Παράλιο Άστρος
logo: Το Άστρος της Θαλάσσης
Αναζήτηση Go

Χρυσές Σφαίρες: Σάρωσε τα βραβεία η ταινία «The Revenant»

Κατηγορία Τέχνη | Αναρτήθηκε 11-01-2016 08:43:05 am | από nskarmoutsos

Λεονάρντο ΝτιΚάπριο και Αλεχάντρο Γκονσάλες Ινιάριτου λίγο μετά την απονομή  

Σε θρίαμβο της ταινίας The Revenant εξελίχθηκε η τελετή απονομής των 73ων Χρυσών Σφαιρών, που πραγματοποιήθηκε το βράδυ της Κυριακής στο Λος Άντζελες.
Η ταινία απέσπασε το βραβείο Καλύτερης Δραματικής Ταινίας, ο σκηνοθέτης της Αλεχάντρο Γκονσάλες Ινιάριτου κέρδισε τη Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Σκηνοθεσίας, ενώ ο πρωταγωνιστής, Λεονάρντο ΝτιΚάπριο, επιβεβαίωσε τις προβλέψεις που τον ήθελαν φαβορί και απέσπασε το βραβείο Α' Ανδρικού Ρόλου σε δραματική ταινία.
Ο μεξικανός σκηνοθέτης είχε τιμηθεί πέρυσι με το Όσκαρ Καλύτερης Σκηνοθεσίας για την ταινία Birdman.
Υποψήφιοι για τη Χρυσή Σφαίρα Α' Ανδρικού Ρόλου σε δραματική ταινία ήταν μαζί με τον ΝτιΚάπριο, οι Έντι Ρεντμέιν, Ουίλ Σμιθ, Μάικλ Φασμπέντερ και Μπράιαν Κράνστον.

Η αμερικανίδα ηθοποιός Μπρι Λάρσον τιμήθηκε με την Χρυσή Σφαίρα Α' Γυναικείου Ρόλου σε δραματική ταινία για τον ρόλο της στην ταινία Room. Κατά την παραλαβή του βραβείου της, η 26χρονη ηθοποιός έπλεξε το εγκώμιο του Τζέικομπ Τρεμπλέι, του 9χρονου συμπρωταγωνιστή της.

Υποψήφιες για την Χρυσή Σφαίρα Α' Γυναικείου Ρόλου ήταν μαζί με την Λάρσον, οι Κέιτ Μπλάνσετ, Ρούνι Μάρα, Σαοΐρζ Ρόναν και Αλίσια Βίκαντερ.

Με τη Χρυσή Σφαίρα Β' Γυναικείου Ρόλου τιμήθηκε η βρετανίδα ηθοποιός Κέιτ Ουίνσλετ για τον ρόλο της στην ταινία Steve Jobs. Η 40χρονη ηθοποιός ήταν υποψήφια για το βραβείο μαζί με τις Τζέιν Φόντα, Τζένιφερ Τζέισον Λι, Έλεν Μίρεν και Αλίσια Βίκαντερ.

Τη Χρυσή Σφαίρα Β' Ανδρικού Ρόλου απέσπασε ο 69χρονος ηθοποιός Σιλβέστερ Σταλόνε για την ταινία Creed, στην οποία ενσαρκώνει έναν πρώην πρωταθλητή του μποξ. «Αυτό που κάνει τον Ρόκι τόσο ανθρώπινο είναι ότι είναι τόσο ατελής» δήλωσε ο Σταλόνε σε δημοσιογράφους.

Χρυσή Σφαίρα κέρδισε και η Lady Gaga, η οποία παρέλαβε συγκινημένη το βραβείο Καλύτερης Ηθοποιού σε Μίνι Σειρά ή Τηλεταινία για τον ρόλο της στη σειρά American Horror Story.

Τη Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Κωμωδίας κέρδισε η ταινία The Martian του Ρίντλεϊ Σκοτ, ενώ ο Ματ Ντέιμον κέρδισε τη Χρυσή Σφαίρα Α' Ανδρικού Ρόλου σε Κωμωδία για τον ρόλο του στην ίδια ταινία, στην οποία υποδύεται έναν αστροναύτη που βρίσκεται εγκαταλελειμμένος στον Άρη.

Η νεαρή αμερικανίδα ηθοποιός Τζένιφερ Λόρενς τιμήθηκε με την Χρυσή Σφαίρα Α' Γυναικείου Ρόλου σε Κωμωδία/Μιούζικαλ για την ερμηνεία της στην ταινία Joy. Η 25χρονη ηθοποιός έχει ήδη τιμηθεί με το Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου το 2013 για την ερμηνεία της στην ταινία Οδηγός Αισιοδοξίας και πάλι του Ντέιβιντ Ο. Ράσελ.

Τη Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ταινίας Κινουμένων Σχεδίων κέρδισαν Τα μυαλά που κουβαλάς (Inside Out). «Πιστεύαμε ότι το να μεγαλώνεις είναι δύσκολο και ότι αυτό θα μπορούσε να αποτελέσει το θέμα μιας ταινίας» σχολίασε κατά την παραλαβή του βραβείου ο Πιτ Ντόκτερ, ο οποίος μαζί με τον Ρόνι Ντελ Κάρμεν σκηνοθέτησαν την ταινία.

Πηγή: in.gr

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ - ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ για την Προβολή της Ταινίας ΠΑΤΡΙΔΑ ΕΙΝΑΙ Η ΠΑΙΔΙΚΗ ΗΛΙΚΙΑ

Κατηγορία Τέχνη | Αναρτήθηκε 09-12-2015 07:57:31 pm | από nskarmoutsos

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Πατρίδα είναι η παιδική ηλικία ET IN ARCADIA EGO μια ταινία του Αλέξανδρου Παπαηλιού

Η ταινία «Πατρίδα είναι η παιδική ηλικία - ΕΤ IN ARCADIA EGO» προβλήθηκε και διαγωνίσθηκε στην κατηγορία των Ντοκιμαντέρ μεγάλου μήκους, στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης (21 έως 30 Νοεμβρίου, 2003).

Κατά την απονομή των Κρατικών Βραβείων Ποιότητας 2003 του Υπουργείου Πολιτισμού, η ταινία βραβεύθηκε με το : « Βραβείο Ταινίας Τεκμηρίωσης Μεγάλου Μήκους». 

Η σκηνοθεσία είναι του Αλέξανδρου Παπαηλιού, τη διεύθυνση φωτογραφίας υπογράφει ο Φίλιππος Κουτσαφτής (Αγέλαστος Πέτρα), ενώ μουσική για την ταινία έγραψε ο Παναγιώτης Στέφος

Αλέξανδρος Παπαηλιού

Η σκηνοθεσία είναι του Αλέξανδρου Παπαηλιού, τη διεύθυνση φωτογραφίας υπογράφει ο Φίλιππος Κουτσαφτής (Αγέλαστος Πέτρα), ενώ μουσική για την ταινία έγραψε ο Παναγιώτης Στέφος.

Λίγα λόγια για την ταινία

Η ταινία είναι το αποτέλεσμα της δεκάχρονης ιστορικής και κοινωνικής έρευνας του σκηνοθέτη. Κυρίως όμως η έρευνα στρέφεται στη σχέση μας με τον εξωτερικό κόσμο. Οι αναμνήσεις και οι εξιδανικεύσεις της παιδικής ηλικίας λειτουργούν πάντα και αναδύονται μπροστά μας σε κάθε ευκαιρία. Πόσο μάλλον όταν κανείς περιδιαβαίνει τη μητρική του χώρα.

Ένα ντοκιμαντέρ με στοιχεία μυθοπλασίας.

Σε κάθε περιπλάνηση στον εξωτερικό κόσμο, αναδύονται μπροστά μας κομμάτια του εαυτού μας.

Η ταινία, είναι ένα ταξίδι επιστροφής στην παιδική ηλικία. Τη δική μου, ίσως και τη δική σας.

Ένα ταξίδι αυτογνωσίας.

Προσπαθεί να ανιχνεύσει τα ερεθίσματα και τα βιώματα-συνειδητά ή ασυνείδητα-που διαπερνούν, διαμορφώνουν και εγγράφονται στην παιδική μνήμη. Αναζητά, όλα αυτά, που μας κάνουν να νιώθουμε, να συγκινούμεθα, να σκεφτόμαστε, να αναπολούμε, να υπάρχουμε.

Μια ποιητική ματιά στην σημερινή πραγματικότητα της Αρκαδίας που αιμορραγεί και αργοπεθαίνει και ταυτόχρονα ο τόπος των παιδικών χρόνων του σκηνοθέτη. Η προσωπική του ουτοπία, μαζί με τις εικόνες των ρομαντικών ποιητών που ονειρεύτηκαν την δική τους Αρκαδία, άλλοτε αισιόδοξα και άλλοτε απαισιόδοξα.

Στην ταινία, ο Αρκαδικός πολιτισμός, όπως εξελίχθηκε από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα και η Ευρωπαϊκή έννοια Αρκαδία, συμμετέχουν σε ένα ζωντανό διάλογο. Η Αρκαδία και οι συμβολισμοί που αυτή πήρε στο καλλιτεχνικό πεδίο, χτίζουν μια γέφυρα επικοινωνίας ανάμεσα στον Ελληνικό και τον Ευρωπαϊκό πολιτισμό.

Η σοφία όμως που πηγάζει από τα λόγια ενός απλού βοσκού και η ζωντάνια που ανακαλύπτουμε σε ένα ντοκιμαντερίστικο υλικό ενός μετανάστη του 1955, που μας μεταφέρει σε μια Αρκαδία που σφύζει από ζωή, τονίζουν την τραγικότητα της ιστορίας και της μνήμης.

Σημείωμα του σκηνοθέτη

Η ποιητική ματιά πάνω σε ένα χώρο και στη σχέση που υπάρχει μ’ αυτόν, οδηγεί σ’ ένα αυθόρμητο πέρασμα από την πραγματικότητα στη φαντασία, από τον απλό στο ποιητικό λόγο, από το παρελθόν στο παρόν, από το ντοκιμαντέρ στη μυθοπλασία.

Αυτό που υπάρχει αλλά και αυτό που δεν υπάρχει, παρά μόνο μέσα μας, έχουν την ίδια ακριβώς αξία.

Κείμενο

του συγγραφέα Ανδρέα Μήτσου

(Α' Κρατικό Βραβείο Λογοτεχνίας)

για τη ταινία

«πατρίδα είναι η παιδική ηλικία – ET IN ARCADIA EGO»

Όταν ρωτήθηκε το μαντείο των Δελφών ποιος είναι ο ευτυχέστερος άνθρωπος στον κόσμο, η Πυθία ονομάτισε τον Αγλαό, αγρότη από την Αρκαδία, ο οποίος δεν είχε ποτέ του εγκαταλείψει το μικρό τόπο του. Αυτός ο χρησμός ερμηνεύει, πιστεύω, την ταινία του Αλέξανδρου Παπαηλιού.

Αποτελεί δηλαδή το ντοκιμαντέρ αυτό μία αναδρομή προς τον αυθεντικό εαυτό και την αρχέγονη μνήμη. Η επιστροφή στην Αρκαδία υπαινίσσεται την πορεία συνάντησης του αναλλοτρίωτου εαυτού, σύμφωνα και με την περίφημη φράση των Ρομαντικών που αποτελεί και τον υπότιτλο της ταινίας : "Et in Arcadia ego". "Κι εγώ στην Αρκαδία". Με το ρήμα να επικρέμαται απροσδιόριστο.

Ο Παπαηλιού υποδεικνύει το θαύμα ως προϋπόθεση πρόσληψης του κόσμου και εναποθέτει στην αθωότητά μας για να το εντοπίσουμε και να το ανασύρουμε από μέσα μας. Αυτή είναι η "πορεία πλεύσης" του ντοκιμαντέρ, το οποίο με στοιχεία μυθοπλαστικής ανασύστασης του τόπου και των προσώπων και μάλιστα ανάδειξης της προσωπικής μνήμης και πορείας του δημιουργού, επιδιώκει να καταδείξει την Αρκαδία του χθες και του σήμερα αλλά και του αύριο ως προοπτική και καταφυγή. Γιατί το αύριο λουφάζει, κατ' αυτόν, κρυμμένο στο χθες. Οι θεοί και οι μύθοι παραμένουν εσαεί ζωντανοί και ενεργοί στην Αρκαδική γη.

Λιτή η αφήγηση και τα μέσα της ταινίας στην οποία αποφεύγονται οι λεκτικές υπερβολές και τα σκηνοθετικά ευρήματα. Η "επιστροφή", απαιτεί τον ουσιώδη λόγο. Το τοπίο της ψυχής και το εξωτερικό τοπίο, το ιδεατό σκηνικό προς μια ιδεατή Αρκαδία, προς την ουτοπία, συντελείται με διακριτικότητα προς την παράδοση και την ατομική μνήμη. Η νοσταλγία εμφιλοχωρεί επιτηρούμενη πάντως άγρυπνα. Έτσι η ταινία κατορθώνει να αναδείξει τη βαθιά μεταλλαγή του τόπου και των ανθρώπων  σε συνάρτηση με την απώλεια του πολύτιμου χρόνου της παιδικής ηλικίας.

Η αγαθή τύχη και η επίπονη προφανώς αναζήτηση του σκηνοθέτη, απέφεραν ως καρπό τους το παλιό φιλμ ενός μετανάστη, το οποίο παρουσιάζει την Αρκαδία του 1955 και παρεμβάλλεται αφηγηματικά δένοντας τους διαφορετικούς και παράλληλους χρόνους. Η σπουδαία μορφή ενός βοσκού αφηγητή, σοφού και ταυτόχρονα αφελούς, ο οποίος αποτελεί αναπόσπαστο στοιχείο του τοπίου του, ανασυσταίνει το παρελθόν και περιγράφει προφητικά το μέλλον. Ο ανεπιτήδευτος λόγος συγκινεί και προβληματίζει.

Ένα πέπλο θλίψης διαπερνά ωστόσο τη συνολική αφήγηση του ντοκιμαντέρ. Είναι η θλίψη του τοπίου, η συνείδηση του απολεσθέντος χρόνου και η απειλή του. Η λεπτή αυτή θλίψη υποδηλώνει το ύφος του σκηνοθέτη και την οπτική γωνία θέασης του κόσμου του. Το ύφος αυτό αναδεικνύεται στο ρυθμό αφήγησης, τη θαυμαστή φωτογραφία και το άψογο μοντάζ.

Η μουσική ακόμα σε αρμονία με τη νομοτέλεια του αναβιούμενου κόσμου και η διακριτική  και ώριμη ερμηνεία των ηθοποιών, στο μικρό κομμάτι της μυθοπλασίας, συντελούν στην καλλιτεχνική αρτίωση του ντοκιμαντέρ.

Το όλο εγχείρημα συνιστά μια τρυφερή και συνάμα δυναμική απόπειρα να εκφραστεί το ανείπωτο, γιατί όπως λέει πάλι η Πυθία στο χρησμό της προς τους Σπαρτιάτες "Μου ζητάς να σου πω για την Αρκαδία, μου ζητάς πολλά. Δεν θα σου πω τίποτα".

Οι "φθεγγόμενοι ιχθύες" του επιλόγου του ντοκιμαντέρ, αυτό υπαινίσσονται. Την αδυναμία να εκφραστούν τα αφανή και τα άδηλα, να αρθρωθούν τα άρρητα. Ο Παπαηλιού γνωρίζει καλά πως ελάχιστο από τη σιωπή μπορεί να αντληθεί. Μ' αυτή τη συνείδηση αρκείται στο λίγο της σιωπής και στην πολυτιμότητά της.

Ανδρέας Μήτσου -συγγραφέας-

 

 

Επιτάφιος από την εποχή του Παλαιολόγου

Κατηγορία Τέχνη | Αναρτήθηκε 12-11-2015 07:36:09 pm | από nskarmoutsos

Ενας Επιτάφιος απαράμιλλης ομορφιάς και ανεκτίμητης αξίας, που συνδέει το λατρευτικό αίσθημα του 14ου αιώνα με την καλλιτεχνική εμπειρία του σήμερα, αιχμαλωτίζει το μάτι και μας ταξιδεύει αιώνες πίσω στον χρόνο.

Τοποθετημένος μέσα σε ένα κατακόκκινο κέλυφος εντυπωσιάζει τον επισκέπτη του κεντρικού κτιρίου του Μουσείου Μπενάκη, με τη λεπτομέρεια και την καλαισθησία του.

Εργο τέχνης ζηλευτό αποτελεί το σημαντικότερο έκθεμα της συλλογής Αναστασίου και Μαρίας Βαλαδώρου, που παρουσιάζεται στο μουσείο στο πλαίσιο της έκθεσης «Ενας συλλέκτης στην Αθήνα του 20ού αιώνα. Η δωρεά Βαλαδώρου στο Μουσείο Μπενάκη».

Το εντυπωσιακής ομορφιάς και μοναδικής σημασίας εύρημα, ο σπάνιος χρυσοκέντητος αυτός Επιτάφιος χρονολογείται στις αρχές του 14ου αιώνα και για πρώτη φορά παρουσιάζεται στο κοινό. «Αριστουργηματικό κέντημα», «ζωγραφική με βελόνα» που «προφανώς ακολουθεί πρότυπο εξαίρετου ζωγράφου της εποχής» χαρακτηρίζει η επιμελήτρια της έκθεσης, Αναστασία Δρανδάκη, τον κεντημένο με χρυσονήματα, ασημονήματα και μεταξωνήματα επιτάφιο.

Πηγή: ethnos.gr

Η αινιγματική «Μόνα Λίζα»

Κατηγορία Τέχνη | Αναρτήθηκε 03-11-2012 02:31:45 pm | από nskarmoutsos

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ...
Στις 3 Νοεμβρίου το 1507: Ο σύζυγος της Λίζας Γκεραρντίνι, πλούσιος έμπορος από τη Βενετία, μισθώνει τις υπηρεσίες του Λεονάρντο Ντα Βίντσι...για να ζωγραφίσει το πορτρέτο της γυναίκας του. Ο Ιταλός μετρ θα δημιουργήσει το αριστούργημά του, που έμεινε στην ιστορία ως Μόνα Λίζα.
Ο Λεονάρντο ξεκίνησε να ζωγραφίζει τη Μόνα Λίζα στη Φλωρεντία της Ιταλίας. Σύμφωνα με τον σύγχρονο του Λεονάρντο, Τζιόρτζιο Βασσάρι, "...αφότου ασχολήθηκε επί τέσσερα χρόνια με το έργο, το άφησε ημιτελές..." Είναι γνωστό πως αυτή ήταν μια συνήθης συμπεριφορά του Λεονάρντο ο οποίος, αργότερα, μετάνιωσε που "δεν ολοκλήρωσε ποτέ ούτε ένα έργο". Θεωρείται πως συνέχισε να ασχολείται με τη Μόνα Λίζα για τρία χρόνια αφότου εγκαταστάθηκε στη Γαλλία και πως την τελείωσε λίγο πριν πεθάνει το 1519. Ο καλλιτέχνης μετέφερε τον πίνακα από την Ιταλία στη Γαλλία το 1516 όταν ο βασιλιάς Φραγκίσκος Α΄ τον προσκάλεσε να εργαστεί στο Clos Lucé κοντά στο βασιλικό κάστρο στην Αμπουάζ. Πιθανότατα μέσω των κληρονόμων του βοηθού του Λεονάρντο, Σαλάι, ο βασιλιάς αγόρασε τον πίνακα για 4.000 écu και τον τοποθέτησε στο παλάτι της Fontainebleau, όπου παρέμεινε έως ότου δόθηκε στον Λουδοβίκο ΙΔ΄. Ο Λουδοβίκος ΙΔ΄ μετέφερε το έργο στο Παλάτι των Βερσαλλιών. Μετά τη Γαλλική Επανάσταση, μεταφέρθηκε στο Μουσείο του Λούβρου. Ο Ναπολέοντας τοποθέτησε το έργο στο δωμάτιό του, στο Παλάτι του Κεραμεικού. Αργότερα ο πίνακας επεστράφη στο Μουσείο του Λούβρου. Κατά τη διάρκεια του Γαλλοπρωσικού Πολέμου (1870-1871) μεταφέρθηκε από το Λούβρο στο Brest Arsenal.
Ο πίνακας ήταν παραγγελία για το καινούριο τους σπίτι και για να γιορτάσουν τη γέννηση του δεύτερου γιου τους, Αντρέα. Η ταυτότητα της εικονιζόμενης γυναίκας αναγνωρίστηκε στο Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης το 2005 από έναν ειδικό που ανακάλυψε ένα σημείωμα του 1503 το οποίο είχε γράψει ο Αγκοστίνο Βεσπούτσι.
Διάφορες εναλλακτικές απόψεις έχουν εκφραστεί σχετικά με το θέμα. Κάποιοι μελετητές θεωρούν πως η Λίζα ντελ Τζιοκόντο ήταν το αντικείμενο μιας άλλης προσωπογραφίας, και εντοπίζουν τουλάχιστον άλλους τέσσερις πίνακες στους οποίους αναφέρεται ο Βασσάρι αποκαλώντας τους Μόνα Λίζα. O Σίγκμουντ Φρόυντ πίστευε πως το περιώνυμο μειδίαμα της Μόνα Λίζα ήταν αποτέλεσμα ανάκλησης ανάμνησης της μητέρας του Λεονάρντο. Άλλες προτάσεις για την ταυτότητα της εικονιζόμενης γυναίκας είναι: η Isabella από τη Νάπολη, η Cecilia Gallerani, η Costanza d'Avalos, Δούκισσα της Francavilla‎, η Isabella d'Este, η Pacifica Brandano or Brandino, η Isabela Gualanda, η Caterina Sforza, και ο ίδιος ο Λεονάρντο. Σήμερα οι απόψεις των ιστορικών της τέχνης συγκλίνουν στην ιδέα πως ο πίνακας απεικονίζει τη Λίζα ντελ Τζιοκόντο, που πάντα ήταν η παραδοσιακή άποψη.

Ελληνικός κινηματογράφος......

Κατηγορία Τέχνη | Αναρτήθηκε 19-01-2012 12:03:35 am | από nskarmoutsos

Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΠΡΟΒΟΛΗ ΤΟΥ 1896 ΕΩΣ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ 1920
Στην Ελλάδα και συγκεκριμένα στην Αθήνα προηγήθηκαν ορισμένες προβολές κινούμενων εικόνων όπως είναι το κινηματοσκόπιο και πολύ σύντομα πραγματοποιήθηκε η πρώτη κινηματογραφική προβολή στις 28 Νοεμβρίου του 1896 σε μια αίθουσα πίσω από την παλιά βουλή. Κατά την διάρκεια της πρώτης δεκαετίας του 20ου αιώνα κατέκλυσαν την Ελλάδα Γαλλικές, Αμερικανικές και Δανέζικες ταινίες. Αρχικά, δεν υπήρχε η κατάλληλη υποδομή για την προβολή των ταινιών και για αυτό τον λόγο αξιοποιήθηκαν πλατείες καφενεία και αργότερα θεατρικές αίθουσες που μετατράπηκαν κατάλληλα. Από το 1910 χτίσθηκαν οι πρώτες αμιγείς αίθουσες και από το 1920 δημιουργήθηκαν τα κινηματοθέατρα, κινηματογραφικές αίθουσες δηλαδή που μπορούσαν να φιλοξενήσουν και θεατρικές παραστάσεις ταυτόχρονα. Κατά την διάρκεια της πρώτης δεκαετίας του 20ου αιώνα προβλήθηκαν σκηνές επικαίρων ταξιδιωτικές εικόνες, κωμικές και δραματικές σκηνές. Αυτή την εποχή οι μεγάλες κινηματογραφικές εταιρίες της Ευρώπης συνήθιζαν να στέλνουν σε άλλες χώρες όπως στην Ελλάδα τεχνικό εξοπλισμό και τεχνικούς που αναλάμβαναν να κάνουν λήψεις αλλά και να μεταδώσουν την τεχνογνωσία τους. Μια τέτοια εταιρεία υπήρξε η Γκωμών και ο οπερατέρ της Λεόν ανέλαβε να καλύψει πλάνα από την μεσοολυμπιάδα του 1906. Κάτι ανάλογο συνέβη όταν το 1908 έφθασε στην Ελλάδα ο Ούγγρος Ζόζεφ Χεπ μαζί με τον τεχνικό εξοπλισμό του, για να εργασθεί πρόκειται για ένα πρόσωπο το οποίο εκπαίδευσε στο εξής πολλούς έλληνες οπερατέρ. Από το 1920 δημιουργήθηκαν αφηγηματικά πιο σύνθετες ταινίες και επίσης δημιουργήθηκαν οι πρώτοι αστέρες.
Ας δούμε όμως πιο συγκεκριμένα πως έχουν τα πράγματα.
Το 1910 ο Σπυρίδων Δημητρακόπουλος ίδρυσε την Αθήνη φιλμ, σκηνοθέτης και ηθοποιός ο ίδιος, με το ψευδώνυμο «Σπυριντιόν» πρωταγωνίστησε σε αρκετές ταινίες, ορισμένες από τις οποίες ήταν «ο Σπυριντιόν μπέμπης», «οι δυο τυχεροί» κ.α
Την ίδια περίπου εποχή ο Βιλλάρ γύρισε την παλαιότερη σωζόμενη ελληνική ταινία με τον τίτλο «οι περιπέτειες του Βιλλάρ». Πρόκειται για μια ταινία στην οποία κυριαρχούν οι συγχύσεις και οι καταδιώξεις.
Το 1915 διασκευάσθηκαν ορισμένα θεατρικά έργα όπως το δραματικό ειδύλλιο «Γκόλφω» του Κ.Χριστομάνου που διασκευάστηκε από τον Κ.Μπαχατώρη και η «κερένια κούκλα» από το ελληνικό μυθιστόρημα που διασκευάστηκε από τον Μιχαήλ Γλυτά.
Το 1916 ο Δ.Βρατσάνος μαζί με άλλους ίδρυσαν την «Άστυ φιλμ»
Το 1920 ο Δ.Γαζιάδης ίδρυσε μαζί με τα δυο αδέρφια του την «DAG films».
Η εταιρία αυτή κινηματογράφησε την παράσταση του «προμηθέα δεσμώτη « το 1927 στους Δελφούς και την «Αστέρω» το 1929. Επίσης η ίδια εταιρεία έπειτα από παραγγελία της ελληνικής κυβέρνησης ανέλαβε την κινηματογράφηση των στρατιωτικών επιχειρήσεων στην Μ.Ασία. Από το 1929 έως το 1932 εμφανίσθηκαν και άλλες εταιρείες που όμως είχαν πολύ σύντομη δράση. Ορισμένες από αυτές ήταν η «Ajax film» η οποία το 1929 γύρισε την «Μαρία πενταγιώτισσα», η «Άστρο φιλμ» που γύρισε την ταινία «Δάφνις και Χλόη» το 1931, η «Ολύμπια φιλμ» που γύρισε τον «Αγαπητικό της βοσκοπούλας» το 1932 και επαναδραστηριοποιήθηκε στην δεκαετία του 1950 και τέλος η «Φύζιο φιλμ» που γύρισε το 1932 την πρώτη ταινία κοινωνικού περιεχομένου με τίτλο «κοινωνική σαπίλα».

Η ΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΔΕΚΑΕΤΙΑ 1930-1940
Από το 1930 πολλές εταιρίες έκλεισαν τόσο για λόγους οικονομικούς όσο και γιατί δεν είχαν τα μέσα να αντεπεξέλθουν στις νέες τεχνολογικές απαιτήσεις που έφερε η ανακάλυψη του ομιλούντος κινηματογράφου. Από το 1933 η παραγωγή μεταφέρθηκε στην Αίγυπτο και στην Τουρκία όπου υπήρχαν άρτια στούντιο και η ελληνική παροικία είναι πολλή θερμή.
Η ΑΝΑΚΑΜΨΗ

Προς τα τέλη της δεκαετίας του 1930 η παραγωγή επέστρεψε στην Ελλάδα. Ο Φιλοποίμων Φίνος ίδρυσε τα ελληνικά κινηματογραφικά στούντιο, έβαλε την τεχνογνωσία και σε συνεργασία με την Σκούρας film Α.Ε, η οποία διέθεσε τα απαραίτητα κεφάλαια γυρίσθηκαν οι πρώτες σημαντικές ταινίες όπως το «τραγούδι του χωρισμού» «η φωνή της καρδιάς», «τα χειροκροτήματα». Στην συνέχεια δημιουργήθηκαν και άλλες εταιρείες όπως η Νόβακ film και η Ανζερβός. Στο σημείο αυτό να σημειωθεί ότι η διαδικασία διαχωρισμού των ειδών που είχε αρχίσει από τα τέλη της δεκαετίας του 1920 ολοκληρώθηκε και έτσι από το 1945 παγιώθηκε το μελόδραμα το δράμα και η κωμωδία, καθένα από τα οποία διέθετε πλέον συγκεκριμένα χαρακτηριστικά. Το σημαντικό είναι ότι τα τρία αυτά είδη θα αποτελέσουν την βάση επάνω στην οποία θα στηριχθεί η παραγωγή του εμπορικού κινηματογράφου κατά τις επόμενες τρεις δεκαετίες.

Το μελόδραμα: Το είδος αυτό ακολούθησε μια πολύ βασική αρχή, βάση της οποίας ο χαρακτήρας του υπήρξε διδακτικός και απευθύνθηκε κυρίως στις γυναίκες τις οποίες επιχείρησε να προφυλάξει. Το κεντρικό πρόσωπο συνήθως είναι μια νέα κοπέλα με αρχές που παρασύρεται. Δεν έχει δικαιώματα ούτε και διεκδικεί παρά μόνο περιμένει να έρθει η δικαίωση σαν το μάνα από τον ουρανό. Έπειτα κάνει το σφάλμα να γοητευθεί από κάποιον πονηρό και επιτήδειο άνδρα. Η μόνη λύση πλέον είναι ο θάνατος της. Ένα άλλο μοτίβο αφορά την επιστροφή ενός έρωτα από το παρελθόν. Αυτό το μοτίβο παραπέμπει στην εμπειρία του πολέμου κατά την διάρκεια του οποίου πολλά ερωτευμένα ζευγάρια χώρισαν για να ξαναβρεθούν μετά την λήξη του. Άλλα στοιχεία του μελοδράματος είναι η αρρώστια, η σύμπτωση, η παρεξήγηση. Επίσης, στοιχεία της ηθοποιίας όπως ο τόνος της φωνής η χροιά της κ.τ.λ. Ορισμένα από τα έργα είναι τα εξής: «το τραγούδι του χωρισμού» μια προπολεμική παραγωγή του Φίνου, «η φωνή της καρδιάς» του Ιωαννόπουλου, «η ανθοπόλις των Αθηνών» του Τώνη Παπαδαντωνάκη, «οι δυο κόσμοι» του Ιάσωνα Νόβακ και «οι ραγισμένες καρδιές»
Το δράμα: Το δράμα μοιάζει πολύ με το μελόδραμα μόνο που δεν διαθέτει την υπερβολή του, αντίθετα δίνει μια διάσταση της πραγματικότητας. Ορισμένα από ,τα έργα είναι τα εξής: «Η φωνή της καρδιάς» του Ιωαννόπουλου, τα «χειροκροτήματα» του Γιώργου Τζαβέλα, η «Μαρίνα» (1947) του Αλέκου Σακελλάριου, ο «κόκκινος βράχος» (1949) του Γρηγόρη Γρηγορίου, ο «Μεθύστακας» (1950) του Γ.Τζαβέλα, η «τελευταία αποστολή» (1949) του Νίκου Τσιφόρου.
Η κωμωδία: Από το 1945 έως το 1950 γυρίσθηκαν λίγες κωμωδίες όπως το «παπούτσι από τον τόπο σου» του Φίνου σε σκηνοθεσία του Α.Σακελλάριου. Άλλες Ταινίες είναι οι «Γερμανοί ξανάρχονται», η «Αγωγή μηδέν», «Οι απάχηδες των Αθηνών», και το «Έλα στον θείο».
Να σημειώσουμε ότι από το 1948 έως το 1950 γυρίσθηκαν τρεις ταινίες των οποίων το περιεχόμενο είναι εμπνευσμένο από την εμπειρία του Β΄παγκοσμίου πολέμου. Οι ταινίες αυτές είναι α) η «Άννα Ροδίτη» της Νόβακ-Φιλίππου του 1948 β) Η «Τελευταία αποστολή» του Ν.Τσιφόρου του 1949 και γ) ο «Μεθύστακας» του Γ.Τζαβέλα του 1950. Ο Αλέκος Σκελλάριος και ο Φιλοποίμην Φίνος έπαιξαν έναν καθοριστικό ρόλο στην διαμόρφωση της κωμωδίας, καθώς στην πορεία μετέφεραν πολλές ταινίες από το θέατρο στο κινηματογράφο, αργότερα το παράδειγμα τους ακολούθησαν και άλλοι συγγραφείς με αποτέλεσμα η τάση αυτή να κυριαρχήσει στην δεκαετία του ΄60.

Η ΠΡΩΤΗ ΜΕΤΑΠΟΛΕΜΙΚΗ ΔΕΚΑΕΤΙΑ 1950-1960
κοινωνικοπολιτισμικές συνθήκες
Μετά τον πόλεμο δημιουργήθηκε ένα ρεύμα εσωτερικής μετανάστευσης από την επαρχία προς την Αθήνα. Έτσι οι άνθρωποι της υπαίθρου όταν ενώθηκαν με τα λαϊκά στρώματα που ζούσαν στην πόλη δημιούργησαν ένα κοινό των «από κάτω», ιδεολογικά αντίθετο με την εξουσία και εξοικειωμένο με τις λαϊκές παραδόσεις του αστικού και του αγροτικού χώρου. Σύμφωνα με την Γ.Αθανασάτου οι δύο τάσεις αυτής της εποχής σχετίζονται η μία με το συλλογικό εμείς των λαϊκών στρωμάτων και μιας λαϊκής μνήμης απόρροια της εμπειρίας του ΕΑΜ, του αντιφασιστικού αγώνα, από τα χρόνια του εμφυλίου και της κατοχής αντίστοιχα. Η πρώτη αυτή τάση περικλείει την εμπειρία της συνεργασίας, της αλληλεγγύης της αλληλοβοήθειας, του κοινού αγώνα και της αυτοοργάνωσης. Απέναντι από αυτή την τάση βρίσκεται μια άλλη τάση που εκπροσωπεί το κράτος των νικητών και αποζητά την λήθη του παρελθόντος, αυτό το κάνει τελικά αντιτίθοντας απέναντι στην λαϊκή συλλογική μνήμη την επίσημη μνήμη. Οι ταινίες λοιπόν αυτής της εποχής διέθεταν εξωφιλμικούς κώδικες, οι οποίοι γίνονταν αναγνωρίσιμοι από το κοινό. Μέσα από αυτούς του κώδικες επιχειρήθηκε τελικά μια επικοινωνία με το κοινό, η οποία βασίζονταν στις κοινές συλλογικές εμπειρίες του πρόσφατου παρελθόντος Έτσι οι ταινίες αυτής της εποχής γνώρισαν πολύ μεγάλη απήχηση.

Η θεατρική προϊστορία έπαιξε πολύ μεγάλο ρόλο στην διαμόρφωση του χαρακτήρα του ελληνικού κινηματογράφου γι αυτό παρατηρούμε στις ταινίες συγκεκριμένα μοτίβο. Ενδιαφέρον επίσης παρουσιάζει το γεγονός ότι οι συγγραφείς οι σεναριογράφοι και οι σκηνοθέτες προέρχονταν κυρίως από την επιθεώρηση και λειτούργησαν ως διαμεσολαβητές μεταξύ του λαϊκού κοινού και των πόλεων και του βιοτεχνικού συστήματος της παραγωγής της δεκαετίας του ΄50-΄60. Ένα άλλο στοιχείο αφορά τους ανθρώπινους τύπους και τους χαρακτήρες που προέρχονταν από την ηθογραφία και από την επιθεώρηση. Πρόκειται για τύπους στενά συνδεδεμένους με την ηθογραφία και την επιθεώρηση, την παράδοση της προφορικότητας τον φωνοκεντρισμό και την λειτουργία του αυτοσχεδιασμού. Τέλος, οι ίδιοι οι ηθοποιοί με τα σώματα τους μετέφεραν την βιωμένη εμπειρία του λαϊκού κοινού. Τέτοιοι ηθοποιοί υπήρξαν οι Αυλωνίτης, Γ.Βασιλειάδου, Ορέστης Μακρής, Μ.Φωτόπουλος, Ν. Ρίζος κ.τλ.

Αν και αυτή την μεταπολεμική περίοδο τα διαθέσιμα κεφάλαια ήταν λίγα και η τεχνική υποδομή ελλιπής, παρήχθησαν αρκετές ποιοτικές ταινίες. Το γεγονός αυτό οφείλεται στο ότι υπήρχαν λαϊκοί αφηγητές συγγραφείς και ηθοποιοί με πηγαίο ταλέντο. Επίσης, αυτή την εποχή εμφανίσθηκαν τα κινηματογραφικά μοτίβο και καθιερώθηκαν οι χαρακτήρες ως μια μεταφορά από το θέατρο στον κινηματογράφο.
Υπήρξαν ορισμένα θεματικά μοτίβο τα οποία είναι τα εξής:
-Ο έρωτας και ο γάμος ανάμεσα σε πλούσια και φτωχιά
-Ο παράνομος άνδρας και η παραστρατημένη γυναίκα
-Η γειτονιά η αυλή και η ταβέρνα ως συλλογικοί χώροι
-Ο κώδικας του ρεμπέτικου (μπουζούκι, λαϊκή ορχήστρα κ.τλ.)
-Η μοίρα η τύχη και το πεπρωμένο
-Ο διπλός άξονας της αφήγησης (οι παράλληλες ιστορίες)
-Το διπλό τέλος
Γνωστές ταινίες αυτής της εποχής είναι η «Λατέρνα φτώχεια και φιλότιμο» (1955) του Αλέκου Σακελάριου, ο «μεθύστακας» (1950) του Γ. Τζαβέλα
Καθώς επίσης και ορισμένες ταινίες που θεωρήθηκαν ότι ξεχώρισαν από το υπόλοιπο σώμα των ταινιών και χαρακτηρίσθηκαν ως εξαιρέσεις όπως για παράδειγμα η «Στέλλα», του Μιχάλη Κακογιάννη, «ο δράκος», «οι παράνομοι», και το «ποτάμι» του Νίκου Κούνδουρου.

Πηγή: el-politismos.gr

«Στη φωλιά του χρόνου»: Διεθνές βραβείο για το ντοκιμαντέρ του Αλέξανδρου Παπαηλιού

Κατηγορία Τέχνη | Αναρτήθηκε 29-10-2015 06:30:47 pm | από nskarmoutsos

Σημαντική διεθνή διάκριση απέσπασε το ντοκιμαντέρ «Στη Φωλιά του Χρόνου» του Αρκά σκηνοθέτη Αλέξανδρου Παπαηλιού, μέρος του οποίου γυρίστηκε στη Γιάλοβα.

Ειδικότερα απέσπασε το Βραβείο για το περιβάλλον SPECIAL JURY AWARD for human rights and environment. Η ταινία, το σενάριο της οποίας έγραψε η Χαρά Φράγκου, βραβεύτηκε στο 8o ετήσιο London Greek Film Festival (LGFF). Το Φεστιβάλ με διεθνή συμμετοχή, έγινε στο Λονδίνο στις 19-25 Οκτωβρίου 2015 στο Camden's Theatro Technis και συμμετείχαν περισσότερες από 55 επιλεγμένες ταινίες απ' όλο τον κόσμο.

Έχει προηγηθεί η τριπλή βράβευση του ντοκιμαντέρ στο 9ο DOC FEST στη Χαλκίδα που έληξε στις 18-10-15.

* Βραβείο Καλλίτερης ταινίας για το Περιβάλλον στον Αλέξανδρο Παπαηλιού

* Βραβείο καλύτερης πρωτοεμφανιζόμενης για δ/ση φωτογραφίας στην Κατερίνα Τζιγκοτζίδου

* Βραβείο καλύτερου ήχου στους Γιώργο Πολιτάκη και Αναστασία Φραγκούλη.

Λίγα λόγια για την ταινία:  «Στη φωλιά του χρόνου»

Στα πλούσια οικοσυστήματα της Γιάλοβα στη Πύλο, στην Κερκίνη και στο Λαύριο είναι γυρισμένη η ταινία "Στη Φωλιά του Χρόνου" διάρκειας 70'. Είναι μια αυτοχρηματοδοτούμενη ανεξάρτητη παραγωγή.

Στην Ελλάδα σε διάστημα δεκαπέντε χρόνων η ταυτότητα μιας ανάπτυξης συγκρούστηκε βίαια με μια άλλη. Εκείνη της κρίσης. Καταγράψαμε τις δραστηριότητες τριών νέων ανθρώπων, σε διαφορετικά μέρη της Ελλάδας που ακολούθησαν έναν άλλο δρόμο για την ανάπτυξη και την ζωή τους. Εκείνη της κρίσης. Της κρίσης της οικονομικής της κοινωνιολογικής, της περιβαλλοντικής. Σήμερα ένα σύστημα επιθυμιών που αποδείχτηκαν πλαστές καταρρέει και η κοινωνία αμήχανη και ίσως πανικόβλητη ψάχνει να δώσει ταυτότητα στην επιθυμία και στην πραγματική αξία.

Στο ντοκιμαντέρ «Στη Φωλιά του Χρόνου» παρουσιάζεται η διαδρομή, η δράση, τα κινητρά τους για την επιλογή τους, οι μικρές και μεγάλες στιγμές τους, ενώ οι ίδιοι σήμερα δεκαπέντε χρόνια μεγαλύτεροι απαντούν στο ερώτημα, τι είναι αληθινή ζωή και τι πραγματική επιθυμία. 

Πηγή: eleftheriaonline.gr

«Η πύλη της κολάσεως»

Κατηγορία Τέχνη | Αναρτήθηκε 11-07-2012 12:05:47 am | από nskarmoutsos

Τα ηφαίστεια προκαλούν τρόμο και μεγάλες καταστροφές όταν εκραγούν! Για καρέ του δευτερολέπτου όμως, χαρίζουν ένα εντυπωσιακό θέαμα, αν παράλληλα καίγεται και ο ουρανός...Η φωτογραφία αυτή αποτελεί το πιο τρανό παράδειγμα...

Η λάβα βγαίνει από το ηφαίστειο της Ισλανδίας, το Hekla. Είναι ένα από τα πιο ενεργά ηφαίστεια στον κόσμο, αφού έχει εκραγεί περισσότερες από 20 φορές την τελευταία 1000ετία.

Η λήψη της φωτογραφίας έγινε το 1991 από τον φωτογράφο Sigurdur H. Stefnisson και πήρε το βραβείο του National Geographic.

Aυτό το ηφαίστειο ήταν ο φόβος και ο τρόμος. Στην εποχή του Μεσαίωνα ονομαζόταν " Η πύλη της κολάσεως".

Πηγή: enikos.gr

Et in Arcadia ego

Κατηγορία Τέχνη | Αναρτήθηκε 19-10-2015 07:30:39 pm | από nskarmoutsos

O σκηνοθέτης της μνημειώδους «Αγελάστου πέτρας» Φίλιππος Κουτσαφτής επιστρέφει με ένα νέο ντοκιμαντέρ που αφορά την Αρκαδία και μιλά για τη σημασία της μνήμης και της ανακάλυψης της ιστορίας ενός τόπου που είναι μέρος της αναζήτησης ταυτότητας

«Σε καμία περίπτωση ένας σκηνοθέτης δεν πρέπει να λέει κάτι περισσότερο από το έργο του» θα μου πει ο Φίλιππος Κουτσαφτής στο σπίτι του, στου Γκύζη, όπου τον συνάντησα με αφορμή την τελευταία δημιουργία του, το ντοκιμαντέρ «Αρκαδία χαίρε». «Δεν είμαι καθόλου καλός σε αυτά» συνέχισε αναφερόμενος στην προώθηση της ταινίας του μέσω αυτής της συνέντευξης. «Με την "Αγέλαστο πέτρα" με ρωτούσαν "γιατί στην Ελευσίνα; Πώς βρέθηκες εκεί;". Ενα ερώτημα που δεν έχω απαντήσει ακόμα. Θεωρώ ωστόσο ότι αν αυτό δεν έχει απαντηθεί μέσα από την ταινία δεν έχει νόημα να πω κάτι παραπάνω...».

Με άλλα λόγια, ο Φίλιππος Κουτσαφτής δεν είναι ιδιαίτερα ομιλητικός σε ό,τι αφορά την κουβέντα γύρω από το έργο του. Προτιμά να μιλά το ίδιο το έργο του. Και αν πάμε πίσω 15 περίπου χρόνια, όταν ο Κουτσαφτής, κατ' αρχάς διευθυντής φωτογραφίας (ο οποίος είχε σπουδάσει μηχανολόγος), απεδείχθη εξαιρετικός ντοκιμαντερίστας με την «Αγέλαστο πέτρα», θα δούμε ότι δεν είχε καταβάλει ελάχιστη προσπάθεια τότε για τη διαφήμισή της. Παρ' όλα αυτά, με λίγη πίεση μπορεί να αναπτύξει κάποιες σκέψεις και το μυαλό του είναι πραγματικά σπάνιο σε ό,τι αφορά την ελληνική κινηματογραφία.

«Η Αρκαδία παραπέμπει σε έναν κόσμο πριν από το προπατορικό αμάρτημα, όταν ο έρωτας ήταν άδολος» ακούμε τον ίδιο να αφηγείται πάνω από τις εικόνες του ντοκιμαντέρ «Αρκαδία χαίρε» που μετά την πρεμιέρα του  στο φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης τον περασμένο Μάρτιο, απέσπασε προσφάτως το βραβείο κοινού στο τελευταίο φεστιβάλ Νύχτες Πρεμιέρας.

Εικόνες από τον τόπο τού σήμερα συνδυάζονται με την πλούσια ιστορία του νομού και στοιχεία της μυθολογίας εμπλέκονται εμπνευσμένα με αποσπάσματα από τον «Βυσσινόκηπο» του Τσέχοφ. Η μάχη της Μαντίνειας και ο Επαμεινώνδας δίπλα στη γιαγιά που δουλεύει το στάρι, το Παλλάντιο με τους πρώτους οικιστές της Ρώμης, δίπλα στη μετανάστρια από τη Βουλγαρία που αγαπά την Αρκαδία επειδή της θυμίζει τη δική της πατρίδα. Ακούγονται λέξεις που δεν συναντώνται πλέον, όπως το «σκαπετάω» που σημαίνει κάποιος που χάνεται από τα μάτια μας ή έχει απομακρυνθεί τόσο που δεν ακούμε πια τη φωνή του. Θραύσματα εικόνων καταλήγουν σε ένα πολύ συγκινητικό, πολύ μεστό και σε αρκετά σημεία πολύ ποιητικό σύνολο («Ακόμη και στον θάνατο υπάρχει Αρκαδία» ακούμε επίσης) όπου το κείμενο με την πολύ ζεστή φωνή του σκηνοθέτη συχνά κλέβει την παράσταση.

«Μπήκα σε αυτή τη διαδικασία για αυτό που μένει στο τέλος, που είναι αυτή η περιπέτεια της γνώσης» θα μου πει ο Κουτσαφτής. «Κατ' αρχάς της δικής μου. Ευτύχημα αν αυτή η γνώση μεταφέρεται και στους άλλους».

Η Αρκαδία «μου» πριν από το ντοκιμαντέρ

«Δεν ήξερα πολλά πράγματα (για την Αρκαδία), αν και η αλήθεια είναι ότι πριν από 15 χρόνια είχα δουλέψει ως διευθυντής φωτογραφίας στην ταινία "Πατρίδα είναι η παιδική ηλικία" του Αλέξανδρου Παπαηλιού. Είχαμε πάει σε αρκετά μέρη της, όχι τόσο όμως στην περιοχή όπου δούλεψα εγώ στο "Αρκαδία χαίρε". Εκείνη ήταν η μόνη φορά που είχα ταξιδέψει στην Αρκαδία συστηματικά. Υπάρχει κάτι το ιδιαίτερο στην Αρκαδία που δεν το συναντάς εύκολα στην ηπειρωτική Ελλάδα. Είναι όλο αυτό το φορτίο του μύθου και της ιστορίας που κουβαλά αυτός ο τόπος σε συνδυασμό με τον ίδιο τον χώρο».

Η Αρκαδία «μου» μετά το ντοκιμαντέρ

«Ανεξάρτητα από την πρώτη εντύπωση, έχω δαπανήσει αρκετά χρόνια, έξι τουλάχιστον, στην Αρκαδία για το "Αρκαδία χαίρε". Δεν είναι απλώς ένας τόπος που έχω επισκεφτεί μερικές φορές και μου έχει κάνει εντύπωση. Υπάρχει ένα εσωτερικό βίωμα από πίσω που όμως δεν μπορώ να το ορίσω και που δεν έχει μεγάλη σημασία να το πει κανείς στους αναγνώστες. Περισσότερη σημασία έχει αν θα το βρει ο αναγνώστης ως θεατής βλέποντας την ταινία. Ουσιαστική Αρκαδία "μου" είναι η ταινία μου».

Τόπος

«Ενας τόπος με γοητεύει όπως είναι σήμερα· αυτό που μεταφέρει από την Ιστορία, από τη μυθολογία, από όλο αυτό το πράγμα που είναι οι περισσότεροι τόποι στην Ελλάδα - χοντρικά μιλώντας. Η Αρκαδία έχει αυτό το αγιογραφικό τοπίο που είναι ιδιαίτερο, σε σχέση με άλλους τόπους που είναι πεδινοί, ή εν πάση περιπτώσει διαφορετικοί. Σε κάθε περίπτωση το να ανακαλύψεις την ιστορία ενός τόπου είναι μέρος της αναζήτησης της ταυτότητας».

Λόγος

«Αν και παραδόξως ανήκω στους ανθρώπους που δεν είναι σε θέση να γράψουν μια κάρτα, ένα μέρος των κειμένων (που ακούμε στην ταινία) είναι από τα ημερολόγια των γυρισμάτων. Κρατώ σημειώσεις στα γυρίσματα για να θυμάμαι τι γίνεται κάθε μέρα. Στην Ελευσίνα, για παράδειγμα, τραβούσα το φιλμ αλλά επί πέντε χρόνια δεν είχα τη δυνατότητα να δω τι τραβούσα. Προσπαθούσα λοιπόν να κρατήσω κάποιες σημειώσεις για να μη χαθώ εκ των υστέρων. Εκεί όμως διαπίστωσα ότι προσπαθώντας να γράψεις κάποια πράγματα τα οποία έχεις ήδη καταγράψει με άλλο τρόπο, το φιλμ για παράδειγμα, "φωτίζεις" άλλες πλευρές του ιδίου πράγματος. Ακόμη και μια λέξη μπορεί να σου ανοίξει άλλες πόρτες».  

Αφήγηση

«Επειδή το κείμενο στο "Αρκαδία χαίρε" είναι εν πολλοίς προσωπικό, μπήκα στον πειρασμό να το αφηγηθώ ο ίδιος. Το ίδιο είχα κάνει και στην "Αγέλαστο πέτρα". Δεν ξέρω αν έτσι νιώθω ασφαλέστερος αλλά σίγουρα βγάζω μια εικόνα που δεν είναι δική μου καθώς είμαι άνθρωπος χαμηλών τόνων. Προτιμώ να ακούω παρά να μιλάω.

Αποχωρισμοί

«Ενα πολύ σημαντικό μέρος του υλικού στο "Αρκαδία, χαίρε" είναι εκτός ταινίας. Στο μοντάζ βρίσκεσαι κάποια στιγμή σε αυτή την πολύ άβολη θέση όπου οι δυόμισι - τρεις ώρες πρέπει να γίνουν μιάμιση. Αρα, χωρίς αμφιβολία, πρέπει να αποχωριστείς κάποια πράγματα. Το υλικό υπάρχει βέβαια και αν κατορθώναμε να συνεννοηθούμε με τη Δημόσια Τηλεόραση θα μπορούσε να γίνει μια σειρά επεισοδίων - με την ταινία ως πιλότο. Γιατί η ελληνική τηλεόραση δεν έχει τη δυνατότητα να παρακολουθεί έναν τόπο πέντε - έξι χρόνια για να φτιάξει κάτι».

Η αγάπη για τους κλασικούς

«Με γοητεύει η αρχαιότητα, με γοητεύει κάτι αλλά δεν μπορώ να το προσδιορίσω. Δεν έχω σπουδάσει κάτι συναφές, μηχανολόγος σπούδασα στα χρόνια της νεότητας. Με ενδιαφέρει. Δεν μπορώ να πω κάτι παραπάνω».

Επιτυχία

«Η επιτυχία της "Aγελάστου πέτρας" ήταν πολύ μεγάλη και έφερε πολλά μαζί της. Εφερε άγχος, έφερε και απελευθέρωση. 'Η καλύτερα έκλεισα όλο αυτό που έλεγε ο Αντι Γουόρχολ ότι για όλους τους ανθρώπους αντιστοιχεί ένα πεντάλεπτο δημοσιότητας. Εκλεισα αυτόν τον λογαριασμό, για να μην πω ότι αυτό ήταν δεκάλεπτο, όχι πεντάλεπτο. Δεν υπάρχει παρακάτω».

Ζάκρος

«Εχω ξεκινήσει να καταγράφω κάποιο υλικό στη Ζάκρο, στο νοτιοανατολικό άκρο της Κρήτης. Το μινωικό ανάκτορο ανακαλύφθηκε από έναν σπουδαίο έλληνα αρχαιολόγο, τον Νικόλα Πλάτωνα. Εδώ και περίπου 25 χρόνια (πριν από την "Αγέλαστο πέτρα") γυρίζω πλάνα. Παρακολουθώ όμως τις αρχαιολογικές εξελίξεις και ταυτόχρονα ένα μικρό χωριό με το όνομα Ζάκρος, πέντε χιλιόμετρα πιο πάνω από το ανάκτορο. Το υλικό είναι τεράστιο αλλά δεν έχει σημασία. Το πιο σημαντικό είναι να βρεις έναν δρόμο για να αφηγηθείς μια ιστορία».

Μνήμη

«Η μόνη μας περιουσία. Τελεία. Ενα μέρος της δουλειάς που προσπαθώ να κάνω σχετίζεται με το πώς διαχειρίζεται κανείς τη μνήμη. Στην Ελευσίνα ήταν κάπως πιο έντονο γιατί εκεί ξεκίνησα πραγματικά να κινηματογραφώ τις σωστικές ανασκαφές. Σε ένα οικόπεδο, για παράδειγμα, αποκαλύπτονταν αρχαία, στη συνέχεια τα αρχαία έφευγαν και στο ίδιο σημείο κτιζόταν ένα κτίριο. Κατά συνέπεια ό,τι υπήρξε σε εκείνον τον χώρο δεν θα υπήρχε έπειτα από έξι μήνες όταν θα τελείωνε η διαδικασία. Αυτό γίνεται όπου υπάρχει ζωή πάνω σε αρχαίες πόλεις και κυρίως έγινε στην Αθήνα της ανοικοδόμησης των δεκαετιών '50, '60 και '70. Τα στοιχεία που κρατούνταν ήταν πολύ ελλιπή».

Το μεγάλο στοίχημα

«Δεν αρκεί να τραβήξεις κάποιες εικόνες· πρέπει αυτό στη συνέχεια να μεταγραφεί για να γίνει μνήμη μέσα από τον κινηματογράφο. Αυτό είναι πολύ δύσκολο. Αυτό είναι το στοίχημα. Θα μου πείτε, χρειάστηκε μια δεκαετία για την "Αγέλαστο πέτρα". Δεν έχει σημασία. Αυτά είναι πολύ μικρά πράγματα. Ούτε έχω κατά νου να αφήσω κάποια τεράστια παρακαταθήκη ταινιών. Ο Ηρόδοτος το είπε πολύ καλά με τρεις λέξεις: "θεωρίης είνεκεν εκδημείν", από την ανάγκη να βλέπω τον κόσμο έφυγα από την πατρίδα μου».

Γυρίσματα στην Αθήνα

«Το 1987, πολύ προτού πάω στην Ελευσίνα, είχα κάνει τη μικρού μήκους ταινία "Σεμνών Θεών" στον Κολωνό. Διαρκεί μόλις 25' και επίσης καταγράφει μια σωστική ανασκαφή· ένα μεγάλο δημόσιο έργο στην οδό Λένορμαν όπου είχε βρεθεί ένα τεράστιο νεκροταφείο που βυθίζεται κάτω από την Κωνσταντινουπόλεως. Είναι μια ταινία αρκετά αμήχανη, δεν μπορούσε να διαπραγματευτεί όλα αυτά τα ζητήματα που από τότε έμπαιναν επιτακτικά στη ζωή μας. Αλλά αυτή ήταν η ταινία που μου έδωσε την ιδέα της "Αγελάστου πέτρας", να επεξεργαστώ την ιδέα για το πόσο ενδιαφέρον θα ήταν να παρακολουθεί κανείς την εξέλιξη μιας πόλης μέσα στον χρόνο. Ετσι εστιάστηκε η Ελευσίνα που τότε δεν ήταν τόσο της μόδας όσο είναι σήμερα. Θα πρέπει επίσης να πω ότι σήμερα, με τη "Σεμνών Θεών" καταλαβαίνεις την αξία της μνήμης που λέγαμε πιο πριν. Σε μια συνέντευξη που οι δυο αρχαιολόγοι έδωσαν σε κάποιο έντυπο αρκετά χρόνια μετά, όταν ρωτήθηκαν  "και από όλα αυτά τι έμεινε;" απάντησαν: Δεν έμεινε τίποτε, εκτός από μια ταινία που γύρισε ο Κουτσαφτής».

Αίγινα

«Πριν από τέσσερα χρόνια αρχίσαμε να καταγράφουμε ανασκαφές στην Αίγινα γιατί αυτό είναι ένα στοιχείο που δεν επαναλαμβάνεται. Είναι μια ταινία που πραγματεύεται την τεράστια ιστορία της Αίγινας, από τη μέση εποχή, τη λεγόμενη του Χαλκού, που δεν υπήρχε η Αθήνα και η Αίγινα ήταν ένα από τα πολύ μεγάλα κέντρα όλου του Αιγαίου. Θα ακολουθήσει η πολύ μεγάλη φάση που έχει στην αχαϊκή εποχή με τον Ναό της Αφαίας και αυτά τα φοβερά γλυπτά που σώζονται στο Μόναχο σε πολύ καλή κατάσταση. Μετά έρχεται η καταστροφή της Αίγινας από την Αθήνα. Βέβαια τον ιστό της ταινίας τον ψάχνουμε ως την τελευταία στιγμή που η ταινία θα βρίσκεται στο μιξάζ. Μακάρι να ήταν τόσο απλό. Το ντοκιμαντέρ είναι ένα εντελώς χειροποίητο πράγμα. Κάθε τόπος θέλει το δικό του βάσανο και κυρίως να μπορέσει να βγει το αίσθημα του τόπου».

Υπομονή

«Είναι πολύ μεγάλα ζητήματα όλα αυτά. Κακώς τα φέραμε στα μέτρα μας και υποβαθμίσαμε λίγο τα πράγματα. Η Ελευσίνα είναι πολύ μεγάλο θέμα. Η Αρκαδία επίσης. Η Αίγινα επίσης. Θέλει περισσότερη δουλειά πάνω τους. Περισσότερη υπομονή. Εμείς στις προηγούμενες δεκαετίες τα βάλαμε στα μέτρα μας, μέσα σε μια εποχή αυταρέσκειας που δεν βλέπαμε παρακάτω».

πότε & πού:

H ταινία «Αρκαδία χαίρε» προβάλλεται από την Πέμπτη 15/10  στις αίθουσες της Αθήνας Ααβόρα και Ταινιοθήκη (Λαΐς) και στο Ολύμπιον Θεσσαλονίκης. Είναι παραγωγή του Κοινωφελούς Ιδρύματος Μιχαήλ Ν. Στασινόπουλος - ΒΙΟΧΑΛΚΟ

Πηγή: tovima.gr

Για μια μπουκιά ψωμί

Κατηγορία Τέχνη | Αναρτήθηκε 22-04-2012 12:03:46 am | από nskarmoutsos

Εναέρια μάχη για μια μπουκιά ψωμί, δίνουν οι γλάροι στο Heringsdorf της Γερμανίας. (AFP/ STEFAN SAUER).

Πηγή: kathimerini.gr

Ο «Κήπος των Γλυπτών» του Α! Νεκροταφείου Αθηνών

Κατηγορία Τέχνη | Αναρτήθηκε 21-09-2012 12:08:19 am | από nskarmoutsos

Η «Κοιμωμένη» του Γιαννούλη Χαλεπά

Σήμερα το Α’ Νεκροταφείο Αθηνών αποτελεί ένα υπαίθριο μουσείο, όπου διαφυλάσσονται ανεκτίμητης αξίας πολιτιστικοί θησαυροί της νεοελληνικής τέχνης. Έχει δημιουργηθεί σύμφωνα με τις επιταγές τους κλασικισμού και σε βραχύ χρονικό διάστημα κατέστη ένας «κήπος γλυπτών». Η «Νεκρόπολις των Αθηνών» είναι ένας τόπος γαλήνιας περισυλλογής αλλά και μελέτης της νεοελληνικής γλυπτικής. Στο παρόν άρθρο γίνεται μία σύντομη ιστορική αναδρομή του χώρου αυτού όπως εξελίχθηκε από την ίδρυσή του ως τη σύγχρονη εποχή. Ακολούθως αναφέρονται οι σημαντικότεροι γλύπτες οι οποίοι φιλοτέχνησαν τα έργα τους στο Α’ Κοιμητήριο Αθηνών, ενώ περιγράφονται τα πιο χαρακτηριστικά έργα τους. Τέλος, αναλύεται η τεχνοτροπική εξέλιξη της νεοελληνικής γλυπτικής τέχνης, όπως αυτή τεκμαίρεται μέσω των επιτύμβιων «σημάτων».
Την εποχή της Τουρκοκρατίας οι κάτοικοι των Αθηνών δεν είχαν έναν συγκεκριμένο χώρο ταφής των νεκρών τους. Οι ιερωμένοι χριστιανοί ορθόδοξοι και οι ομόδοξοί τους προύχοντες της πόλης θάβονταν εντός των ενοριακών ναών, ενώ οι υπόλοιποι υπήκοοι στον προαύλιο χώρο των εκκλησιών. Παρομοίως οι μουσουλμάνοι κάτοικοι ενταφιάζονταν πέριξ των τζαμιών, με εξαίρεση τους διαμένοντες στην Ακρόπολη, οι οποίοι χρησιμοποιούσαν ως νεκροταφείο έναν χώρο δυτικά του Ιερού Βράχου, κοντά στο Ολυμπιείο, που ονομαζόταν «Μνημούρια». Ακολούθως, ως τη σύσταση του Α’ Νεκροταφείου (αρχές της δεκαετίας του 1830), οι νεκροί διαφορετικών δογμάτων θάβονταν στον ναό του Αγίου Γεωργίου στο Θησείο (επρόκειτο για τον αρχαίο ναό του Ηφαίστου). Μετά την ίδρυση όμως του νεοελληνικού κράτους, η περιοχή αυτή ανακηρύχθηκε αρχαιολογικός χώρος και απαγορεύθηκαν οι ενταφιασμοί. Συνεπώς οι διαμαρτυρόμενοι χριστιανοί δημιούργησαν ένα κοιμητήριο στον χώρο του σημερινού κήπου του Ζαππείου και οι Βαυαροί Ρωμαιοκαθολικοί κοντά στον ναό του Ευαγγελιστή Λουκά στο Ηράκλειο Αττικής, ενώ οι υπόλοιποι αλλόδοξοι στο Α’ Νεκροταφείο.
Η ιστορία του Α’ Κοιμητηρίου Αθηνών ξεκινάει μαζί με τη σύσταση του νεοελληνικού κράτους και δημιουργήθηκε στο πλαίσιο του επικρατούντος τότε κλασικιστικού πνεύματος. Η τοποθεσία στην οποία θα αναπτυσσόταν το νεκροταφείο ήταν το ύψωμα πάνω από τον Ιλισό ποταμό, στα νότια του λόφου του Αρδηττού. Η επιλογή της θέσης αυτής πληρούσε τους κανόνες υγιεινής για την πόλη, αλλά ταυτοχρόνως σχετιζόταν με τα αρχαία ταφικά έθιμα των Αθηναίων. Ειδικότερα, το παραποτάμιο ύψωμα εξασφάλιζε έναν καλά αεριζόμενο χώρο προστατευμένο από πλημμύρες και σε νόμιμη απόσταση από την κατοικημένη περιοχή. Επιπλέον, σύμφωνα με τις αρχαίες δοξασίες, στον Ιλισό ποταμό γίνονταν οι καθαρμοί τόσο για την απόδοση τιμών στους νεκρούς όσο και για την «εξ ύψους» βοήθεια των ζώντων. Επιπροσθέτως, αυτό βρισκόταν επί του αρχαίου οδικού άξονα (της σημερινής οδού Αναπαύσεως), ο οποίος οδηγούσε από τις Διομείες Πύλες8 προς το Σούνιο. Κατά την Τουρκοκρατία ο ίδιος δρόμος ένωνε το κέντρο της πόλης, μέσω της Πύλης του Αδριανού και βορείως του Ολυμπιείου, με τη σύγχρονη περιοχή του Παγκρατίου, μέχρι τον Υμηττό. Τέλος, αξίζει να σημειωθεί ότι ο Κλεάνθης και ο Σάουμπερτ είχαν προτείνει τον ίδιο περίπου γεωγραφικό χώρο για τη δημιουργία του νεκροταφείου στα σχέδιά τους για τη νέα Αθήνα.
Το 1833 αποφασίσθηκε η δημιουργία της «νεκροπόλεως» των Αθηνών και το επόμενο έτος, με Βασιλικό Διάταγμα, απαγορεύθηκαν οι ταφές εντός των ναών, όπως συνηθιζόταν. Επίσης, προβλέφθηκε η κατασκευή νεκροταφείων σε όλους τους μεγάλους δήμους της χώρας, τα οποία θα λειτουργούσαν με δαπάνες και μέριμνα των τοπικών αυτοδιοικήσεων. Η ακριβής ημερομηνία λειτουργίας του Α΄ Νεκροταφείου παραμένει άγνωστη αλλά είναι βέβαιο ότι το 1837 ήταν ήδη σε χρήση, αφού τότε δραστηριοποιήθηκε σε αυτό ο γερμανικής καταγωγής αρχιτέκτονας Φρειδερίκος Στάουφερτ και ανεγέρθηκε η πρώτη περιτοίχιση του χώρου.

Πηγή: istoria.gr

Προηγούμενες αναρτήσεις