Παράλιο Άστρος
logo: Το Άστρος της Θαλάσσης
Αναζήτηση Go

Κοκκώνης Π. Ιωάννης (1795-1864)

Κατηγορία Πρόσωπα | Αναρτήθηκε 29-12-2011 10:07:34 am | Αναδημοσίευση 14-09-2012 | από nskarmoutsos

                          

Σαν σήμερα στις 14 Σεπτεμβρίου 1864 φεύγει από τη ζωή ο Ιωάννης Κοκκώνης, εκπαιδευτικός και παιδαγωγός μεγάλου κύρους.

Γεννήθηκε το 1795 στο Καστρί Αγίου Πέτρου (Κυνουρίας) άλλα μεγάλωσε στη Σμύρνη, όπου έμαθε και τα πρώτα γράμματα. Πήγε για λίγο στην Κωνσταντινούπολη, όπου εργάστηκε ως οικοδιδάσκαλος, και επέστρεψε στη Σμύρνη. Με την έκρηξη της Επανάστασης του ’21 ήρθε στην Ύδρα και αργότερα έφυγε για το Παρίσι (το 1824 βρίσκεται εκεί), όπου σπούδασε παιδαγωγικά στο πρότυπο του Παρισιού με διευθυντή τον Παιδαγωγό Ch. Sarasin. Tο 1829 επιστρέφει στην Ελλάδα και τίθεται στη διάθεση του Καποδίστρια. Έτσι, στις 18 Οκτωβρίου του ίδιου έτους ορίζεται μέλος της επί της Προπαιδείας Επιτροπής, καθώς και εισηγητής στην κρίση των Οδηγών της Αλληλοδιδακτικής. Το 1830 μεταφράζει τον «Οδηγό της Αλληλοδιδακτικής» του Sarasin, πού αποτέλεσε για πάρα πολλά χρόνια το διδακτικό όπλο των δημοδιδασκάλων, και τον Οκτώβριο του ιδίου χρόνου διορίζεται «επιθεωρητής των κατά την Πελοπόννησον εκπαιδευτικών καταστημάτων», θέση πού κράτησε ως τις αρχές τού 1832, οπότε και παραιτήθηκε «δια την πολιτικήν μεταβολήν»…συνέχεια

«Έφυγε» η Τούλα Ντούμου

Κατηγορία Πρόσωπα | Αναρτήθηκε 03-09-2018 09:30:58 pm | από nskarmoutsos

Χθες το πρωί απεβίωσε στην Κεντρική Κλινική Αθηνών, όπου νοσηλευόταν με πνευμονική ανεπάρκεια η συνδημότης μας από το Καστρί Τούλα Ντούμου, τέως υψηλόβαθμο στέλεχος του Υπουργείου Δικαιοσύνης. Η εκλιπούσα γεννήθηκε στο Καστρί το 1937, σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, μετεκπαιδεύτηκε σε επιστημονικά σεμινάρια, ενώ κατά τα έτη των σπουδών της υπήρξε στέλεχος του μεγάλου φοιτητικού κινήματος της γενιάς του «1-1-4».

Μετά τη συνταξιοδότησή της μαζί με τον σύζυγό της Νίκο Στάμο έχτισαν σπίτι στο Καστρί, όπου περνούσαν τους θερμούς μήνες του έτους, αποτελώντας δυο από τις πλέον αγαπητές φιγούρες της τοπικής κοινωνίας.

Η κηδεία της Τούλας Ντούμου θα γίνει αύριο Τρίτη, 4 Σεπτεμβρίου στην Εκκλησία του Αγίου Νικολάου Καστρίου και ώρα 13:00.

Του Κωνσταντίνου Φαρμασώνη

Πέθανε ο παπάς που είχε κηδέψει τον Καζαντζάκη – Είχε περάσει στρατοδικείο, τι έλεγε σε συνέντευξή του

Κατηγορία Πρόσωπα | Αναρτήθηκε 26-08-2018 09:32:21 am | από nskarmoutsos

Σε ηλικία 86 ετών έφυγε από τη ζωή ο παπα-Σταύρος Καρπαθιωτάκης. Ο ιερέας άφησε την τελευταία του πνοή στο σπίτι του στον Άι-Γιάννη Κνωσού, στο Ηράκλειο.

Πρόκειται για τον ιερέα που τέλεσε την κηδεία του Νίκου Καζαντζάκη το Νοέμβριο του 1957 και ο οποίος στη συνέχεια πέρασε από Στρατιωτικό Δικαστήριο.

Η κηδεία του ιερέα θα γίνει στις 12 το μεσημέρι της Κυριακής από τον Ιερό Ναό Αγίου Ιωάννη Κνωσού. 

Ο Σταύρος Καρπαθιωτάκης το Νοέμβριο του 1957 ήταν στρατιωτικός ιερέας και υπηρετούσε στο Ηράκλειο. Κι όπως είχε πει σε συνέντευξή του:

«Τον Νοέμβριο του 1957 ήμουνα στρατιώτης και παπάς και υπηρετούσα την θητεία μου στο Ηράκλειο. Μια μέρα πριν την κηδεία του Καζαντζάκη, ο διοικητής κάλεσε όλους τους στρατιωτικούς και έδωσε διαταγή να μην βγει κανείς έξω από το στρατόπεδο στις 5 Νοέμβριου. Οι αρχές και ο στρατός φοβόνταν μεγάλες φασαρίες, γιατί είχε έρθει εκκλησιαστική διαταγή να μην ταφεί ο Καζαντζάκης. Όταν θα το 'παιρναν χαμπάρι οι Κρητικοί θα έκαναν μεγάλες φασαρίες. Εγώ σαν παπάς ένιωσα πολύ άσχημα. Η συνείδηση μου με πείραζε πολύ. Ήμουν παπάς. Δεν άντεχα να πάρω στον λαιμό μου τέτοιο άδικο. Δεν μπορούσα να αρνηθώ τα ιερά μυστήρια σ' ένα βαφτισμένο Χριστιανό που δεν έκανε ποτέ κάτι ανήθικο η εγκληματικό. Όσο αφορά τα βιβλία του δεν είμαι εγώ άξιος να τον κρίνω. [...] Το 'σκασα κρυφά από τον στρατό την μέρα της κηδείας. Πήρα αθόρυβα τα ράσα μου και έτρεξα στον Μαρτινέγκο και τον έθαψα. [...] Όλοι νόμισαν ότι με έστειλε η εκκλησία να τον κηδέψω. Είχαν δει και τον Μητροπολίτη Ευγένιο στον Άγιο Μηνά. Δεν ήξερε κανείς τι γινόταν στα παρασκήνια! [...] Πέρασα από στρατιωτικό δικαστήριο και μπήκα φυλακή για έξι μήνες».

Πηγή: ekriti.gr

Σπύρος Σκούρας: ο πρώην πρόεδρος της 20th Century Fox

Κατηγορία Πρόσωπα | Αναρτήθηκε 28-01-2012 12:37:37 pm | Αναδημοσίευση 28-03-2013 | από nskarmoutsos

Ο Σπύρος Π. Σκούρας (28 Μαρτίου, 1893 – 16 Αυγούστου, 1971) ήταν ένας Αμερικανός, Ελληνικής καταγωγής, διευθυντικό στέλεχος σε κινηματογραφικές εταιρείες και πρόεδρος της 20th Century Fox από το 1942 έως και το 1962. Η προφορά του στα αγγλικά, όντας μετανάστης στην Αμερική από την Ελλάδα, ήταν τόσο διαβόητη ώστε ο Μπομπ Χόουπ είχε πει κάποτε "Ο Σπύρος είναι εδώ (σ.σ. στην Αμερική) 20 χρόνια αλλά ακούγεται σαν να έρχεται την επόμενη εβδομάδα". Ο Σκούρας στη μακρόχρονη καριέρα του επέβλεψε την παραγωγή ταινιών όπως η μυθική Κλεοπάτρα του 1963 αλλά και τη δημιουργία του οικιστικού συγκροτήματος Century City στο Λος Άντζελες της Καλιφόρνια.

Γεννημένος στο Σκουροχώρι Ηλείας, ο Σπύρος μαζί με τα αδέρφια του Κάρολο και Γεώργιο έφθασαν στο Σεντ Λιούις του Μισούρι το 1910. Ήταν 3 από τα 10 παιδιά της οικογένειας ενός φτωχού βοσκού που κατάφεραν σε λίγα χρόνια να αναρριχηθούν στις διευθυντικές θέσεις των μεγαλύτερων στούντιο του Χόλυγουντ.

Ξεκίνησαν να δουλεύουν σαν σερβιτόροι και μπάρμεν σε ξενοδοχεία και ζώντας με στερήσεις κατάφεραν να μαζέψουν μέχρι το 1914 οικονομίες 3,500 δολαρίων τις οποίες επένδυσαν από κοινού με δυο ακόμα Έλληνες στην κατασκευή ενός κινηματογράφου. Τον ονόμασαν "Olympia" και σε λίγο καιρό ακολούθησαν οι εξαγορές και άλλων αιθουσών μέχρι του σημείου που είχαν στην κατοχή τους όλους τους κινηματογράφους του Σαντ Λιούις. Το όνειρο τους για την κατασκευή ενός παγκοσμίου κλάσεως κτιριακού συγκροτήματος με κινηματογράφους υλοποιήθηκε με την κατασκευή του "Ambassador", μια επένδυση 5,5 εκατομμυρίων δολαρίων, το 1926. Το 1929 πούλησαν την αλυσίδα των κινηματογράφων στη Warner Bros. για να καταλάβουν διευθυντικές θέσεις σε κινηματογραφικές εταιρείες.

Το 1932 οι αδελφοί Σκούρα είχαν τη διεύθυνση 500 και πλέον αιθουσών της αλυσίδας Fox-West Coast. Ο Σπύρος βοήθησε στην συγχώνευση της Fox με τη 20th Century το 1935 και ανέλαβε τα ηνία του νέου στούντιο το 1942. Στη διάρκεια της 20ετούς θητείας του προσπάθησε να σώσει την παραπαίουσα βιομηχανία του κινηματογράφου από την επέλαση της τηλεόρασης. Το μότο της 20th Century Fox "Movies are Better than Ever" (οι Ταινίες είναι Καλύτερες από Ποτέ) απέκτησε σάρκα και οστά όταν ο Σπύρος Σκούρας παρουσίασε το σύστημα ευρείας εικόνας Σινεμασκόπ στην πρωτοποριακή για την εποχή της ταινία Ο Χιτών. Το νέο σύστημα εικόνας θεωρήθηκε από πολλούς σαν το φιλί της ζωής στο σινεμά και ένα σημαντικότατο όπλο στη μάχη με την τηλεόραση.

Η αποπομπή του από την προεδρία της εταιρείας έγινε ύστερα από τους οικονομικούς κλυδωνισμούς που προκάλεσε η παταγώδης αποτυχία της ταινίας Κλεοπάτρα. Έμεινε στην εταιρία σαν πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου, αλλά με μειωμένες αρμοδιότητες, μέχρι το 1969. Πέθανε από καρδιακή προσβολή το 1971 σε ηλικία 78 ετών…συνέχεια

Βαγγέλης Κούκλης

Κώστας Βίρβος, ο ποιητής του λαϊκού τραγουδιού

Κατηγορία Πρόσωπα | Αναρτήθηκε 08-08-2015 08:39:20 am | από nskarmoutsos

Κορυφαίος λαϊκός στιχουργός ο Κώστας Βίρβος, (Τρίκαλα Θεσαλίας, 29 Μαρτίου 1926 - Παλαιό Φάληρο, 6 Αυγούστου 2015). 

Η τελευταία του συνέντευξη στην Κρυσταλία Πατούλη που δημοσιεύτηκε τον περασμένο Μάιο στο Tvxs.gr, δόθηκε λίγο πριν από το ισχυρό εγκεφαλικό επεισόδιο που υπέστη. Όπως μας είχε ενημερώσει τότε η κόρη του Μαρία Βίρβου: «Έχει νοσηλευθεί τρεις φορές σε νοσοκομεία, και παρ’ όλες τις απαισιόδοξες προβλέψεις των γιατρών, ευτυχώς έχει αρχίσει να πηγαίνει πολύ καλύτερα. Έδωσε μεγάλη μάχη αλλά είναι από τους ανθρώπους που ξέρουν να αγωνίζονται! Τραγουδούσε μόνος του στο νοσοκομείο το Εγώ δεν ζω γονατιστός, κι έπαιρνε δύναμη από τους δικούς του στίχους. Κι όταν κάποια στιγμή είχε χάσει την επαφή με το περιβάλλον, ήρθε στο νοσοκομείο ο Γιώργος Μαργαρίτης (Τρικαλινός κι αυτός) και του το τραγούδησε δυνατά δίπλα στο κρεβάτι του. Μαζεύτηκαν όλοι γύρω τους, ασθενείς, γιατροί, επισκέπτες, νοσοκόμες, και από εκείνη την ώρα άρχισε να βρίσκει πάλι τον εαυτό του! Σαν να πέρασε το τραγούδι μέσα του και τον έκανε καλα!»

Σ' αυτήν την τελευταία του συνέντευξη ο ίδιος θα έλεγε: «Ποιο τραγούδι θα αφιέρωνα σήμερα στους Έλληνες; Το «Εγώ δε ζω γονατιστός». Τη Γερακίνα…»

"Η εμφάνισή του στο χώρο του τραγουδιού στα τέλη της δεκαετίας του '40, και η καταλυτική παρουσία του σε αυτήν του '50 όπως και στη συνέχεια, έδωσε στην ιδιότητα του στιχουργού την υπόσταση και το κύρος που δικαιούται. Ο Βίρβος με την παιδεία, τον όγκο και την αξία της τέχνης του αλλά και τον αγωνιστικό του χαρακτήρα τοποθέτησε τον στιχουργό τουλάχιστον σε ίδια θέση και μοίρα με τον συνθέτη, και με την οπτική και την τεχνοτροπία του, την λυρική αλλά βαθιά ρεαλιστική γραφή του σηματοδότησε τις εξελίξεις στο ορθόδοξο λαϊκό τραγούδι με σημαδιακό και καίριο τρόπο [...] ο τρόπος που κινήθηκε, η συνέπεια και συνέχεια του και τα ξεκάθαρα καταγραμμένα αποτελέσματά του, τον χρίζουν ως τον πρώτο - χρονικά, ποσοτικά, ποιοτικά - επαγγελματία στιχουργό στο λαϊκό τραγούδι» Κώστας Μπαλαχούτης 

«Ο Βίρβος είναι ένα απ’ τα μεγάλα κλαριά στο δένδρο της ελληνικής μουσικής. Είναι ο λαϊκός ποιητής που έγραψε χιλιάδες τραγούδια. Πολλοί από μας κι από σας ασφαλώς δεν θα ξέρετε ότι τα τραγούδια που έχετε αγαπήσει, έχετε τραγουδήσει, και για τα οποία έχετε συγκινηθεί, έχετε κλάψει, έχετε πονέσει, έχετε ελπίσει, είναι δικοί του οι στίχοι. Έχει συνεργαστεί με όλους σχεδόν, τους πιο μεγάλους, τους πιο κλασικούς συνθέτες της λαϊκής μας μουσικής» Μίκης Θεοδωράκης

«Ο Βίρβος πήρε το λαϊκό τραγούδι από το μισοσκόταδο των υπογείων και το περιθώριο, και με τα φτερά της μουσικής του Τσιτσάνη και του Καλδάρα το άπλωσε σε πολιτείες και σε χωριά, σε λιμάνια και φάμπρικες, σε γειτονιές και στρατόπεδα, κάνοντάς το τραγούδι ολόκληρου του ελληνικού λαού» Λευτέρης Παπαδόπουλος

Η παρακαταθήκη του καθοριστική για το ελληνικό τραγούδι με εκατοντάδες επιτυχίες σε όλο το εύρος και το φάσμα των ειδών.

Συνεργάστηκε με τον αφρό των συνθετών σχεδόν όλων των γενεών, ενώ οι μεγαλύτεροι έλληνες τραγουδιστές ερμήνευσαν κομμάτια του.

Ο Κώστας Βίρβος γεννήθηκε στα Τρίκαλα στις 29 Μαρτίου 1926. Ο πατέρας του, πλούσιος τυρέμπορας, τον στέλνει στην Κοργιαλένειο Σχολή. Τελειώνοντας το γυμνάσιο το 1943 κατεβαίνει στην Αθήνα και φοιτά στην Πάντειο. Ο ίδιος σύμφωνα με διηγήσεις του έγραφε στιχάκια από νωρίς, αλλά ήθελε να γίνει σκηνοθέτης μιας και του άρεσε ιδιαίτερα το θέατρο.

Το 1943 περνάει στις γραμμές της Εθνικής Αντίστασης ως μέλος του ΕΑΜ. Το Μάρτη του '44 συλλαμβάνεται και βασανίζεται, γιατί έγραφε συνθήματα στους τοίχους για την τότε κυβέρνηση του βουνού. Ο πατέρας του με 800 χρυσές λίρες τον απελευθερώνει και έπειτα φεύγει για το βουνό, όπου εκεί συναντά και τον Άρη Βελουχιώτη. Εργάστηκε ως δημόσιος υπάλληλος απ' το 1954 έως το 1985. Είχε δυο κόρες.

Τα πρώτα του στιχάκια τα δίνει στον Απόστολο Καλδάρα, με τον οποίο γνωρίζονταν από μικροί. Το πρώτο στιχούργημα του λέγεται "Ο φαντάρος" {ανέκδοτο τραγούδι του 1947}, που αν και μελοποιήθηκε αρχικά από τον Β. Τσιτσάνη και αργότερα από τον Α. Καλδάρα δε γραμμοφωνήθηκε, λόγω εμφυλίου και παρά το εμφανές μήνυμα της συμφιλίωσης, ("μα ο φαντάρος δεν παραπονιέται/ κι έχει ελπίδα μέσα στην καρδιά/ πως θα γυρίσει πάλι στους δικούς του/ τα χέρια όταν δώσουμε ξανά").

Το πρώτο τραγούδι που έγινε ευρύτερα γνωστό ήταν το «Να το βρεις από άλλη» σε μουσική Καλδάρα και ερμηνευτές τους Σούλα Καλφοπούλου και Μάρκο Βαμβακάρη (1948). Έχει γράψει πάνω από 2000 τραγούδια, λαϊκά, έντεχνα, μέχρι και παραδοσιακού ύφους με κοινωνικό και πολιτικό, άμεσο ή έμμεσο, περιεχόμενο.

Άλλα σημαντικά του τραγούδια είναι: «Της γερακίνας γιος», «Το καράβι», «Δε θέλω να μου δέσετε τα μάτια», «Κοιμήσου αγγελούδι μου», «Μια παλιά ιστορία», «Καταχνιά», «Πάρε τα χνάρια μου», «Ρίξε μια ζαριά καλή», «Περιπλανώμενη ζωή», «Ο αρκουδιάρης», «Ανέβα στο τραπέζι μου», «Γεννήθηκα για να πονώ», «Ζαΐρα», «Λίγα ψίχουλα αγάπης», «Το διαβατήριο», «Το κουρασμένο βήμα σου», «Φύγε κι άσε με», «Εγώ ποτέ δεν αγαπώ», «Είμαι ένα κορμί χαμένο», «Η σκιά μου κι εγώ», «Στις φάμπρικες της Γερμανίας», «Γιατί να γίνω μάνα», «Ένα όμορφο αμάξι με δυο άλογα», «Μακριά μου να φύγεις», «Νυχτερίδες κι αράχνες», «Στου Μπελαμή το ουζερί», «Πες μου γιατί», «Το ράκος», «Ο κυρ-Θάνος πέθανε», «Φύγε κι άσε με» «Εγνατίας 406», «Σάντα Μαρία», «Θαλασσόλυκος Νικόλας», «Θα κάνω ντου βρε πονηρή», «Λυπάμαι», «Σε ικετεύω», «Ψύλλοι στ΄ αυτιά μου»,  «Γιατί πονάς και βασανίζεσαι», «Τα χρυσά κλειδιά», «Γιατί θες να φύγεις», «Το κουρασμένο βήμα σου», «Σου ‘χω έτοιμη συγγνώμη», «Άγια Κυριακή», «Ένας ξύλινος σταυρός», «Το παζάρι», «Ίσως», κ.ά..

Το πέρασμά του και στους ολοκληρωμένους κύκλους τραγουδιών έγινε με το άσμα "Καταχνιά" του Χρήστου Λεοντή, με το «Α-Ω», σε μουσική Μπιθικώτση, το «Θάλασσα, πικροθάλασσα», σε μουσική Μίμη Πλέσσα και πλήθος άλλων.

Στους στίχους του αποτυπώνονται κυρίως τα πολιτικά και κοινωνικά θέματα της εποχής του, όπως για παράδειγμα η ξενιτιά και η μετανάστευση (π.χ. «Στις φάμπρικες της Γερμανίας». Η τραγωδία της Κύπρου και οι αγώνες του κυπριακού λαού, επίσης, θα καταγραφούν στα τραγούδια του («Ένας ξύλινος σταυρός», «Το αίμα νερό δε γίνεται», «Η κύπρος είναι ελληνική».

Ένα από τα πιο σημαντικά του έργα είναι ο Θεσσαλικός Κύκλος σε μουσική τού Γιάννη Μαρκόπουλου.

Έχει εκδώσει τα εξής βιβλία:

"Μια ζωή τραγούδια - αυτοβιογραφία" (1985, εκδόσεις Ντέφι),
"Λαϊκή στιχουργική ανθολογία" (1989, εκδόσεις Αναστασακη),
"Πράσινα βουνά και χρυσαφένιοι κάμποι. Παραδοσιακά, λαογραφικά, σατιρικά τραγούδια - γεγονότα" (1998)

Πολλοί στίχοι από τραγούδια του βασίζονται στις εμπειρίες του Βίρβου από την Κατοχή, όταν τον συνέλαβαν το 1944 και μπήκε στην απομόνωση. Ο ίδιος αφηγείται: «Το ίδιο βράδυ με έριξαν στο απομονωτήριο. Εκεί ήταν κι ένας άλλος. Πονούσα σε όλο μου το κορμί. Ήμουν δεμένος στο κεφάλι σαν χότζας. Έχω ένα σημάδι 57 χρόνια εδώ στο κεφάλι από βούρδουλα που κατέληγε σε σφαιρίδιο. Μέσα εκεί υπήρχε ένα κούτσουρο. Του είπα "Σε παρακαλώ να ξαπλώσεις στο κούτσουρο κι εγώ πάνω στο σώμα σου». Έτσι έγινε. Σηκωνόμασταν την νύχτα να ξεμουδιάσουμε. Δεν κράτησε πολύ. Δυο μερόνυχτα. Αυτό είναι το αναπαυτικότερο κρεβάτι που κοιμήθηκα ποτέ. Απ' αυτό εμπνεύστηκα το "ούτε στρώμα να πλαγιάσω, ούτε φως για να διαβάσω" που γράφω στη "Γερακίνα". Στη φυλακή άρχισα να γράφω την "Καταχνιά" σαν ποίηση».

---
ΚΩΣΤΑΣ ΒΙΡΒΟΣ

Μάρτιος, Τρίκαλα αρχίζει η ιστορία
Και βρίσκει μπάρκο το χαμένο μου κορμί
Σε ένα πλοίο που το λεν Σάντα Μαρία
Κι έχει λιμάνι το ουζερί του Μπελαμή

Πόλεμος, φτώχεια, προσφυγιά και ανταρσία
Σύλληψη ένα επί δύο το κελί
Με το μπατίρη το Λουκά στην Εγνατία
Μια στεναχώρια κι ούτε μια ζαριά καλή

Μα εγώ δε ζω γονατιστός
Είμαι ο τόπος μου φτυστός
Και οι ψυχές του
Που όταν πέφτει καταχνιά
Κάνουν τον πόνο τους πενιά
Και ρίχνουν τις στροφές τους

Ένας απόκληρος επί διαταράξει
Απ' την καρδιά μου δίνω τα χρυσά κλειδιά
Τα δίνω όλα κι ό,τι βρέξει ας κατεβάσει
Έξω από τ' άδικο και κάθε ξενιτιά

Στίχοι: Λίνα Δημοπούλου
Μουσική: Μιχάλης Κουμπιός

Πηγή: tvxs.gr

Το απολυτήριο του Αϊνστάιν

Κατηγορία Πρόσωπα | Αναρτήθηκε 21-08-2013 12:08:17 pm | από nskarmoutsos

Πατήστε εδώ για να δείτε το απολυτήριο του Αϊνστάιν

Τον μύθο που ήθελε τον Αλμπερτ Aϊνστάιν να είναι «κακός» μαθητής στο σχολείο έρχεται να καταρρίψει το απολυτήριό του. Το πολύτιμο αυτό έγγραφο που εκδόθηκε στις 3 Οκτωβρίου 1896 από το Καντόν Αργκώ αποδεικνύει την ιδιαίτερη έφεσή του στις φυσικές επιστήμες και τα μαθηματικά.

Kατά τη διάρκεια της φοίτησής του ο Albert Einstein κατέληξε να γίνει ένας πολύ καλός μαθητής στα μαθηματικά και τη φυσική αφού σε αυτά τα μαθήματα είχε τους καλύτερους βαθμούς. Σύμφωνα με το ελβετικό σύστημα βαθμολόγησης, η βαθμολογική κλίμακα ήταν από το 1 μέχρι το 6, όπου το 6 να αντιστοιχεί στο άριστα.
Στα άλλα μαθήματα όμως του σχολείου ήταν πιο "μέτριος" όπως άλλωστε μαρτυράνε και οι βαθμοί του. Ο μέσος βαθμός στο πιστοποιητικό του ήταν 5, που αντιστοιχεί στον βαθμό "καλά", με άριστα το 6!
Ο χαμηλότερός του βαθμός ήταν στα Γαλλικά, όπου βαθμολογήθηκε με 3 δηλαδή με τη βάση. Ωστόσο, αυτό δεν τον εμπόδισε, πολλά χρόνια αργότερα, να δώσει μια ιστορική διάλεξη σε αυτήν τη γλώσσα. Το σχέδιο και η γεωγραφία ήταν ακόμη δύο μαθήματα που από ότι φαίνεται δεν τα κατάφερνε καλά!
Δικαιολογημένα λοιπόν, όταν προσπάθησε να μπει στο ελβετικό Πολυτεχνείο της Ζυρίχης, απέτυχε σε τομείς όπως τα γαλλικά ή η γεωγραφία, οπότε πήγε σε ένα νέο σχολείο στην Ελβετία, προκειμένου να εντρυφήσει σε αυτούς τους τομείς.
Ένας καθηγητής του, του είπε κάποτε: «Θα ήταν ευγενικό από μέρους σου, αν κάποια μέρα μας άδειαζες τη γωνιά. Η παρουσία σου, η ονειροπαρμένη και αδιάφορη στάση σου, απέναντι σ' όλα εκείνα που προσπαθούμε εδώ να σου μάθουμε, υποσκάπτει το σεβασμό όλης της τάξης».
Αναλυτικά η βαθμολογία του απολυτηρίου:
Γερμανική Γλώσσα και Φιλολογία: 5
Γαλλικά: 3
Αγγλικά: -
Ιταλικά: 5
Ιστορία: 6
Γεωγραφία: 4
Άλγεβρα: 6
Γεωμετρία: 6
Περιγραφική Γεωμετρία: 6
Φυσική: 6
Χημεία: 5
Φυσική Ιστορία: 5
Καλλιτεχνικό Σχέδιο: 4
Τεχνικό Σχέδιο: 4
Μπορεί ο ίδιος να μην ήταν τελικά «κακός» μαθητής ωστόσο υπάρχουν πολλά άλλα παραδείγματα εξεχουσών προσωπικοτήτων της παγκόσμιας διανόησης που είναι γνωστό ότι στο σχολείο ήταν οι χειρότεροι μαθητές. Μεταξύ αυτών ο Χένρυ Κίσσινγκερ που πήρε το βραβείο Νόμπελ για την ειρήνη το 1973 και ο Γερμανός Κάρλ φον Οσιέτσκυ, που αργότερα έγινε δημοσιογράφος, για να τιμηθεί το 1936 με το βραβείο Νόμπελ ειρήνης για το 1935.

Πηγή: real.gr

Όταν ο Δαρβίνος έγραψε για την «καταγωγή των ειδών»

Κατηγορία Πρόσωπα | Αναρτήθηκε 22-06-2015 08:47:45 am | από nskarmoutsos

ΞΕΝΟΦΩΝ Α. ΜΠΡΟΥΝΤΖAΚΗΣ

Την άνοιξη του 1856, ύστερα από πιέσεις των φίλων του, ο Δαρβίνος αρχίζει τη συγγραφή του μεγάλου έργου του «On the Origin of Species by Means of Natural Selection or the Preservation of Favoured Races in the Struggle for Life» (εκδόθηκε στα ελληνικά ως «Η Καταγωγή των Ειδών»). Στις 18 Ιουνίου 1858 και αφού έχει γράψει ήδη το μεγαλύτερο μέρος του, πείθεται να ανακοινώσει την έκδοση του έργου, η οποία θα λάβει τελικά χώρα στις 22 Νοεμβρίου 1859. Η θεωρία του Δαρβίνου συνοψίζεται στα εξής:

1 Κάθε άτομο ενός είδους έχει τη δυνατότητα να αναπαραχθεί και, αν επιζήσουν όλα τα άτομα του είδους, τότε ο πληθυσμός του θα αυξηθεί.

2 Παρά τις περιοδικές διακυμάνσεις, οι αριθμοί των πληθυσμών διατηρούνται συνήθως σταθεροί.

3 Οι πηγές συντήρησης κάθε είδους, όπως τα αποθέματα τροφής, είναι περιορισμένες και σχετικά σταθερές. 

4 Αυτό έχει ως αποτέλεσμα την ένταση του αγώνα για την επιβίωση.

5 Τα άτομα ενός πληθυσμού διαφέρουν το ένα από το άλλο.

6 Το μεγαλύτερο μέρος των διαφορών αυτών κληρονομείται.

7 Άτομα του πληθυσμού που αποδεικνύονται ανίκανα να προσαρμοστούν στο περιβάλλον, συνήθως δεν επιβιώνουν, δεν μπορούν να αναπαραχθούν και τα χαρακτηριστικά τους δεν μεταδίδονται στις επόμενες γενιές με τη διαδικασία της φυσικής επιλογής.

8 Αυτή η αργή διαδικασία καταλήγει σε ευπροσάρμοστους στο περιβάλλον πληθυσμούς, των οποίων τα σταδιακά μεταβαλλόμενα χαρακτηριστικά αθροίζονται δημιουργώντας μόνιμες μεταλλάξεις που οδηγούν στη δημιουργία νέων ειδών.

Μια θεωρία που δεν έχει τον… θεό της! 

Εκείνη την εποχή, οι θεωρίες «περί Εξέλιξης» υπονοούσαν δημιουργία χωρίς θεϊκή παρέμβαση, και ο Δαρβίνος απέφυγε τη χρήση της λέξης «εξέλιξη», αν και το βιβλίο τελείωνε με τη δήλωση ότι «ατελείωτοι σχηματισμοί, πανέμορφοι και υπέροχοι, έχουν εξελιχθεί και συνεχίζουν να εξελίσσονται». Το βιβλίο έκανε μόνο έναν σύντομο υπαινιγμό στην ιδέα ότι και ο άνθρωπος μπορούσε να εξελιχθεί με τον ίδιο τρόπο όπως και οι άλλοι οργανισμοί. Ο Δαρβίνος έγραψε με σκόπιμη επιφυλακτικότητα ότι «θα ριχτεί φως στην καταγωγή και την ιστορία του ανθρώπου».

Δύο μεγαλοφυΐες που καθόρισαν την πορεία της σκέψης κατά το δεύτερο μισό του 19ου και τον 20ό αιώνα, ο Κάρολος Δαρβίνος και ο Κάρολος Μαρξ, ήρθαν τότε σε επαφή εξ αιτίας της ανακοίνωσης της θεωρίας του πρώτου. Τον Δεκέμβριο του 1860, έχοντας διαβάσει το έργο του Δαρβίνου, ο Μαρξ έγραψε στον Ένγκελς: «Παρ’ ότι γραμμένο στο γνωστό ωμό αγγλικό στυλ, αυτό το βιβλίο περιέχει τον πυρήνα των απόψεών μας περί φυσικής ιστορίας». Το 1873, ο Μαρξ έστειλε στον Δαρβίνο ένα αντίτυπο από τη 2η έκδοση του «Κεφαλαίου» με ιδιόχειρη αφιέρωση. Η απάντηση του Δαρβίνου λέγεται πως τον ευχαρίστησε πολύ:

«Αξιότιμε Κύριε Μαρξ!

Σας ευχαριστώ για την τιμή που μου κάνατε στέλνοντάς μου την εξαιρετική εργασία σας για το Κεφάλαιο. Και πράγματι, θα επιθυμούσα με όλη μου την καρδιά να ήμουν αξιότερος του δώρου σας και σε θέση να αντιληφθώ σε όλο της το βάθος και τη σπουδαιότητα την Πολιτική Οικονομία. Παρ’ ότι τα αντικείμενα των μελετών μας υπήρξαν τόσο διαφορετικά, πιστεύω ότι και οι δύο επιδιώξαμε ειλικρινά την επέκταση της Γνώσης – κι αυτό είμαι σίγουρος ότι στο διηνεκές θα συμβάλλει στην ευτυχία της ανθρωπότητας.

Παραμένω, αγαπητέ Κύριε,

Ειλικρινά δικός σας

Κάρολος Δαρβίνος

Οκτώβριος 1873».

Ένα έργο - σταθμός 

Η Θεωρία της Εξέλιξης των Ειδών του Δαρβίνου είναι ένα έργο - σταθμός στην Ιστορία της ανθρώπινης σκέψης, το οποίο ανέτρεψε τις παγιωμένες απόψεις για τον φυσικό κόσμο της πλειονότητας των επιστημόνων της εποχής του και βρίσκεται μέχρι τις μέρες μας στη βάση κάθε επιστημονικής έρευνας και θεωρίας. Πριν απ’ τον Δαρβίνο, οι επικρατούσες απόψεις ανάμεσα στους επιστήμονες σε σχέση με τα είδη του ζωικού και φυτικού βασιλείου πρέσβευαν το αμετάβλητο και τη στατικότητά τους με βάση τη δημιουργία τους από τον Θεό που τα προόριζε για συγκεκριμένες λειτουργίες μέσα στη φύση. Κάποιοι αποδέχονταν την ιδέα της εξέλιξης, αλλά από μια μυστικιστική σκοπιά, θεωρώντας την πορεία και τα στάδιά της αντικείμενο κατευθυντήριας παρέμβασης του Υπέρτατου Όντος. Ο Δαρβίνος αντιπροσωπεύει το σημείο της αποφασιστικής ρήξης με την ιδεαλιστική αυτήν αντίληψη. Για πρώτη φορά η εξέλιξη, κυρίως μέσω της διαδικασίας της φυσικής επιλογής, παρουσιάζεται ως πειστική εξήγηση για το πώς τα είδη μεταλλάχθηκαν στη διάρκεια δισεκατομμυρίων ετών, από τις απλούστερες μορφές μονοκύτταρων οργανισμών ώς τις πιο σύνθετες μορφές έμβιων όντων, των ανθρώπων συμπεριλαμβανομένων. Η επαναστατική συμβολή του Δαρβίνου ήταν η ανακάλυψη του μηχανισμού της εξέλιξης και η δημιουργία μιας αξιόπιστης επιστημονικής εξελικτικής θεωρίας. 

Σε μια σύντομη ιστορική αναδρομή των εξελικτικών απόψεων, σε μεταγενέστερες εκδόσεις του έργου του περί της «Καταγωγής των Ειδών», ο Δαρβίνος αναφέρει ότι αναγνώρισε ίχνη εξελικτικών ιδεών στο έργο «Περί Φυσικής Ακροάσεως» του Αριστοτέλη, ενώ οι Έλληνες προσωκρατικοί φιλόσοφοι Αναξίμανδρος (610 π.Χ. - 546 π.Χ.) και Εμπεδοκλής (492 π.Χ. - 432 π.Χ.) ισχυρίστηκαν επίσης πως τα ζώα μεταλλάσσονταν και αφανίζονταν. Ωστόσο, μέχρι τον 17ο αιώνα, η εξαφάνιση ορισμένων ειδών θεωρείτο αποτέλεσμα κάποιας φυσικής καταστροφής, όπως για παράδειγμα του κατακλυσμού που περιγράφεται στο βιβλίο της Γένεσης. Στο πλαίσιο της φυσικής θεολογίας του 17ου αιώνα, ο Θεός αποκαλυπτόταν μέσα από την ομορφιά και την οργάνωση του φυσικού κόσμου. 

Μια ανατρεπτική θεώρηση του κόσμου 

Στις αρχές του 19ου αιώνα, τέτοιες αλλαγές έγιναν αντικείμενο μελέτης για αρκετούς φυσιοδίφες που προσπαθούσαν να ταξινομήσουν τα είδη. Σήμερα, τα έργα των Τζον Ρέι, Κάρολου Λινναίου και Ζαν Μπατίστ Λαμάρκ θεωρούνται ιδιαίτερα σημαντικά για τη διαμόρφωση των δαρβινικών ιδεών. Ο παππούς του Δαρβίνου, Έρασμος Δαρβίνος, διατύπωσε πρώτος την υπόθεση περί μεταλλάξεων των ειδών κατά τη δεκαετία του 1790, αλλά ο Λαμάρκ ανέπτυξε και δημοσίευσε μια περισσότερο αναλυτική θεωρία το 1809. Ανάλογες αντιλήψεις εξέφρασε και ο φυσιοδίφης Ζωφρουά Σεντ-Ιλέρ (1772-1844), ο οποίος διατύπωσε την άποψη πως τα είδη δεν διαιωνίστηκαν με την ίδια μορφή. Ο Δαρβίνος βασίστηκε σε πλήθος επιστημονικών γνώσεων και παρατηρήσεων της εποχής του, χωρίς τις οποίες θα ήταν μάλλον αδύνατο να συντάξει την «Καταγωγή των Ειδών». Εξίσου σημαντικές ήταν και οι παρατηρήσεις και τα πειράματα που πραγματοποίησε ο ίδιος στα νησιά Κόκος και Γκαλαπάγκος, ενώ η μεγάλη συμβολή του έγκειται στο γεγονός πως κατάφερε να ενοποιήσει με μοναδικό τρόπο τα συμπεράσματα διαφορετικών ερευνών, συνθέτοντας μία τεκμηριωμένη γενική θεωρία για την καταγωγή των ειδών.

Σε νεαρή ηλικία – και κυρίως μετά το θρυλικό πενταετές ταξίδι του με το ερευνητικό πλοίο «Μπηγκλ» – ο Δαρβίνος απέκτησε μεγάλη φήμη στους κύκλους των γεωλόγων και των φυσιοδιφών. Οι μελέτες και οι δημοσιεύσεις του τον ενέταξαν στην ελίτ των επιστημόνων του κλάδου του. Απέκτησε σεβαστό εισόδημα και μεγάλο φόρτο εργασίας, που περιελάμβανε τη συγγραφή και την επίβλεψη της προετοιμασίας των πολλών τόμων της «Ζωολογίας» του. 

Ήταν πλέον πεπεισμένος για την ορθότητα της Θεωρίας της Εξέλιξης, αλλά γνώριζε πως και μόνο η ιδέα της μετάλλαξης των ειδών ήταν κάτι σαν βλασφημία για το συντηρητικό κατεστημένο. Με την έκθεση των απόψεών του θα κινδύνευε να καταστρέψει τη φήμη του. Έτσι, διεξήγαγε εκτεταμένα πειράματα με φυτά και συμβουλεύτηκε εκτροφείς ζώων (όπως εκτροφείς περιστεριών και χοίρων) στην προσπάθειά του να παραθέσει ατράνταχτα επιχειρήματα που θα συνόδευαν την παρουσίαση της θεωρίας του στο κοινό.

Πηγή: topontiki.gr

«Αυτός ο τόπος δεν είναι η Ελλάδα μου» Γ. Α. Μαγκάκης

Κατηγορία Πρόσωπα | Αναρτήθηκε 15-11-2011 10:10:47 am | από nskarmoutsos

Σαλπάρω ήρεμος για τον άλλο κόσμο. Αυτόν που αφήνω πίσω μου σίγουρα δεν είναι πια η Ελλάδα μου. «Αυτός είναι άλλος τόπος με ανθρώπους άλλης φυλής. Δεν με αφορούν. Τι θέλω εγώ ανάμεσά τους; Να ‘στε όλοι καλά.»
Στον τάφο μου να γράψετε: «Αντιστάθηκε το 1941-1944 στη ναζιστική κατοχή, το 1967-1974 στη στρατιωτική δικτατορία και το 1989-1996 στην ηθική σήψη. Μετά, στην πλημμύρα του άνοου, δεν υπάρχει αντίσταση και το μετά από την πλημμύρα αυτή δεν υπάρχει πια».
Το τελευταίο ιδιόχειρο σημείωμα του
Γεώργιου-Αλέξανδρου Μαγκάκη με τίτλο «Η ζωή πάνω στο νήμα», λίγες ημέρες πριν φύγει από τη ζωή. Σε κίτρινο χαρτί με διορθώσεις και σημειώσεις, αφήνει τις τελευταίες του
σκέψεις, παρά τα σοβαρά προβλήματα της υγείας του.

Πέθανε ο αρχαιολόγος που ανακάλυψε τον «Πήλινο Στρατό»

Κατηγορία Πρόσωπα | Αναρτήθηκε 22-05-2018 09:58:17 am | από nskarmoutsos

Ο Κινέζος αρχαιολόγος Ζάο Κανγκμίν (Zhao Kangmin) στον οποίο οφείλεται η ανακάλυψη του διάσημου «Πήλινου Στρατού», τα αγάλματα των πολεμιστών από τερακότα που φιλοτεχνήθηκαν πριν από 2.200 χρόνια, πέθανε σε ηλικία 82 ετών, όπως μετέδωσαν τα κινεζικά κρατικά μέσα ενημέρωσης.

Ο Ζάο Κανγκμίν ήταν ο πρώτος αρχαιολόγος που ταυτοποίησε τα πήλινα αγάλματα τα οποία είχαν βρει προηγουμένως αγρότες στην προσπάθεια τους να ανοίξουν ένα πηγάδι το 1974. Ο Κανγκμίν ανακάλυψε ότι χρονολογούνται από την εποχή της Βασιλείας της Δυναστείας Τσιν, ενώ στη συνέχεια ήταν ο πρώτος που πραγματοποίησε αρχαιολογικές ανασκαφές στην περιοχή που βρίσκεται στη βόρεια επαρχία Σαανσί της Κίνας.

Οι 8.000 πολεμιστές από τερακότα που βρέθηκαν στην πόλη Σιάν, η οποία χτίσθηκε γύρω στο 250 π.Χ., είναι οι φύλακες του τάφου του πρώτου αυτοκράτορα της Κίνας Τσιν Σιχουάνγκ.

Ο αυτοκράτορας που ενοποίησε την αχανή χώρα, πέθανε το 210 π.Χ.. Εκατοντάδες χιλιάδες τουρίστες επισκέπτονται κάθε χρόνο την τοποθεσία που περιλαμβάνεται στον κατάλογο πολιτιστικής κληρονομιάς της Unesco. Εκεί οι Κινέζοι έχουν την ευκαιρία να δουν τα επιτεύγματα του χιλιόχρονου πολιτισμού τους, χάρη στον οποίο εφευρέθηκε το μπαρούτι και το χαρτί.

Το 1974, όταν οι αγρότες ανακάλυψαν στη Σιάν τον τάφο, αμέσως ειδοποίησαν τον Ζάο Κανγκμίν, επιμελητή τότε ενός τοπικού Μουσείου. Όπως διηγήθηκε αργότερα σε άρθρο που δημοσιεύθηκε το 2014 στη επίσημη ιστοσελίδα του Μουσείου του «Πήλινου Στρατού», o αρχαιολόγος πήγε στην περιοχή μαζί με έναν ακόμη υπεύθυνο. «Ήμασταν τόσο ενθουσιασμένοι που ενώ πηγαίναμε με τα ποδήλατά μας είχαμε την εντύπωση ότι πετούσαμε», διηγήθηκε. Μόλις διαπίστωσε περί τίνος επρόκειτο, ο Ζάο κάλεσε τους αγρότες να βγάλουν τα σπασμένα κομμάτια των αγαλμάτων και να τα μεταφέρουν σε τρία φορτηγά προκειμένου να τα πάνε στο μικρό τοπικό Μουσείο. Εκεί, ο Ζάο ξεκίνησε να συναρμολογεί τα αγάλματα από τα σπασμένα κομμάτια, μερικά εκ των οποίων είχαν το μέγεθος ενός νυχιού.

«Ήταν το τέλος της κινεζικής πολιτιστικής επανάστασης, όμως κάποιοι ήταν ακόμα αντίθετοι στην αποκατάσταση των αρχαίων αντικειμένων. Έτσι, αποφασίσαμε να τα κρατήσουμε μυστικά», είχε αναφέρει στο άρθρο του.

Το μυστικό όμως δεν μπόρεσε να κρατηθεί για καιρό, έτσι οι αρχές μόλις έμαθαν για την ανακάλυψη έστειλαν μία μεγαλύτερη ομάδα αρχαιολόγων να δουλέψει μαζί του.

Το Κρατικό Συμβούλιο της Κίνας ωστόσο, παραδέχθηκε αργότερα ότι ο Ζάο ήταν εκείνος που «ξαναέχτισε» με απίστευτη προσοχή και λεπτομέρεια κομμάτι -κομμάτι το τάγμα των στρατιωτών, τους τοξότες, τους ηνίοχους, τις εκφράσεις στα πρόσωπά τους, τα κουστούμια, τα όπλα ακόμα και το μοναδικό κούρεμα των μαλλιών.

Πηγή: naftemporiki.gr

«Έφυγε» ο Χαρρυ Κλυνν

Κατηγορία Πρόσωπα | Αναρτήθηκε 21-05-2018 11:08:19 am | από nskarmoutsos

Ο δημοφιλής κωμικός και σατιρικός ηθοποιός Βασίλης Τριανταφυλλίδης, ευρύτερα γνωστός με το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο Χαρρυ Κλυνν, απεβίωσε τη Δευτέρα το πρωί, σε ηλικία 78 ετών.
Μετά τον θάνατο του γιου του σκηνοθέτη Νίκου Τριανταφυλλίδη το 2016, αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα υγείας και ήταν καθηλωμένος σε αναπηρικό αμαξίδιο.
Η κηδεία του θα τελεστεί την Πέμπτη στην γενέτειρά του Καλαμαριά, στη Θεσσαλονίκη. 
Είχε γεννηθεί στις 7 Μαΐου 1940, από γονείς ποντιακής καταγωγής.
Η συμμετοχή του σε μια βραδιά ταλέντων του Γιώργου Οικονομίδη αλλάζει τη ζωή του, καθώς, εκτός από το πρώτο βραβείο, «κερδίζει» την πρόταση του Οικονομίδη να τον ακολουθήσει στην Αθήνα.
Παράλληλα με τις δραματικές του σπουδές στη σχολή του Π. Kατσέλη, εμφανίζεται περιστασιακά σε κοσμικά κέντρα, όπως το «Kάστρο», ο «Bράχος», το «Tροκαντερό», το «Άλσος», και το «Γκρην Παρκ». Στη συνέχεια άρχισε να δουλεύει σε διάφορες ταβέρνες, αναψυκτήρια και καμπαρέ, που ανθούσαν εκείνη την εποχή, για μια τριετία ως πρώτος νουμερίστας και παρουσιαστής προγράμματος.
Μετά τη συμμετοχή του σε δύο ταινίες («Γάμος αλά Ελληνικά» και «Τα 201 Καναρίνια») στις αρχές της δεκαετίας του 1960 και τις πρώτες του θεατρικές εμφανίσεις στα θέατρα «Ακροπόλ» και «Χατζηχρήστου», άρχισε να γίνεται πιο γνωστός.
Καθιερώθηκε με την κυκλοφορία του πρώτου του δίσκου «Για δέσιμο», που κυκλοφόρησε από τη δισκογραφική εταιρεία Columbia το φθινόπωρο του 1978.
Αυτός και οι υπόλοιποι δίσκοι του κρατάνε για χρόνια τις πρώτες θέσεις στα δισκογραφικά charts και οι ταινίες του σπάνε όλα τα ρεκόρ των εισιτηρίων.
Οι εμφανίσεις του στην τηλεόραση του χαρίζουν τον τίτλο του εμπορικότερου καλλιτέχνη της χιλιετίας σύμφωνα με την AGB και οι παραστάσεις του στα θέατρα «Ορφέας», «Άλσος», «Δελφινάριο» και «Μινώα» κ.ά. καταρρίπτουν κάθε προηγούμενο εισπρακτικό ρεκόρ.
Το 1998 παρουσιάζεται η πρώτη του ζωγραφική έκθεση στον «Εικαστικό Κύκλο».
Από το 2006 είχε μετακομίσει μόνιμα στη γενέτειρά του Καλαμαριά και είχε αφοσιωθεί στη συγγραφή βιβλίων (κυκλοφορούν 12 βιβλία του), έπαιζε στο θέατρο, ζωγράφιζε (8 ατομικές εκθέσεις) ενώ είχε εμπλακεί και με τα αυτοδιοικητικά στο Δήμο Καλαμαριάς. 
Πηγή: in.gr
Προηγούμενες αναρτήσεις