Παράλιο Άστρος
logo: Το Άστρος της Θαλάσσης
Αναζήτηση Go

O Αϊζενστάιν, ο Βισκόντι, ο Τσιτσάνης κι ο Ρίτσος

Κατηγορία Τέχνη | Αναρτήθηκε 01-05-2014 08:45:33 am | από nskarmoutsos

Η Πρωτομαγιά, φορτισμένη πολιτικά και ιδεολογικά, έχει εμπνεύσει τους ανθρώπους της έβδομης τέχνης. μέσα από τα έργα τους καταδεικνύουν τις κοινωνικές αντιθέσεις, τις ταξικές ανισότητες και τους αγώνες της εργατικής τάξηςΣημαντικοί σκηνοθέτες, χρησιμοποιώντας αντιθέσεις, έτσι όπως τις είχε ορίσει ιδεολογικά ο Μαρξ, συχνά σοκάροντας τον θεατή, τον αναγκάζουν να σκεφθεί τη δική του κοινωνική θέση μέσα στον ταξικό αγώνα και να αποκτήσει ταξική συνείδηση.
Είναι αλήθεια ότι δεν έχουν γυριστεί ταινίες που να αναφέ­ρονται στην Πρωτομαγιά, εκτός από κάποια ντοκιμαντέρ. Ωστόσο υπάρχουν κάποιες ταινίες που κατάφεραν να αναδείξουν τους αγώνες της εργατικής τάξης, καταγγέλ­λοντας την απάνθρωπη βιαιότητα του ιμπεριαλισμού, και να κάνουν τον θεατή να σκεφτεί μετά την προβολή τους.
Η μεγάλη «Απεργία»
Η «Απεργία» (1924) του σκηνοθέτη με τη μεγαλύτερη επιρροή στο σινεμά, του Σεργκέι Αϊζενστάιν, αφηγείται τη διενέργεια και καταστολή μια απεργίας κάνοντας χρήση του μεταφορικού μοντάζ, δημιουργώντας εντυπώσεις μέσα από τη διαδοχική διαλεκτική σύγκρουση των εικόνων, με στόχο τον προβληματισμό - σοκ του θεατή. Η αφήγηση τοποθετείται την περίοδο της τσαρικής κυρι­αρχίας στη Ρωσία. Οι εργάτες ενός εργοστασίου ετοιμά­ζονται να κηρύξουν μια μεγάλη απεργία. Οι εργοδότες στέλνουν κατασκόπους δικούς τους και της κυβέρνησης για να καταστείλουν την απεργία. Ο Αϊζενστάιν χαρα­κτηρίζει την «Απεργία» «κινηματοθεατρικό» έργο και τη διαιρεί σε έξι πράξεις: «Όλα στο εργοστάσιο είναι ήρεμα», «Η απεργία κηρύσσεται», «Το εργοστάσιο δεν δουλεύει», «Η απεργία παρατείνεται», «Η προβοκάτσια», «Οι απεργοί συντρίβονται».
Στόχος – θεωρητικός και πρακτικός – η επιρροή του θεατή, ώστε να ταυτιστεί με την αναγκαιότητα της επανάστασης και την εδραίωσή της στη συνείδηση της εργατικής τάξης. Στην «Απεργία» η αφήγηση είναι συλλογική, ο σκηνοθέτης προτάσσει το θέμα της συλλογικότητας, οι απεργοί της φά­μπρικας πρέπει να ιδωθούν σαν ένα σώμα. Η ταινία μάς καλεί να ακούσουμε με πολύ μεγάλη προσοχή τις διακηρύξεις του δημιουργού της σαν σύνθεση τέχνης και επιστήμης. Η «Απεργία» δεν αποτελεί απλό πείραμα σύνθεσης, αλλά ολό­κληρο πειραματικό εργαστήρι, γράφει ο Αμερικανός κριτικός κινηματογράφου Jay Leyda, το 1960.
Οι φτωχοί ψαράδες και ο «κόκκινος» Πρίγκιπας
Το 1948, ο εστέτ και κομμουνιστής Λουκίνο Βισκόντι θα πάρει ανάθεση από το Κόμμα να κάνει μια ταινία («Η γη τρέμει») για την εργατική τάξη της Νότιας Ιταλίας. Ο πόλε­μος μόλις έχει τελειώσει, αλλά τα φασιστικά απομεινάρια εξακολουθούν να δηλητηριάζουν την ιταλική κοινωνία. Στο ψαροχώρι Τρέτσα, παρακολουθούμε τη ζωή των κατοίκων μέσα από την οικογένεια Βαλάστρο που θέλει να ξεφύγει από την εκμετάλλευση των χονδρεμπόρων. Οι Βαλάστρο, παλεύοντας ενάντια στη φύση και την κοι­νωνία, χάνουν το σπίτι τους και τη βάρκα τους. Αυτό που κερδίζουν, είναι η ταξική τους συνειδητοποίηση. Βαθιά πολιτικοποιημένος, ο Βισκόντι κινηματογραφεί απόλυτα ρεαλιστικά τους ερασιτέχνες ηθοποιούς, σαν τα ασήμαντα γεγονότα στη σελίδα του επαρχιακού «χρονικού», «που εγγράφεται ανάμεσα στο μονότονο μουρμούρισμα των κυμάτων που χτυπούν στα βράχια και το ασυνείδητο, χαρούμενο τραγούδι του Ρόκο Σπάτου», όπως ο ίδιος ο Βισκόντι έχει πει.
Χρησιμοποιώντας τις αντιθέσεις, όπως τις είχαν ορίσει φιλο­σοφικά ο Μαρξ και ο Χέγκελ, ο Ιταλός σκηνοθέτης αποκρυσταλλώνει την ουσία της μαρξιστικής ιδεολογίας χωρίς να καθοδηγεί τον θεατή. Θα μπορούσε να πέσει στην παγίδα ενός άχρωμου ντοκιμαντέρ ή να υποστεί τις συνέπειες ενός διδακτικού μαρξιστικού έργου. Στην εποχή της, η ταινία κα­τηγορήθηκε για τις πολιτικές της θέσεις. Οι αντιδράσεις του κοινού ήταν αρνητικές και σφυρίγματα και φωνές γέμισαν την κινηματογραφική αίθουσα κατά τη διάρκεια της προβο­λής της. Μέλη της χριστιανικής παράταξης την πολέμησαν και τη δυσφήμησαν.
Η μαζική προβολή τού «Η γη τρέμει» έγινε το 1950 και πέρασαν πολλά χρόνια ώσπου να «ανακαλυφθεί» το ρεα­λιστικό αριστούργημα του Βισκόντι για το οποίο ο Μπαζέν έγραψε: «Οι ψαράδες του Βισκόντι είναι αληθινοί ψαρά­δες, αλλά βαδίζουν όπως οι πρίγκιπες της Τραγωδίας και οι ήρωες της Όπερας, ενώ η αξιοπρέπεια της φωτογραφίας δανείζει στα κουρέλια τους την αριστοκρατικότητα Ανα­γεννησιακού κεντήματος».
Η νίκη των εργατών
Το 1954, ο σκηνοθέτης Χέμπερτ Μπίμπερμαν υπογράφει το «Αλάτι της γης». Είναι η εποχή του μακαρθισμού και ο Μπίμπερμαν μαζί με άλλους σκηνοθέτες «ετοιμάζονται» να παρουσιαστούν ενώπιον της περιβόητης επιτροπής. Έχει φτιαχτεί η ομάδα των «Δέκα του Χόλιγουντ», που είχαν αποκλειστεί από τα κινηματογραφικά στούντιο της Αμερικής. Η ομάδα παράγει την ταινία ενώ ο Μπίμπερμαν υπογράφει τη σκηνοθεσία.
Η ιστορία διαδραματίζεται σε ένα ορυχείο ψευδαργύρου στο Μεξικό. Οι Μεξικάνοι εργάτες δουλεύουν σκληρά βιώνοντας τον απάνθρωπο χαρακτήρα της σύγχρονης δουλείας. Οι γυναίκες τους θα τους πείσουν να κάνουν απεργία. Η νίκη των εργατών θα έρθει σαν σωτηρία. Εδώ δεν έχουμε βίαιες συ­γκρούσεις. Παθητικά και αργά βιώνουμε την απεργία και την απόγνωση των εργατών. Με σαφείς αναφορές από το «Η γη τρέμει» και τον ιταλικό νεορεαλισμό, η ταινία του Μπίμπερμαν απαγορεύτηκε στις ΗΠΑ.
Η κόλαση της εργατικής τάξης

Μπορεί σκηνοθέτες σαν τον Αϊζενστάιν και τον Βισκόντι να κατήγγειλαν την αυθαιρεσία των εργοδοτών, ωστόσο στις μέρες μας ταινίες όπως το «Ελεύθερος ωραρίου» (2001) του Λοράν Καντέτ, αποτυπώνουν τον νέο εργατικό μεσαίωνα και την τρομακτική εικόνα του σήμερα. Στο «Ελεύθερος ωραρίου», ο ήρωας, ένα στέλεχος επιχείρη­σης, χάνει τη δουλειά του και δεν έχει το κουράγιο να το πει στην οικογένειά του και τους φίλους του. Δεν μπορεί και δεν θέλει βοήθεια από κανέναν. Όταν γίνει γνωστή η ιστορία του, η οικογένειά του θα του ζητήσει εξηγήσεις και αυτός, προσπα­θώντας να σώσει την αξιοπρέπειά του, θα φύγει κυνηγημένος. Ο Καντέτ υπογράφει το προσωπικό του μανιφέστο, περιγρά­φοντας το εφιαλτικό πορτρέτο του σύγχρονου ανθρώπου μέσα στον κόσμο της εργασίας.
«Πρωτομαγιά με τον σουγιά, χαράξαν το φεγγάρι...»
Οι αγώνες της εργατικής Πρωτομαγιάς είναι άμεσα συνδεδεμένοι με μουσική και τραγούδια που θα «συνοδεύσουν» τα συλλαλητήρια και τις διαδηλώσεις. Συνθέτες, στιχουργοί και τραγουδιστές, λαϊκοί ως επί το πλείστον, κατέγραφαν όσα συνέβαιναν γύρω τους. Ο Παναγιώτης Τούντας έγραψε το «Εργάτης τιμημένος» το 1932. Τρία χρόνια μετά, ο Γιώργος Μπάτης θα γράψει τα «Φωνογραφιτζήδες», «Θερμαστής», «Σφουγγαράδες». Ο «Εργάτης» του Απόστολου Καλδάρα γράφτηκε το 1948 και οι «Φάμπρικες» του Βασίλη Τσιτσάνη το 1950. Ο Γιάννης Ρίτσος θα αφήσει παρακαταθήκη τον «Επιτάφιο», ένα ποίημα - ποταμό που κουβαλάει πίσω του ένα παρελθόν φορτωμένο διχασμούς και αίμα. Μάης του 1936. Την Τετάρτη 29 Απριλίου οι καπνεργάτες της Θεσσαλονίκης κηρύττουν απεργία ζητώντας αύξηση των ημερομισθίων που έχουν πέσει στο μισό. Τις επόμενες μέρες ο αγώνας των εργατών απλώνεται παντού. Καπνεργάτες, σιδηροδρομικοί, αυτοκινητιστές κατεβαίνουν στους δρόμους. Στις 8 του Μάη, σκηνές μάχης ξετυλίγονται σε κάθε γωνιά της πόλης. Η διαταγή του Μεταξά είναι πεντακάθαρη: «Πυροβολήστε στο ψαχνό». Ο 25χρονος Τάσος Τούσης είναι ο πρώτος νεκρός. Την επόμενη μέρα δημοσιεύεται στην εφημερίδα «Ριζοσπάστης», η εικόνα της μάνας που θρηνεί. Η Κατίνα πάνω από το άψυχο σώμα του Τάσου. Ο Γιάννης Ρίτσος συγκλονισμένος κλείνεται στο σπίτι του και ξεκινάει να γράφει τους πρώτους στίχους από τον «Επιτάφιο».
Ο ποιητής μέσα σε τρεις μέρες γράφει 14 από τα 20 ποιήματα και δημοσιεύει 3 από αυτά στο φύλλο της εφημερίδας του «Ριζοσπάστη» στις 12 Μαΐου. Το βιβλίο με τα ποιήματα κυκλοφορεί τον Ιούνιο του ίδιου χρόνου και προκαλεί έντονες αντιδράσεις από τη δικτατορία του Μεταξά. Τα χρόνια περνάνε, ο Ρίτσος επιστρέφει από την εξορία, αναδημοσιεύει μερικά έργα του και στέλνει και ένα αντίτυπο στον Μίκη Θεοδωράκη που μένει στο Παρίσι. Στην αφιέρωση σημειώνει: «Το βιβλίο τούτο κάηκε από τον Μεταξά το 1938 κάτω από τους Στύλους του Ολυμπίου Διός». Ο Μίκης μελοποιεί μέρος του έργου περιμένοντας τη γυναίκα του να γυρίσει από το σούπερ-μάρκετ. Στέλνει τη μουσική σύνθεση στον Μάνο Χατζιδάκι και τον Γιάννη Ρίτσο. Η πρώτη εκτέλεση ηχογραφείται με τη φωνή της Νάνας Μούσχουρη. Το αποτέλεσμα δεν ικανοποιεί τον Μίκη Θεοδωράκη. Έναν χρόνο μετά, ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης θα ερμηνεύσει μοναδικά τον «Επιτάφιο». Η ποίηση έχει βρει μια πλήρη αντιστοιχία με τη μουσική για να πλησιάσει τους ανθρώπους που ποτέ δεν πλησίαζε.
«Πρωτομαγιά / με το σουγιά / χάραξαν το φεγγίτη / και μια βραδιά / σαν τα θεριά / σε πήραν από το σπίτι». Η πτώση της δικτατορίας μετρά λίγους μήνες την εποχή που εκδίδεται η πρώτη δουλειά του Σταύρου Ξαρχάκου μετά τη μεταπολίτευση. Πάνω σε στίχους του Νίκου Γκάτσου, γράφει δέκα τραγούδια, έξι εκ των οποίων ερμηνεύει η Βίκυ Μοσχολιού και τέσσερα ο Νίκος Δημητράτος. Ο δίσκος «Νυν και αεί» (1974) κυκλοφόρησε τα Χριστούγεννα μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου. Μια εξαιρετική δουλειά, που μιλά για τα βάσανα και τις πίκρες του λαού μας, αλλά δίνει και μια νότα αισιοδοξίας για το μέλλον. Το θέμα στο εξώφυλλο του δίσκου (ένα στεφάνι λουλούδια) έχει ζωγραφίσει ο Γιάννης Μόραλης.

Κωστούλα Τωμαδάκη

Πηγή: topontiki.gr

Θεατρική παράσταση «Πίσω απ` τις πικροδάφνες» στο Ίδρυμα Ζαφείρη σήμερα Παρασκευή 28-4-17

Κατηγορία Τέχνη | Αναρτήθηκε 25-04-2017 05:35:33 pm | από nskarmoutsos

 

 
 

πίσω από τις πικροδάφνες

Σκηνοθεσία, Φωτισμοί, Μουσική Επιμέλεια:

Νικόλας  Ταρατόρης

 

Σκηνικά, Κοστούμια:

 

Πίνκα  Νάντη - Ταρατόρη

 

 

ΔΙΑΝΟΜΗ

(Με τη σειρά εμφάνισης)

 

Αλέκος:

Κώστας Κατσίλας

Τάσος:

Αριστογείτων Πανανός

Κώστας:

Θάνος Παιδάκης

Βασίλης:

Γιώργος Μυλωνάς

 

 

Βοηθός       σκηνοθέτη:

Πόπη Κούγια - Γλατζίνα

Υπεύθυνη

Εισόδου:                      

 

Καίτη Ουλή

 

 

 

ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗ  ΑΡΓΟΛΙΚΗ  ΠΡΟΤΑΣΗ

ΕΤΟΣ ΙΔΡΥΣΗΣ 1995

 

ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ

ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Πίνκα Νάντη - Ταρατόρη
ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ: Γιώργος Μυλωνάς
ΓΕΝ. ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ: Μαρία Κουρλαμπά
ΤΑΜΙΑΣ: Πόπη Κούγια-Γλατζίνα

ΜΕΛΗ: Σία Πιπέρου, Αναστασία Βερβενιώτη, Αντώνης Σιούτος

 

Καλλιτεχνικός Διευθυντής: Νικόλας Ταρατόρης

ΑΝΑΠΛΗΡΩΤΗΣ Κ.Δ.: Τάκης Ουλής

ΥΠΕΥΘΥΝΟΣ ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ: Γιώργος Κόνδης

 

Παραγωγή: Πολιτιστική  Αργολική  Πρόταση

Επιμέλεια  Παραγωγής: Νικόλας  Ταρατόρης

 

ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗ ΑΡΓΟΛΙΚΗ ΠΡΟΤΑΣΗ

«Πίσω από τις πικροδάφνες» : Κωμωδία,  Ίδρυμα Ζαφείρη, Παρασκευή, 28-4-17, ώρα 21:00

Με την υποστήριξη του Θεατρικού Εργαστηρίου Άστρους

Η Πολιτιστική Αργολική Πρόταση διανύει φέτος τον 22ο χρόνο ζωής και δημιουργίας. Μετά τον αξέχαστο «Δον Καμίλο» και τον εξαιρετικό «Φον Δημητράκη»,  έρχεται φέτος στην πόλη μας με ένα έργο αξιώσεων, που είναι το «Πίσω από τις πικροδάφνες».  Ακολουθεί σημείωμα του Γ. Κόνδη για το έργο:

Η «Πολιτιστική Αργολική Πρόταση»  επιμένει να ανεβάζει έργα που αντέχουν στο χρόνο επειδή οι κανόνες τις ζωής το επιβάλλουν ή επειδή η ιστορία επαναλαμβάνεται.  Η επικαιρότητα μιας θεατρικής ηθογραφίας δεν είναι πράγμα σπάνιο στην ελληνική κοινωνία και ιδιαίτερα στο πολιτικό της σκηνικό, που καθρεπτίζει τελικά την ίδια την κοινωνία, η οποία το στηρίζει και το αναπαράγει.

Το «Πίσω από τις πικροδάφνες» αποτελεί αρχικά, μια σημαντική καταγραφή της ψυχολογίας του Έλληνα πολιτικάντη. Ταυτόχρονα όμως ξεδιπλώνει το μέγεθος και τα στοιχεία της ηθικής κατάπτωσης στην οποία σταδιακά βουλιάζει, κατά τη διάρκεια της μεταπολιτευτικής περιόδου, ο πολίτης και η πολιτική, ο πολιτικός και το κόμμα του.

Πίσω από τις πικροδάφνες κρύβεται φαινομενικά ένας ανεπίδοτος έρωτας. Στην ουσία όμως κρύβεται ολόκληρο το μεταπολιτευτικό σκηνικό της κομματοκρατίας, του νεποτισμού και αδιαφάνειας και της αναξιοκρατίας, δηλαδή οι βασικοί κανόνες του πολιτικού σκηνικού όπως στήθηκε από το σύνολο του πολιτικού κόσμου και εμπεδώθηκε από το σύνολο, ή σχεδόν, του ελληνικού λαού.

 Τέσσερεις άνθρωποι της καθημερινότητας βρίσκονται στην ταβέρνα του ενός από αυτούς και συζητάνε έντονα σχετικά με τις εκλογές που πρόκειται να γίνουν. Δυο ζευγάρια με διαφορετικές πολιτικές προτιμήσεις που τελικά θα αποδειχτούν τόσο όμοιες, ώστε να αποτελέσουν βάση για μια κοινή δράση. Στοιχείο ενωτικό είναι η διασφάλιση πληροφοριών ώστε να «έχουν στο χέρι» το ένα ή το άλλο μικρο-μεσαίο πολιτικό στέλεχος και να «κάνουν παιχνίδι».

Ολόκληρος ο πολιτικός και κοινωνικός βούρκος μέσα στον οποίο πλατσουρίζουν, ξεδιπλώνεται  μπροστά στα μάτια μας. Οι αρχικές διαφορές γίνονται σιγά-σιγά κοινές διαθέσεις και συμφωνίες, ενώ τα προσωπικά στοιχεία που διαχειρίζονται κατά περίστασιν καθείς εκ των τεσσάρων κατά των «συντρόφων» του, παύουν να είναι στοιχεία εκβιασμού για τους ίδιους και τα χρησιμοποιούν από κοινού για να εκβιάσουν άλλους. Το τραστ στήθηκε!

Τέσσερεις άνθρωποι της καθημερινότητας, κάνουν πολιτική! Προνόμιο που δίνεται από τις πολιτικές ηγεσίες στον… κυρίαρχο λαό! Είναι και οι τέσσερεις ακριβώς όπως τους ήθελαν και εξακολουθούν να τους θέλουν οι ηγεσίες αυτές : αμαθείς, πληθωρικούς καταφερτζήδες της πολιτικής, αναίσχυντους εκβιαστές με ποταπά και γελοία ιδιωτικά στοιχεία ανθρώπων στην κατοχή τους, τιμητές του πολιτικού αρχηγού στον οποίο ορκίζονται, χωρίς κανένα ηθικό φραγμό και καμία έστω ένδειξη συνείδησης της θέσης και των ικανοτήτων τους.

Το κυρίαρχο προσωπείο του μικροαστού της μεταπολίτευσης που επιβλήθηκε ως  μονοκομματική ιδεολογία σε όλους τους χώρους. Τέσσερεις παράγοντες της πολιτικής καταστρώνουν σχέδια για τον εαυτό τους και το κόμμα τους, αποκαλύπτοντας  με τους διαλόγους τους το μεγαλείο της ελληνικής συνδικαλιστικής αστειότητας, την απεραντοσύνη της κομματικής διαπλοκής και την ωμή και ανήθικη παιδεία εκβιασμών και διλλημάτων με τα οποία ορίζεται στην Ελλάδα η πολιτική κυριαρχία.

Πίσω από τις πικροδάφνες, κρύβεται ο εμετικός σχετισμός του «μαζί τα φάγαμε», ο μικροαστικός προοδευτισμός της αμάθειας και του καταναλωτισμού, ο τσαμπουκάς και η μαγκιά του Ελληνάρα καταφερτζή πολιτευτή, ο πόνος ψυχής και τα δάκρυα πολιτικών που ενισχύουν με κάθε τρόπο το νεποτισμό και την κομματοκρατία. Μια κωμωδία που καλεί τον συνειδητοποιημένο πολίτη να σκεφτεί και πάλι ολόκληρη τη μεταπολιτευτική πορεία της χώρας μας και των ανθρώπων της.

 Στο νέο στέκι της Πρότασης οι Θ. Παιδάκης, Γ. Μυλωνάς, Αρ. Πανανός και Κ. Κατσίλας δίνουν τον καλύτερό τους εαυτό και μας θυμίζουν πως οι ερασιτεχνικοί θίασοι και οι πολιτιστικοί σύλλογοι βρίσκονται, παρά τις αντίξοες συνθήκες, στην πρωτοπορία της διατήρησης και ανανέωσης των πολιτιστικών πραγμάτων στον τόπο μας.

Γιώργος Κόνδης

πίσω από τις πικροδάφνες

Με την υποστήριξη του Θεατρικού Εργαστηρίου Άστρους

Παρασκευή, 28 Απριλίου, ώρα 21:00, στο Ίδρυμα Μνήμη Αγγελικής και Λεωνίδα Ζαφείρη

Χώρα των ναυαγίων

Κατηγορία Τέχνη | Αναρτήθηκε 04-05-2012 06:33:18 pm | από nskarmoutsos

Το σκουριασμένο κουφάρι ενός ναυαγισμένου πλοίου που έχει εγκαταλειφθεί στα τελείως αβαθή νερά των παραλιών της Νιγηρίας, δεν είναι καθόλου ασυνήθιστο θέαμα. Κάθε άλλο. Τα απομεινάρια εγκαταλελειμμένων πλοίων αφθονούν ακόμη και στις παραλίες του Λάγκος, του κύριου λιμανιού της χώρας. Κανένας δεν κάνει τον κόπο να τα μαζέψει, κανένας δεν ξέρει ούτε καν πόσα είναι. Αλλωστε, συνήθως το καθένα από αυτά τα πλοία κρύβει μια βρώμικη ιστορία. Ποτέ στη Νιγηρία, ένα από τα πιο διεφθαρμένα κράτη του πλανήτη, δεν μπορεί κανένας να είναι σίγουρος αν κάποιο πλοίο έπεσε όντως θύμα πειρατείας ή αν το βούλιαξαν οι ιδιοκτήτες του για να πάρουν την ασφάλεια...

Πηγή: ethnos.gr

Οι μαύρες θεότητες του Χάρλεμ

Κατηγορία Τέχνη | Αναρτήθηκε 02-03-2014 09:12:26 am | από nskarmoutsos

Ella Fitzgerald, 1940

O Carl Van Vechten έφτασε στη Νέα Υόρκη το 1906 και αμέσως έπιασε δουλειά ως κριτικός χορού και μουσικής στους Τimes. Aυτό που αμέσως τον απορρόφησε και τον γοήτευσε ήταν η κουλτούρα του Χάρλεμ και οι αφροαμερικανοί της νυχτερινής ζωής και των κλαμπ. Σύντομα έγινε όχι μόνον υποστηρικτής αυτής της καλλιτεχνικής κοινότητας, αλλά και ένα ζωτικό κομμάτι της, καταγράφοντάς την, αρχικά ερασιτεχνικά, με την κάμερά του. Στο διαμέρισμα όπου ζούσε τότε με τη δεύτερή του σύζυγο, ηθοποιό Fania Marinoff, διοργάνωνε πάρτι μαζί με τον τότε "προστατευόμενό" του μαύρο καλλιτέχνη Langston Hughes. Καλεσμένοι του και τιμώμενα πρόσωπα ήταν όλοι οι πρωταγωνιστές του Χάρλεμ.

Αν και η φωτογραφία είχε αρχίσει να κερδίζει το ενδιαφέρον του και έως το 1930 είχε ήδη κάνει μια σειρά από ασπρόμαυρα πορτρέτα του Orson Welles, του Salvador Dali και της  Georgia O'Keeffe, ο Van Vechten παρέμενε δημοφιλής ως συγγραφέας και κριτικός. Το 1939 παρασύρθηκε από την επέλαση της έγχρωμης φωτογραφίας και άρχισε να φωτογραφίζει μανιωδώς το ρεύμα του Χάρλεμ. Οι φίλοι του και οι άνθρωποι της νυχτερινής σκηνής της Νέας Υόρκης, έγιναν τα μοντέλα του και πόζαραν μπροστά σε φωτεινές και περίτεχνες μεταξωτές ταπετσαρίες. Ανάμεσά τους προσωπικότητες που ξεχώρισαν, ενέπνευσαν και όρισαν καλλιτεχνικά την εποχή και την κουλτούρα του Χάρλεμ.

Για σχεδόν 25 χρόνια συνέχισε να απαθανατίζει σειρά ονομάτων που ο ίδιος θεωρούσε πως είναι η καρδιά της Αμερικής και εμπλούτιζε ένα αρχείο που σήμερα θεωρείται μοναδική καταγραφή της εποχής. Αυτές είναι 16 από τις ομορφότερες και πιο δυνατές φωτογραφίες που κοσμούν το αρχείο του Carl Van Vechten Trust/Beinecke Rare Book and Manuscript Library του Πανεπιστημίου του Γέιλ…συνέχεια 

Στο Moonlight Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας που κατά λάθος δόθηκε στο... La La Land

Κατηγορία Τέχνη | Αναρτήθηκε 27-02-2017 08:49:29 am | από nskarmoutsos

Μια σοκαριστική έκπληξη μάς επιφύλαξαν τα 89α βραβεία της Ακαδημίας Κινηματογράφου. Οι Γουόρεν Μπίτι και Φέι Ντάναγουεϊ ανακοίνωσαν ως νικητή στην κατηγορία της Καλύτερης Ταινίας το La La Land, οι συντελεστές σηκώθηκαν, άρχισαν τις ευχαριστίες για να μάθουν μετά ότι η ανακοίνωση ήταν λάθος και το Όσκαρ κέρδισε τελικά το Moonlight!

Άφωνοι έμειναν οι παριστάμενοι και οι συντελεστές των δύο ταινιών όταν ανακοινώθηκε ότι «δεν πρόκειται για αστείο». «Γουόρεν τι έκανες;» ήταν η αντίδραση του παρουσιαστή Τζίμι Κίμελ, ο οποίος πρόσθεσε «Ήμουν σίγουρος ότι θα τα κάνω μαντάρα». Προσπαθώντας να εξηγήσει το ανεξήγητο, ο Γουόρεν Μπίτι είπε ότι του έδωσαν λάθος χαρτί που έγραφε το όνομα της Έμμα Στόουν!

Τελικά, συνολικά έξι βραβεία κέρδισε το La La Land -από τις 14 υποψηφιότητες. Μεταξύ άλλων, η ταινία κατέκτησε βραβεία Σκηνοθεσίας, Α Γυναικείου Ρόλου, Σκηνογραφίας, Φωτογραφίας, Μουσικής, Τραγουδιού.

Τρία τα βραβεία για το Moonlight (Ταινίας, Διασκευασμένου Σεναρίου, Β Ανδρικού Ρόλου).

Κατά τα άλλα, τα φετινά Όσκαρ πήγαν... στα μηνύματα κατά του Τραμπ. Οι επικρίσεις προς τον αμερικανό πρόεδρο και τις πολιτικές του κυριάρχησαν σε όλη τη διάρκεια της οσκαρικής βραδιάς, είτε με έμμεσους είτε με άμεσους τρόπους.

Ο παρουσιαστής Τζίμι Κίμελ και οι διάσημοι σταρ εξαπέλυσαν συχνά τα βέλη τους στις πολιτικές του Τραμπ στέλνοντας μήνυμα κατά του διχασμού, ενώ μία από τις καλύτερες στιγμές της βραδιάς ήταν τα μηνύματα του Κίμελ στον Τραμπ μέσω Twitter. «Είσαι ξύπνιος;» και «Η Μέριλ λέει γεια» προκάλεσαν γέλια και έγιναν εκατοντάδες φορές retweet.

Δύο βραβεία για τον Αντιρρησία Συνείδησης (Μοντάζ και Ήχου).

Δυστυχώς Γιώργος Λάνθιμος και Ευθύμης Φιλίππου δεν κατάφεραν να κερδίσουν βραβείο Πρωτότυπου Σεναρίου για το Lobster -το βραβείο κέρδισε ο Κένεθ Λόνεργκαν για το Manchester by the Sea.

Η 89η τελετή απονομής ξεκίνησε φέτος διαφορετικά, με τον Τζάστιν Τιμπερλέικ να τραγουδά το υποψήφιο για Όσκαρ τραγούδι του Can't Stop the Feeling, να ξεσηκώνει το κοινό στο Dolby Theater που χόρεψε (ή προσπάθησε να χορέψει) όρθιο.

Στη συνέχεια, ο Τζίμι Κίμελ ανέβηκε στη στιγμή για τον μονόλογό του, ο οποίος περιελάμβανε αρκετές αιχμές κατά του Ντόναλντ Τραμπ αστειευόμενος με όσους κατηγόρησαν τα Όσκαρ ως ρατσιστικά πέρυσι (υπονοώντας την κατάσταση που έχει δημιουργηθεί στη χώρα από την προεδρία Τραμπ). Παρουσίασε τη Μέριλ Στριπ ως την πιο «υποτιμημένη» ηθοποιό, με όλη την αίθουσα να χειροκροτεί την γνωστή ηθοποιό.

Ο Κίμελ προσπάθησε να δημιουργήσει κάποιες χαριτωμένες στιγμές (όπως εκείνη που υποσχέθηκε γλυκά στους παρευρισκόμενους, τα οποία έπεσαν κυριολεκτικά από τον ουρανό ή την λιγότερο επιτυχημένη με το πούλμαν με τους τουρίστες να συναντούν τους διάσημους σταρ).

Ο Εμποράκος του Ασγκάρ Φαραντί κέρδισε Όσκαρ Ξενόγλωσσης Ταινίας, με τον σκηνοθέτη να μην παρευρίσκεται στην τελετή απονομής αντιδρώντας για το διάταγμα σοκ του Ντόναλντ Τραμπ που απαγόρευε την είσοδο στις ΗΠΑ πολιτών από επτά μουσουλμανικές χώρες. Ο Φαραντί χαρακτήρισε «απάνθρωπη» την πολιτική αυτή και απήυθυνε -με γραπτό μήνυμα- έκκληση για ενότητα.

Όσον αφορά τις ερμηνείες, o Κέισι Άφλεκ κέρδισε το Όσκαρ Α Ανδρικού Ρόλου, η Έμμα Στόουν το Α Γυναικείου ρόλου, βραβείο Β' Ανδρικού κέρδισε το φαβορί Μαχερσάλα Άλι από την ταινία Moonlight, ο οποίος έγινε πριν από τέσσερις ημέρες πατέρας. Η Βαϊόλα Ντέιβις κέρδισε Όσκαρ Β' Γυναικείου Ρόλου και συγκινημένη ανέβηκε στη σκηνή, προκαλώντας συγκίνηση και στους παρευρισκόμενους.

Βραβείο Μακιγιάζ κέρδισε η ομάδα του Suicide Squad, ενώ Όσκαρ Κοστουμιών απέσπασε το Fantastic Beasts and Where to Find Them.

Όσκαρ καλύτερου Ντοκιμαντέρ απέσπασε η ταινία OJ: Made in America για την πολύκροτη δίκη του Ο.Τζ.Σίμπσον.

Όσκαρ Ήχου κέρδισε ο Αντιρρησίας Συνείδησης, με τον Κέβιν Ο' Κόνελ να κερδίζει για πρώτη φορά βραβείο. Το βραβείο του Ηχητικού Μοντάζ κέρδισε το Arrival.

Βραβείο Μικρού Μήκους Animation κέρδισε η ταινία Piper της Disney/ Pixar. Καλύτερη ταινία Animation αναδείχθηκε το Zootopia, με τον Γκαέλ Γκαρσία Μπερνάλ που παρουσίαζε τα βραβεία να εκφράζει ως Μεξικάνος και «μετανάστης» όπως είπε την αντίδρασή του στις διχαστικές πολιτικές Τραμπ.

Ούτε η Δάφνη Ματζιαράκη κατάφερε να κερδίσει το Όσκαρ Μικρού Μήκους Ντοκιμαντέρ, το οποίο πήγε στο White Helmets, ενώ το Όσκαρ Μικρού Μήκους Ταινίας κέρδισε το Sing.

Πηγή: in.gr

Οι 10 πιο ακριβοί πίνακες ζωγραφικής: πόσο κόστισαν;

Κατηγορία Τέχνη | Αναρτήθηκε 03-02-2013 09:23:31 am | από nskarmoutsos

Από τους «Χαρτοπαίχτες» του Paul Cézanne μέχρι τον Roy Lichtenstein και το «Αριστούργημα», πίνακας ο οποίος βρίσκεται σε ιδιωτική συλλογή, η τέχνη είναι ένα πολύ ακριβό σπορ. Ποια είναι η δεκάδα με τους πίνακες, που χτύπησαν κόκκινο στην τιμή και πόσο τελικά έφτασε η αξία τους σε δημοπρασίες και ιδιωτικές πωλήσεις, σύμφωνα με το περιοδικό τέχνης artwolf.com;

1.Paul Cézanne «The Card Players», 1892/93

267 εκ. δολαρίων

Τον Απρίλιο του 2011, ο πίνακας του Paul Cézanne «The Card Players» περνά από τα χέρια του έλληνα πλοιοκτήτη Γιώργου Εμπειρίκου, στα χέρια της Βασιλικής οικογένειας του Κατάρ, έναντι του αστρονομικού ποσού των 267 εκ. δολαρίων. Με αρχική τιμή στα 259 εκ. δολάρια, οι κριτικοί τέχνης επιμένουν, ότι η υπέροχη ψυχολογική ένταση, που αποτυπώνεται στα πρόσωπα των παικτών, κάνουν τον συγκεκριμένο πίνακα αριστούργημα της μετα-ιμπρεσιονιστής τέχνης…συνέχεια

Πετώντας

Κατηγορία Τέχνη | Αναρτήθηκε 17-11-2016 09:50:32 am | από nskarmoutsos

Στιγμιότυπο από την παράσταση «Καρυοθραύστης», που το μπαλέτο της Μόσχας «La Classique» ανεβάζει σε θέατρο του Μπίντγκοστς, στην Πολωνία.

Πηγή: naftemporiki.gr

Η αινιγματική «Μόνα Λίζα»

Κατηγορία Τέχνη | Αναρτήθηκε 03-11-2012 02:31:45 pm | από nskarmoutsos

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ...
Στις 3 Νοεμβρίου το 1507: Ο σύζυγος της Λίζας Γκεραρντίνι, πλούσιος έμπορος από τη Βενετία, μισθώνει τις υπηρεσίες του Λεονάρντο Ντα Βίντσι...για να ζωγραφίσει το πορτρέτο της γυναίκας του. Ο Ιταλός μετρ θα δημιουργήσει το αριστούργημά του, που έμεινε στην ιστορία ως Μόνα Λίζα.
Ο Λεονάρντο ξεκίνησε να ζωγραφίζει τη Μόνα Λίζα στη Φλωρεντία της Ιταλίας. Σύμφωνα με τον σύγχρονο του Λεονάρντο, Τζιόρτζιο Βασσάρι, "...αφότου ασχολήθηκε επί τέσσερα χρόνια με το έργο, το άφησε ημιτελές..." Είναι γνωστό πως αυτή ήταν μια συνήθης συμπεριφορά του Λεονάρντο ο οποίος, αργότερα, μετάνιωσε που "δεν ολοκλήρωσε ποτέ ούτε ένα έργο". Θεωρείται πως συνέχισε να ασχολείται με τη Μόνα Λίζα για τρία χρόνια αφότου εγκαταστάθηκε στη Γαλλία και πως την τελείωσε λίγο πριν πεθάνει το 1519. Ο καλλιτέχνης μετέφερε τον πίνακα από την Ιταλία στη Γαλλία το 1516 όταν ο βασιλιάς Φραγκίσκος Α΄ τον προσκάλεσε να εργαστεί στο Clos Lucé κοντά στο βασιλικό κάστρο στην Αμπουάζ. Πιθανότατα μέσω των κληρονόμων του βοηθού του Λεονάρντο, Σαλάι, ο βασιλιάς αγόρασε τον πίνακα για 4.000 écu και τον τοποθέτησε στο παλάτι της Fontainebleau, όπου παρέμεινε έως ότου δόθηκε στον Λουδοβίκο ΙΔ΄. Ο Λουδοβίκος ΙΔ΄ μετέφερε το έργο στο Παλάτι των Βερσαλλιών. Μετά τη Γαλλική Επανάσταση, μεταφέρθηκε στο Μουσείο του Λούβρου. Ο Ναπολέοντας τοποθέτησε το έργο στο δωμάτιό του, στο Παλάτι του Κεραμεικού. Αργότερα ο πίνακας επεστράφη στο Μουσείο του Λούβρου. Κατά τη διάρκεια του Γαλλοπρωσικού Πολέμου (1870-1871) μεταφέρθηκε από το Λούβρο στο Brest Arsenal.
Ο πίνακας ήταν παραγγελία για το καινούριο τους σπίτι και για να γιορτάσουν τη γέννηση του δεύτερου γιου τους, Αντρέα. Η ταυτότητα της εικονιζόμενης γυναίκας αναγνωρίστηκε στο Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης το 2005 από έναν ειδικό που ανακάλυψε ένα σημείωμα του 1503 το οποίο είχε γράψει ο Αγκοστίνο Βεσπούτσι.
Διάφορες εναλλακτικές απόψεις έχουν εκφραστεί σχετικά με το θέμα. Κάποιοι μελετητές θεωρούν πως η Λίζα ντελ Τζιοκόντο ήταν το αντικείμενο μιας άλλης προσωπογραφίας, και εντοπίζουν τουλάχιστον άλλους τέσσερις πίνακες στους οποίους αναφέρεται ο Βασσάρι αποκαλώντας τους Μόνα Λίζα. O Σίγκμουντ Φρόυντ πίστευε πως το περιώνυμο μειδίαμα της Μόνα Λίζα ήταν αποτέλεσμα ανάκλησης ανάμνησης της μητέρας του Λεονάρντο. Άλλες προτάσεις για την ταυτότητα της εικονιζόμενης γυναίκας είναι: η Isabella από τη Νάπολη, η Cecilia Gallerani, η Costanza d'Avalos, Δούκισσα της Francavilla‎, η Isabella d'Este, η Pacifica Brandano or Brandino, η Isabela Gualanda, η Caterina Sforza, και ο ίδιος ο Λεονάρντο. Σήμερα οι απόψεις των ιστορικών της τέχνης συγκλίνουν στην ιδέα πως ο πίνακας απεικονίζει τη Λίζα ντελ Τζιοκόντο, που πάντα ήταν η παραδοσιακή άποψη.

ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗ ΑΡΓΟΛΙΚΗ ΠΡΟΤΑΣΗ: «Φ ρ ο ν τ ι σ τ ή ρ ι ο Μ π έ ρ τ ο λ τ Μ π ρ ε χ τ» με τον Κώστα Ν. Φαρμασώνη

Κατηγορία Τέχνη | Αναρτήθηκε 10-10-2016 08:41:40 am | από nskarmoutsos

                                Δ Ε Λ Τ Ι Ο    Τ Υ Π Ο Υ

        «Φ ρ ο ν τ ι σ τ ή ρ ι ο   Μ π έ ρ τ ο λ τ   Μ π ρ ε χ τ»

                      Με τον Κώστα Ν. Φαρμασώνη

                    Η πρώτη εισήγηση ανοιχτή για το κοινό

Φροντιστήριο Μπέρτολτ Μπρεχτ διοργανώνει για το έτος  2016-17  η Πολιτιστική Αργολική Πρόταση στο νέο θέατρο της , στην οδό Οδυσσέα Ανδρούτσου 13,  Άργος,  με δάσκαλο το γνωστό  σκηνοθέτη Κώστα Ν. Φαρμασώνη.

Ο κύκλος των μαθημάτων και των ασκήσεων  θα περιλαμβάνει:

Α.  Γενικά μαθήματα Θεάτρου:

Εισαγωγή στο Θέατρο

Ασκήσεις Ορθοφωνίας

Δραματουργική Ανάλυση

Υποκριτική

Β.  Φροντιστήριο Μπέρτολτ Μπρεχτ:

1.  Ο Μπρεχτ ιδρύει το σύγχρονο Θέατρο:

Τοποθέτηση του Μπρεχτ στην ιστορία του Θεάτρου

 Το Θέατρο μιας γης που ανατέλλει: Αρχαίοι Έλληνες

Το Θέατρο μιας γης που κινείται: Ουϊλλιαμ  Σαίξπηρ

Το Θέατρο μιας γης που φλέγεται: Μπέρτολτ  Μπρεχτ

Ο πολυτάραχος βίος μιας καταλυτικής προσωπικότητας

 2.  Η Ιδεολογία- Τεχνικές

Να βλέπεις τα γεγονότα με τα μάτια ενός παιδιού

Να πιστεύεις ότι ο κόσμος μπορεί να αλλάξει

Τα σκηνικά εργαλεία: Η αποστασιοποίηση, τα songs

Οι περίοδοι του μπρεχτικού θεάτρου: σουρεαλιστική, διδακτική, επική.

Η «αναρχική» όψη της αλήθειας

Η κόντρα με όλες τις οργανωμένες ιδεολογίες

3.  Η παγκόσμια δόξα του Berliner Ensemble

Το Θέατρό του σαρώνει το ένα μετά το άλλο τα παγκόσμια βραβεία

Ο ηγέτης του Berliner Ensemble είναι υπάλληλος της συζύγου του

Ο διασημότερος Γερμανός δεν αποκτά ποτέ ξανά τη γερμανική υπηκοότητα, που του αφαίρεσαν οι Ναζί

Ο λατρεμένος του παγκόσμιου κοινού είναι για τις ιδεολογίες όλων των χρωμάτων μέχρι την ημέρα που πεθαίνει ένας «Μέγας ανεπιθύμητος»

4.  Η Κληρονομιά:

 Ακόμα κι αυτοί που τον αρνούνται, εφαρμόζουν τις αρχές του

Ο Μπρεχτ στην Ελλάδα:  Όσο ζει, είναι παντελώς άγνωστος. Μόλις πεθάνει, παίζεται σ` όλα τα βουνά και τα λαγκάδια

Ο Μπρεχτ στην εποχή της χρηματοπιστωτικής κρίσης  

Το lifestyle και  οι παραποιήσεις των έργων και των τραγουδιών του

Η γνώση του Μπρεχτ ως εφόδιο για έναν σκηνοθέτη ή έναν ηθοποιό

                                                        ***

Τα μαθήματα θα γίνονται κάθε δεύτερο Σάββατο, 16:00 έως 20:00 με έναρξη από το Σάββατο 15 Οκτωβρίου και θα ολοκληρωθούν τον Ιούνιο. Με τη λήξη του έτους οι σπουδαστές θα παρουσιάσουν  θεατρικό αναλόγιο με ένα έργο του Μπ. Μπρεχτ.

Χορηγείται Πιστοποιητικό Σπουδών ετήσιας φοίτησης.

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ – ΣΥΜΜΕΤΟΧΕΣ:  6948251621, 6944553080

Η Πολιτιστική Αργολική Πρόταση ανακοινώνει ότι η πρώτη συνάντηση των εγγεγραμμένων σπουδαστών θα γίνει το Σάββατο, 15 Οκτωβρίου, ώρα 16:00. Μετά το πρώτο δίωρο θα ακολουθήσει  εισήγηση του Κώστα Ν. Φαρμασώνη*  με τίτλο « Μπέρτολτ Μπρεχτ:  Ο μέγας ανεπιθύμητος» που θα  είναι ανοιχτή για το κοινό. Θα ακολουθήσει συζήτηση με όλους μαζί. 

Χρόνος προσέλευσης κοινού:  Σάββατο, 15 Οκτωβρίου, ώρα 18:00

Είσοδος ελεύθερη.

*Ο σκηνοθέτης Κώστας Ν. Φαρμασώνης έχει σπουδάσει στο ΜΑX-REINHARDT-SEMINAR  Βιέννης και έχει συνεργαστεί με τους μαθητές του Μπ. Μπρεχτ στο διάσημο θέατρό του, το BERLINER ENSEMBLE.

Το εικαστικό είναι σκίτσο του Μπ. Μπρεχτ από τον  Κάσπαρ Νέερ.

Κινητά μνημεία χαρακτηρίστηκαν έργα του Θεόφιλου Χατζημιχαήλ

Κατηγορία Τέχνη | Αναρτήθηκε 02-10-2016 09:25:14 am | από nskarmoutsos

Τριάντα επτά έργα του λαϊκού ζωγράφου Θεόφιλου Χατζημιχαήλ από το Μουσείο -Βιβλιοθήκη Στρατή Ελευθεριάδη - Teriade χαρακτηρίστηκαν μνημεία από το Κεντρικό Συμβούλιο Νεωτέρων Μνημείων (ΚΣΝΜ).

Πρόκειται για έργα, που ζωγράφισε ο Θεόφιλος για τον συλλέκτη έργων τέχνης Στρατή Ελευθεριάδη - Teriade, μετά τη γνωριμία τους στα τέλη της δεκαετίας του 1920, στη Μυτιλήνη. Τα έργα φιλοτεχνήθηκαν από το 1927 έως το 1933. Σημειώνεται ότι, μέσα στα έξι αυτά χρόνια, ο Θεόφιλος δημιούργησε πάνω από 120 πίνακες. Τα 37 από αυτά ο συλλέκτης τα δώρισε στο Μουσείο, που φέρει το όνομά του στη Βαρειά της Λέσβου, και τα υπόλοιπα τα στέγασε στο γειτονικό Μουσείο Θεόφιλου, που χτίστηκε με δικές του δαπάνες και, στη συνέχεια, το δώρισε στον δήμο Μυτιλήνης.

Τα έργα του Θεόφιλου απεικονίζουν μια ποικιλία ελληνικών θεμάτων, που χωρίζονται σε δύο κατηγορίες: αυτά που παρουσιάζουν τη φύση και τον άνθρωπο (προσωπογραφίες, τοπία, εικόνες της καθημερινής ζωής) και εκείνα που περιγράφουν θέματα από την ελληνική μυθολογία, ιστορία και θρησκεία.

Το 1976, το υπουργείο Πολιτισμού προχώρησε σε χαρακτηρισμό των έργων του Θεόφιλου «οπουδήποτε και εάν ευρίσκονται» ως έργα «χρήζοντα ειδικής κρατικής προστασίας». Την προστασία είχε ζητήσει με έγγραφό του, έναν χρόνο πριν, ο τότε αναπληρωτής προϊστάμενος της Εφορείας Κλασικών Αρχαιοτήτων Βόλου και μετέπειτα πανεπιστημιακός, Γεώργιος Χουρμουζιάδης.

Όπως διαπιστώνει η Διεύθυνση Νεώτερου Πολιτιστικού Αποθέματος και Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς, η κήρυξη του 1976 εντάσσεται σε μια ευρύτερη περίοδο έντονης προβολής και ενδιαφέροντος για το έργο του Θεόφιλου, αλλά και ευρύτερα για τη λαϊκή τέχνη.

Η ομόφωνη κήρυξη στο πρόσφατο ΚΣΝΜ για τα 37 έργα από τη συλλογή του Μουσείου Teriade έχει ως στόχο την εξατομίκευση του χαρακτηρισμού του 1976 για τα 37 έργα και τον χαρακτηρισμό ως συλλογής των ίδιων έργων.

Σημειώνεται ότι, η παραπάνω κήρυξη δεν αναιρεί τον γενικό χαρακτηρισμό του 1976 του συνόλου της καλλιτεχνικής παραγωγής του Θεόφιλου, αλλά εξατομικεύει τα έργα, με σκοπό την καλύτερη προστασία του έργου του ζωγράφου.

Πηγή: naftemporiki.gr

Προηγούμενες αναρτήσεις