Παράλιο Άστρος
logo: Το Άστρος της Θαλάσσης
Αναζήτηση Go

Η αινιγματική «Μόνα Λίζα»

Κατηγορία Τέχνη | Αναρτήθηκε 03-11-2012 02:31:45 pm | από nskarmoutsos

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ...
Στις 3 Νοεμβρίου το 1507: Ο σύζυγος της Λίζας Γκεραρντίνι, πλούσιος έμπορος από τη Βενετία, μισθώνει τις υπηρεσίες του Λεονάρντο Ντα Βίντσι...για να ζωγραφίσει το πορτρέτο της γυναίκας του. Ο Ιταλός μετρ θα δημιουργήσει το αριστούργημά του, που έμεινε στην ιστορία ως Μόνα Λίζα.
Ο Λεονάρντο ξεκίνησε να ζωγραφίζει τη Μόνα Λίζα στη Φλωρεντία της Ιταλίας. Σύμφωνα με τον σύγχρονο του Λεονάρντο, Τζιόρτζιο Βασσάρι, "...αφότου ασχολήθηκε επί τέσσερα χρόνια με το έργο, το άφησε ημιτελές..." Είναι γνωστό πως αυτή ήταν μια συνήθης συμπεριφορά του Λεονάρντο ο οποίος, αργότερα, μετάνιωσε που "δεν ολοκλήρωσε ποτέ ούτε ένα έργο". Θεωρείται πως συνέχισε να ασχολείται με τη Μόνα Λίζα για τρία χρόνια αφότου εγκαταστάθηκε στη Γαλλία και πως την τελείωσε λίγο πριν πεθάνει το 1519. Ο καλλιτέχνης μετέφερε τον πίνακα από την Ιταλία στη Γαλλία το 1516 όταν ο βασιλιάς Φραγκίσκος Α΄ τον προσκάλεσε να εργαστεί στο Clos Lucé κοντά στο βασιλικό κάστρο στην Αμπουάζ. Πιθανότατα μέσω των κληρονόμων του βοηθού του Λεονάρντο, Σαλάι, ο βασιλιάς αγόρασε τον πίνακα για 4.000 écu και τον τοποθέτησε στο παλάτι της Fontainebleau, όπου παρέμεινε έως ότου δόθηκε στον Λουδοβίκο ΙΔ΄. Ο Λουδοβίκος ΙΔ΄ μετέφερε το έργο στο Παλάτι των Βερσαλλιών. Μετά τη Γαλλική Επανάσταση, μεταφέρθηκε στο Μουσείο του Λούβρου. Ο Ναπολέοντας τοποθέτησε το έργο στο δωμάτιό του, στο Παλάτι του Κεραμεικού. Αργότερα ο πίνακας επεστράφη στο Μουσείο του Λούβρου. Κατά τη διάρκεια του Γαλλοπρωσικού Πολέμου (1870-1871) μεταφέρθηκε από το Λούβρο στο Brest Arsenal.
Ο πίνακας ήταν παραγγελία για το καινούριο τους σπίτι και για να γιορτάσουν τη γέννηση του δεύτερου γιου τους, Αντρέα. Η ταυτότητα της εικονιζόμενης γυναίκας αναγνωρίστηκε στο Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης το 2005 από έναν ειδικό που ανακάλυψε ένα σημείωμα του 1503 το οποίο είχε γράψει ο Αγκοστίνο Βεσπούτσι.
Διάφορες εναλλακτικές απόψεις έχουν εκφραστεί σχετικά με το θέμα. Κάποιοι μελετητές θεωρούν πως η Λίζα ντελ Τζιοκόντο ήταν το αντικείμενο μιας άλλης προσωπογραφίας, και εντοπίζουν τουλάχιστον άλλους τέσσερις πίνακες στους οποίους αναφέρεται ο Βασσάρι αποκαλώντας τους Μόνα Λίζα. O Σίγκμουντ Φρόυντ πίστευε πως το περιώνυμο μειδίαμα της Μόνα Λίζα ήταν αποτέλεσμα ανάκλησης ανάμνησης της μητέρας του Λεονάρντο. Άλλες προτάσεις για την ταυτότητα της εικονιζόμενης γυναίκας είναι: η Isabella από τη Νάπολη, η Cecilia Gallerani, η Costanza d'Avalos, Δούκισσα της Francavilla‎, η Isabella d'Este, η Pacifica Brandano or Brandino, η Isabela Gualanda, η Caterina Sforza, και ο ίδιος ο Λεονάρντο. Σήμερα οι απόψεις των ιστορικών της τέχνης συγκλίνουν στην ιδέα πως ο πίνακας απεικονίζει τη Λίζα ντελ Τζιοκόντο, που πάντα ήταν η παραδοσιακή άποψη.

Οι 50 πιο ρομαντικές φωτογραφίες όλων των εποχών

Κατηγορία Τέχνη | Αναρτήθηκε 06-10-2012 12:17:27 am | από nskarmoutsos

Η Lauren Baccal και ο Humphrey Bogart ήταν παντρεμένοι από το 1945 μέχρι το θάνατο του Bogart το 1957. Γνωρίστηκαν στα γυρίσματα της πρώτης ταινίας της Baccal, To Have and Have Not. Όταν απεβίωσε ο Bogard στην ηλικία των 57, στον τάφο είχε μαζί και μια μικρή χρυσή σφυρίχτρα, την οποία την είχε κάνει δώρο στη Lauren πριν το γάμο τους. Η σφυρίχτρα είχε χαραγμένη μία ατάκα της ταινίας η οποία έλεγε: «Οτιδήποτε κι αν θες, σφύρα»… συνέχεια

Η πρώτη ελληνίδα ηθοποιός στην Αθήνα

Κατηγορία Τέχνη | Αναρτήθηκε 03-03-2012 11:14:22 am | από nskarmoutsos

«…Τρέξατε, τρέξατε, απόψε στο θέατρο το ρόλο της γυναίκας θα παίξει αληθινή γυναίκα…», αυτή η άκρως «σοκαριστική» είδηση ακουγόταν από τον ντελάλη στους δρόμους της Αθήνας του 1840. Οι Νοικοκυραίοι σταυροκοπιόνταν και οι καθώς πρέπει κυρίες και δεσποινίδες έκλειναν τα αυτιά τους για να μην το ακούσουν. Την ίδια εποχή, περίπου, η Ιταλιδούλα ηθοποιός του μελοδράματος, Ρίτα Μπάσο, ξεσήκωνε το ανδρικό κοινό της Αθήνας. Η Μπάσο ήταν πρώτη γυναίκα που αντίκριζαν οι Αθηναίοι και άφηναν περιουσίες στα πόδια της. Αυτά είδε και απόειδε η Ηπειρωτοπούλα Αικατερίνη Παναγιώτου και τόλμησε να βγει στο σανίδι παρ όλη τα αυστηρά ήθη της εποχής της. Η Παναγιώτου είναι η πρώτη Ελληνίδα επαγγελματίας ηθοποιός. Πριν βγει στο θέατρο εργαζόταν ως κορδελιάστρα, αλλά το Νοέμβριο του 1840 πείστηκε από τη Φιλοδραματική Εταιρεία που ζητούσε «κοράσια κόσμια και ευειδή» για τις ανάγκες της παράστασης της πεντάπρακτης τραγωδίας «Αριστόδημος» του Ιταλού δραματουργού Μόντι (Vincenzo Monti 1754- 1828). Ο θεατρικός συγγραφέας και ιστορικός του θεάτρου Ν.Ι.Λάσκαρης (1868- 1945) αναφέρει ότι «…προς μεγάλην έκπληξιν των Αθηναίων, οίτινες μόλις έμαθαν ότι θα εμφανισθεί γυνή ηθοποιός, κατέκλυσαν το θέατρον, το οποίο παρ ολίγον να καταρρεύσσει εκ της συρροής». Η Παναγιώτου εργάστηκε μόνο τέσσερα χρόνια ως ηθοποιός και στη συνέχεια αποχώρησε απογοητευμένη. Πάντως ως πρωταγωνίστρια της «Εταιρείας του εν Αθήναις Θεάτρου» πληρωνόταν με το αστρονομικό ποσό των 50 δραχμών μηνιαίως. Ίσως γι αυτό, μόλις το 1842 εμφανίστηκε η δεύτερη επαγγελματίας ηθοποιός, η Αθηνά Φαρμάκη και στη συνέχεια ακολούθησαν η Μαριγώ Δευτερίδη και η Μαριγώ Δομεστίνη (το όνομα Μαριγώ ήταν, την εποχή εκείνη, η πιο μοντέρνα εκδοχή του ονόματος Μαρία). Πάντως για την Ιστορία είναι καλό να αναφερθεί ότι πριν την Παναγιώτου, καταγράφεται η Αικατερίνη Βιαγκίνη ( 1817) στη Ζάκυνθο και αρκετές κυρίες και δεσποινίδες στις παραδουνάβιες ηγεμονίες. Αυτές, όμως, οι γυναίκες συμμετείχαν σε ερασιτεχνική παράσταση, όταν ακόμα ελληνικό κράτος δεν υπήρχε. Το 1833 αναφέρονται σε ερασιτεχνικό θίασο στη Λευκάδα η Ακριβούλα Σταύρου και η Αικατερίνη Καμπατσίνη.

Πηγή: 24grammata.com

«Θεατρικό Εργαστήρι Άστρους»: Έναρξη συναντήσεων 2017-18

Κατηγορία Τέχνη | Αναρτήθηκε 25-09-2017 09:02:24 am | από nskarmoutsos

Δ Ε Λ Τ Ι Ο   Τ Υ Π Ο Υ

Θ Ε Α Τ Ρ Ι Κ Ο   Ε Ρ Γ Α Σ Τ Η Ρ Ι    Α Σ Τ Ρ Ο Υ Σ

Με τον Σκηνοθέτη Κώστα Ν. Φαρμασώνη

«Του Έρωτα η αμάχη»

ΕΝΑΡΞΗ ΤΩΝ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΩΝ ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΤΟΥ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ    ΜΕΛΙΓΟΥΣ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ 1Η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ ΩΡΑ 17:30

Το παιχνίδι των δύο φύλων θα είναι για το έτος 2017-18 ο θεματικός κύκλος του Θεατρικού Εργαστηρίου Άστρους, που ξεκινά τις συναντήσεις του την Κυριακή, 1η Οκτωβρίου , ώρα 17:30 στο Θέατρο του Δημοτικού Σχολείου Μελιγούς.

Έρωτας και αποθέωση, έρωτας και απόρριψη,  έρωτας και ζήλεια,  αγάπη και μίσος, εξάρτηση και εξουσία, αντιπαράθεση και αλληλοσπαραγμός, σημαδεύουν την ακατάπαυστη απόπειρα των δύο φύλων να συνυπάρξουν μέσα στους αιώνες, όπως αυτή καταγράφεται στα μεγάλα θεατρικά κείμενα όλων των εποχών.

Από τον Ρωμαίο και την Ιουλιέτα ως την Γκόλφω και τον Τάσο, από τη Μήδεια του Ευρυπίδη ως τη Μήδεια του Μποστ, από τον Άμλετ και την Οφηλία ως τον Ερωτόκριτο και την Αρετούσα, από το αμερικάνικο αριστούργημα «Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ» ως το «Αν αργήσω, κοιμήσου»  του Άκη Δήμου και το «Λαχταρώ» της Σάρα Κέην, καθώς και με εκατοντάδες άλλα κείμενά τους, οι συγγραφείς επιχειρούν συναρπαστικές καταδύσεις στο μεγάλο αυτό ζήτημα, που κινεί τα νήματα της ζωής από την εποχή του Αδάμ και της Εύας.

Τα μέλη του Εργαστηρίου θα ασχοληθούν με την ανάλυση και την υποκριτική πάνω σε κομβικές σκηνές των μεγάλων αυτών κειμένων, διευρύνοντας τη βιωματική τους γνώση πάνω στο μέγα φαινόμενο της ζωής. Επίσης από αυτόν τον κύκλο θα επιλέξουν την καταληκτήρια παράσταση της χρονιάς.

ΤΟ  ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ Θ.Ε.Α.

Στο Θεατρικό Εργαστήρι, που είναι ανοιχτό για όλους τους πολίτες της περιοχής μας ανεξαρτήτως ηλικίας και ιδιότητας, τα μέλη  αποκτούν ανώτερη θεατρική παιδεία και εκφράζονται δημιουργικά μέσα από την τέχνη του θεάτρου.

Ιδιαίτερα το Εργαστήρι απευθύνεται σε:

-           Ερασιτέχνες  και Εκπαιδευτικούς

-           Μαθητές από 13 ετών

-           Κοινωνικούς λειτουργούς ή συναφείς ειδικότητες

-           Επαγγέλματα που στηρίζονται στη χρήση του προφορικού λόγου

-           Νέους ανθρώπους που ενδιαφέρονται να εργαστούν στο θέατρο,  τα media, τη διαφήμιση κλπ.

-           Πολίτες της περιοχής μας, που επιθυμούν μέσα από το μύθο και τις τεχνικές του θεάτρου να βελτιώσουν το επίπεδο της ζωής τους.

  • Η συμμετοχή σε παράσταση είναι προαιρετική

 ** Χορηγείται Πιστοποιητικό Σπουδών ετήσιας φοίτησης

ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙΣ: Κάθε Κυριακή, ώρα 17:30

Στο Εργαστήρι  με απλή βιωματική μέθοδο διδάσκεται η ύλη της Δραματικής Σχολής, αλλά και της Πανεπιστημιακής Θεατρολογίας:

Κύριες ενότητες:

1.        Ελληνικό και ξένο Θέατρο

2.        Δραματουργία και ανάλυση κειμένων

3.        Λογοτεχνία-Δημιουργική Γραφή

4.        Δημοτικό τραγούδι – Δραματοποίηση

5.        Λαϊκό παραμύθι

6.        Σκηνοθεσία

7.        Ορθοφωνία

8.        Υποκριτική.

9.        Ο λόγος στο Αρχαίο Δράμα.

10.      Αυτοσχεδιασμός – Γλώσσα σώματος

11.      Θέατρο και ζωή

12.      Προετοιμασία για εισαγωγικές στο ΥΠ.ΠΟ.

*** Παρέχεται ευχαρίστως συμβουλευτική στήριξη ερασιτεχνών και εκπαιδευτικών για τις παραστάσεις τους ανεξαρτήτως ιδιότητας μέλους μας ή όχι

ΣΥΝΟΠΤΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ:

ΘΕΑΤΡΙΚΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ ΑΣΤΡΟΥΣ

ΘΕΑΤΡΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ ΜΕΛΙΓΟΥΣ

ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙΣ: ΚΑΘΕ ΚΥΡΙΑΚΗ, ΩΡΑ 17:30

ΕΝΑΡΞΗ ΚΑΙ ΥΠΟΔΟΧΗ ΝΕΩΝ ΜΕΛΩΝ: ΚΥΡΙΑΚΗ 1Η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ

ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΑ 2017-18: ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ Η ΑΜΑΧΗ

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ – ΕΓΓΡΑΦΕΣ: 6936887881 -6974332585

ΣΥΝΔΙΟΡΓΑΝΩΤΗΣ: ΔΗΜΟΣ ΒΟΡΕΙΑΣ ΚΥΝΟΥΡΙΑΣ

Ο «Κήπος των Γλυπτών» του Α! Νεκροταφείου Αθηνών

Κατηγορία Τέχνη | Αναρτήθηκε 21-09-2012 12:08:19 am | από nskarmoutsos

Η «Κοιμωμένη» του Γιαννούλη Χαλεπά

Σήμερα το Α’ Νεκροταφείο Αθηνών αποτελεί ένα υπαίθριο μουσείο, όπου διαφυλάσσονται ανεκτίμητης αξίας πολιτιστικοί θησαυροί της νεοελληνικής τέχνης. Έχει δημιουργηθεί σύμφωνα με τις επιταγές τους κλασικισμού και σε βραχύ χρονικό διάστημα κατέστη ένας «κήπος γλυπτών». Η «Νεκρόπολις των Αθηνών» είναι ένας τόπος γαλήνιας περισυλλογής αλλά και μελέτης της νεοελληνικής γλυπτικής. Στο παρόν άρθρο γίνεται μία σύντομη ιστορική αναδρομή του χώρου αυτού όπως εξελίχθηκε από την ίδρυσή του ως τη σύγχρονη εποχή. Ακολούθως αναφέρονται οι σημαντικότεροι γλύπτες οι οποίοι φιλοτέχνησαν τα έργα τους στο Α’ Κοιμητήριο Αθηνών, ενώ περιγράφονται τα πιο χαρακτηριστικά έργα τους. Τέλος, αναλύεται η τεχνοτροπική εξέλιξη της νεοελληνικής γλυπτικής τέχνης, όπως αυτή τεκμαίρεται μέσω των επιτύμβιων «σημάτων».
Την εποχή της Τουρκοκρατίας οι κάτοικοι των Αθηνών δεν είχαν έναν συγκεκριμένο χώρο ταφής των νεκρών τους. Οι ιερωμένοι χριστιανοί ορθόδοξοι και οι ομόδοξοί τους προύχοντες της πόλης θάβονταν εντός των ενοριακών ναών, ενώ οι υπόλοιποι υπήκοοι στον προαύλιο χώρο των εκκλησιών. Παρομοίως οι μουσουλμάνοι κάτοικοι ενταφιάζονταν πέριξ των τζαμιών, με εξαίρεση τους διαμένοντες στην Ακρόπολη, οι οποίοι χρησιμοποιούσαν ως νεκροταφείο έναν χώρο δυτικά του Ιερού Βράχου, κοντά στο Ολυμπιείο, που ονομαζόταν «Μνημούρια». Ακολούθως, ως τη σύσταση του Α’ Νεκροταφείου (αρχές της δεκαετίας του 1830), οι νεκροί διαφορετικών δογμάτων θάβονταν στον ναό του Αγίου Γεωργίου στο Θησείο (επρόκειτο για τον αρχαίο ναό του Ηφαίστου). Μετά την ίδρυση όμως του νεοελληνικού κράτους, η περιοχή αυτή ανακηρύχθηκε αρχαιολογικός χώρος και απαγορεύθηκαν οι ενταφιασμοί. Συνεπώς οι διαμαρτυρόμενοι χριστιανοί δημιούργησαν ένα κοιμητήριο στον χώρο του σημερινού κήπου του Ζαππείου και οι Βαυαροί Ρωμαιοκαθολικοί κοντά στον ναό του Ευαγγελιστή Λουκά στο Ηράκλειο Αττικής, ενώ οι υπόλοιποι αλλόδοξοι στο Α’ Νεκροταφείο.
Η ιστορία του Α’ Κοιμητηρίου Αθηνών ξεκινάει μαζί με τη σύσταση του νεοελληνικού κράτους και δημιουργήθηκε στο πλαίσιο του επικρατούντος τότε κλασικιστικού πνεύματος. Η τοποθεσία στην οποία θα αναπτυσσόταν το νεκροταφείο ήταν το ύψωμα πάνω από τον Ιλισό ποταμό, στα νότια του λόφου του Αρδηττού. Η επιλογή της θέσης αυτής πληρούσε τους κανόνες υγιεινής για την πόλη, αλλά ταυτοχρόνως σχετιζόταν με τα αρχαία ταφικά έθιμα των Αθηναίων. Ειδικότερα, το παραποτάμιο ύψωμα εξασφάλιζε έναν καλά αεριζόμενο χώρο προστατευμένο από πλημμύρες και σε νόμιμη απόσταση από την κατοικημένη περιοχή. Επιπλέον, σύμφωνα με τις αρχαίες δοξασίες, στον Ιλισό ποταμό γίνονταν οι καθαρμοί τόσο για την απόδοση τιμών στους νεκρούς όσο και για την «εξ ύψους» βοήθεια των ζώντων. Επιπροσθέτως, αυτό βρισκόταν επί του αρχαίου οδικού άξονα (της σημερινής οδού Αναπαύσεως), ο οποίος οδηγούσε από τις Διομείες Πύλες8 προς το Σούνιο. Κατά την Τουρκοκρατία ο ίδιος δρόμος ένωνε το κέντρο της πόλης, μέσω της Πύλης του Αδριανού και βορείως του Ολυμπιείου, με τη σύγχρονη περιοχή του Παγκρατίου, μέχρι τον Υμηττό. Τέλος, αξίζει να σημειωθεί ότι ο Κλεάνθης και ο Σάουμπερτ είχαν προτείνει τον ίδιο περίπου γεωγραφικό χώρο για τη δημιουργία του νεκροταφείου στα σχέδιά τους για τη νέα Αθήνα.
Το 1833 αποφασίσθηκε η δημιουργία της «νεκροπόλεως» των Αθηνών και το επόμενο έτος, με Βασιλικό Διάταγμα, απαγορεύθηκαν οι ταφές εντός των ναών, όπως συνηθιζόταν. Επίσης, προβλέφθηκε η κατασκευή νεκροταφείων σε όλους τους μεγάλους δήμους της χώρας, τα οποία θα λειτουργούσαν με δαπάνες και μέριμνα των τοπικών αυτοδιοικήσεων. Η ακριβής ημερομηνία λειτουργίας του Α΄ Νεκροταφείου παραμένει άγνωστη αλλά είναι βέβαιο ότι το 1837 ήταν ήδη σε χρήση, αφού τότε δραστηριοποιήθηκε σε αυτό ο γερμανικής καταγωγής αρχιτέκτονας Φρειδερίκος Στάουφερτ και ανεγέρθηκε η πρώτη περιτοίχιση του χώρου.

Πηγή: istoria.gr

Η Κοίμηση της Θεοτόκου στην τέχνη

Κατηγορία Τέχνη | Αναρτήθηκε 15-08-2014 02:02:33 pm | από nskarmoutsos

Pieter Bruegel, 1564

Η Κοίμηση της Θεοτόκου είναι Θεομητορική εορτή των Χριστιανικών Εκκλησιών, η οποία εορτάζεται στις 15 Αυγούστου.

Στην Ελλάδα γιορτάζεται με ιδιαίτερη λαμπρότητα σε πολλά μέρη της χώρας, ονομάζεται δε και "Πάσχα του καλοκαιριού".

Κατά την χριστιανική παράδοση, όταν η Παναγία πληροφορήθηκε άνωθεν τον επικείμενο θάνατό της προσευχήθηκε στο όρος των Ελαιών, ετοιμάστηκε, και ανέφερε το γεγονός στους Αποστόλους.

Επειδή κατά την ημέρα της κοίμησης δεν ήταν όλοι οι Απόστολοι στα Ιεροσόλυμα, μία νεφέλη τους άρπαξε και τους έφερε κοντά της.

Την τοποθέτησαν στο μνήμα της Γεσθημανής, αλλά μετά από τρεις μέρες ο τάφος ήταν άδειος. Η Παναγία μετατέθη τους ουρανούς."

Η "Κοίμηση της Θεοτόκου" είναι ένα δημοφιλέστατο θέμα τόσο στην ανατολική όσο και στην δυτική χριστιανική τέχνη και ζωγραφική– Στην δυτική, βέβαια, μεταφράζεται ως ο "Θάνατος της Παρθένου Μαρίας".

Από την άλλη, στην δυτική τέχνη του 15ου και 16ου αιώνα έδαφος στην ζωγραφική χριστιανικής θεματολογίας κερδίζει περισσότερο η "Ανάληψη της Θεοτόκου στον Παράδεισο", παρά η "Κοίμηση", ο θάνατός της.

Δεν υπάρχει καμία πληροφορία στην Βίβλο για τον θάνατο της Παναγίας, ωστόσο μία χριστιανική παράδοση του 5ου αιώνα επιβεβαιώνει το κάλεσμα των Δώδεκα Αποστόλων από την ίδια, ώστε να είναι παρόντες στην τελευταία της στιγμή.

Οι Απόστολοι που κάθονται γύρω από το κρεβάτι της είναι και το συνηθέστερο θέμα στους περισσότερους πίνακες και αναπαραστάσεις.

Ξεχωρίσαμε τους 25 πιο εντυπωσιακούς απ' αυτούς…συνέχεια

Το Θεατρικό Εργαστήρι Άστρους στον αθηναϊκό τύπο. Κριτική της Κυριακάτικης ΑΥΓΗΣ για το «Σακάκι που βελάζει»

Κατηγορία Τέχνη | Αναρτήθηκε 04-07-2017 09:18:19 am | από nskarmoutsos

Η αειθαλής γραφειοκρατία

Μια επίκαιρη, πολυπρόσωπη παράσταση από το Θεατρικό Εργαστήρι Άστρους

*ΤΗΣ ΕΥΗΣ ΠΡΟΥΣΑΛΗ

Ο Ιβάν, έγκριτος καθηγητής γλωσσολογίας στο πανεπιστήμιο, έχει προσφάτως αγοράσει ένα μάλλινο σακάκι, το τρίχωμα του οποίου είναι «ιδιαζόντως» μακρύ, γι’ αυτό και οι συμπολίτες του τον κοροϊδεύουν. Αποφασίζει να το κουρέψει σε ένα κουρείο. Ο κουρέας αρνείται, τον στέλνει όμως σε έναν κουρέα προβάτων, ως τον καθ’ ύλην αρμόδιο. Στο κρατικό κουρείο προβάτων το σακάκι πρέπει να καταγραφεί ως «ιδιωτικό πρόβατο», προκειμένου να «κουρευτεί». Ο Ιβάν, συναινεί και το σακάκι του «κουρεύεται». Έτσι, αρχίζουν οι περιπέτειές του. Έκτοτε, οι κρατικές υπηρεσίες καλούν τον Ιβάν να πληρώσει φόρο για το …«ιδιωτικό» πρόβατο που κατέχει. Ματαίως, ο Ιβάν και οι φίλοι του τρέχουν από υπηρεσία σε υπηρεσία, από τμήμα σε τμήμα, από υπάλληλο σε υπάλληλο, από γραφείο σε γραφείο, προκειμένου να αποδείξουν ότι «πρόβατο» δεν υπάρχει και ότι αυτό που κουρεύτηκε ήταν απλώς ένα σακάκι. Οι περιπλανήσεις στους δαιδαλώδεις διαδρόμους των υπηρεσιών τούς φέρνουν αντιμέτωπους με κάθε λογής κρατικούς φορείς: τμήμα «κολυμβητικών πτηνών», τμήμα καταγραφής σκοτωμένων αλεπούδων, τμήμα κολυμβητικών σκύλων με μαστάρια κ.ο.κ. Συναντούν  ακόμη και τον «άνθρωπο του ανελκυστήρα», έναν υπάλληλο που εγκλωβίστηκε στο ασανσέρ της υπηρεσίας του τρεις μήνες πριν και, καθώς ο ανελκυστήρας είναι πολύ παλιός και ο αρμόδιος τεχνικός δεν γνωρίζει πώς να τον επισκευάσει, παραμένει έγκλειστος, ενώ η Ιατρική Ακαδημία -δοθείσης ευκαιρίας- πειραματίζεται πάνω του μελετώντας τις επιπτώσεις «εγκλεισμού σε ανελκυστήρα».

Οι κρατικοί υπάλληλοι στέλνουν στον Ιβάν επιστολές, απειλώντας τον ότι αν δεν πληρώσει το χρέος του στην εφορία, θα του επιβληθούν οι νόμιμες ποινές.

Ιβάν: Μα δεν έχω … πρόβατο!

Υπάλληλος: Αποδείξτε ότι ΔΕΝ έχετε!

Ιβάν: Αποδείξτε εσείς ότι έχω!

Υπάλληλος: Εφόσον, είναι καταχωρημένο στην υπηρεσία μας, είναι ντοκουμέντο. Έχετε πρόβατο!

Ιβάν: Η υπηρεσία σας κάνει λάθος.

Υπάλληλος: Η κρατική υπηρεσία ΔΕΝ κάνει ΠΟΤΕ λάθος!

Ο Ιβάν αποφασισμένος να μην ενδώσει στον κρατικό παραλογισμό διατρέχει τις υπηρεσίες και τα τμήματα αναζητώντας την «κοινή λογική». Στη διαδρομή του συναντά: αποτρελαμένους υπαλλήλους, υπαλλήλους που δουλεύουν επί 18 χρόνια υπό τον εκκωφαντικό ήχο ενός μεγαφώνου -το οποίο δεν τολμούν να κλείσουν «διότι έτσι το παρέλαβαν από τους προηγούμενους»- σκάλες «χτισμένες» που δεν οδηγούν πουθενά, απελπισμένες υπαλλήλους που δεν έχουν μιλήσει επί δεκαετίες, έως και υπευθύνους τμημάτων που συνδέουν το ανύπαρκτο πρόβατο του Ιβάν με τον κίνδυνο της «κτηνοτροφικής χρεοκοπίας» της χώρας! Στα πρόθυρα κατάρρευσης ο Ιβάν αποφασίζει να μεταχειριστεί το σακάκι του ως «πρόβατο»: το βγάζει βόλτα στον εθνικό κήπο, το ταΐζει και το αρμέγει καθημερινά στη μέση της πλατείας, ώσπου κάποιος πολιτικός προϊστάμενος αντιλαμβάνεται το γεγονός και αποφασίζει να δώσει «πολιτική» λύση στο ζήτημα …!

Ο πανίσχυρος κρατικός μηχανισμός, με τους κρατικοδίαιτους υπαλλήλους του, ορθώνεται ως καφκικός Πύργος απέναντι στον κάθε ανυπεράσπιστο πολίτη, ο οποίος προσπαθεί να αποδείξει το αυτονόητο. Τα γρανάζια της κρατικής μηχανής συνθλίβουν, με την παραμικρή αφορμή, οποιαδήποτε οντότητα τολμά να αντισταθεί στις δομές του συστήματος ή στις επιταγές των διοικούντων ή ακόμα και στις απόψεις κατώτατων στελεχών. Η αλληλεγγύη που επιδεικνύουν μεταξύ τους οι κρατικοί λειτουργοί σε όλους τους τομείς -υγεία, εκπαίδευση, πολιτισμός, οικονομικές υπηρεσίες, δήμοι κτλ- σε συνδυασμό με την ασυλία που συνοδεύει την κρατική υπαλληλική ιδιότητα καθιστούν κάθε εγχείρημα διαφορετικής πρόσληψης και αντιμετώπισης των γεγονότων ως μείζονα παρέκκλιση από τις παραδεδομένες νόρμες, και κατά συνέπεια αποδιοπομπαίο. Οι «διαφορετικώς» σκεπτόμενοι διώκονται μέχρις εξοντώσεως, με αιτιάσεις και επιχειρήματα που καταλύουν κάθε ορθολογισμό και αναδεικνύουν τη διαπλοκή και τη συντήρηση ενός καθεστώτος που νοσεί εκ βάθρων. Αξίζει, να γίνει κάποτε μια έρευνα αναφορικά με την έκβαση των ενστάσεων πολιτών εναντίον κρατικών λειτουργών πάσης βαθμίδας και παντός πεδίου, ώστε να χαρτογραφηθεί η απέλπιδα και ατελέσφορη προσπάθεια των εν Ελλάδι πολιτών που προσπαθούν να ακουστεί η διαμαρτυρία τους.

Το «ψάρι βρωμάει και από το κεφάλι και από την ουρά». Το εκάστοτε κράτος και οι φορείς του δομούνται πάνω στα άτομα, στους υπαλλήλους του. Τα γερά υλικά του «σκελετού» του κρατικού κτιρίου, δηλαδή, είναι εξίσου σημαντικά για τη σταθερότητά του όσο και ο σωστός αρχικός σχεδιασμός από τον αρχιτέκτονα. Η ευθύνη είναι κοινή. Οι υπηρεσίες λειτουργούν εύρυθμα υπό την καθοδήγηση εμπνευσμένων ιθυνόντων αλλά και ευσυνείδητων και ανιδιοτελών υπαλλήλων που εκτελούν τις εντολές τους. 

Ο Στάνισλαβ Στρατίεβ (1941-2000), Βούλγαρος δραματουργός και μυθιστοριογράφος, περιγράφει γλαφυρά και σαρκαστικά τα γραφειοκρατικά γρανάζια της πατρίδας του -και όχι μόνο- στο θεατρικό έργο «Το σακάκι που βελάζει». Μια καυστική σάτιρα τής πάλαι ποτέ κομμουνιστικής Βουλγαρίας, αλλά και των σύγχρονων δυτικών κοινωνιών -όπως η δική μας- που ακόμη αντιμετωπίζουν αντίστοιχα φαινόμενα. Ένα θεατρικό έργο που αποδεικνύεται, δυστυχώς, τραγικά επίκαιρο.

Ο σκηνοθέτης Κώστας Ν. Φαρμασώνης ανεβάζει φέτος το έργο αυτό με το Θεατρικό Εργαστήρι του Άστρους, σε συνέχεια της περσινής παράστασής τους «Η επίσκεψη της Γηραιάς Κυρίας», του Φρ. Ντύρρενματ. Έργο απαιτητικό, πολυπρόσωπο, με συνεχείς ανατροπές και αλλεπάλληλες σκηνικές αλλαγές. Η σκηνοθεσία αναδεικνύει με ευφυείς τρόπους τις υπαλληλικές εμμονές και αγκυλώσεις, εικονοποιώντας τες σε ευφάνταστους χειρονομιακούς και κινησιολογικούς κώδικες. Ταυτοχρόνως, αναδεικνύεται το καυστικό χιούμορ του κειμένου, αβίαστα κι ανεπιτήδευτα. Έξοχη η μουσική επιμέλεια της παράστασης (Κ. Ν. Φαρμασώνης) η οποία περιλαμβάνει μουσικές και τραγούδια από Βαλκανικά συγκροτήματα χάλκινων και πνευστών οργάνων, κυρίως Βουλγαρικά και μουσικά συγκροτήματα Ρομά. Τα κοστούμια (Τζωρτζίνα Κωστοπούλου) σχολιάζουν εύστοχα την ιθαγένεια και τη νοοτροπία του σχολαστικισμού των εμφανιζόμενων τύπων ενώ οι ενδυματολογικές λεπτομέρειες -κοστούμι «υπεύθυνου καμινέτων»- αποτελούν εμπνευσμένες πινελιές στο πλαίσιο του παραλογισμού του κειμένου.

Αξιέπαινοι όλοι οι ηθοποιοί του δεκατετραμελούς θιάσου ερασιτεχνών Άστρους. Με πολύ μεράκι και κόπο αναμετρώνται με τους ρόλους τους και κατορθώνουν να φέρουν σε πέρας το δύσκολο αυτό έργο. Τα ονόματα των ηθοποιών όπως αναγράφονται στο πρόγραμμα είναι: Γιώργος Καβάσαλης, Θοδωρής Διαμαντόγιαννης, Γεωργία Αλουπογιάννη-Φούφα, Βαγγέλης Φάκλαρης, Ηλίας Γαλάνης, Ηλίας Χειράκης, Πάνος Μορφογένης, Μοίρα Μπούζιου, Ανθούλα Πουλημένου, Αγγελική Φούφα-Παινέση, Γιάννης Θεοδοσόπουλος, Μαρία Κρεμμύδα-Σκαρμούτσου, Λένα Χρυσογένη-Σιμωνετάτου, Χρύσα Λυκούρεση, και ο μικρός Άγγελος Νικόλας Φαρμασώνης.

Η καθοδήγηση ενός ερασιτεχνικού θιάσου και μάλιστα σε μια πόλη της περιφέρειας, όπως το Άστρος, είναι πολύ δύσκολη υπόθεση, αν αναλογιστεί κανείς την έλλειψη υποδομών και την οικονομική δυσπραγία. Όμως, η κοινωνία του Άστρους με το Θεατρικό της Εργαστήρι και υπεύθυνο τον Κ. Ν. Φαρμασώνη, αποδεικνύει ότι ακόμα και σε δύσκολους καιρούς η τέχνη μπορεί να αποτελέσει καταφύγιο αλλά και ανάχωμα στις πάσης φύσεως οικονομικές, κοινωνικές κι αισθητικές κατολισθήσεις.

Έτσι, παρόλο που αρκετοί υπάλληλοι «βελάζουν» ακόμα υπό τους ήχους και τους ρυθμούς αντίστοιχων φαινομένων, η σάτιρα και η κοινωνική κριτική που ασκεί το θεατρικό αυτό έργο βοηθά τους πολίτες να κατανοήσουν τα φαινόμενα στα οποία εμπλέκονται, αλλά και τις τραγελαφικές καταστάσεις που αναφύονται, εκεί όπου η λογική οπισθοχωρεί μπροστά στην απύθμενη γραφειοκρατική αναλγησία και ανευθυνότητα. Μόνο ένας γλωσσολόγος σαν τον Ιβάν μπορεί να διατηρήσει την πίστη του στον ορθολογισμό ως το τέλος, αποδεικνύοντας τελικώς «του Λόγου το αληθές».

*Η Εύη Προύσαλη είναι δρ. Θεατρικών σπουδών – κριτικός θεάτρου

(Η ΑΥΓΗ  2-7-17   Ένθετο «ΑΝΑΓΝΩΣΕΙΣ»  Σελίδα 31)

Ανοιχτό Θέατρο Παραλίου Άστρους: «ΘΕΑΤΡΟΥ ΜΟΥΣΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ - Ορχήστρες και Παράδοση»

Κατηγορία Τέχνη | Αναρτήθηκε 20-06-2017 02:45:32 pm | από nskarmoutsos

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

 «Οὐκούν ἔνεστι πρᾶξις ἐν ἀνθρώποις ἧτις ἄνευ μουσικῆς τελεῖται... »

Η Περιφέρεια Πελοποννήσου στο πλαίσιο εορτασμού της ευρωπαϊκής ημέρας μουσικής  και της σύνδεσης  και αξιοποίησης των χώρων πολιτισμού της Αρκαδίας, αρχαίων και νεοτέρων, διοργανώνει μουσικές εκδηλώσεις σε συνεργασία με τους Δήμους Μεγαλόπολης, Βόρειας Κυνουρίας, Γορτυνίας και Ιλίου.

Οι μουσικές εκδηλώσεις έχουν γενικό τίτλο “ΘΕΑΤΡΟΥ ΜΟΥΣΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ – Ορχήστρες και Παράδοση”, και θα συμμετέχουν σε αυτές, η Χορωδία Ορφέας, η Χορωδία Τρίπολης, το Μουσικό Σχολείο Τρίπολης, το Μουσικό Σχολείο Ιλίου, ο Σύλλογος Αρκάδων Ιλίου και το Κέντρο Ημέρας Αμάλθεια. Οι χώροι στους οποίους θα πραγματοποιηθούν οι μουσικές εκδηλώσεις είναι το Αρχαίο Θέατρο Μαντινείας, το Αρχαίο Θέατρο Μεγαλόπολης, το Θέατρο Μίκης Θεοδωράκης Δημητσάνας   και το Θέατρο Παραλίου Άστρους.

Το τριήμερο 23 – 24 και 25 Ιουνίου το φιλόμουσο και φιλότεχνο κοινό,  Αρκάδες και μη, θα έχουν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν:  

  1. Στο Αρχαίο Θέατρο Μαντινείας την Παρασκευή 23 Ιουνίου 2017 και ώρα 21:00 τη Χορωδία Ορφέας και τη Χορωδία Τρίπολης σε έργα Μάνου Χατζιδάκη, Μίκη Θεοδωράκη, Ηλ. Καραγιάννη, σε στίχους Νίκου Γκάτσου, Ιακ. Καμπανέλη, Ανδρέα Κάλβου κ.α.
  2. Στο Θέατρο Μίκης Θεοδωράκης στη Δημητσάνα, το Σάββατο 24 Ιουνίου 2017 και ώρα 21:00  το Μουσικό Σχολείο Ιλίου με τη συμμετοχή της Ορχήστρας Δωματίου, της Λαϊκής Ορχήστρας, του Συνόλου Κιθάρας και της Χορωδίας του Σχολείου, θα αποδώσουν μουσικά έργα του Μάνου Χατζιδάκι σε  στίχους Ν. Γκάτσου, Μ Σαχτούρη, Μ Κακογιάννη Γ.Β. Ιωαννίδη, Ν. Περιγιάλη, Γ. Ερμιζά.
  3. Στο Αρχαίο Θέατρο Μεγαλόπολης την Κυριακή 25 Ιουνίου 2017, στις 21:00,  το Μουσικό Σχολείο Ιλίου με τη συμμετοχή της Ορχήστρας Δωματίου, της Λαϊκής Ορχήστρας, του Συνόλου Κιθάρας και της Χορωδίας του Σχολείου, θα αποδώσουν μουσικά έργα του Μάνου Χατζιδάκι σε  στίχους Ν. Γκάτσου, Μ Σαχτούρη, Μ Κακογιάννη Γ.Β. Ιωαννίδη, Ν. Περιγιάλη, Γ. Ερμιζά.
  4. Στο Θέατρο Παραλίου Άστρους, την Κυριακή 25 Ιουνίου 2017 στις 21:00, το Μουσικό Σχολείο Τρίπολης θα παρουσιάσει μέρος της μουσικής δουλειάς τριών συνόλων: της Ευρωπαϊκής Χορωδίας υπό τη Διεύθυνση της Χριστίνας Αθανασοπούλου, της Ορχήστρας Ελληνικής Μουσικής σε ένα αφιέρωμα στη μουσική της δεκαετίας του  ’80 και της Παραδοσιακής Ορχήστρας και Χορωδίας σε μια περιήγηση στην παραδοσιακή μουσική όλης της Ελλάδας.

Η είσοδος στους χώρους των εκδηλώσεων είναι ελεύθερη.

Χαράς στο κουράγιο του

Κατηγορία Τέχνη | Αναρτήθηκε 17-06-2017 10:05:18 am | από nskarmoutsos

Ο Κινέζος καλλιτέχνης Li Hongbo και ο βοηθός του φτιάχνουν τις τελευταίες λεπτομέρειες στην κατασκευή του, που αποτελείται από περίπου 2000 χάρτινα γλυπτά, με τίτλο «Ωκεανός από λουλούδια», στο μουσείο Eight One Art στο Πεκίνο.

Πηγή: naftemporiki.gr

Σήμερα Παρασκευή και αύριο Σάββατο στις 21:15 «Το σακάκι που βελάζει» από το Θεατρικό Εργαστήρι Άστρους

Κατηγορία Τέχνη | Αναρτήθηκε 09-06-2017 10:20:38 am | από nskarmoutsos

Δελτίο τύπου

Μια απ` τις πιο δημοφιλείς κωμωδίες της εποχής μας θα παρουσιάσει το Θεατρικό Εργαστήρι Άστρους σήμερα, Παρασκευή και αύριο, Σάββατο στο Ίδρυμα Ζαφείρη, κορυφώνοντας την εννεάμηνη εργασία του πάνω στο θέμα «Γέλιο και Κωμωδία»

Πρόκειται για τη  θρυλική σάτιρα της γραφειοκρατίας «Το σακάκι που βελάζει» του ιδιοφυούς Βούλγαρου συγγραφέα Στάνισλαβ Στρατίεβ.

Το ευρηματικό αυτό έργο είναι μια διάσημη, σπαρταριστή κωμωδία, που γράφτηκε στη Σόφια το 1976,  ανέβηκε  το 1982 στην Ελλάδα από το Αμφιθέατρο και από τότε γνώρισε άπειρα ανεβάσματα από τα Κρατικά και τα ελεύθερα θέατρα, αποσπώντας την ενθουσιώδη υποδοχή του ελληνικού κοινού.

Θέμα του έργου είναι η γραφειοκρατία σε όλες τις μορφές της. Ο συγγραφέας την καταγγέλλει ως ανοιχτή κοινωνική πληγή που ταλαιπωρεί καθημερινά τον πολίτη, κάθε φορά που αναγκάζεται να βρεθεί στα γρανάζια της. Ο ήρωας του έργου, Καθηγητής Γλωσσολογίας στο Πανεπιστήμιο, καλείται να πληρώσει φόρο και πρόστιμο για το πρόβατο που δήθεν εκτρέφει, επειδή τυχαίνει να διαθέτει ένα μαλλιαρό σακάκι. Η καχυποψία της εξουσίας, ο σχολαστικισμός των δημοσίων υπαλλήλων, η ευθυνοφοβία, η εμμονή στο γράμμα του νόμου και ο παραλογισμός των γραφειοκρατικών γρίφων, εμπλέκουν διοικούντες και διοικούμενους σε ένα τραγελαφικό αδιέξοδο, από το οποίο μόνο η συνταγή της ανθρώπινης φαντασίας και της υπέρβασης  μπορεί να τους βγάλει.

Ο Στρατίεβ κατάγεται από τη μεγάλη Σχολή  Κοινωνικής Κριτικής  της Ανατολικής Ευρώπης, που καθιέρωσε ο Νικολάι Γκόγκολ και απογείωσε ο Φραντς Κάφκα.

Όλοι οι συγγραφείς αυτοί, έχοντας ζήσει κάθε μορφής ολοκληρωτικά καθεστώτα ήδη από τα χρόνια των Τσάρων, βάζουν μπροστά στα παράλογα της ζωής τον καθρέφτη της απλής λογικής, για να σταματήσουν την συνεχή ροπή των ανθρώπων προς την μαζική αποχαύνωση.

Η γραφή του Στρατίεβ διαθέτει το ευθύβολο χιούμορ της γελοιογραφίας,  ενώ οι ήρωές του είναι λαϊκοί άνθρωποι με  βαλκανικό ταμπεραμέντο, που θυμίζουν  λίγο- πολύ, εμάς, σήμερα, με τις καθημερινές μας εμπλοκές.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Απόδοση κειμένου: Της Ομάδας

Σκηνοθεσία- Μουσική επιμέλεια: Κώστας Ν. Φαρμασώνης

Σκηνικά- Κοστούμια: Τζωρτζίνα Κωστοπούλου

Βοηθός σκηνοθέτη: Θοδωρής Γ. Διαμαντόγιαννης

Φωτισμοί: Κώστας Αυλωνίτης

Ηχητικά: Σπύρος Ρηγόπουλος

Φωτογράφιση: Φώτης Δαλιάνης

Ηχογράφηση μουσικής: Δημήτρης Κουτρουμπής

Χειρισμός μαγνητοφώνου: Χριστίνα Τσιούλου

ΠΑΙΖΟΥΝ  ΜΕ  ΣΕΙΡΑ  ΕΜΦΑΝΙΣΗΣ

Γιώργος Καβάσαλης,  Θοδωρής Γ. Διαμαντόγιαννης,  Γεωργία Αλουπογιάννη- Φούφα,  Βαγγέλης Φάκλαρης,  Ηλίας Γαλάνης,  Ηλίας Χειράκης,  Πάνος Μορφογένης,  Μοίρα Μπούζιου,  Ανθή Πουλημένου, Γιάννης Θεοδοσόπουλος,  Αγγελική Φούφα- Παινέση,  Μαρία Κρεμμύδα- Σκαρμούτσου,  Λένα Σιμωνετάτου- Χρυσογένη,  Χρύσα Λυκούρεση και ο μικρός Άγγελος Νικόλας Φαρμασώνης

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ  ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

«ΤΟ ΣΑΚΑΚΙ ΚΟΥ ΒΕΛΑΖΕΙ»  ΤΟΥ  ΣΤΑΝΙΣΛΑΒ  ΣΤΡΑΤΙΕΒ

ΕΙΔΟΣ:  ΚΩΜΩΔΙΑ

ΧΩΡΟΣ:  ΙΔΡΥΜΑ  «ΜΝΗΜΗ ΑΓΓΕΛΙΚΗΣ ΚΑΙ ΛΕΩΝΙΔΑ ΖΑΦΕΙΡΗ»

ΗΜΕΡΕΣ ΚΑΙ ΩΡΕΣ:

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ, 9 ΙΟΥΝΙΟΥ, 21:15

 ΣΑΒΒΑΤΟ, 10 ΙΟΥΝΙΟΥ, 21:15

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ- ΚΡΑΤΗΣΕΙΣ: 6936887881- 6974332585

ΧΟΡΗΓΟΣ:   ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ  ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΥ

ΣΥΝΔΙΟΡΓΑΝΩΤΗΣ:   ΔΗΜΟΣ  ΒΟΡΕΙΑΣ  ΚΥΝΟΥΡΙΑΣ

Ακολουθούν φωτογραφίες από τις δοκιμές του Φώτη Δαλιάνη

Προηγούμενες αναρτήσεις