να τρέχει. Τότε ζει τις πρώτες του μεγάλες επιτυχίες, με ταινίες όπως το «Ψηλά τα χέρια, Χίτλερ» και το «Πολυτεχνίτης και ερημοσπίτης», οι οποίες αναγνωρίζονται και ως κοινωνιολογικά ντοκουμέντα.

Το 1964 ιδρύει την δική του εταιρεία παραγωγής, με την επωνυμία «ΘΒ-Ταινίες Γέλιου». Πολλές φορές πέρασε σε ρόλο σκηνοθέτη και από το 1965 έως το 1967 δημιούργησε πολλές κλασικές κωμωδίες. Με την ταινία «Τι έκανες στον πόλεμο, Θανάση;», σε σκηνοθεσία Ντίνου Κατσουρίδη, κερδίζει το 1971 στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης τα βραβεία κριτικών και κοινού.

Δεν σταμάτησε ποτέ να παίζει στο σινεμά. Την δεκαετία του '90 έπαιξε σε σημαντικές ταινίες του νέου ελληνικού κινηματογράφου, όπως στο «Βλέμμα του Οδυσσέα» του Θόδωρου Αγγελόπουλου, αλλά και το «Όλα είναι δρόμος» του Παντελή Βούλγαρη. Η τελευταία του εμφάνιση ήταν στην ταινία του Νίκου Τζίμα, «Το πέταγμα του κύκνου». Συνολικά, ο Θανάσης Βέγγος έπαιξε σε πάνω από 100 ταινίες, στις μισές από τις οποίες είχε τον πρωταγωνιστικό ρόλο.

Μια σεμνή και αξιαγάπητη προσωπικότητα, ο Θανάσης Βέγγος, σύμφωνα με τον Κ. Γεωργουσόπουλο, «ήταν ένας σύγχρονος Καραγκιόζης με μία θεμελιώδη διαφορά. Ο Καραγκιόζης ο παραδοσιακός, που είναι ένας φτωχός, παρίας, περιθωριακός που προσπαθεί να επιβιώσει, δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς το Σαράϊ τού Πασά. Ο Βέγγος ήταν ένας παρίας που προσπαθεί να επιβιώσει αλλάζοντας κι εκείνος συνεχώς δουλειές, χωρίς όμως να εξαρτάται από ένα αντίστοιχο παλάτι. Ο Βέγγος το υπονόμευε συνεχώς και ήταν εναντίον της εξουσίας. Ένας αναρχούμενος άνθρωπος που δεν άλλαξε ποτέ, χωρίς να διακρίνεται από την επαναστατική επιθετικότητα της εποχής».

Πηγή: tvxs.gr

Το μετέωρο βήμα του Θόδωρου Αγγελόπουλου

Κατηγορία Πρόσωπα | Αναρτήθηκε 25-01-2012 08:46:03 am | Αναδημοσίευση 24-01-2013 | από nskarmoutsos

Στη γειτονιά των Αγγέλων έχει μετακομίσει από την 24ην Ιανουαρίου 2012 ο μεγάλος Έλληνας σκηνοθέτης και ποιητής των εικόνων Θόδωρος Αγγελόπουλος, έπειτα από τροχαίο ατύχημα.

Ο Θόδωρος Αγγελόπουλος γεννήθηκε στην Αθήνα στις 27 Απριλίου 1935. Έκανε νομικές σπουδές στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, τις οποίες εγκατέλειψε πριν πάρει το πτυχίο. Το 1961 έφυγε στο Παρίσι, όπου αρχικά παρακολούθησε στη Σορβόννη μαθήματα γαλλικής φιλολογίας και φιλμογραφίας, καθώς και μαθήματα εθνολογίας και στη συνέχεια μαθήματα κινηματογράφου στη Σχολή Κινηματογράφου IDHEC και στο Musée de l'homme. Μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα το 1964 και μέχρι το 1967 εργάστηκε ως κριτικός κινηματογράφου στην εφημερίδα Δημοκρατική Αλλαγή, μαζί με τον Βασίλη Ραφαηλίδη και την Τώνια Μαρκετάκη. Mε το Βασίλη Ραφαηλίδη, το 1969 θα εκδώσουν το περιοδικό "Σύγχρονος κινηματογράφος" μια έκδοση που την αγκαλιάζουν και τη βοηθούν πολλοί νέοι σκηνοθέτες. Ανάμεσα τους ο Παντελής Βούλγαρης και ο Λάκης Παπαστάθης.
Η καριέρα του ως σκηνοθέτης, ξεκινάει με μια ταινία που γυρίζει στην Θεσσαλονίκη, για το νεανικό συγκρότημα Φόρμινξ του Βαγγέλη Παπαθανασίου, που όμως δεν ολοκληρώνεται ποτέ. Ολοκληρώνει όμως την "Εκπομπή", την πρώτη του ταινία μικρού μήκους το 1968, που προκαλεί αίσθηση στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και παίρνει το βραβείο των κριτικών.
Το 1970, η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του, Αναπαράσταση, κέρδισε το πρώτο βραβείο στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, καθώς και άλλες διακρίσεις στο εξωτερικό, και σηματοδότησε την αυγή του σύγχρονου ελληνικού κινηματογράφου. O "Θίασος" είναι η ταινία που του χαρίζει διεθνής αναγνώριση. Δεν είναι λίγοι οι κριτικοί και οι ιστορικοί του κινηματογράφου, που την περιλαμβάνουν στις καλύτερες ταινίες όλων των εποχών.
Ο Αγγελόπουλος είναι ο πιο βραβευμένος Έλληνας σκηνοθέτης. Οι ταινίες του έχουν τιμηθεί ανάμεσα στα άλλα με τα περισσότερα από τα βραβεία του φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, το Χρυσό φοίνικα του φεστιβάλ των Καννών, το Χρυσό και τον αργυρό λέοντα του φεστιβάλ της Βενετίας, το βραβείο Φέλιξ καλύτερης ευρωπαικής ταινίας, το βραβείο fipresci, και πολυάριθμα βραβεία κριτικών και ενώσεων κριτικών σε όλο το κόσμο, τα οποία τον καθιέρωσαν παγκοσμίως ως έναν από τους σπουδαιότερους σκηνοθέτες του σύγχρονου κινηματογράφου.
Έχει αναγορευθεί επίτιμος διδάκτορας των Πανεπιστημίου των Βρυξελλών, του Πανεπιστημίου X Nanterre στο Παρίσι και του Πανεπιστημίου του Έσσεξ.

Αποσπάσματα από συνεντεύξεις του σκηνοθέτη, που δόθηκε κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων της ταινίας: Μια Αιωνιότητα και μια Μέρα, από δηλώσεις του στην διάρκεια του Φεστιβάλ Κανών, και από δηλώσεις του στον ημερήσιο τύπο:

Για την ταινία: "Ολες οι ταινίες είναι αυτοβιογραφικές. Υπάρχει πάντα μια εσωτερική και μια εξωτερική αυτοβιογραφία. Και στην Αναπαράσταση ακόμη θα έβρισκε κανείς στοιχεία αυτοβιογραφικά. Είναι μια ταινία που πολύ λίγα πράγματα μπορεί να πει κανείς γι' αυτήν σε επίπεδο δηλώσεων. Θα ήθελα να "κυκλοφορήσει" και να εισπραχθεί χωρίς παρεμβάσεις. Είναι, επιπλέον, ένα ευαίσθητο θέμα. Οτι και να πει κανείς μπορεί να αποβεί εις βάρος του. Κινδυνεύει να δώσει στην ταινία μια ταυτότητα που δεν την έχει. Είναι μια ταινία πάνω στο θάνατο; Οχι. Είναι μια ταινία πάνω στο χρόνο, στο πέρασμα του χρόνου. Είναι ο μόνος, αόριστος, προσδιορισμός που μπορεί που μπορεί να δώσει κανείς. Αν κάποιος έπρεπε να ζήσει μια μέρα τι θα έκανε. Αποδέχεται την ιδέα του θανάτου. Μόνο όταν δεχθεί κανείς το δικό του θάνατο, ένα θάνατο όμως που να έχει νόημα, ρυθμό και ανάγκη, τότε μπορεί να ξαναδεί τη ζωή και να τη δει αλλιώς".

Για τους τόπους των ταινιών του: "Ισως είναι ψυχαναλυτικοί λόγοι, ίσως οι γραμμές, ίσως το τοπίο, ίσως η σχέση με κάτι που θα λέγαμε οριακό με την έννοια ότι στον Βορρά τελειώνει η Ελλάδα....Δεν ξέρω ακόμη, πάντως ο Βορράς με τραβάει... Είναι περίεργο. Είμαι ένας άνθρωπος του νότου κι έχω κάνει ταινίες μόνο στο βορρά."

Ο καιρός: "Μόνιμο πρόβλημα στις ταινίες μου είναι ο καιρός. Κοιτάξτε έξω το Θερμαϊκό, είναι αυτή η σχέση ουρανού και θάλασσας, που δε φαίνεται τίποτα. Τα καράβια είναι μετέωρα, σαν να μην ακουμπούν πουθενά. Αυτή την θάλασσα ήθελα και τη συννεφιά, δεν ήθελα ήλιο".
Ο θάνατος: "Αργά ή γρήγορα, επειδή μεγαλώνουμε, ερχόμαστε αντιμέτωποι με την ιδέα του θανάτου. Έπειτα, μεγαλώνοντας πολλαπλασιάζονται οι θάνατοι, οι απώλειες των φίλων. Ημουν ανάμεσα σ' αυτούς που βρήκαν πεθαμένο το πρωί στο ξενοδοχείο, τον Gian-Maria Volonte. Οταν στο ξενοδοχείο της Φλώρινας τον άγγιξα, η κρυάδα του θανάτου έγινε ταραχή. Έγινε ερώτημα για μένα και για την ανθρώπινη ύπαρξη. Το όριο, το τέλος ανάμεσα στη ζωή και στο θάνατο, τα σύνορα ζωής και θανάτου. Τα όρια ανάμεσα στον έρωτα, στις ανθρώπινες σχέσεις, στην επικοινωνία. Αυτή η έννοια του ορίου, του τέλος ανάμεσα στη ζωή και το θάνατο, μπαίνει σαν θέμα των συνόρων με την ευρύτερη έννοια, όχι μόνο τη γεωγραφική αλλά και της ζωής και του θανάτου".

Τα φεστιβάλ και η ταινία: "Η συνήθης διαδρομή των ταινιών μου είναι κάποιο Φεστιβάλ -Βενετία ή Κάνες. Στόχος μου δεν είναι το Φεστιβάλ, είναι η ίδια η ταινία. Έχω μεγαλώσει πια, το Φεστιβάλ είναι λίγο πίσω, είναι αμαρτίες της νεότητας. Πηγαίνω ακόμη στα Φεστιβάλ, διότι χρησιμεύει στην ταινία, δεν κάνω όμως ταινίες για Φεστιβάλ. Έχω μια απόσταση με τα χρόνια. Με απασχολεί κυρίως το αποτέλεσμα, η ταινία. Εάν εγώ, ως πρώτος θεατής, μείνω ευχαριστημένος. Εάν μου μιλάει. Εάν κατάφερα να μιλήσω. Εάν ο διάλογος ήταν δημιουργικός".

Πολιτική και σινεμά: "Παραμένω συναισθηματικά αριστερός, αν και δεν ξέρω πια τι θα σημαίνει αριστερά. Κάποτε ήξερα ή νόμιζα πως το ήξερα. Παραμένω όμως μ' ένα συναισθηματικό δέσιμο, δεν μπορώ να το προσπεράσω, έχει χάσει όμως την πολιτική έννοια κι είναι πλέον μια ηθική έννοια . Σε κοινωνίες όπου υπάρχει απουσία ονείρου, οραματισμού, υπάρχει κρίση. Όσοι συνεχίζουμε να κάνουμε κινηματογράφο είναι, επειδή δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς. Δεν είναι πια επάγγελμα αλλά τρόπος αναπνοής".

Για το σινεμά: "Η γενιά μου γεννήθηκε μες στην αίθουσα όπου αυτό ήταν μια τελετή. Και είναι πολύ σημαντικό αυτό το πράγμα. Χάνεται το μέρος της τελετής, κι εγώ αυτό που ονομάζουμε τελετή όχι μόνο στο σινεμά, αλλά σε οτιδήποτε συμβαίνει στην καθημερινότητά μας, λυπάμαι πάρα πολύ όταν χάνεται. Ίσως γι' αυτό κάνω πολλές σκηνές με χορό. Γιατί έχω την εντύπωση ότι έχει χαθεί ο χορός από τη ζωή μας. Ήταν μέρος μιας ολόκληρης τελετής. Αυτά τα πράγματα χάνονται σιγά-σιγά κι εγώ πιστεύω ότι είναι απώλεια αισθήσεων και αισθημάτων. Τα πράγματα γίνονται πιο λογικά."

Για το μέλλον: "Να μιλήσω στην επόμενη ταινία μου πιο απλά. Αλλά η απλότητα είναι κατάκτηση, όχι επιλογή. Ο Σεφέρης έλεγε "Θα 'θελα να μιλήσω πιο απλά, να μου δοθεί αυτή η χάρη"".

Φιλμογραφία

2008 Η σκόνη του χρόνου
2003 Τριλογία - Το Λιβάδι που Δακρύζει

1998 Μια Αιωνιότητα και μια Μέρα
1995 Το Βλέμμα του Οδυσσέα
1991 Το Μετέωρο Βήμα του Πελαργού

1988 Τοπίο στην Ομίχλη
1986 Ο Μελισσοκόμος
1984 Ταξίδι στα Κύθηρα
1980 Ο Μεγαλέξανδρος
1977 Οι Κυνηγοί
1975 Ο Θίασος
1972 Μέρες του ’36
1970 Αναπαράσταση

1968 Η Εκπομπή (μικρού μήκους)

Πηγή: klg.gr

Φρανκ Σέρπικο: Ο τίμιος αστυνομικός της Νέας Υόρκης

Κατηγορία Πρόσωπα | Αναρτήθηκε 14-04-2015 03:27:05 pm | από nskarmoutsos

Ο θρυλικός αστυνομικός της Νέας Υόρκης, που πρώτος ξεσκέπασε το διεφθαρμένο κύκλωμα του Σώματος της πόλης του, γεννήθηκε στις 14 Απριλίου 1936 και έγινε ευρύτερα γνωστός το 1973, όταν ενσαρκώθηκε στη μεγάλη οθόνη από τον Αλ Πατσίνο στην ταινία «Serpico».

Οι καταγγελίες του για την ευρεία διαφθορά της αστυνομίας της Νέας Υόρκης τον μετέτρεψαν σε παρία του Σώματος. Το 1971, μια σφαίρα καρφώθηκε στο πρόσωπό του σε μια έφοδο για ναρκωτικά, τα θραύσματα της οποίας παραμένουν ακόμη πάνω του, ενώ έχει χάσει την ακοή από το αριστερό του αυτί. Η κατάθεσή του ενώπιον της επιτροπής Knapp για τους χρηματισμούς και τους εκβιασμούς των συναδέλφων του πυροδότησε ένα από τα μεγαλύτερα σκάνδαλα στην ιστορία του αστυνομικού σώματος και οδήγησε σε εκτεταμένες εκκαθαρίσεις αστυνομικών.

Μεγάλωσε από Ιταλούς μετανάστες γονείς στο Μπρούκλιν. Λάτρευε τα αστυνομικά μυθιστορήματα και ως παιδί ονειρευόταν να φορέσει τη στολή του αστυνομικού. Μετά από μια επίσκεψή του στην Ιταλία σε μικρή ηλικία, αγάπησε τον κόσμο και τα ταξίδια. Σε ηλικία 18 ετών εγγράφτηκε στο στρατό, ενώ το 1959 έγινε αστυνομικός του Σώματος της Νέας Υόρκης. Η χίπικη εμφάνισή του και ο ζήλος του να προχωράει σε συλλήψεις ακόμη και εκτός βάρδιας δεν προκάλεσε τη συμπάθεια των συναδέλφων του. Η αγάπη του για το μπαλέτο και την όπερα δεν ταίριαζαν με το συντηρητικό πρόσωπο του σώματος. Ζούσε μια μποέμικη ζωή σε ένα μικρό διαμέρισμα, ήταν γνωστός ως ο «Πάκο» και έκρυβε το αστυνομικό του σήμα.

Ο ιδεαλιστής αξιωματικός Σέρπικο αντέδρασε από νωρίς στις κλίκες και τα λαδώματα από εγκληματίες, τζογαδόρους και κοινούς εμπόρους. Αρνήθηκε να αποδεχτεί την απληστία, με αποτέλεσμα να δημιουργήσει εχθρούς εντός και εκτός του σώματος.

Το 1967, ο Σέρπικο άρχισε να εξιστορεί τα όσα γνώριζε σε υψηλόβαθμους αξιωματούχους στο αρχηγείο της αστυνομίας και το δημαρχείο της πόλης. Μιλούσε με ονόματα, ημερομηνίες, αλλά κανείς δεν αντιδρούσε. Εκνευρισμένος, μαζί με έναν φίλο και συνάδελφό του, αποφάσισε να απευθυνθεί σε έναν ρεπόρτερ των New York Times.

Το πρωτοσέλιδο της εφημερίδας στις 25 Απριλίου 1970 άσκησε πίεση προς το δήμαρχο John V. Lindsay να συστήσει την επιτροπή Knapp, ενώπιον της οποίας ο Σέρπικο κατέθεσε ότι «δεν υφίσταται ακόμη η κατάσταση όπου ένας τίμιος αστυνομικός να μπορεί να δρα χωρίς φόβο, κοροϊδία ή αντίποινα από τους συναδέλφους του».

Η επιτροπή διενέργησε την ευρύτερη έρευνα στο εσωτερικό της αστυνομίας στην ιστορία της πόλης και αποκάλυψε ένα καθεστώς παγιωμένης διαφθοράς και συγκάλυψης που οδήγησε στην αναμόρφωση του σώματος.

Για το ρόλο του ως ο Φρανκ Σέρπικο, το 1973, ο Αλ Πατσίνο κέρδισε τη Χρυσή Σφαίρα. Στην ταινία, ο Σέρπικο είναι ο τίμιος αστυνομικός που ματωμένος μεταφέρεται με το όχημα της διμοιρίας του στο νοσοκομείο, όπου μήνες μετά τη θεραπεία του, λαμβάνει κάρτες που του εύχονται «να σαπίσει στην κόλαση». Αποφασίζει να εγκαταλείψει τη Νέα Υόρκη και να μεταβεί στην Ευρώπη. Στο τέλος της ταινίας αναφερόταν ότι «πλέον ζει κάπου στην Ελβετία».

Χρόνια αργότερα, αφότου ταξίδεψε στο εξωτερικό, γύρω στο 1980 επέστρεψε στις ΗΠΑ, όπου αποφάσισε να ζήσει ως νομάς. Πλέον, ζει ως μοναχός σε ένα μικρό δωμάτιο χτισμένο στο δάσος κοντά στον ποταμό Hudson, δύο ώρες περίπου από τη Νέα Υόρκη. Αποφεύγει τον καταναλωτισμό, τον οποίο αποκαλεί ως «μια άσχημη αμερικανική συνήθεια» και την πλύση εγκεφάλου εκ μέρους των Μέσων. Τρέφεται αποκλειστικά με φυτικές και οργανικές τροφές, μαγειρεύει σε φούρνο που λειτουργεί με ξύλα, ο οποίος ζεσταίνει και το δωμάτιό του και δεν έχει ούτε τηλεόραση ούτε Ίντερνετ. «Αυτή είναι η ζωή μου τώρα», λέει ο ίδιος. «Το δάσος, η φύση και η απομόνωση».

Πηγή: tvxs.gr

Pablo Picasso, όταν μιλάμε για τέχνη

Κατηγορία Πρόσωπα | Αναρτήθηκε 08-04-2012 03:00:39 pm | Αναδημοσίευση 08-04-2013 | από nskarmoutsos

Στις 8 Απριλίου του 1973 έφυγε από τη ζωή ο σπουδαίος ζωγράφος, και γλύπτης Pablo Picasso, ο θεμελιωτής του κινήματος του Κυβισμού. Με έργα όπως οι Δεσποινίδες της Αβινιόν και Γκερνίκα, ο Picasso συγκαταλέγεται μεταξύ των σημαντικότερων ζωγράφων του 20ου αιώνα.

O Pablo Diego José Francisco de Paula Juan Nepomuceno María de los Remedios Cipriano de la Santísima Trinidad Ruiz y Picasso, όπως ήταν ολόκληρο το όνομά του, ήρθε στη ζωή στις 25 Οκτωβρίου του 1881 στην ανδαλουσιανή πόλη της Μάλαγα, στην Ισπανία. Γιος ζωγράφου, επέδειξε από παιδί μεγάλο πάθος για εξαιρετικό ταλέντο για τη ζωγραφική, δημιουργώντας ρεαλιστικά έργα κατά την παιδική και εφηβική του ηλικία.

Σπούδασε στην Βαρκελώνη στα τέλη του 19ου αιώνα, μια εποχή που αναπολούσε για όλη του τη ζωή με νοσταλγία. Σε ηλικία 16 ετών, και ενώ επιδείκνυε εξαιρετικό ταλέντο για την ηλικία του, εστάλη στην ισπανική πρωτεύουσα, Μαδρίτη, προκειμένου να συνεχίσει τις σπουδές του στο ανώτατο ίδρυμα Καλών Τεχνών της χώρας. Εκεί, ήρθε σε επαφή με το έργο των κορυφαίων ζωγράφων, όπως οι Francisco Goya, Diego Velasquez, Francisco Zurbarán και Δομίνικος Θεοτοκόπουλος (El Greco), το έργο του οποίου τον επηρέασε σημαντικά. Μετά τις σπουδές στη Μαδρίτη, το 1900, ο νεαρός Pablo ταξίδεψε στο Παρίσι για πρώτη φορά αλλά επέστρεψε και πάλι στην ισπανική πρωτεύουσα. Εκεί ίδρυσε με τον αναρχικό φίλο του Francisco de Asís Soler το περιοδικό Arte Joven (Νέα τέχνη), του οποίου κυκλοφόρησαν πέντε τεύχη. Ήδη μέχρι το 1905, τα έργα του Picasso είχαν κερδίσει την εύνοια των διάσημων συλλεκτών Leo και Gertrude Stein αλλά και άλλων μελών του κύκλου τους. Η Gertrude Stein έγινε η βασική πάτρονας του Picasso, εκθέτοντας τα έργα του στο ανεπίσημο Salon της στο Παρίσι.

Το 1905 επίσης συνάντησε τον Henri Matisse, με τον οποίο θα γινόταν φίλοι και ανταγωνιστές για όλη τους τη ζωή. Στο Παρίσι ο Picasso έγινε μέλος ενός κύκλου διανοούμενων που περιλάμβανε τους André Breton, τον ποιητή Guillaume Apollinaire, τον συγγραφεά Alfred Jarry κ.α. Κυβισμός Τo 1907, ο Picasso δημιούργησε το πρώτο κυβιστικό του έργο, τις διάσημες σήμερα Δεσποινίδες της Αβινιόν (Les demoiselles d’Avignon). Οι κριτικοί ονόμασαν αμέσως την περίοδο αυτή της δουλειάς του ζωγράφου Μαύρη, βλέποντας σε αυτήν μοναχά τα στοιχεία της αφρικανικής τέχνης. Οι αντιδράσεις μεταξύ των φίλων του ήταν μικτές για το σοκαριστικά καινοτόμο αυτό έργο. Με το έργο Ψωμί και πιατέλα Φρούτων σε Τραπέζι, αποτελεί την έναρξη του Αναλυτικού Κυβισμού του Picasso.

Έως το 1912, οι προοπτικές του Αναλυτικού κυβισμού έμοιαζαν να έχουν εξαντληθεί και ο Picasso, μαζί με τον φίλο του Georges Braque (1882-1963), ξεκίνησαν νέους πειραματισμούς. Έτσι, γεννήθηκε ο Συνθετικός Κυβισμός, με έργα όπως η Κιθάρα. Ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος άλλαξε τη ζωή, τις σκέψεις και φυσικά την τέχνη του Picasso. Πολλοί φίλοι του έφυγαν για το μέτωπο, άλλοι έπρεπε να φύγουν, να φυλακιστούν και να πωληθούν οι συλλογές τους, όπως έγινε με τον γνωστό Γερμανό γκαλερίστα Kahnweiler. Τα έργα του εκείνης της εποχής γίνονται πιο νηφάλια, πιο ρεαλιστικά από ποτέ, όπως δείχνει ο Pierot (Πιερότος).

To 1916, ο νεαρός ποιητής Jean Cocteau του γνώρισε τον ιμπρεσάριο των Ρωσικών μπαλέτων Diaghilev και τον συνθέτη Erik Satie. Ο ζωγράφος δέχτηκε να σχεδιάσει το ντεκόρ του μπαλέτου Parade, μια απόφαση που θα επηρέαζε σημαντικά την πορεία του. Την ίδια εποχή γνωρίζεται με τον συνθέτη Igor Stravinsky και τη χορεύτρια Olga Khokhlova, με την οποία παντρεύτηκε το 1918. Την εποχή του Μεσοπολέμου το έργο του χαρακτηρίζεται Κλασικό, με χαρακτηριστικό παράδειγμα έργα όπως Οι Εραστές. Παρόλα αυτά, το 1921 ζωγραφίζει τους κυβιστικούς Τρεις Μουσικούς, έργο που θεωρείται αριστούργημα του Κυβισμού.

Δυο χρόνια αργότερα ζωγράφισε τους Αυλούς του Πάνα, έργο που θεωρείται το κορυφαίο της Κλασικής περιόδου του. Στα μέσα της δεκαετίας του 1920 το όνομά του είναι πασίγνωστο και ο ίδιος βασανίζεται από την συνεχή προσοχή στο πρόσωπο και το έργο του. Το 1937, στο άκουσμα της έιδησης του βομβαρδισμού της επαρχίας αυτής της Χώρας των Βάσκων από τις δυνάμεις του Φράνκο, δημιουργεί το συγκλονιστικό έργο Guernica.

Τα επόμενα χρόνια χώρισε, σύναψε σχέση με την 17χρονη Marie-Thérèse Walter, η οποία έφερε στον κόσμο μια κόρη, χώρισε ξανά και γνώρισε την Γιουγκοσλάβα φωτογράφο Dora Maar με την οποία ανέπτυξε μια παθιασμένη σχέση μέχρι το 1943. Κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, παρέμεινε στο κατεχόμενο από τους Ναζί Παρίσι, όπου δεν μπορούσε να εκθέσει τα έργα του, τα οποία δεν έχαιραν εκτίμησης από το ναζιστικό καθεστώς. Με την απελευθέρωση της πόλης, το 1944, γνώρισε την νεαρή Françoise Gilot, με την οποία απέκτησε άλλα δυο παιδιά και χώρισε το 1953. Ακολούθως, παντρεύτηκε την Jacqueline Roque το 1961.

Εκτός από τη ζωγραφική, ο Pablo Picasso ασχολήθηκε και με τον κινηματογράφο, κάνοντας μάλιστα μια εμφάνιση στο Testament of Orpheus του Jean Cocteau. Το 1955 βοήθησε στη δημιουργία της ταινίας Le Mystère
του Henri-Georges Clouzot
.Ο Pablo Picasso πέθανε στις 8 Απριλίου του 1973, σε ηλικία 92 ετών. Συντετριμμένη η σύζυγός του Jacqueline Roque αφαίρεσε τη ζωή της σε ηλικία 60 ετών, το 1986.

Πηγή: tvxs.gr

Προηγούμενες αναρτήσεις