Παράλιο Άστρος
logo: Το Άστρος της Θαλάσσης
Αναζήτηση Go

Ειρηναίος Γαλανάκης, ένας φωτισμένος δεσπότης

Κατηγορία Πρόσωπα | Αναρτήθηκε 02-05-2013 08:21:32 pm | από nskarmoutsos

Ο Ειρηναίος (κατά κόσμον Μιχαήλ Γαλανάκης) ήταν Μητροπολίτης Κισάμου και Σελίνου και Μητροπολίτης Γερμανίας. Ενας από τους πιο φωτισμένους ιεράρχες, με τεράστιο κοινωνικό έργο και αντιδικτατορική δράση.

Πρωτοπόρος στα δύσκολα

Ο Ειρηναίος δεν ήταν ένας συνηθισμένος ιεράρχης. Από νεότατη ηλικία και σε δύσκολα χρόνια ασχολήθηκε με την κοινωνική δράση αντιλαμβανόμενος τον κοινωνικό ρόλο που οφείλει να παίξει η Εκκλησία. Γεννήθηκε στις 10 Νοεμβρίου1911 και φοίτησε στο Ιεροδιδασκαλείο της Αγίας Τριάδας Ακρωτηρίου Χανίων και στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου της Αθήνας, ενώ εργάστηκε στα χρόνια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου ως καθηγητής σε σχολεία του Νομού Χανίων.

Η δράση του στην επισκοπή Κυδωνίας και Αποκορώνου μπήκε πολύ νωρίς στο στόχαστρο των γερμανικών δυνάμεων κατοχής. Το 1943, μετά από ένα φλογερό αντικατοχικό κήρυγμα, συλλαμβάνεται και οδηγείται στις φυλακές της Αγιάς Χανίων. Νωρίτερα, το 1940 και ενώ ακόμη σπούδαζε, είχε προκαλέσει αίσθηση η κίνησή του να αρνηθεί υποτροφία που κέρδισε σε γερμανικό θεολογικό Πανεπιστήμιο. Το έκανε σε ένδειξη αντίστασης στον ελληνοϊταλικό πόλεμο που είχε ήδη κηρυχθεί και κρίνοντας πως οφείλει να μείνει στα Χανιά και να συνδράμει τον δοκιμαζόμενο λαό.

Μετά την απελευθέρωση, το 1946 χειροτονήθηκε διάκονος ενώ τελικά έλαβε υποτροφία από το Πανεπιστήμιο της Λιλ στο Παρίσι, όπου διενήργησε μεταπτυχιακές σπουδές στην Πρακτική Θεολογία. Μετά την επιστροφή του, διδάσκει στην Εκκλησιαστική Σχολή Κρήτης και το 1957 εκλέγεται επίσκοπος Κισσάμου και Σελίνου.

Από τη θέση του επισκόπου πρωτοστατεί στην ίδρυση εταιρειών λαϊκής βάσης στα Χανιά, που έδωσαν δουλειά σε εκατοντάδες ανθρώπους συμβάλλοντας στην οικονομική πρόοδο του τόπου αλλά και στην αναδιοργάνωση της παραγωγικής βάσης του νησιού. Καθοριστική ήταν η συμβολή του στην ίδρυση της ΑΝΕΚ (Ανεξάρτητη Ναυτιλιακή Εταιρεία Κρήτης), της πρώτης ναυτιλιακής εταιρείας λαϊκής βάσης στην Ελλάδα, που εκτός από δουλειά στους ντόπιους έδωσε αναπτυξιακό αέρα σε όλη την Κρήτη συνδέοντάς την τακτικά και αξιόπιστα με την ηπειρωτική Ελλάδα.

Κοινωνική δράση

Εκτός από την ΑΝΕΚ ατελείωτος είναι ο κατάλογος κοινωνικών δομών και φορέων που ίδρυσε στην περιοχή του. Δικά του έργα είναι τα μαθητικά οικοτροφεία σε Καστέλι, Κάντανο, Παλαιόχωρα, Κολυμπάρι και Βουκολιές, οι τεχνικές Σχολές Καστελίου, (σημερινό ΕΠΑΛ – ΕΠΑΣ Κισσάμου), η Οικοκυρική Σχολή, το Αννουσάκειο Γηροκομείο – Θεραπευτήριο και η Σχολή Κωφαλάλων στο Καστέλι, το Κέντρο Αγροτικής Ανάπτυξης, η σχολή Αγγειοπλαστικής, οι σχολές Βυζαντινής Μουσικής και ορθόδοξης Αγιογραφίας, το Φυσικό-Λαογραφικό και Ιστορικό Μουσείο Ομαλού, η Σχολή Ξυλογλυπτικής, το τυροκομείο Σκάφης Σελίνου, το Κέντρο Τεχνικής Εκπαίδευσης Ταυρωνίτη καθώς και αρκετά Πνευματικά Κέντρα στην επαρχία του.

Η δράση του Ειρηναίου μπήκε από πολύ νωρίς και στο στόχαστρο της χούντας των συνταγματαρχών. Τα φλογερά του κηρύγματα για τη δημοκρατία και την ειρήνη στον τόπο ενόχλησαν αρκετές φορές και σύμφωνα με μαρτυρίες στα Χανιά είχε ήδη φτάσει η εντολή «αυτός ο παπάς να φύγει από την Κρήτη». Ετσι, το 1972, ήρθε η «αναπάντεχη» εκλογή του στη θέση του Μητροπολίτη Γερμανίας με απόφαση του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Ο λαός των Χανίων κατέκλυσε το λιμάνι της Σούδας αποχαιρετώντας με κλάματα τότε τον ιεράρχη του.

Ωστόσο και στη Γερμανία ο Ειρηναίος επιτέλεσε σπουδαίο έργο. Αποτέλεσε πνευματικό φάρο για τους Ελληνες μετανάστες εκεί. Εγκαταστάθηκε στη Βόνη και διπλασίασε τις ενορίες της Μητρόπολης Γερμανίας πετυχαίνοντας και τη μισθοδοσία και ασφάλιση του κλήρου από το γερμανικό δημόσιο. Οργάνωσε και εκεί τους Ελληνες μετανάστες δημιουργώντας συλλόγους αλλά ίδρυσε και εκεί εταιρείες λαϊκής βάσης για την αξιοποίηση των εσόδων των μεταναστών. Παροιμιώδη έμειναν τα κηρύγματά του προς τους Ελληνες ομογενείς μέσω του γερμανικού ραδιοφώνου κάθε Σάββατο, στα οποία συχνά έκανε αναφορές στην ανάγκη αποκατάστασης της Δημοκρατίας στην Ελλάδα.

Ο Ειρηναίος εγκατέλειψε τη Γερμανία το 1981, σε ηλικία 70 ετών, επιστρέφοντας στην πατρίδα του τα Χανιά και συνεχίζοντας την αρχιερατεία του και το κοινωνικό του έργο στην περιοχή για ακόμα 24 χρόνια. Πλούσιο είναι το συγγραφικό του έργο με περίπου 25 τίτλους θεολογικού και κοινωνικού περιεχομένου, ενώ μεταξύ των βραβεύσεων που απέσπασε ξεχωρίζουν αυτή της Ακαδημίας Αθηνών αλλά και το ανώτατο παράσημο της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας.

Παράδειγμα μέχρι τέλους

Το 2005, στα 94 του πλέον, υπέβαλε την παραίτησή του αρνούμενος την ισοβιότητα της θέσης του και δείχνοντας και με αυτόν τον τρόπο πως το αξίωμα πρέπει να συνοδεύεται με τη δυνατότητα φυσικής παρουσίας και προσφοράς. Εζησε ακόμα 8 χρόνια κοντά στους οικείους του παρακολουθώντας ωστόσο με λύπη την αύξηση των φασιστικών κρουσμάτων στην πατρίδα του τα Χανιά, την τελευταία περίοδο.

Στην προσωπικότητα και στο έργο του Ειρηναίου αναφέρθηκαν με ανακοινώσεις τους οι εκπρόσωποι του πολιτικού κόσμου της χώρας, μετά την είδηση του θανάτου του στις 30 Απριλίου 2013.

Πηγή: efsyn.gr

Ρόμπερτ Ντε Νίρο: «H ψήφος είναι ισχυρότερη από τις βόμβες»

Κατηγορία Πρόσωπα | Αναρτήθηκε 29-10-2018 09:52:20 am | από nskarmoutsos

Ο Ρόμπερτ Ντε Νίρο κάλεσε τους Αμερικάνους να δώσουν με την ψήφο τους τη δική τους απάντηση στο κύμα μαζικού εκφοβισμού που προκλήθηκε με τα ύποπτα δέματα. Ο ηθοποιός ήταν στόχος ενός από τα δέματα, όπως και άλλοι διάσημοι επικριτές του Ντόναλντ Τραμπ.   

«Ευχαριστώ τον Θεό που δεν τραυματίστηκε κανείς και για τις θαρραλέες και αποτελεσματικές δυνάμεις επιβολής του νόμου που μας προστατεύουν» δήλωσε ο 75χρονος ηθοποιός με δελτίο τύπου που εστάλη στο Γαλλικό Πρακτορείο.        
«Υπάρχει κάτι ισχυρότερο από τις βόμβες: είναι η ψήφος σας. Οι πολίτες πρέπει να ψηφίσουν» συμπλήρωσε ο ηθοποιός.  

Ο Ρόμπερτ ντε Νίρο έχει συμμετάσχει σε πολλές διαδηλώσεις κατά του Αμερικανού προέδρου. Τον περασμένο Ιούνιο, δεν δίστασε να εκφράσει την αντίθεσή του στο πρόσωπο του μεγιστάνα χρησιμοποιώντας δημοσίως προσβλητικούς χαρακτηρισμούς εναντίον του, στην τελετή απονομής των βραβείων Τόνι.

Πηγή: naftemporiki.gr

Πέθανε ο «πατέρας» του «σωματιδίου του Θεού»

Κατηγορία Πρόσωπα | Αναρτήθηκε 04-10-2018 09:14:09 am | από nskarmoutsos

Απεβίωσε σε ηλικία 96 ετών ο Αμερικανός νομπελίστας φυσικός Λίον Λέντερμαν, ο οποίος είχε εφεύρει το νεολογισμό «σωματίδιο του Θεού» για το μποζόνιο του Χιγκς που ανακαλύφθηκε τελικά στο CERN το 2012.

Ο θάνατός του, στο Αϊντάχο όπου ζούσε μετά τη συνταξιοδότησή του, επιβεβαιώθηκε από τη γυναίκα του και ανακοινώθηκε από το Εθνικό Εργαστήριο Επιταχυντών Φέρμι (Fermilab) των ΗΠΑ στο Ιλινόι, όπου ο Λέντερμαν διετέλεσε διευθυντής από το 1978 έως το 1989, σύμφωνα με το Science και τους The New York Times.

Ο Λέντερμαν είχε μοιραστεί μαζί με δύο άλλους επιστήμονες, τους Τζακ Σταϊνμπέργκερ και Μέλβον Σβαρτς, το Νόμπελ Φυσικής του 1988 για την ανακάλυψη -πριν 22 χρόνια- ότι τα νετρίνα έχουν δύο μορφές (σήμερα είναι πια γνωστό ότι υπάρχουν τρία είδη νετρίνων: ηλεκτρονίου, μιονίου και ταυ).

Μεταξύ άλλων, ο Λέντερμαν υπήρξε επικεφαλής της ερευνητικής ομάδας που ανακάλυψε το 1977 ένα ακόμη υποατομικό σωματίδιο, το «χαμηλό» κουάρκ (bottom), ενώ καθοδήγησε και το Fermilab για την κατασκευή του επιταχυντή Tevatron, του μεγαλύτερου εκείνη την εποχή και στη συνέχεια δεύτερου ισχυρότερου μετά το CERN.

Παρόλα αυτά τα επιτεύγματα, τελικά έγινε ευρύτερα γνωστός για τον όρο «σωματίδιο του Θεού», που πρωτοεμφανίσθηκε στο βιβλίο του το 1993 «Το Σωματίδιο του Θεού: Αν το σύμπαν είναι η απάντηση, ποια είναι η ερώτηση;». Ορισμένοι άλλοι φυσικοί κορόιδεψαν τον όρο, θεωρώντας ότι κακώς ανακατεύει την επιστήμη με τη θρησκεία, αλλά ο όρος «κόλλησε».

Ο ίδιος ο Λέντερμαν είπε ότι ο εκδότης του προτίμησε αυτό τον τίτλο, αντί για εκείνο που ήθελε ο συγγραφέας («το καταραμένο σωματίδιο», επειδή διέφευγε της ανακάλυψης για πολλά χρόνια μετά τη θεωρητική σύλληψη της ύπαρξής του από τον Βρετανό φυσικό Πίτερ Χιγκς), αλλά και επειδή, όπως ανέφερε, «υπάρχει μια σύνδεση κάποιου είδους με ένα άλλο βιβλίο, πολύ παλαιότερο…», εννοώντας τη Βίβλο.

Ο Λέντερμαν, από Ρωσοεβραίους γονείς μετανάστες στις ΗΠΑ, είχε πολεμήσει στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο με τον αμερικανικό στρατό στη Γαλλία, είχε πάρει το διδακτορικό του από το Πανεπιστήμιο Κολούμπια της Νέας Υόρκης το 1951 και διακρινόταν τόσο για το χιούμορ του, όσο και για την ικανότητά του να εκλαϊκεύει τη φυσική και να την κάνει προσιτή στους νέους.

Στα 90 του είχε διαγνωσθεί με άνοια και το 2015 είχε αναγκασθεί να πουλήσει το μετάλλιο του βραβείου Νόμπελ σε δημοπρασία αντί 765.000 δολαρίων, προκειμένου να καλύψει τα αυξημένα ιατρικά έξοδά του. Δεν θυμόταν πια τίποτε, ούτε για το Νόμπελ, ούτε για το «σωματίδιο του Θεού». Όπως είπε σε ένα δημοσιογράφο, ο οποίος τον επισκέφθηκε σε μια κλινική στο ανατολικό Αϊντάχο, «απλώς κάθομαι στη βεράντα και κοιτάζω τα βουνά…».

Πηγή: in.gr

Κλεοπάτρα Γαβριηλίδου: 30 χρόνια χαρά-ζουμε δρόμο ενάντια στον καρκίνο του μαστού

Κατηγορία Πρόσωπα | Αναρτήθηκε 26-09-2018 09:41:53 am | από nskarmoutsos

30 χρόνια του Άλμα Ζωής, 30 χρόνια αγώνας κατά του καρκίνου του μαστού. Αγώνας ενημέρωσης για την πρόληψη αλλά και υποστήριξη των γυναικών με καρκίνο.  Με αφορμή τη σημαντική αυτή επέτειο των 30 χρόνων Άλμα Ζωής, καθώς και της επετείου των 10 χρόνων Greece Race for the Cure®, η πρόεδρος του Πανελλήνιου Συλλόγου Γυναικών με Καρκίνο Μαστού «Άλμα Ζωής», κα Κλεοπάτρα Γαβριηλίδου, μας μιλά για τη σημασία της πρόληψης για τον καρκίνο του μαστού, για τα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο Σύλλογος, ενώ, μιας κάνει μια μικρή αναδρομή στο τότε και το τώρα, του Συλλόγου.

Δέκα χρόνια τώρα διοργανώνεται με μεγάλη επιτυχία στην Ελλάδα το Greece Race for the Cure®. Θα θέλατε να μας μιλήσετε για τη διοργάνωση αυτή. Πώς ξεκίνησε, ποιοι είναι οι στόχοι της και τι βλέπετε για το μέλλον;

Πριν από 10 χρόνια, όταν για πρώτη φορά μας ζητήθηκε από την Αμερικανική Οργάνωση Susan G Komen να αναλάβουμε τη διοργάνωση του race for the Cure στην Ελλάδα, στην Αθήνα, δεν το σκεφτήκαμε καν γιατί ξέραμε ότι με δουλειά πολλή και με ακόμα περισσότερη αγάπη θα τα καταφέρναμε! Ο στόχος των 2.500-3.000 συμμετοχών ξεπεράστηκε κατά πολύ και έφτασε στις 5120. Κάθε χρόνο ο αριθμός αυτός μεγάλωνε πολύ με αποκορύφωμα το 2017 να φτάσει στις 36.651 ανθρώπους που ευαισθητοποιήθηκαν για τον καρκίνο του μαστού και κατέβηκαν στους δρόμους της Αθήνας. Βέβαια για το 2018 περιμένουμε πολύ περισσότερο κόσμο με στόχο να ακουστεί το μήνυμα ότι ο καρκίνος του μαστού, όταν βρεθεί στα πρώτα στάδια, ιάται κατά 96%. Αλλά επίσης και το μήνυμα της ζωής, που το δίνουμε εμείς οι γυναίκες με τα ροζ μπλουζάκια του αγώνα, οι πραγματικές survivors.

Βεβαίως θα συνεχίσουμε τον αγώνα μας ενάντια στον καρκίνο του μαστού με στόχο κάθε γυναίκα στην Ελλάδα να έχει την απαραίτητη ενημέρωση και να μπορεί να κάνει τις απαραίτητες προληπτικές της εξετάσεις, που μπορούν να της σώσουν τη ζωή.

Μια ακόμη σημαντική επέτειος η φετινή χρονιά αφού ο Πανελλήνιος Σύλλογος Γυναικών με Καρκίνο Μαστού «Άλμα Ζωής» κλείνει τα 30 χρόνια ζωής του. Ποιόν ήταν το όραμα και πως έγινε πραγματικότητα έτσι ώστε να αποκτήσει ο Σύλλογος σάρκα και οστά όπως λέμε στην καθομιλουμένη;

Ο Πανελλήνιος Σύλλογος Γυναικών με Καρκίνο Μαστού «Άλμα Ζωής» ιδρύθηκε το 1988 στον Πειραιά με την προτροπή και την στήριξη της κοινωνικής λειτουργού του Νοσοκομείου Μεταξά κ. Ιωσηφίνας Σκούρτα και μία ομάδα γυναικών που αναγνώρισαν πόσο σημαντική ήταν η δημιουργία ενός Συλλόγου από γυναίκες που είχαν βιώσει την ασθένεια και μπορούσαν στη συνέχεια να στηρίζουν αυτές που τώρα νοσούσαν.

Έκτοτε έχουν περάσει 30 χρόνια, ο Σύλλογος μεγάλωσε και μέσα από σταθερά, οργανωμένα προγράμματα έχει βοηθήσει χιλιάδες γυναίκες στην Ελλάδα. Μέσα στα χρόνια ίδρυσε, μάλιστα, ανεξάρτητους Συλλόγους και στην Πάτρα και τη Θεσσαλονίκη.

Επομένως το «Άλμα Ζωής» πέτυχε να μεταφέρει το μήνυμα για την πρόληψη και τη σημασία της έγκαιρης διάγνωσης του καρκίνου του μαστού, να «σπάσει» το ταμπού που κάποτε συνόδευε τον καρκίνο του μαστού και να στηρίξει ουσιαστικά τις γυναίκες που νοσούν και τις οικογένειές τους.

Βήμα – βήμα, όλοι μαζί, χαρά-ζουμε δρόμο ενάντια στον καρκίνο του μαστού!....είναι αυτό ένα από τα moto σας;

Πράγματι από το 2009, όταν για πρώτη φορά διοργανώσαμε το Greece Race for the Cure® μέχρι και σήμερα, με σταθερά βήματα χαράζουμε δρόμο ενάντια στον καρκίνο του μαστού.

Γνωρίζουμε πως στον αγώνα μας αυτό δεν είμαστε μόνες, πως όλοι μαζί, ο καθένας με τον δικό του τρόπο μπορούμε να συνεισφέρουμε και να κάνουμε τη διαφορά.

Σαν survivors γνωρίζουμε πως ο δρόμος μπορεί να μην είναι πάντα εύκολος, όμως εκείνη την ημέρα του αγώνα μας έχουμε χαρά, γιορτάζουμε τη ζωή μας, αυτή που κερδίσαμε και κερδίζουμε κάθε χρόνο. Γι’ αυτό φέτος διαλέξαμε το moto μας να αποτελείται από τις λέξεις «χαρά» και «ζούμε».

Τι ακριβώς κάνει ο Σύλλογος και πως μπορεί κάποιος να γίνει μέλος του;

Ο Σύλλογος αποτελείται από Γυναίκες που έχουν βιώσει την εμπειρία του καρκίνου του μαστού, άλλωστε αυτή είναι και η μοναδικότητά του, διότι όλα τα μέλη, οι εθελόντριες και τα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου είναι γυναίκες με καρκίνο μαστού.

Ο Σύλλογος παρέχει οργανωμένη αλληλοβοήθεια, ψυχοκοινωνική στήριξη, ενημέρωση των γυναικών για τον καρκίνο μαστού, τα δικαιώματά τους. Επίσης βασικός στόχος για το Σύλλογο είναι διεκδίκηση της ποιοτικής φροντίδας των ασθενών. Όλα τα προγράμματα του Συλλόγου παρέχονται δωρεάν.

Οποιαδήποτε γυναίκα βιώνει καρκίνο μαστού μπορεί να επικοινωνήσει με το Άλμα Ζωής, όλο το χρόνο.

Οι ανάγκες του Συλλόγου, δεδομένης της οικονομικής κρίσης και των σοβαρών προβλημάτων που βιώνουμε καθημερινά, ποιες είναι;

Η οικονομική κρίση δημιουργεί πολύ μεγάλα προβλήματα τόσο στις γυναίκες που νοσούν όσο και σε εκείνες που είναι υγιείς.

Εμείς σαν Σύλλογος είχαμε κάποια προγράμματα που μας έδιναν τη δυνατότητα να προσφέρουμε στις γυναίκες δωρεάν κάθε χρόνο εξετάσεις από εξειδικευμένους γιατρούς που προσφέρονταν εθελοντικά.

Τώρα με κάποιες τελευταίες μεταρρυθμίσεις παρατηρούμε πως η διοργάνωση τέτοιων δράσεων, όπως η πραγματοποίηση κλινικού ελέγχου μαστού γίνεται όλο και δυσκολότερη και απαιτεί όλο και περισσότερη γραφειοκρατία. Αντιλαμβανόμαστε πως υπάρχει ανάγκη εκ μέρους της Πολιτείας να ελέγχονται ενδελεχώς οι δράσεις πρόληψης, από την άλλη, αποτέλεσμα αυτής της κατάστασης είναι να καθυστερούν οι διαδικασίες και να μπαίνουν «εμπόδια» στην πραγματοποίηση ουσιαστικών δράσεων που βοηθούν τις γυναίκες και προάγουν την πρόληψη.

Επίσης, μεγάλο πρόβλημα αποτελεί για τις ασθενείς – μέλη μας η πρόσβαση σε νοσηλεία και σε θεραπείες στα Δημόσια Νοσοκομεία.

Πως μπορεί να βοηθήσει κανείς στο Σύλλογο;

Κάθε χρόνο, διοργανώνουμε τον Αγώνα Greece Race for the Cure®, ο οποίος είναι ένας μεγάλος αγώνας με μεγάλες ανάγκες σε εθελοντές. Αυτοί οι εθελοντές είναι κοντά μας είκοσι ημέρες για τον Σεπτέμβριο, ενώ είναι μαζί μας και την ημέρα του αγώνα. Καλούμε λοιπόν και φέτος εθελοντές άνδρες και γυναίκες που έχουν τη διάθεση να συνεισφέρουν και να βοηθήσουν στη διοργάνωση του αγώνα.

Παράλληλα, ο Σύλλογος υλοποιεί τα προγράμματά του βασιζόμενος αποκλειστικά σε χορηγίες, δωρεές και στις συνδρομές των μελών του. Συνεπώς, οποιαδήποτε συνεισφορά έχει ουσιαστική σημασία για την ψυχοκοινωνική στήριξη των γυναικών με καρκίνο μαστού, για την ενημέρωση και την προαγωγή της πρόληψης και έγκαιρης διάγνωσης. Να τονίσουμε, εδώ πως το «Άλμα Ζωής» υφίσταται διαχειριστικό έλεγχο από ορκωτούς ελεγκτές της εταιρείας Deloitte.

Από τα ταξίδια σας και τις επαφές σας με τους αντίστοιχους Συλλόγους σε άλλες χώρες, ποιες είναι οι διαφορές μας με αυτούς, που νομίζετε ότι υπερτερούν, αν υπερτερούν και τι θα μπορούσαμε να κάνουμε για να καλυτερεύσουν οι συνθήκες στη χώρα μας;

Τα ταξίδια μου και οι επαφές μου τόσα χρόνια σε διάφορες χώρες, μου δημιούργησαν τη βεβαιότητα ότι ελλείψει αρχείου νεοπλασιών, η Ελλάδα δεν μπορεί να σχεδιάσει και να υλοποιήσει προγράμματα που αφορούν στον καρκίνο του μαστού, πράγμα αδιανόητο για όλες τις υπόλοιπες χώρες.

Ο σχεδιασμός δράσεων για τις ανάγκες κάθε χώρας προϋποθέτει την ύπαρξη ενός αρχείου που δυστυχώς εμείς εν έτη 2018 ακόμη δεν έχουμε. Φυσικά κάτι τέτοιο δεν είναι απόρροια της οικονομικής κρίσης, γιατί έπρεπε αν το έχουμε πολλά - πολλά χρόνια πριν.

Πηγή: naftemporiki.gr

Κίνα: Πέθανε ο Νομπελίστας Φυσικής και «πατέρας» των οπτικών ινών Τσαρλς Κουέν Κάο

Κατηγορία Πρόσωπα | Αναρτήθηκε 25-09-2018 09:46:17 am | από nskarmoutsos

Ο Αγγλο-κινέζος μηχανικός και φυσικός Τσαρς Κουέν Κάο, πρωτοπόρα μορφή στις έρευνες στον τομέα των τηλεπικοινωνιών με βάση τις οπτικές ίνες και τιμημένος με Νόμπελ Φυσικής το 2009, έφυγε από τη ζωή την περασμένη Δευτέρα σε ηλικία 84 ετών. 

Ο Κάο ήταν επίτιμος καθηγητής Φυσικής στο Παν/μιο του Χονγκ Κονγκ.

Γεννημένος στη Σαγκάη στις 4 Νοεμβρίου 1933, μετά την αποφοίτησή του από το Imperial College του Λονδίνου ξεκινά από το 1963 να ασχολείται με τις οπτικές ίνες και να εργάζεται σε μεγάλες εταιρείες τηλεφωνίας κι επικοινωνιών. 

Πριν αφιερωθεί στην ακαδημαϊκή καριέρα στο Χονγκ Κονγκ, δούλεψε ως μηχανικός στη Standard Telecommunication Laboratories στο Χάρλοου και ήδη από τα τέλη της δεκαετίας του ’60 είχε αποδείξει την δυνατότητα μετάδοσης φωτεινών σημάτων με τη χρήση ινών από καθαρό γυαλί, αντί για τις ομοαξονικές δέσμες καλωδίων χαλκού. Η τεχνολογία των ινών υάλου αποτελεί το βασικό στοιχείο για τη μετάδοση πληροφοριών στο Ιντερνέτ.

Το 1966, ο Κάο αποδεικνύει μαζί με τον Τζορτζ Χόκαμ πως η υψηλή εξασθένηση του σήματος που μεταδίδεται μέσω των ινών αυτών δεν είναι τίποτε παραπάνω από μία συνέπεια της μη απόλυτης καθαρότητας του ίδιου του γυαλιού και πως η εξασθένηση αυτή δεν πρέπει να ξεπερνά το όριο των 20dB/χλμ προκειμένου ένα καλώδιο οπτικών ινών να θεωρηθεί κατάλληλο ώστε να χρησιμοποιηθεί στη μετάδοση τηλεφωνικών σημάτων.

Τα επόμενα χρόνια ο Κάο θα αναπτύξει ένα φασματόμετρο μεγάλης ευαισθησίας προκειμένου να μετράται η απώλεια των ρευστών κρυστάλλων quartz, που παράγονται βιομηχανικά. Μάλιστα μέσω αυτού απέδειξε πως με τη χρήση ενός τέτοιου βιομηχανικής παραγωγής κρυστάλλου, επιτυγχάνεται μείωση της εξασθένηση του σήματος μόλις στα 5 dB/χλμ.

Τα χρόνια που ο Κάο μελετούσε τις οπτικές ίνες, μόλις το 1% του φωτός κατόρθωνε να περάσει ανά 20 μέτρα ίνας, σήμερα το ποσοστό αυτό φθάνει το 95% του φωτός ανά χιλιόμετρο. Οι έρευνές του στις οπτικές ίνες και οι προοπτικές που άνοιξαν αυτές οι μελέτες του στον τομέα των τηλεπικοινωνιακών βάρυναν στην απόφαση της επιτροπής των Νόμπελ να τον τιμήσει με το αντίστοιχο βραβείο Φυσικής το 2009.

Πηγή: La Repubblica

Κοκκώνης Π. Ιωάννης (1795-1864)

Κατηγορία Πρόσωπα | Αναρτήθηκε 29-12-2011 10:07:34 am | Αναδημοσίευση 14-09-2012 | από nskarmoutsos

                          

Σαν σήμερα στις 14 Σεπτεμβρίου 1864 φεύγει από τη ζωή ο Ιωάννης Κοκκώνης, εκπαιδευτικός και παιδαγωγός μεγάλου κύρους.

Γεννήθηκε το 1795 στο Καστρί Αγίου Πέτρου (Κυνουρίας) άλλα μεγάλωσε στη Σμύρνη, όπου έμαθε και τα πρώτα γράμματα. Πήγε για λίγο στην Κωνσταντινούπολη, όπου εργάστηκε ως οικοδιδάσκαλος, και επέστρεψε στη Σμύρνη. Με την έκρηξη της Επανάστασης του ’21 ήρθε στην Ύδρα και αργότερα έφυγε για το Παρίσι (το 1824 βρίσκεται εκεί), όπου σπούδασε παιδαγωγικά στο πρότυπο του Παρισιού με διευθυντή τον Παιδαγωγό Ch. Sarasin. Tο 1829 επιστρέφει στην Ελλάδα και τίθεται στη διάθεση του Καποδίστρια. Έτσι, στις 18 Οκτωβρίου του ίδιου έτους ορίζεται μέλος της επί της Προπαιδείας Επιτροπής, καθώς και εισηγητής στην κρίση των Οδηγών της Αλληλοδιδακτικής. Το 1830 μεταφράζει τον «Οδηγό της Αλληλοδιδακτικής» του Sarasin, πού αποτέλεσε για πάρα πολλά χρόνια το διδακτικό όπλο των δημοδιδασκάλων, και τον Οκτώβριο του ιδίου χρόνου διορίζεται «επιθεωρητής των κατά την Πελοπόννησον εκπαιδευτικών καταστημάτων», θέση πού κράτησε ως τις αρχές τού 1832, οπότε και παραιτήθηκε «δια την πολιτικήν μεταβολήν»…συνέχεια

«Έφυγε» η Τούλα Ντούμου

Κατηγορία Πρόσωπα | Αναρτήθηκε 03-09-2018 09:30:58 pm | από nskarmoutsos

Χθες το πρωί απεβίωσε στην Κεντρική Κλινική Αθηνών, όπου νοσηλευόταν με πνευμονική ανεπάρκεια η συνδημότης μας από το Καστρί Τούλα Ντούμου, τέως υψηλόβαθμο στέλεχος του Υπουργείου Δικαιοσύνης. Η εκλιπούσα γεννήθηκε στο Καστρί το 1937, σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, μετεκπαιδεύτηκε σε επιστημονικά σεμινάρια, ενώ κατά τα έτη των σπουδών της υπήρξε στέλεχος του μεγάλου φοιτητικού κινήματος της γενιάς του «1-1-4».

Μετά τη συνταξιοδότησή της μαζί με τον σύζυγό της Νίκο Στάμο έχτισαν σπίτι στο Καστρί, όπου περνούσαν τους θερμούς μήνες του έτους, αποτελώντας δυο από τις πλέον αγαπητές φιγούρες της τοπικής κοινωνίας.

Η κηδεία της Τούλας Ντούμου θα γίνει αύριο Τρίτη, 4 Σεπτεμβρίου στην Εκκλησία του Αγίου Νικολάου Καστρίου και ώρα 13:00.

Του Κωνσταντίνου Φαρμασώνη

Πέθανε ο παπάς που είχε κηδέψει τον Καζαντζάκη – Είχε περάσει στρατοδικείο, τι έλεγε σε συνέντευξή του

Κατηγορία Πρόσωπα | Αναρτήθηκε 26-08-2018 09:32:21 am | από nskarmoutsos

Σε ηλικία 86 ετών έφυγε από τη ζωή ο παπα-Σταύρος Καρπαθιωτάκης. Ο ιερέας άφησε την τελευταία του πνοή στο σπίτι του στον Άι-Γιάννη Κνωσού, στο Ηράκλειο.

Πρόκειται για τον ιερέα που τέλεσε την κηδεία του Νίκου Καζαντζάκη το Νοέμβριο του 1957 και ο οποίος στη συνέχεια πέρασε από Στρατιωτικό Δικαστήριο.

Η κηδεία του ιερέα θα γίνει στις 12 το μεσημέρι της Κυριακής από τον Ιερό Ναό Αγίου Ιωάννη Κνωσού. 

Ο Σταύρος Καρπαθιωτάκης το Νοέμβριο του 1957 ήταν στρατιωτικός ιερέας και υπηρετούσε στο Ηράκλειο. Κι όπως είχε πει σε συνέντευξή του:

«Τον Νοέμβριο του 1957 ήμουνα στρατιώτης και παπάς και υπηρετούσα την θητεία μου στο Ηράκλειο. Μια μέρα πριν την κηδεία του Καζαντζάκη, ο διοικητής κάλεσε όλους τους στρατιωτικούς και έδωσε διαταγή να μην βγει κανείς έξω από το στρατόπεδο στις 5 Νοέμβριου. Οι αρχές και ο στρατός φοβόνταν μεγάλες φασαρίες, γιατί είχε έρθει εκκλησιαστική διαταγή να μην ταφεί ο Καζαντζάκης. Όταν θα το 'παιρναν χαμπάρι οι Κρητικοί θα έκαναν μεγάλες φασαρίες. Εγώ σαν παπάς ένιωσα πολύ άσχημα. Η συνείδηση μου με πείραζε πολύ. Ήμουν παπάς. Δεν άντεχα να πάρω στον λαιμό μου τέτοιο άδικο. Δεν μπορούσα να αρνηθώ τα ιερά μυστήρια σ' ένα βαφτισμένο Χριστιανό που δεν έκανε ποτέ κάτι ανήθικο η εγκληματικό. Όσο αφορά τα βιβλία του δεν είμαι εγώ άξιος να τον κρίνω. [...] Το 'σκασα κρυφά από τον στρατό την μέρα της κηδείας. Πήρα αθόρυβα τα ράσα μου και έτρεξα στον Μαρτινέγκο και τον έθαψα. [...] Όλοι νόμισαν ότι με έστειλε η εκκλησία να τον κηδέψω. Είχαν δει και τον Μητροπολίτη Ευγένιο στον Άγιο Μηνά. Δεν ήξερε κανείς τι γινόταν στα παρασκήνια! [...] Πέρασα από στρατιωτικό δικαστήριο και μπήκα φυλακή για έξι μήνες».

Πηγή: ekriti.gr

Σπύρος Σκούρας: ο πρώην πρόεδρος της 20th Century Fox

Κατηγορία Πρόσωπα | Αναρτήθηκε 28-01-2012 12:37:37 pm | Αναδημοσίευση 28-03-2013 | από nskarmoutsos

Ο Σπύρος Π. Σκούρας (28 Μαρτίου, 1893 – 16 Αυγούστου, 1971) ήταν ένας Αμερικανός, Ελληνικής καταγωγής, διευθυντικό στέλεχος σε κινηματογραφικές εταιρείες και πρόεδρος της 20th Century Fox από το 1942 έως και το 1962. Η προφορά του στα αγγλικά, όντας μετανάστης στην Αμερική από την Ελλάδα, ήταν τόσο διαβόητη ώστε ο Μπομπ Χόουπ είχε πει κάποτε "Ο Σπύρος είναι εδώ (σ.σ. στην Αμερική) 20 χρόνια αλλά ακούγεται σαν να έρχεται την επόμενη εβδομάδα". Ο Σκούρας στη μακρόχρονη καριέρα του επέβλεψε την παραγωγή ταινιών όπως η μυθική Κλεοπάτρα του 1963 αλλά και τη δημιουργία του οικιστικού συγκροτήματος Century City στο Λος Άντζελες της Καλιφόρνια.

Γεννημένος στο Σκουροχώρι Ηλείας, ο Σπύρος μαζί με τα αδέρφια του Κάρολο και Γεώργιο έφθασαν στο Σεντ Λιούις του Μισούρι το 1910. Ήταν 3 από τα 10 παιδιά της οικογένειας ενός φτωχού βοσκού που κατάφεραν σε λίγα χρόνια να αναρριχηθούν στις διευθυντικές θέσεις των μεγαλύτερων στούντιο του Χόλυγουντ.

Ξεκίνησαν να δουλεύουν σαν σερβιτόροι και μπάρμεν σε ξενοδοχεία και ζώντας με στερήσεις κατάφεραν να μαζέψουν μέχρι το 1914 οικονομίες 3,500 δολαρίων τις οποίες επένδυσαν από κοινού με δυο ακόμα Έλληνες στην κατασκευή ενός κινηματογράφου. Τον ονόμασαν "Olympia" και σε λίγο καιρό ακολούθησαν οι εξαγορές και άλλων αιθουσών μέχρι του σημείου που είχαν στην κατοχή τους όλους τους κινηματογράφους του Σαντ Λιούις. Το όνειρο τους για την κατασκευή ενός παγκοσμίου κλάσεως κτιριακού συγκροτήματος με κινηματογράφους υλοποιήθηκε με την κατασκευή του "Ambassador", μια επένδυση 5,5 εκατομμυρίων δολαρίων, το 1926. Το 1929 πούλησαν την αλυσίδα των κινηματογράφων στη Warner Bros. για να καταλάβουν διευθυντικές θέσεις σε κινηματογραφικές εταιρείες.

Το 1932 οι αδελφοί Σκούρα είχαν τη διεύθυνση 500 και πλέον αιθουσών της αλυσίδας Fox-West Coast. Ο Σπύρος βοήθησε στην συγχώνευση της Fox με τη 20th Century το 1935 και ανέλαβε τα ηνία του νέου στούντιο το 1942. Στη διάρκεια της 20ετούς θητείας του προσπάθησε να σώσει την παραπαίουσα βιομηχανία του κινηματογράφου από την επέλαση της τηλεόρασης. Το μότο της 20th Century Fox "Movies are Better than Ever" (οι Ταινίες είναι Καλύτερες από Ποτέ) απέκτησε σάρκα και οστά όταν ο Σπύρος Σκούρας παρουσίασε το σύστημα ευρείας εικόνας Σινεμασκόπ στην πρωτοποριακή για την εποχή της ταινία Ο Χιτών. Το νέο σύστημα εικόνας θεωρήθηκε από πολλούς σαν το φιλί της ζωής στο σινεμά και ένα σημαντικότατο όπλο στη μάχη με την τηλεόραση.

Η αποπομπή του από την προεδρία της εταιρείας έγινε ύστερα από τους οικονομικούς κλυδωνισμούς που προκάλεσε η παταγώδης αποτυχία της ταινίας Κλεοπάτρα. Έμεινε στην εταιρία σαν πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου, αλλά με μειωμένες αρμοδιότητες, μέχρι το 1969. Πέθανε από καρδιακή προσβολή το 1971 σε ηλικία 78 ετών…συνέχεια

Βαγγέλης Κούκλης

Κώστας Βίρβος, ο ποιητής του λαϊκού τραγουδιού

Κατηγορία Πρόσωπα | Αναρτήθηκε 08-08-2015 08:39:20 am | από nskarmoutsos

Κορυφαίος λαϊκός στιχουργός ο Κώστας Βίρβος, (Τρίκαλα Θεσαλίας, 29 Μαρτίου 1926 - Παλαιό Φάληρο, 6 Αυγούστου 2015). 

Η τελευταία του συνέντευξη στην Κρυσταλία Πατούλη που δημοσιεύτηκε τον περασμένο Μάιο στο Tvxs.gr, δόθηκε λίγο πριν από το ισχυρό εγκεφαλικό επεισόδιο που υπέστη. Όπως μας είχε ενημερώσει τότε η κόρη του Μαρία Βίρβου: «Έχει νοσηλευθεί τρεις φορές σε νοσοκομεία, και παρ’ όλες τις απαισιόδοξες προβλέψεις των γιατρών, ευτυχώς έχει αρχίσει να πηγαίνει πολύ καλύτερα. Έδωσε μεγάλη μάχη αλλά είναι από τους ανθρώπους που ξέρουν να αγωνίζονται! Τραγουδούσε μόνος του στο νοσοκομείο το Εγώ δεν ζω γονατιστός, κι έπαιρνε δύναμη από τους δικούς του στίχους. Κι όταν κάποια στιγμή είχε χάσει την επαφή με το περιβάλλον, ήρθε στο νοσοκομείο ο Γιώργος Μαργαρίτης (Τρικαλινός κι αυτός) και του το τραγούδησε δυνατά δίπλα στο κρεβάτι του. Μαζεύτηκαν όλοι γύρω τους, ασθενείς, γιατροί, επισκέπτες, νοσοκόμες, και από εκείνη την ώρα άρχισε να βρίσκει πάλι τον εαυτό του! Σαν να πέρασε το τραγούδι μέσα του και τον έκανε καλα!»

Σ' αυτήν την τελευταία του συνέντευξη ο ίδιος θα έλεγε: «Ποιο τραγούδι θα αφιέρωνα σήμερα στους Έλληνες; Το «Εγώ δε ζω γονατιστός». Τη Γερακίνα…»

"Η εμφάνισή του στο χώρο του τραγουδιού στα τέλη της δεκαετίας του '40, και η καταλυτική παρουσία του σε αυτήν του '50 όπως και στη συνέχεια, έδωσε στην ιδιότητα του στιχουργού την υπόσταση και το κύρος που δικαιούται. Ο Βίρβος με την παιδεία, τον όγκο και την αξία της τέχνης του αλλά και τον αγωνιστικό του χαρακτήρα τοποθέτησε τον στιχουργό τουλάχιστον σε ίδια θέση και μοίρα με τον συνθέτη, και με την οπτική και την τεχνοτροπία του, την λυρική αλλά βαθιά ρεαλιστική γραφή του σηματοδότησε τις εξελίξεις στο ορθόδοξο λαϊκό τραγούδι με σημαδιακό και καίριο τρόπο [...] ο τρόπος που κινήθηκε, η συνέπεια και συνέχεια του και τα ξεκάθαρα καταγραμμένα αποτελέσματά του, τον χρίζουν ως τον πρώτο - χρονικά, ποσοτικά, ποιοτικά - επαγγελματία στιχουργό στο λαϊκό τραγούδι» Κώστας Μπαλαχούτης 

«Ο Βίρβος είναι ένα απ’ τα μεγάλα κλαριά στο δένδρο της ελληνικής μουσικής. Είναι ο λαϊκός ποιητής που έγραψε χιλιάδες τραγούδια. Πολλοί από μας κι από σας ασφαλώς δεν θα ξέρετε ότι τα τραγούδια που έχετε αγαπήσει, έχετε τραγουδήσει, και για τα οποία έχετε συγκινηθεί, έχετε κλάψει, έχετε πονέσει, έχετε ελπίσει, είναι δικοί του οι στίχοι. Έχει συνεργαστεί με όλους σχεδόν, τους πιο μεγάλους, τους πιο κλασικούς συνθέτες της λαϊκής μας μουσικής» Μίκης Θεοδωράκης

«Ο Βίρβος πήρε το λαϊκό τραγούδι από το μισοσκόταδο των υπογείων και το περιθώριο, και με τα φτερά της μουσικής του Τσιτσάνη και του Καλδάρα το άπλωσε σε πολιτείες και σε χωριά, σε λιμάνια και φάμπρικες, σε γειτονιές και στρατόπεδα, κάνοντάς το τραγούδι ολόκληρου του ελληνικού λαού» Λευτέρης Παπαδόπουλος

Η παρακαταθήκη του καθοριστική για το ελληνικό τραγούδι με εκατοντάδες επιτυχίες σε όλο το εύρος και το φάσμα των ειδών.

Συνεργάστηκε με τον αφρό των συνθετών σχεδόν όλων των γενεών, ενώ οι μεγαλύτεροι έλληνες τραγουδιστές ερμήνευσαν κομμάτια του.

Ο Κώστας Βίρβος γεννήθηκε στα Τρίκαλα στις 29 Μαρτίου 1926. Ο πατέρας του, πλούσιος τυρέμπορας, τον στέλνει στην Κοργιαλένειο Σχολή. Τελειώνοντας το γυμνάσιο το 1943 κατεβαίνει στην Αθήνα και φοιτά στην Πάντειο. Ο ίδιος σύμφωνα με διηγήσεις του έγραφε στιχάκια από νωρίς, αλλά ήθελε να γίνει σκηνοθέτης μιας και του άρεσε ιδιαίτερα το θέατρο.

Το 1943 περνάει στις γραμμές της Εθνικής Αντίστασης ως μέλος του ΕΑΜ. Το Μάρτη του '44 συλλαμβάνεται και βασανίζεται, γιατί έγραφε συνθήματα στους τοίχους για την τότε κυβέρνηση του βουνού. Ο πατέρας του με 800 χρυσές λίρες τον απελευθερώνει και έπειτα φεύγει για το βουνό, όπου εκεί συναντά και τον Άρη Βελουχιώτη. Εργάστηκε ως δημόσιος υπάλληλος απ' το 1954 έως το 1985. Είχε δυο κόρες.

Τα πρώτα του στιχάκια τα δίνει στον Απόστολο Καλδάρα, με τον οποίο γνωρίζονταν από μικροί. Το πρώτο στιχούργημα του λέγεται "Ο φαντάρος" {ανέκδοτο τραγούδι του 1947}, που αν και μελοποιήθηκε αρχικά από τον Β. Τσιτσάνη και αργότερα από τον Α. Καλδάρα δε γραμμοφωνήθηκε, λόγω εμφυλίου και παρά το εμφανές μήνυμα της συμφιλίωσης, ("μα ο φαντάρος δεν παραπονιέται/ κι έχει ελπίδα μέσα στην καρδιά/ πως θα γυρίσει πάλι στους δικούς του/ τα χέρια όταν δώσουμε ξανά").

Το πρώτο τραγούδι που έγινε ευρύτερα γνωστό ήταν το «Να το βρεις από άλλη» σε μουσική Καλδάρα και ερμηνευτές τους Σούλα Καλφοπούλου και Μάρκο Βαμβακάρη (1948). Έχει γράψει πάνω από 2000 τραγούδια, λαϊκά, έντεχνα, μέχρι και παραδοσιακού ύφους με κοινωνικό και πολιτικό, άμεσο ή έμμεσο, περιεχόμενο.

Άλλα σημαντικά του τραγούδια είναι: «Της γερακίνας γιος», «Το καράβι», «Δε θέλω να μου δέσετε τα μάτια», «Κοιμήσου αγγελούδι μου», «Μια παλιά ιστορία», «Καταχνιά», «Πάρε τα χνάρια μου», «Ρίξε μια ζαριά καλή», «Περιπλανώμενη ζωή», «Ο αρκουδιάρης», «Ανέβα στο τραπέζι μου», «Γεννήθηκα για να πονώ», «Ζαΐρα», «Λίγα ψίχουλα αγάπης», «Το διαβατήριο», «Το κουρασμένο βήμα σου», «Φύγε κι άσε με», «Εγώ ποτέ δεν αγαπώ», «Είμαι ένα κορμί χαμένο», «Η σκιά μου κι εγώ», «Στις φάμπρικες της Γερμανίας», «Γιατί να γίνω μάνα», «Ένα όμορφο αμάξι με δυο άλογα», «Μακριά μου να φύγεις», «Νυχτερίδες κι αράχνες», «Στου Μπελαμή το ουζερί», «Πες μου γιατί», «Το ράκος», «Ο κυρ-Θάνος πέθανε», «Φύγε κι άσε με» «Εγνατίας 406», «Σάντα Μαρία», «Θαλασσόλυκος Νικόλας», «Θα κάνω ντου βρε πονηρή», «Λυπάμαι», «Σε ικετεύω», «Ψύλλοι στ΄ αυτιά μου»,  «Γιατί πονάς και βασανίζεσαι», «Τα χρυσά κλειδιά», «Γιατί θες να φύγεις», «Το κουρασμένο βήμα σου», «Σου ‘χω έτοιμη συγγνώμη», «Άγια Κυριακή», «Ένας ξύλινος σταυρός», «Το παζάρι», «Ίσως», κ.ά..

Το πέρασμά του και στους ολοκληρωμένους κύκλους τραγουδιών έγινε με το άσμα "Καταχνιά" του Χρήστου Λεοντή, με το «Α-Ω», σε μουσική Μπιθικώτση, το «Θάλασσα, πικροθάλασσα», σε μουσική Μίμη Πλέσσα και πλήθος άλλων.

Στους στίχους του αποτυπώνονται κυρίως τα πολιτικά και κοινωνικά θέματα της εποχής του, όπως για παράδειγμα η ξενιτιά και η μετανάστευση (π.χ. «Στις φάμπρικες της Γερμανίας». Η τραγωδία της Κύπρου και οι αγώνες του κυπριακού λαού, επίσης, θα καταγραφούν στα τραγούδια του («Ένας ξύλινος σταυρός», «Το αίμα νερό δε γίνεται», «Η κύπρος είναι ελληνική».

Ένα από τα πιο σημαντικά του έργα είναι ο Θεσσαλικός Κύκλος σε μουσική τού Γιάννη Μαρκόπουλου.

Έχει εκδώσει τα εξής βιβλία:

"Μια ζωή τραγούδια - αυτοβιογραφία" (1985, εκδόσεις Ντέφι),
"Λαϊκή στιχουργική ανθολογία" (1989, εκδόσεις Αναστασακη),
"Πράσινα βουνά και χρυσαφένιοι κάμποι. Παραδοσιακά, λαογραφικά, σατιρικά τραγούδια - γεγονότα" (1998)

Πολλοί στίχοι από τραγούδια του βασίζονται στις εμπειρίες του Βίρβου από την Κατοχή, όταν τον συνέλαβαν το 1944 και μπήκε στην απομόνωση. Ο ίδιος αφηγείται: «Το ίδιο βράδυ με έριξαν στο απομονωτήριο. Εκεί ήταν κι ένας άλλος. Πονούσα σε όλο μου το κορμί. Ήμουν δεμένος στο κεφάλι σαν χότζας. Έχω ένα σημάδι 57 χρόνια εδώ στο κεφάλι από βούρδουλα που κατέληγε σε σφαιρίδιο. Μέσα εκεί υπήρχε ένα κούτσουρο. Του είπα "Σε παρακαλώ να ξαπλώσεις στο κούτσουρο κι εγώ πάνω στο σώμα σου». Έτσι έγινε. Σηκωνόμασταν την νύχτα να ξεμουδιάσουμε. Δεν κράτησε πολύ. Δυο μερόνυχτα. Αυτό είναι το αναπαυτικότερο κρεβάτι που κοιμήθηκα ποτέ. Απ' αυτό εμπνεύστηκα το "ούτε στρώμα να πλαγιάσω, ούτε φως για να διαβάσω" που γράφω στη "Γερακίνα". Στη φυλακή άρχισα να γράφω την "Καταχνιά" σαν ποίηση».

---
ΚΩΣΤΑΣ ΒΙΡΒΟΣ

Μάρτιος, Τρίκαλα αρχίζει η ιστορία
Και βρίσκει μπάρκο το χαμένο μου κορμί
Σε ένα πλοίο που το λεν Σάντα Μαρία
Κι έχει λιμάνι το ουζερί του Μπελαμή

Πόλεμος, φτώχεια, προσφυγιά και ανταρσία
Σύλληψη ένα επί δύο το κελί
Με το μπατίρη το Λουκά στην Εγνατία
Μια στεναχώρια κι ούτε μια ζαριά καλή

Μα εγώ δε ζω γονατιστός
Είμαι ο τόπος μου φτυστός
Και οι ψυχές του
Που όταν πέφτει καταχνιά
Κάνουν τον πόνο τους πενιά
Και ρίχνουν τις στροφές τους

Ένας απόκληρος επί διαταράξει
Απ' την καρδιά μου δίνω τα χρυσά κλειδιά
Τα δίνω όλα κι ό,τι βρέξει ας κατεβάσει
Έξω από τ' άδικο και κάθε ξενιτιά

Στίχοι: Λίνα Δημοπούλου
Μουσική: Μιχάλης Κουμπιός

Πηγή: tvxs.gr

Προηγούμενες αναρτήσεις