Παράλιο Άστρος
logo: Το Άστρος της Θαλάσσης
Αναζήτηση Go

Οι μαύρες θεότητες του Χάρλεμ

Κατηγορία Τέχνη | Αναρτήθηκε 02-03-2014 09:12:26 am | από nskarmoutsos

Ella Fitzgerald, 1940

O Carl Van Vechten έφτασε στη Νέα Υόρκη το 1906 και αμέσως έπιασε δουλειά ως κριτικός χορού και μουσικής στους Τimes. Aυτό που αμέσως τον απορρόφησε και τον γοήτευσε ήταν η κουλτούρα του Χάρλεμ και οι αφροαμερικανοί της νυχτερινής ζωής και των κλαμπ. Σύντομα έγινε όχι μόνον υποστηρικτής αυτής της καλλιτεχνικής κοινότητας, αλλά και ένα ζωτικό κομμάτι της, καταγράφοντάς την, αρχικά ερασιτεχνικά, με την κάμερά του. Στο διαμέρισμα όπου ζούσε τότε με τη δεύτερή του σύζυγο, ηθοποιό Fania Marinoff, διοργάνωνε πάρτι μαζί με τον τότε "προστατευόμενό" του μαύρο καλλιτέχνη Langston Hughes. Καλεσμένοι του και τιμώμενα πρόσωπα ήταν όλοι οι πρωταγωνιστές του Χάρλεμ.

Αν και η φωτογραφία είχε αρχίσει να κερδίζει το ενδιαφέρον του και έως το 1930 είχε ήδη κάνει μια σειρά από ασπρόμαυρα πορτρέτα του Orson Welles, του Salvador Dali και της  Georgia O'Keeffe, ο Van Vechten παρέμενε δημοφιλής ως συγγραφέας και κριτικός. Το 1939 παρασύρθηκε από την επέλαση της έγχρωμης φωτογραφίας και άρχισε να φωτογραφίζει μανιωδώς το ρεύμα του Χάρλεμ. Οι φίλοι του και οι άνθρωποι της νυχτερινής σκηνής της Νέας Υόρκης, έγιναν τα μοντέλα του και πόζαραν μπροστά σε φωτεινές και περίτεχνες μεταξωτές ταπετσαρίες. Ανάμεσά τους προσωπικότητες που ξεχώρισαν, ενέπνευσαν και όρισαν καλλιτεχνικά την εποχή και την κουλτούρα του Χάρλεμ.

Για σχεδόν 25 χρόνια συνέχισε να απαθανατίζει σειρά ονομάτων που ο ίδιος θεωρούσε πως είναι η καρδιά της Αμερικής και εμπλούτιζε ένα αρχείο που σήμερα θεωρείται μοναδική καταγραφή της εποχής. Αυτές είναι 16 από τις ομορφότερες και πιο δυνατές φωτογραφίες που κοσμούν το αρχείο του Carl Van Vechten Trust/Beinecke Rare Book and Manuscript Library του Πανεπιστημίου του Γέιλ…συνέχεια 

Ζωγραφίζοντας με το… φως του ήλιου

Κατηγορία Τέχνη | Αναρτήθηκε 25-02-2015 12:49:49 pm | από nskarmoutsos

Παίζοντας με τις ακτίνες του ήλιου, ο καλλιτέχνης Τζόρνταν Μανγκ – Οσάν, κάτοικος της επαρχίας Μπένγκετ στις Φιλιππίνες, δημιουργεί μοναδικά έργα τέχνης.

Ο βραβευμένος καλλιτέχνης αξιοποιεί το φως του ήλιου χρησιμοποιώντας έναν μεγεθυντικό φακό, για να δημιουργήσει θεαματικά σχέδια, εστιάζοντας στη λεπτομέρεια.

Ο Τζόρνταν ζωγραφίζει ένα αρχικό σχέδιο με μολύβι, πριν βγει στο φως για να εκμεταλλευτεί τη δύναμη του ήλιου και να τελειοποιήσει τα έργα του.

Ο ιδιαίτερος αυτός καλλιτέχνης έμαθε να δημιουργεί στον ήλιο όταν ήταν 19 ετών, ενώ σήμερα αποτελεί τον μοναδικό επαγγελματία του είδους του στις Φιλιππίνες, σύμφωνα με το τοπικό δίκτυο «ABS-CBN News».

Σύμμαχος του Τζόρνταν, εκτός από τον ήλιο, είναι η υπομονή και η επιμονή του, καθώς πολλές φορές απαιτείται δουλειά αρκετών μηνών για να ολοκληρωθεί ένα σχέδιο, αφού μετακινεί τον φακό με ακρίβεια χιλιοστού.

Birdman, Ρεντμέιν και Τζούλιαν Μουρ θριαμβεύουν στα Όσκαρ

Κατηγορία Τέχνη | Αναρτήθηκε 23-02-2015 09:19:31 am | από nskarmoutsos

Το Birdman επικράτησε άνετα στην 87η τελετή απονομής των βραβείων Όσκαρ με τέσσερα βραβεία, ανάμεσά τους εκείνα της Καλύτερης Ταινίας και Σκηνοθεσίας.
Ο Έντι Ρεντμέιν κέρδισε Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου για την ερμηνεία του ως Στίβεν Χόκινγκ, ενώ η Τζούλιαν Μουρ απέσπασε το πρώτο της Όσκαρ για την ταινία Still Alice.
Αν και το Boyhood θεωρήθηκε φαβορί για κάποια από τα βραβεία, τελικά κέρδισε μόνο εκείνο του Β' Γυναικείου Ρόλου (για την Πατρίσια Αρκέτ).
Ο Αλεχάντρο Γκονζάλες Ινιαρίτου ανέβηκε τρεις φορές στη σκηνή: μία για το βραβείο Καλύτερης Ταινίας, μία για το βραβείο Σκηνοθεσίας και μία για εκείνο του Σεναρίου -η ταινία κέρδισε επίσης βραβείο Φωτογραφίας.
Η Ακαδημία θα βάλει μεταναστευτικούς κανόνες για τους Μεξικανούς, είπε αστειευόμενος ο Ινιαρίτου αναφερόμενος στη νίκη πέρυσι του συμπατριώτη του Αλφόνσο Κουαρόν. Αφιέρωσε, μάλιστα, το βραβείο στους συμπατριώτες του, σε εκείνους που ζουν στο Μεξικό και σε όσους ζουν στις ΗΠΑ.
Όταν κάποιος του θύμισε να ευχαριστήσει τη σύζυγό του, εκείνος απάντησε ότι της λέει ότι την αγαπάει κάθε μέρα.
Ο Έντι Ρεντμέιν κέρδισε το Όσκαρ για τον ρόλο του Στίβεν Χόκινγκ στη Θεωρία των Πάντων και δεν παρέλειψε να αφιερώσει το βραβείο στους ασθενείς με σύνδρομο ALS και στην οικογένεια Χόκινγκ.
Η Τζούλιαν Μουρ παρέλαβε το Όσκαρ για τον ρόλο μίας γυναίκας που πάσχει από πρώιμο Αλτσχάιμερ στο Still Alice. Αφιέρωσε και εκείνη το βραβείο στους ανθρώπους που πάσχουν από Αλτσχάιμερ και είπε: «Διάβασα ένα άρθρο που λέει ότι οι νικητές των Όσκαρ κερδίζουν πέντε χρόνια ζωής. Εάν είναι έτσι σε ευχαριστώ Ακαδημία, μιας και ο σύζυγός μου είναι νεότερος από εμένα»…συνέχεια

«Aρκαδία χαίρε» λέγεται το νέο φιλμ του Φίλιππου Κουτσαφτή

Κατηγορία Τέχνη | Αναρτήθηκε 21-02-2015 02:34:40 pm | από nskarmoutsos

Διαβάτη μη ζητάς εδώ στα αρκαδικά βουνά

Το θρύλο της αμέριμνης ζωής

Έχουν σωπάσει και η μαγεμένη σύριγγα

Και ο αυτός παντοτινά

Γυμνό το Μαίναλο,

Βωμός του παρελθόντος μοιάζει

Κι όμως θυμήσου

Πόσες φορές μας  μα μίλησες απαρνημένη φύση

μια μέρα από την αγάπη σας ο παν θα ξαναζήσει

Γεώργιος Κ. Βλάχος

"Αρκαδία χαίρε" είναι η νέα ταινία του Φίλιππου Κουτσαφτή, η οποία ολοκληρώθηκε 14 χρόνια μετά την "Αγέλαστο Πέτρα". Θα προβληθεί στο 17ο φεστιβάλ ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης που θα πραγματοποιηθεί από τις 17 έως τις 22 Μαρτίου.

«Είναι η νέα ταινία μου για την Αρκαδία, που πήρε το όνομά της από ένα επιτύμβιο που βρέθηκε στην περιοχή», μας λέει ο Φίλιππος Κουτσαφτής. «Στεκόμαστε σε μια περιοχή της Αρκαδίας που λέγεται Τεγέα και βρίσκεται δέκα χιλιόμετρα νότια από την Τρίπολη. Είναι πάνω στον παλιό δρόμο που πηγαίνει στη Σπάρτη.

Τα γνωστά ιερά εκεί, είναι η πόλη της αρχαίας Τεγέας, ένας πάρα πολύ ωραίος ναός της Αλέας Αθηνάς έργο του πάριου γλύπτη Σκόπα της ελληνιστικής εποχής. Γύρω στο 400 ο ναός πυρπολήθηκε και ξαναχτίστηκε υπό την αρχιτεκτονική εποπτεία του  Σκόπα.

Βλέπουμε έναν τόπο που έχει μια τρομερή ιστορία από τα μυθολογικά χρόνια και μέσα από αυτούς τους μύθους και τις ιστορίες που έχει εμπνεύσει ήρθαν να προστεθούν στο τέλος και οι μύθοι που ήρθαν εισαγόμενοι από τη Δύση. Πρόκειται λοιπόν για μια περιπλάνηση συλλογής θραυσμάτων. Και η ιστορία και η μυθολογία και το σήμερα κυρίως είναι κάτι θραυσματικό.

Χτίστηκε ένας μεγαλοπρεπέστατος ναός και υπάρχει και η απορία: Πώς η Τεγέα, μια σχετικά μικρή και φτωχή πόλη έφτιαξε έναν τέτοιο ναό. Σαν να λέμε με τα μέτρα του σήμερα ότι μια μικρή επαρχιακή πόλη πήρε έναν διάσημο παγκοσμίως αρχιτέκτονα για ένα έργο στην περιοχή της. Αρχικά η Αλέα ήταν ιδιαίτερη θεότητα, που όμως αργότερα σχετίστηκε με την Αθηνά".

Υπάρχει κάποιος μύθος ή κάποια υπόθεση για το πώς έφτασε εκεί ο Σκόπας;

Υπάρχει μια υπόθεση που δεν είναι πολύ καλά τεκμηριωμένη, εν πρώτοις ο ναός της Τεγέας ήταν ένα πολύ μεγάλο κέντρο το οποίο λειτουργούσε ως ένα είδος τράπεζας. Οι Σπαρτιάτες, μετά το τέλος του Πελοποννησιακού πολέμου λεηλατώντας την Αθήνα και τις άλλες πόλεις είχαν πάρα πολύ χρυσό και πλούτο. Τον οποίον όμως απαγορευόταν να τον έχουν στην πόλη τους. Και τον εναπόθεσαν στον ναό της Αλέας Αθηνάς. Μάλιστα μερικοί έβαζαν τα χρήματα ή τα χρυσά στη στέγη. Στην ουσία από εκεί αρχίζει και η παρακμή της Σπάρτης. Μπαίνει πλούτος, ο πλούτος φέρνει άλλα ζητήματα, ψηφίζεται ένας νόμος που επιτρέπει να αγοράσεις γη και έτσι δημιουργήθηκαν οι τάξεις. Έτσι υπάρχουν πλούσιοι και αυτοί που δεν είχαν τίποτα και άρχισαν σιγά-σιγά να φθίνουν…συνέχεια

Βρέθηκε έργο του Ντα Βίντσι σε θησαυροφυλάκιο ελβετικής τράπεζας

Κατηγορία Τέχνη | Αναρτήθηκε 11-02-2015 09:36:44 am | από nskarmoutsos

Ενας πίνακας που πιστεύεται ότι ανήκει στον Λεονάρντο Ντα Βίντσι βρέθηκε τυχαία κρυμμένος σε θησαυροφυλάκιο ελβετικής τράπεζας, κατά την διάρκεια αστυνομικής έρευνας για φοροδιαφυγή και απάτες σε ασφαλιστικά συμβόλαια.
Πρόκειται για μια ελαιογραφία του 15ου αιώνα που εικονίζει την αρχόντισσα Ιζαμπέλα Ντ' Εστε. Όπως ανακοίνωσε ο εισαγγελέας της ιταλικής πόλης Πέζαρο, ο κάτοχος του έργου βρισκόταν σε διαπραγμάτευση με στόχο να πουλήσει τον πίνακα ζωγραφικής έναντι 120 εκατομμυρίων ευρώ.
Οι ιταλικές αρχές αναζητούσαν το έργο ήδη από το 2013, αλλά οι έρευνες δεν είχαν αποδώσει καρπούς. Ο εντοπισμός του έγινε εντελώς τυχαία όταν οι ιταλικές αρχές που ερευνούσαν υπόθεση φοροδιαφυγής, επέδραμαν στο θησαυροφυλάκιο μιας ελβετικής τράπεζας στην πόλη Λουγκάνο της Ελβετίας, πολύ κοντά στα σύνορα με την Ιταλία. Οι ιταλικές αρχές αρνήθηκαν να αποκαλύψουν τα στοιχεία του κατόχου του πίνακα, ούτε καν αν προχώρησαν σε συλλήψεις.
Πηγή: thetoc.gr

Οι δέκα ταινίες με τη μεγαλύτερη επιρροή διαχρονικά

Κατηγορία Τέχνη | Αναρτήθηκε 23-01-2015 12:12:00 am | από nskarmoutsos

Το μιούζικαλ του 1939 «Ο Μάγος του Οζ» με πρωταγωνίστρια την Τζούντι Γκάρλαντ πήρε την πρώτη θέση στην λίστα με τις δέκα ταινίες που έχουν ασκήσει τη μεγαλύτερη επιρροή στην ποπ κουλτούρα, διαφορετικών γενεών και χρονικών περιόδων.

Στη μελέτη τους με τίτλο «Εκτίμηση της Σημασίας των Δημιουργικών Έργων» που παρουσιάζει ο Guardian, οι ερευνητές Max Wasserman, Xiao Han T Zeng and Luís AN Amaral από το Πανεπιστήμιο Northwestern του Ιλινόις, πήραν ως βάση τους την διασημότερη παγκοσμίως κινηματογραφική ιστοσελίδα, την Internet Movie Database (IMDB) και ανέλυσαν τις αναφορές των χρηστών σε ταινίες με στόχο να ανακαλύψουν ποια είναι αυτή που «αναφέρεται» περισσότερο και επομένως, ποια είχε τη μεγαλύτερη επιρροή στους σινεφίλ. Απέκλεισαν ταινίες των τελευταίων 25 ετών, ώστε να ενισχυθεί η αίσθηση αυτού που στην εργασία αποκαλείται «σημασία με διάρκεια».

Πρώτη στη λίστα των αποτελεσμάτων τους και με αξιοπρόσεκτη απόσταση σε σχέση με τη δεύτερη έρχεται η ταινία «ο Μάγος του Οζ» με πρωταγωνιστές τους Τζούντι Γκάρλαντ και Φρανκ Μόργκαν, με 565 αναφορές στην IMDB. Ακολουθεί η πρώτη της κινηματογραφικής σειράς Ο Πόλεμος των Άστρων (1977), ενώ στην τρίτη θέση έρχεται το διάσημο θρίλερ του Άλφρεντ Χίτσκοκ Ψυχώ (1960). Τέταρτο σε αναφορές έρχεται το πολεμικό δράμα Καζαμπλάνκα ενώ την πεντάδα κλείνει ένα ακόμη φιλμ του 1939, το πολεμικό έπος Όσα Παίρνει ο Άνεμος. 

Οι δέκα πιο επιδραστικές ταινίες του Χόλιγουντ
Ο Μάγος του Οζ (565 αναφορές)

Ο Πόλεμος των Αστρων (297)
 Ψυχώ (241)

Καζαμπλάνκα (212)

Όσα παίρνει ο Άνεμος (198)

Κινγκ Κονγκ (191)

Φρανκενστάιν (170)

Ο Νονός (162)

Πολίτης Κέιν (143)

2001: Οδύσσεια του Διαστήματος (143)

Πηγή: tvxs.gr

Αλύγιστος

Κατηγορία Τέχνη | Αναρτήθηκε 01-01-2015 11:07:52 am | από nskarmoutsos

Σκηνοθεσία: Αντζελίνα Τζολί . Παίζουν: Τζακ Ο’ Κόνελ, Γκάρετ Χέντλαντ, Ντόνολ Γκλίσον, Μιγιαβί, Φιν Γουίτροκ
Η Αντζελίνα Τζολί στη δεύτερη σκηνοθετική της απόπειρα καταπιάνεται με την απίστευτη ζωή του Λούι Ζαμπερίνι, ήρωα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και Ολυμπιονίκη.
Η ταινία βασίζεται στο ομώνυμο μυθιστόρημα της Λόρα Χίλενμπραντ και αφηγείται την αληθινή ιστορία του Ζαμπερίνι, ο οποίος πολεμώντας στον Ειρηνικό επέζησε της πτώσης του αεροπλάνου του, έμεινε 47 ημέρες πάνω σε μια σχεδία, για να τον ανακαλύψουν οι Ιάπωνες και να τον στείλουν σε στρατόπεδο αιχμαλώτων πολέμου.

Πηγή: topontiki.gr

Οι πιό αγαπημένες ελληνικές ταινίες όλων των εποχών

Κατηγορία Τέχνη | Αναρτήθηκε 22-12-2014 06:23:38 pm | από nskarmoutsos

Zorba the Greek (1964). 

Λίγο πριν αποχαιρετίσουμε το 2014, την επετειακή χρονιά του ελληνικού σινεμά που γιόρτασε φέτος τα εκατό του χρόνια, και ενώ το 55ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονικής έκανε αναδρομικό αφιέρωμα με ταινίες που ψήφισε το ίδιο το κοινό, κάνουμε το δικό μας μίνι γκάλοπ με πρόσωπα των γραμμάτων και των τεχνών ρωτώντας τους ποια είναι η αγαπημένη τους ελληνική ταινία όλων των εποχών. Οι απαντήσεις τους επιφύλαξαν μικρές και μεγάλες εκπλήξεις. Προλογίζει η κριτικός κινηματογράφου Μαρία Κατσουνάκη.

Από τον «Δράκο» στον «Κυνόδοντα»

Συμβαίνει κάτι περίεργο με την ηλικία του ελληνικού κινηματογράφου. Λειτουργεί αντίστροφα. Είναι σα να ξεκίνησε ηλικιωμένος, σε βαθύ γήρας, και σιγά σιγά να απελευθερώθηκε από βάρη και να προσπάθησε να ανακαλύψει τον κόσμο από την αρχή. Να άνοιξε διάπλατα τα μάτια με έκπληξη και όρεξη να ανατρέψει κανόνες, να αντιμετωπίσει την πραγματικότητα χωρίς προστατευτικά φίλτρα.
Μέσα σε αυτόν τον αιώνα που ξεκίνησε με την «Γκόλφω» (1914, πρώτη μεγάλου μήκους που γυρίστηκε στην Ελλάδα), οι διαδρομές ήταν ποικίλες. Κι αν η ενδοσκόπηση κερδίζει την άτυπη αυτή κούρσα, αφήνοντας πίσω, λαχανιασμένη, την κωμωδία, στην τελευταία σειρά τον σαρκασμό και κολλημένο στην αφετηρία τον αυτοσαρκασμό και τη λιτότητα, πάντα θα υπάρχουν τα πρόσωπα του Λογοθετίδη, του Αυλωνίτη, του Ηλιόπουλου, να μας κλείνουν το μάτι. Κοιτώντας από μια, τεχνητή, απόσταση αυτόν τον αιώνα, βλέπουμε ταινίες που χωρίς δισταγμό αποκαλεί κανείς αριστουργήματα και άλλες που υπερτιμήθηκαν και λησμονήθηκαν στο χρόνο. Βλέπει κυρίως όμως ηθοποιούς που άφησαν εποχή και μια νέα γενιά ερμηνευτών να καθιερώνεται παίρνοντας τη σκυτάλη. Το πρόσωπο του ελληνικού σινεμά είναι τα πρόσωπα των ηθοποιών του. Η Μάρω Βασιλείου («Ευδοκία»), η Αννα Βαγενά (το «Προξενιό της Αννας»), η Μελίνα Μερκούρη («Στέλλα»), ο Θανάσης Βέγγος … ο κατάλογος μεγαλύτερος από τις ταινίες.
Από τις αρχές του αιώνα, στη μεταπολεμική εποχή κι από εκεί στη δικτατορία, στη γέννηση του Νέου Ελληνικού Κινηματογράφου έως το πρόσφατο weird wave, η εικόνα της Ελλάδας άλλαζε παράλληλα με το ελληνικό σινεμά. Μπορεί το κοινό να μην ήταν πάντα θεατής των κινηματογραφικών αλλαγών και οι σκηνοθέτες να γύριζαν, για μεγάλα διαστήματα, την πλάτη τους στην κοινωνία. Ομως το παρόν, με τις διεθνείς διακρίσεις, δεν είναι αποκομμένο από το συνεχές - ασυνεχές του παρελθόντος. Από αυτό που κρατάμε και από αυτό που πετάμε. Μαζί πορεύονται. Σε αυτήν την τούρτα γενεθλίων ο «Δράκος» έχει δίπλα του τον «Κυνόδοντα». Είναι αταίριαστοι αλλά όχι άγνωστοι μεταξύ τους.
Ας περιμένουν οι γυναίκες (1998)
Σκηνοθεσία:  Σταύρος Τσιώλης

Το «Ας περιμένουν οι γυναίκες» είναι μια βαθιά πολιτική σάτιρα που σχολιάζει με εξαιρετικό τρόπο τον «Νεοέλληνα» της μεταπολίτευσης, την πολιτική διαφθορά, τις πελατειακές σχέσεις με το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ, το λάιφ στάιλ, όλα όσα έφεραν τα σημερινά αποτελέσματα. Το κάνει δε με έναν χιουμοριστικό τρόπο και αυτό την κάνει σπουδαία. Δυστυχώς στην Ελλάδα ο πολιτικός και ο καταγγελτικός λόγος εκφράζονται συνήθως «σοβαρά», ενώ η κωμωδία αφορά πάντα φωτομοντέλα, κακά τηλεοπτικά σενάρια και χαζό χιούμορ. Λίγοι καλλιτέχνες, όπως ο Τσιώλης ή ο Κεχαίδης στο θέατρο, καταφέρνουν να κάνουν σάτιρα χωρίς να χάσουν τον στόχο. Οι διάλογοι στην ταινία, με αποκορύφωμα την κλασική πια σκηνή με το «πέναλτι» είναι ταυτόχρονα λαϊκοί, σουρεαλιστικοί, καυστικοί αλλά και ανθρώπινοι. Ενας δεύτερος λόγος που μου αρέσει πολύ αυτή η ταινία είναι γιατί χρησιμοποιεί επαγγελματίες ηθοποιούς αλλά και ερασιτέχνες, και έχει κάτι... χύμα στον τρόπο που έχει γυριστεί. Δεν είναι αυτοαναφορική, δεν είναι ελιτίστικη και βρίσκεται σε άμεσο διάλογο με την κοινωνία. Και μόνο για τις 2 στρουμπουλές γιαγιάδες που βάζουν τα cd, της αξίζει ειδική μνεία...«Ε, Αρχοντούλα;» Αυτό το σινεμά μας λείπει σήμερα.

Κωνσταντίνα Βούλγαρη, σκηνοθέτις και υπεύθυνη του www.hitandrun.gr

Attenberg (2010)
Σκηνοθεσία: Αθηνά Ραχήλ Τσαγκάρη

Το Attenberg είναι ό τι καλύτερο έλαχε στον ελληνικό κινηματογράφο τον 21ο αιώνα. Μια ταινία – μετεωρίτης που ήρθε από το πουθενά. Μια ταινία που δεν επιβάλλεται με το έτσι θέλω, μια ταινία που πρέπει να της αξίζεις. Οπως κάποιο έργο μοντέρνας τέχνης το προσπερνάει κανείς χωρίς να του δώσει σημασία, φτάνει όμως ένα κλικ για να σταθεί, να το παρατηρήσει και να του αποκαλυφθεί άξαφνα το νοηματικό πλούτο που περιέχει, έτσι και η ταινία της Αθηνάς Ραχήλ Τσαγκάρη μπορεί να σου ξεφύγει, να περάσει απαρατήρητη. Στην ουσία, το Attenberg αγκαλιάζει μια πολλαπλή θεματολογία γύρω από το θάνατο, το σεξ, την μύηση και τον νεωτερισμό. Αντισυμβατικά και αβίαστα, χωρίς ψυχολογικά βαρίδια αλλά με αλλοπρόσαλλο χιούμορ, καταφέρνει να ταιριάξει την κατάθλιψη με την χαρμοσύνη, να συνδέσει την εκζήτηση των αλλόκοτων συμπεριφορών με την τρυφερότητα των συναισθημάτων, να χορογραφήσει τα σώματα με παιχνιδιάρικο ύφος, να ελαφρύνει τον θάνατο και να απομυθοποιήσει το σεξ. Εκπληκτικό εγχείρημα που τοποθετεί τον κινηματογράφο ως σύνθετη εκφραστικότητα στην διασταύρωση άλλων τεχνών και μέσων, όπως ο χορός, το θέατρο και η video installation. Μεταμοντέρνα και αφοπλιστική χειρονομία που εμπνέει και την μουσική υπόκρουση της ταινίας από την πανκ στην τζαζ και μέχρι τα νοσταλγικά τραγούδια της Φρανσουάζ Αρντί. Με ανυπομονησία. ανάμικτη με  δέος, περιμένουμε την επόμενη ταινία της Τσαγκάρη…

Μισέλ Δημόπουλος, κριτικός κινηματογράφου, πρώην Διευθυντής του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης

Συνέχεια

Το κτίριο με τα 27 πρόσωπα στo κέντρο της Ρώμης

Κατηγορία Τέχνη | Αναρτήθηκε 01-12-2014 09:40:41 am | από nskarmoutsos

Νέα πνοή σε παλιά κτίρια δίνει ο καλλιτέχνης του δρόμου (street artist), Blu, ο οποίος φτιάχνει αριστουργήματα στις προσόψεις τους.
Πρόσφατα ολοκλήρωσε ένα γιγαντιαίο γκράφιτι που αναδιπλώνεται και στις δύο πλευρές ενός κτιρίου στο κέντρο της Ρώμης.

Τα περίπου 50 παράθυρα του κτιρίου έγιναν μάτια και στόματα για τις 27 περίεργες φιγούρες που ζωγράφισε ο καλλιτέχνης και που μοιάζουν να κοιτούν τους περαστικούς.
Ο Blu έχει κοσμήσει με την τέχνη του δεκάδες κτίρια, όχι μόνο στη Ρώμη, αλλά και στη Σαρδηνία, το Μπάρι, τη Σικελία, τη Χιλή, την Ισπανία και αλλού.

Πηγή: in.gr

Η αινιγματική «Μόνα Λίζα»

Κατηγορία Τέχνη | Αναρτήθηκε 03-11-2012 02:31:45 pm | από nskarmoutsos

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ...
Στις 3 Νοεμβρίου το 1507: Ο σύζυγος της Λίζας Γκεραρντίνι, πλούσιος έμπορος από τη Βενετία, μισθώνει τις υπηρεσίες του Λεονάρντο Ντα Βίντσι...για να ζωγραφίσει το πορτρέτο της γυναίκας του. Ο Ιταλός μετρ θα δημιουργήσει το αριστούργημά του, που έμεινε στην ιστορία ως Μόνα Λίζα.
Ο Λεονάρντο ξεκίνησε να ζωγραφίζει τη Μόνα Λίζα στη Φλωρεντία της Ιταλίας. Σύμφωνα με τον σύγχρονο του Λεονάρντο, Τζιόρτζιο Βασσάρι, "...αφότου ασχολήθηκε επί τέσσερα χρόνια με το έργο, το άφησε ημιτελές..." Είναι γνωστό πως αυτή ήταν μια συνήθης συμπεριφορά του Λεονάρντο ο οποίος, αργότερα, μετάνιωσε που "δεν ολοκλήρωσε ποτέ ούτε ένα έργο". Θεωρείται πως συνέχισε να ασχολείται με τη Μόνα Λίζα για τρία χρόνια αφότου εγκαταστάθηκε στη Γαλλία και πως την τελείωσε λίγο πριν πεθάνει το 1519. Ο καλλιτέχνης μετέφερε τον πίνακα από την Ιταλία στη Γαλλία το 1516 όταν ο βασιλιάς Φραγκίσκος Α΄ τον προσκάλεσε να εργαστεί στο Clos Lucé κοντά στο βασιλικό κάστρο στην Αμπουάζ. Πιθανότατα μέσω των κληρονόμων του βοηθού του Λεονάρντο, Σαλάι, ο βασιλιάς αγόρασε τον πίνακα για 4.000 écu και τον τοποθέτησε στο παλάτι της Fontainebleau, όπου παρέμεινε έως ότου δόθηκε στον Λουδοβίκο ΙΔ΄. Ο Λουδοβίκος ΙΔ΄ μετέφερε το έργο στο Παλάτι των Βερσαλλιών. Μετά τη Γαλλική Επανάσταση, μεταφέρθηκε στο Μουσείο του Λούβρου. Ο Ναπολέοντας τοποθέτησε το έργο στο δωμάτιό του, στο Παλάτι του Κεραμεικού. Αργότερα ο πίνακας επεστράφη στο Μουσείο του Λούβρου. Κατά τη διάρκεια του Γαλλοπρωσικού Πολέμου (1870-1871) μεταφέρθηκε από το Λούβρο στο Brest Arsenal.
Ο πίνακας ήταν παραγγελία για το καινούριο τους σπίτι και για να γιορτάσουν τη γέννηση του δεύτερου γιου τους, Αντρέα. Η ταυτότητα της εικονιζόμενης γυναίκας αναγνωρίστηκε στο Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης το 2005 από έναν ειδικό που ανακάλυψε ένα σημείωμα του 1503 το οποίο είχε γράψει ο Αγκοστίνο Βεσπούτσι.
Διάφορες εναλλακτικές απόψεις έχουν εκφραστεί σχετικά με το θέμα. Κάποιοι μελετητές θεωρούν πως η Λίζα ντελ Τζιοκόντο ήταν το αντικείμενο μιας άλλης προσωπογραφίας, και εντοπίζουν τουλάχιστον άλλους τέσσερις πίνακες στους οποίους αναφέρεται ο Βασσάρι αποκαλώντας τους Μόνα Λίζα. O Σίγκμουντ Φρόυντ πίστευε πως το περιώνυμο μειδίαμα της Μόνα Λίζα ήταν αποτέλεσμα ανάκλησης ανάμνησης της μητέρας του Λεονάρντο. Άλλες προτάσεις για την ταυτότητα της εικονιζόμενης γυναίκας είναι: η Isabella από τη Νάπολη, η Cecilia Gallerani, η Costanza d'Avalos, Δούκισσα της Francavilla‎, η Isabella d'Este, η Pacifica Brandano or Brandino, η Isabela Gualanda, η Caterina Sforza, και ο ίδιος ο Λεονάρντο. Σήμερα οι απόψεις των ιστορικών της τέχνης συγκλίνουν στην ιδέα πως ο πίνακας απεικονίζει τη Λίζα ντελ Τζιοκόντο, που πάντα ήταν η παραδοσιακή άποψη.

Προηγούμενες αναρτήσεις