Παράλιο Άστρος
logo: Το Άστρος της Θαλάσσης
Αναζήτηση Go

O Αϊζενστάιν, ο Βισκόντι, ο Τσιτσάνης κι ο Ρίτσος

Κατηγορία Τέχνη | Αναρτήθηκε 01-05-2014 08:45:33 am | από nskarmoutsos

Η Πρωτομαγιά, φορτισμένη πολιτικά και ιδεολογικά, έχει εμπνεύσει τους ανθρώπους της έβδομης τέχνης. μέσα από τα έργα τους καταδεικνύουν τις κοινωνικές αντιθέσεις, τις ταξικές ανισότητες και τους αγώνες της εργατικής τάξηςΣημαντικοί σκηνοθέτες, χρησιμοποιώντας αντιθέσεις, έτσι όπως τις είχε ορίσει ιδεολογικά ο Μαρξ, συχνά σοκάροντας τον θεατή, τον αναγκάζουν να σκεφθεί τη δική του κοινωνική θέση μέσα στον ταξικό αγώνα και να αποκτήσει ταξική συνείδηση.
Είναι αλήθεια ότι δεν έχουν γυριστεί ταινίες που να αναφέ­ρονται στην Πρωτομαγιά, εκτός από κάποια ντοκιμαντέρ. Ωστόσο υπάρχουν κάποιες ταινίες που κατάφεραν να αναδείξουν τους αγώνες της εργατικής τάξης, καταγγέλ­λοντας την απάνθρωπη βιαιότητα του ιμπεριαλισμού, και να κάνουν τον θεατή να σκεφτεί μετά την προβολή τους.
Η μεγάλη «Απεργία»
Η «Απεργία» (1924) του σκηνοθέτη με τη μεγαλύτερη επιρροή στο σινεμά, του Σεργκέι Αϊζενστάιν, αφηγείται τη διενέργεια και καταστολή μια απεργίας κάνοντας χρήση του μεταφορικού μοντάζ, δημιουργώντας εντυπώσεις μέσα από τη διαδοχική διαλεκτική σύγκρουση των εικόνων, με στόχο τον προβληματισμό - σοκ του θεατή. Η αφήγηση τοποθετείται την περίοδο της τσαρικής κυρι­αρχίας στη Ρωσία. Οι εργάτες ενός εργοστασίου ετοιμά­ζονται να κηρύξουν μια μεγάλη απεργία. Οι εργοδότες στέλνουν κατασκόπους δικούς τους και της κυβέρνησης για να καταστείλουν την απεργία. Ο Αϊζενστάιν χαρα­κτηρίζει την «Απεργία» «κινηματοθεατρικό» έργο και τη διαιρεί σε έξι πράξεις: «Όλα στο εργοστάσιο είναι ήρεμα», «Η απεργία κηρύσσεται», «Το εργοστάσιο δεν δουλεύει», «Η απεργία παρατείνεται», «Η προβοκάτσια», «Οι απεργοί συντρίβονται».
Στόχος – θεωρητικός και πρακτικός – η επιρροή του θεατή, ώστε να ταυτιστεί με την αναγκαιότητα της επανάστασης και την εδραίωσή της στη συνείδηση της εργατικής τάξης. Στην «Απεργία» η αφήγηση είναι συλλογική, ο σκηνοθέτης προτάσσει το θέμα της συλλογικότητας, οι απεργοί της φά­μπρικας πρέπει να ιδωθούν σαν ένα σώμα. Η ταινία μάς καλεί να ακούσουμε με πολύ μεγάλη προσοχή τις διακηρύξεις του δημιουργού της σαν σύνθεση τέχνης και επιστήμης. Η «Απεργία» δεν αποτελεί απλό πείραμα σύνθεσης, αλλά ολό­κληρο πειραματικό εργαστήρι, γράφει ο Αμερικανός κριτικός κινηματογράφου Jay Leyda, το 1960.
Οι φτωχοί ψαράδες και ο «κόκκινος» Πρίγκιπας
Το 1948, ο εστέτ και κομμουνιστής Λουκίνο Βισκόντι θα πάρει ανάθεση από το Κόμμα να κάνει μια ταινία («Η γη τρέμει») για την εργατική τάξη της Νότιας Ιταλίας. Ο πόλε­μος μόλις έχει τελειώσει, αλλά τα φασιστικά απομεινάρια εξακολουθούν να δηλητηριάζουν την ιταλική κοινωνία. Στο ψαροχώρι Τρέτσα, παρακολουθούμε τη ζωή των κατοίκων μέσα από την οικογένεια Βαλάστρο που θέλει να ξεφύγει από την εκμετάλλευση των χονδρεμπόρων. Οι Βαλάστρο, παλεύοντας ενάντια στη φύση και την κοι­νωνία, χάνουν το σπίτι τους και τη βάρκα τους. Αυτό που κερδίζουν, είναι η ταξική τους συνειδητοποίηση. Βαθιά πολιτικοποιημένος, ο Βισκόντι κινηματογραφεί απόλυτα ρεαλιστικά τους ερασιτέχνες ηθοποιούς, σαν τα ασήμαντα γεγονότα στη σελίδα του επαρχιακού «χρονικού», «που εγγράφεται ανάμεσα στο μονότονο μουρμούρισμα των κυμάτων που χτυπούν στα βράχια και το ασυνείδητο, χαρούμενο τραγούδι του Ρόκο Σπάτου», όπως ο ίδιος ο Βισκόντι έχει πει.
Χρησιμοποιώντας τις αντιθέσεις, όπως τις είχαν ορίσει φιλο­σοφικά ο Μαρξ και ο Χέγκελ, ο Ιταλός σκηνοθέτης αποκρυσταλλώνει την ουσία της μαρξιστικής ιδεολογίας χωρίς να καθοδηγεί τον θεατή. Θα μπορούσε να πέσει στην παγίδα ενός άχρωμου ντοκιμαντέρ ή να υποστεί τις συνέπειες ενός διδακτικού μαρξιστικού έργου. Στην εποχή της, η ταινία κα­τηγορήθηκε για τις πολιτικές της θέσεις. Οι αντιδράσεις του κοινού ήταν αρνητικές και σφυρίγματα και φωνές γέμισαν την κινηματογραφική αίθουσα κατά τη διάρκεια της προβο­λής της. Μέλη της χριστιανικής παράταξης την πολέμησαν και τη δυσφήμησαν.
Η μαζική προβολή τού «Η γη τρέμει» έγινε το 1950 και πέρασαν πολλά χρόνια ώσπου να «ανακαλυφθεί» το ρεα­λιστικό αριστούργημα του Βισκόντι για το οποίο ο Μπαζέν έγραψε: «Οι ψαράδες του Βισκόντι είναι αληθινοί ψαρά­δες, αλλά βαδίζουν όπως οι πρίγκιπες της Τραγωδίας και οι ήρωες της Όπερας, ενώ η αξιοπρέπεια της φωτογραφίας δανείζει στα κουρέλια τους την αριστοκρατικότητα Ανα­γεννησιακού κεντήματος».
Η νίκη των εργατών
Το 1954, ο σκηνοθέτης Χέμπερτ Μπίμπερμαν υπογράφει το «Αλάτι της γης». Είναι η εποχή του μακαρθισμού και ο Μπίμπερμαν μαζί με άλλους σκηνοθέτες «ετοιμάζονται» να παρουσιαστούν ενώπιον της περιβόητης επιτροπής. Έχει φτιαχτεί η ομάδα των «Δέκα του Χόλιγουντ», που είχαν αποκλειστεί από τα κινηματογραφικά στούντιο της Αμερικής. Η ομάδα παράγει την ταινία ενώ ο Μπίμπερμαν υπογράφει τη σκηνοθεσία.
Η ιστορία διαδραματίζεται σε ένα ορυχείο ψευδαργύρου στο Μεξικό. Οι Μεξικάνοι εργάτες δουλεύουν σκληρά βιώνοντας τον απάνθρωπο χαρακτήρα της σύγχρονης δουλείας. Οι γυναίκες τους θα τους πείσουν να κάνουν απεργία. Η νίκη των εργατών θα έρθει σαν σωτηρία. Εδώ δεν έχουμε βίαιες συ­γκρούσεις. Παθητικά και αργά βιώνουμε την απεργία και την απόγνωση των εργατών. Με σαφείς αναφορές από το «Η γη τρέμει» και τον ιταλικό νεορεαλισμό, η ταινία του Μπίμπερμαν απαγορεύτηκε στις ΗΠΑ.
Η κόλαση της εργατικής τάξης

Μπορεί σκηνοθέτες σαν τον Αϊζενστάιν και τον Βισκόντι να κατήγγειλαν την αυθαιρεσία των εργοδοτών, ωστόσο στις μέρες μας ταινίες όπως το «Ελεύθερος ωραρίου» (2001) του Λοράν Καντέτ, αποτυπώνουν τον νέο εργατικό μεσαίωνα και την τρομακτική εικόνα του σήμερα. Στο «Ελεύθερος ωραρίου», ο ήρωας, ένα στέλεχος επιχείρη­σης, χάνει τη δουλειά του και δεν έχει το κουράγιο να το πει στην οικογένειά του και τους φίλους του. Δεν μπορεί και δεν θέλει βοήθεια από κανέναν. Όταν γίνει γνωστή η ιστορία του, η οικογένειά του θα του ζητήσει εξηγήσεις και αυτός, προσπα­θώντας να σώσει την αξιοπρέπειά του, θα φύγει κυνηγημένος. Ο Καντέτ υπογράφει το προσωπικό του μανιφέστο, περιγρά­φοντας το εφιαλτικό πορτρέτο του σύγχρονου ανθρώπου μέσα στον κόσμο της εργασίας.
«Πρωτομαγιά με τον σουγιά, χαράξαν το φεγγάρι...»
Οι αγώνες της εργατικής Πρωτομαγιάς είναι άμεσα συνδεδεμένοι με μουσική και τραγούδια που θα «συνοδεύσουν» τα συλλαλητήρια και τις διαδηλώσεις. Συνθέτες, στιχουργοί και τραγουδιστές, λαϊκοί ως επί το πλείστον, κατέγραφαν όσα συνέβαιναν γύρω τους. Ο Παναγιώτης Τούντας έγραψε το «Εργάτης τιμημένος» το 1932. Τρία χρόνια μετά, ο Γιώργος Μπάτης θα γράψει τα «Φωνογραφιτζήδες», «Θερμαστής», «Σφουγγαράδες». Ο «Εργάτης» του Απόστολου Καλδάρα γράφτηκε το 1948 και οι «Φάμπρικες» του Βασίλη Τσιτσάνη το 1950. Ο Γιάννης Ρίτσος θα αφήσει παρακαταθήκη τον «Επιτάφιο», ένα ποίημα - ποταμό που κουβαλάει πίσω του ένα παρελθόν φορτωμένο διχασμούς και αίμα. Μάης του 1936. Την Τετάρτη 29 Απριλίου οι καπνεργάτες της Θεσσαλονίκης κηρύττουν απεργία ζητώντας αύξηση των ημερομισθίων που έχουν πέσει στο μισό. Τις επόμενες μέρες ο αγώνας των εργατών απλώνεται παντού. Καπνεργάτες, σιδηροδρομικοί, αυτοκινητιστές κατεβαίνουν στους δρόμους. Στις 8 του Μάη, σκηνές μάχης ξετυλίγονται σε κάθε γωνιά της πόλης. Η διαταγή του Μεταξά είναι πεντακάθαρη: «Πυροβολήστε στο ψαχνό». Ο 25χρονος Τάσος Τούσης είναι ο πρώτος νεκρός. Την επόμενη μέρα δημοσιεύεται στην εφημερίδα «Ριζοσπάστης», η εικόνα της μάνας που θρηνεί. Η Κατίνα πάνω από το άψυχο σώμα του Τάσου. Ο Γιάννης Ρίτσος συγκλονισμένος κλείνεται στο σπίτι του και ξεκινάει να γράφει τους πρώτους στίχους από τον «Επιτάφιο».
Ο ποιητής μέσα σε τρεις μέρες γράφει 14 από τα 20 ποιήματα και δημοσιεύει 3 από αυτά στο φύλλο της εφημερίδας του «Ριζοσπάστη» στις 12 Μαΐου. Το βιβλίο με τα ποιήματα κυκλοφορεί τον Ιούνιο του ίδιου χρόνου και προκαλεί έντονες αντιδράσεις από τη δικτατορία του Μεταξά. Τα χρόνια περνάνε, ο Ρίτσος επιστρέφει από την εξορία, αναδημοσιεύει μερικά έργα του και στέλνει και ένα αντίτυπο στον Μίκη Θεοδωράκη που μένει στο Παρίσι. Στην αφιέρωση σημειώνει: «Το βιβλίο τούτο κάηκε από τον Μεταξά το 1938 κάτω από τους Στύλους του Ολυμπίου Διός». Ο Μίκης μελοποιεί μέρος του έργου περιμένοντας τη γυναίκα του να γυρίσει από το σούπερ-μάρκετ. Στέλνει τη μουσική σύνθεση στον Μάνο Χατζιδάκι και τον Γιάννη Ρίτσο. Η πρώτη εκτέλεση ηχογραφείται με τη φωνή της Νάνας Μούσχουρη. Το αποτέλεσμα δεν ικανοποιεί τον Μίκη Θεοδωράκη. Έναν χρόνο μετά, ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης θα ερμηνεύσει μοναδικά τον «Επιτάφιο». Η ποίηση έχει βρει μια πλήρη αντιστοιχία με τη μουσική για να πλησιάσει τους ανθρώπους που ποτέ δεν πλησίαζε.
«Πρωτομαγιά / με το σουγιά / χάραξαν το φεγγίτη / και μια βραδιά / σαν τα θεριά / σε πήραν από το σπίτι». Η πτώση της δικτατορίας μετρά λίγους μήνες την εποχή που εκδίδεται η πρώτη δουλειά του Σταύρου Ξαρχάκου μετά τη μεταπολίτευση. Πάνω σε στίχους του Νίκου Γκάτσου, γράφει δέκα τραγούδια, έξι εκ των οποίων ερμηνεύει η Βίκυ Μοσχολιού και τέσσερα ο Νίκος Δημητράτος. Ο δίσκος «Νυν και αεί» (1974) κυκλοφόρησε τα Χριστούγεννα μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου. Μια εξαιρετική δουλειά, που μιλά για τα βάσανα και τις πίκρες του λαού μας, αλλά δίνει και μια νότα αισιοδοξίας για το μέλλον. Το θέμα στο εξώφυλλο του δίσκου (ένα στεφάνι λουλούδια) έχει ζωγραφίσει ο Γιάννης Μόραλης.

Κωστούλα Τωμαδάκη

Πηγή: topontiki.gr

Το θεατρικό έργο «Δον Καμίλο» από την Πολιτιστική Αργολική Πρόταση στο ίδρυμα Ζαφείρη την Παρασκευή 24 Απριλίου

Κατηγορία Τέχνη | Αναρτήθηκε 21-04-2015 07:09:07 pm | από nskarmoutsos

Δελτίο τύπου

ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗ ΑΡΓΟΛΙΚΗ ΠΡΟΤΑΣΗ

Η Πολιτιστική Αργολική Πρόταση, που κλείνει φέτος μια εικοσαετία δράσης με 41 θεατρικές παραγωγές, επισκέπτεται το Άστρος (Ίδρυμα Μνήμης Αγγελικής και Λεωνίδα Ζαφείρη) την Παρασκευή, 24 Απριλίου (ώρα 21:15) με την ονομαστή σάτιρα του Σωτήρη Πατατζή «Δον Καμίλο» σε σκηνοθεσία Ν. Ταρατόρη.

Το θεατρόφιλο κοινό της περιοχής Άστρους, είχε στο παρελθόν την ευκαιρία να γνωρίσει δύο παραγωγές της Πολιτιστικής Αργολικής Πρότασης: Τη «Μήδεια» του Μποστ και το «ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ» των Οδυσσέα Ελύτη και Μίκυ Θεοδωράκη.

ΣΩΤΗΡΗ  ΠΑΤΑΤΖΗ

Δ Ο Ν     Κ Α Μ Ι Λ Λ Ο

Σάτιρα  σε 4 εικόνες

Σκηνοθεσία: Νικόλας Ταρατόρης

Ίδρυμα Ζαφείρη, Άστρος, Παρασκευή, 24 Απριλίου, ώρα 21:15

ΣΥΝΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗ :  ΘΕΑΤΡΙΚΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ ΑΣΤΡΟΥΣ

Για κρατήσεις θέσεων : 693 688 7881, 694 455 3080

Η ζωή ενός αγαθού  κληρικού κλονίζεται όταν ο ίδιος σύρεται σε παιχνίδια εξουσίας.

Το έργο:

Παραμονές δημοτικών εκλογών σε μια επαρχιακή πόλη της Ιταλίας: Ο Δον Καμίλο, ένας απλοϊκός καθολικός κληρικός, πρόσωπο μεγάλης ηθικής εμβέλειας, που συχνά συνομιλεί φωναχτά με τη «συνείδησή  του», κατά τη γνώμη του με τον ίδιο τον Χριστό, πέφτει θύμα  επιτήδειων πολιτικών, που διεκδικούν την προεκλογική εύνοια και τη στήριξή του με δόλιους τρόπους. Ενώ ο πολιτικός αγώνας μαίνεται σε διάφορα επίπεδα- και  «θαύματα» συμβαίνουν σε διάφορες πόλεις της Ιταλίας με στόχο να στηριχθούν οι προσκείμενοι στο Βατικανό υποψήφιοι- καλείται υπηρεσιακά και ο ίδιος ο Δον Καμίλο, υπό την απειλή μιας δυσμενούς μετάθεσης, να οργανώσει κι αυτός ένα τέτοιο ψεύτικο θαύμα στη δική του ενορία . Ταυτόχρονα  η αντίθετη παράταξη, για να τον διασύρει, τον εμπλέκει για πρώτη φορά στη ζωή του σε ένα φλογερό ερωτικό ειδύλλιο με μία δήθεν πιστή και θαυμάστριά του. Και ο Δον Καμίλο βρίσκεται άθελά του μέσα στη δίνη της πολιτικής αντιπαλότητας και του προσωπικού του δράματος, αφού ως άγαμος κληρικός δοκιμάζεται για πρώτη φορά και από τον πειρασμό της γυναικείας πρόκλησης.

Ο αγαθός και έντιμος ιερέας έρχεται σε πολλαπλές μετωπικές και συνάμα τραγελαφικές συγκρούσεις με τη «συνείδησή του», που του μιλάει  ζωντανά με τη φωνή του Ιησού. Πρόκειται για έναν σπαρταριστό διάλογο σκηνικής ευρηματικότητας, όπου η φωνή του Ιησού ακούγεται αυστηρή από τα μεγάφωνα.

Οι ανατροπές  που δημιουργούνται στη δράση κατατάσσουν τον «Δον Καμίλο» ανάμεσα στις πιο ξεκαρδιστικές κωμωδίες του κλασικού θεάτρου.

Το έργο, γραμμένο από τον Ιταλό συγγραφέα Giovannino  Guareshi, πρωτοπαρουσιάστηκε στην εκδοχή του Σωτήρη Πατατζή το 1958 στο θέατρο "Άλφα" από το θίασο του Μίμη Φωτόπουλου και γνώρισε μεγάλη επιτυχία όπου κι αν ξαναπαίχτηκε.

Πρόκειται για μια αριστοτεχνική σάτιρα του πολιτικού φανατισμού, που παραμένει πάντα επίκαιρος στη σύγχρονη κοινωνία.

Στον κινηματογράφο ο «Δον Καμίλο» έγινε  παγκόσμια επιτυχία με τον μεγάλο κωμικό ηθοποιό Φερναντέλ.

Σκηνοθεσία, Φωτισμοί, Μουσική Επιμέλεια: Νικόλας  Ταρατόρης

Σκηνικά, Κοστούμια: Πίνκα  Νάντη – Ταρατόρη

ΔΙΑΝΟΜΗ(Με τη σειρά εμφάνισης): Τζούλια: Αρετή Καρκαγγέλη, Κυρία: Σοφία Σταμέλου, Μάριο: Γιώργος Μυλωνάς, Δόν Καμίλλο: Αριστογείτων Πανανός, Φωνή Χριστού: Αντώνης Σιούτος, Νικολέτος: Σπύρος Χασάπης (Μαρία Κουρλαμπά), Φλουράτος: Πετρούλα Πολυχρονοπούλου, Πεπόνε: Κώστας Κατσίλας, Καρδινάλιος: Θάνος Παιδάκης, Ασπασία: Άννα Καραβάνου

Ίδρυμα ΖΑΦΕΙΡΗ, Άστρος, 24 Απριλίου, ώρα 21:15

ΣΥΝΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗ : ΘΕΑΤΡΙΚΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ ΑΣΤΡΟΥΣ

Για κρατήσεις θέσεων : 693 688 7881, 694 455 3080

Ο «Αστακός» πάει στις Κάννες

Κατηγορία Τέχνη | Αναρτήθηκε 17-04-2015 02:27:39 pm | από nskarmoutsos

Ο «Αστακός» του Γιώργου Λάνθιμου βρίσκεται στη λίστα των φετινών συμμετοχών του διαγωνιστικού τμήματος του Φεστιβάλ Καννών.

Ηταν μάλλον αναμενόμενο, τουλάχιστον για τους γνωρίζοντες τα στοιχεία της παραγωγής, όμως πλέον είναι και επίσημο: ο Γιώργος Λάνθιμος θα λάβει μέρος στο διαγωνιστικό τμήμα του φετινού κινηματογραφικού Φεστιβάλ των Καννών με τη νέα του ταινία η οποία τιτλοφορείται «Αστακός». Θα γίνει έτσι ο πρώτος Ελληνας κινηματογραφιστής που θα έχει την ευκαιρία να διεκδικήσει τον Χρυσό Φοίνικα, 17 χρόνια μετά τον Θόδωρο Αγγελόπουλο, ο οποίος είχε κερδίσει το βραβείο για την ταινία του «Μια αιωνιότητα και μία μέρα». Πιστός στο ύφος που τον καθιέρωσε με τον «Κυνόδοντα» και τις «Αλπεις», ο Λάνθιμος υπογράφει μαζί με τον μόνιμο συνεργάτη του Ευθύμη Φιλίππου άλλη μια αντισυμβατική ιστορία.

Αυτή μας μεταφέρει σε μια μελλοντική δυστοπία όπου οι άνθρωποι δίχως ταίρι συλλαμβάνονται και μεταφέρονται στο Ξενοδοχείο, όπου υποχρεούνται να βρουν έναν σύντροφο μέσα σε 45 ημέρες. Ενας από αυτούς, απελπισμένος, δραπετεύει στο Δάσος όπου ζουν οι Μοναχικοί. Εκεί θα ερωτευτεί μια γυναίκα, κάτι το οποίο είναι κόντρα στους κανόνες. Αξίζει να σημειωθεί πως ο «Αστακός» έχει στις τάξεις του ένα εξαιρετικό διεθνές καστ ηθοποιών όπως ο Κόλιν Φάρελ, η Ρέιτσελ Βάις, η Λεά Σεϊντού αλλά και η δική μας Αγγελική Παπούλια. Ο συναγωνισμός πάντως για τον φετινό Χρυσό Φοίνικα θα είναι έντονος, καθώς ο κατάλογος των συμμετεχόντων περιλαμβάνει «βαριά» ονόματα (Πάολο Σορεντίνο, Ντενίς Βιλνέβ κ.ά.) και αρκετά πολυαναμενόμενα φιλμ.

Πηγή: kathimerini.gr

Οι μαύρες θεότητες του Χάρλεμ

Κατηγορία Τέχνη | Αναρτήθηκε 02-03-2014 09:12:26 am | από nskarmoutsos

Ella Fitzgerald, 1940

O Carl Van Vechten έφτασε στη Νέα Υόρκη το 1906 και αμέσως έπιασε δουλειά ως κριτικός χορού και μουσικής στους Τimes. Aυτό που αμέσως τον απορρόφησε και τον γοήτευσε ήταν η κουλτούρα του Χάρλεμ και οι αφροαμερικανοί της νυχτερινής ζωής και των κλαμπ. Σύντομα έγινε όχι μόνον υποστηρικτής αυτής της καλλιτεχνικής κοινότητας, αλλά και ένα ζωτικό κομμάτι της, καταγράφοντάς την, αρχικά ερασιτεχνικά, με την κάμερά του. Στο διαμέρισμα όπου ζούσε τότε με τη δεύτερή του σύζυγο, ηθοποιό Fania Marinoff, διοργάνωνε πάρτι μαζί με τον τότε "προστατευόμενό" του μαύρο καλλιτέχνη Langston Hughes. Καλεσμένοι του και τιμώμενα πρόσωπα ήταν όλοι οι πρωταγωνιστές του Χάρλεμ.

Αν και η φωτογραφία είχε αρχίσει να κερδίζει το ενδιαφέρον του και έως το 1930 είχε ήδη κάνει μια σειρά από ασπρόμαυρα πορτρέτα του Orson Welles, του Salvador Dali και της  Georgia O'Keeffe, ο Van Vechten παρέμενε δημοφιλής ως συγγραφέας και κριτικός. Το 1939 παρασύρθηκε από την επέλαση της έγχρωμης φωτογραφίας και άρχισε να φωτογραφίζει μανιωδώς το ρεύμα του Χάρλεμ. Οι φίλοι του και οι άνθρωποι της νυχτερινής σκηνής της Νέας Υόρκης, έγιναν τα μοντέλα του και πόζαραν μπροστά σε φωτεινές και περίτεχνες μεταξωτές ταπετσαρίες. Ανάμεσά τους προσωπικότητες που ξεχώρισαν, ενέπνευσαν και όρισαν καλλιτεχνικά την εποχή και την κουλτούρα του Χάρλεμ.

Για σχεδόν 25 χρόνια συνέχισε να απαθανατίζει σειρά ονομάτων που ο ίδιος θεωρούσε πως είναι η καρδιά της Αμερικής και εμπλούτιζε ένα αρχείο που σήμερα θεωρείται μοναδική καταγραφή της εποχής. Αυτές είναι 16 από τις ομορφότερες και πιο δυνατές φωτογραφίες που κοσμούν το αρχείο του Carl Van Vechten Trust/Beinecke Rare Book and Manuscript Library του Πανεπιστημίου του Γέιλ…συνέχεια 

Ζωγραφίζοντας με το… φως του ήλιου

Κατηγορία Τέχνη | Αναρτήθηκε 25-02-2015 12:49:49 pm | από nskarmoutsos

Παίζοντας με τις ακτίνες του ήλιου, ο καλλιτέχνης Τζόρνταν Μανγκ – Οσάν, κάτοικος της επαρχίας Μπένγκετ στις Φιλιππίνες, δημιουργεί μοναδικά έργα τέχνης.

Ο βραβευμένος καλλιτέχνης αξιοποιεί το φως του ήλιου χρησιμοποιώντας έναν μεγεθυντικό φακό, για να δημιουργήσει θεαματικά σχέδια, εστιάζοντας στη λεπτομέρεια.

Ο Τζόρνταν ζωγραφίζει ένα αρχικό σχέδιο με μολύβι, πριν βγει στο φως για να εκμεταλλευτεί τη δύναμη του ήλιου και να τελειοποιήσει τα έργα του.

Ο ιδιαίτερος αυτός καλλιτέχνης έμαθε να δημιουργεί στον ήλιο όταν ήταν 19 ετών, ενώ σήμερα αποτελεί τον μοναδικό επαγγελματία του είδους του στις Φιλιππίνες, σύμφωνα με το τοπικό δίκτυο «ABS-CBN News».

Σύμμαχος του Τζόρνταν, εκτός από τον ήλιο, είναι η υπομονή και η επιμονή του, καθώς πολλές φορές απαιτείται δουλειά αρκετών μηνών για να ολοκληρωθεί ένα σχέδιο, αφού μετακινεί τον φακό με ακρίβεια χιλιοστού.

Birdman, Ρεντμέιν και Τζούλιαν Μουρ θριαμβεύουν στα Όσκαρ

Κατηγορία Τέχνη | Αναρτήθηκε 23-02-2015 09:19:31 am | από nskarmoutsos

Το Birdman επικράτησε άνετα στην 87η τελετή απονομής των βραβείων Όσκαρ με τέσσερα βραβεία, ανάμεσά τους εκείνα της Καλύτερης Ταινίας και Σκηνοθεσίας.
Ο Έντι Ρεντμέιν κέρδισε Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου για την ερμηνεία του ως Στίβεν Χόκινγκ, ενώ η Τζούλιαν Μουρ απέσπασε το πρώτο της Όσκαρ για την ταινία Still Alice.
Αν και το Boyhood θεωρήθηκε φαβορί για κάποια από τα βραβεία, τελικά κέρδισε μόνο εκείνο του Β' Γυναικείου Ρόλου (για την Πατρίσια Αρκέτ).
Ο Αλεχάντρο Γκονζάλες Ινιαρίτου ανέβηκε τρεις φορές στη σκηνή: μία για το βραβείο Καλύτερης Ταινίας, μία για το βραβείο Σκηνοθεσίας και μία για εκείνο του Σεναρίου -η ταινία κέρδισε επίσης βραβείο Φωτογραφίας.
Η Ακαδημία θα βάλει μεταναστευτικούς κανόνες για τους Μεξικανούς, είπε αστειευόμενος ο Ινιαρίτου αναφερόμενος στη νίκη πέρυσι του συμπατριώτη του Αλφόνσο Κουαρόν. Αφιέρωσε, μάλιστα, το βραβείο στους συμπατριώτες του, σε εκείνους που ζουν στο Μεξικό και σε όσους ζουν στις ΗΠΑ.
Όταν κάποιος του θύμισε να ευχαριστήσει τη σύζυγό του, εκείνος απάντησε ότι της λέει ότι την αγαπάει κάθε μέρα.
Ο Έντι Ρεντμέιν κέρδισε το Όσκαρ για τον ρόλο του Στίβεν Χόκινγκ στη Θεωρία των Πάντων και δεν παρέλειψε να αφιερώσει το βραβείο στους ασθενείς με σύνδρομο ALS και στην οικογένεια Χόκινγκ.
Η Τζούλιαν Μουρ παρέλαβε το Όσκαρ για τον ρόλο μίας γυναίκας που πάσχει από πρώιμο Αλτσχάιμερ στο Still Alice. Αφιέρωσε και εκείνη το βραβείο στους ανθρώπους που πάσχουν από Αλτσχάιμερ και είπε: «Διάβασα ένα άρθρο που λέει ότι οι νικητές των Όσκαρ κερδίζουν πέντε χρόνια ζωής. Εάν είναι έτσι σε ευχαριστώ Ακαδημία, μιας και ο σύζυγός μου είναι νεότερος από εμένα»…συνέχεια

«Aρκαδία χαίρε» λέγεται το νέο φιλμ του Φίλιππου Κουτσαφτή

Κατηγορία Τέχνη | Αναρτήθηκε 21-02-2015 02:34:40 pm | από nskarmoutsos

Διαβάτη μη ζητάς εδώ στα αρκαδικά βουνά

Το θρύλο της αμέριμνης ζωής

Έχουν σωπάσει και η μαγεμένη σύριγγα

Και ο αυτός παντοτινά

Γυμνό το Μαίναλο,

Βωμός του παρελθόντος μοιάζει

Κι όμως θυμήσου

Πόσες φορές μας  μα μίλησες απαρνημένη φύση

μια μέρα από την αγάπη σας ο παν θα ξαναζήσει

Γεώργιος Κ. Βλάχος

"Αρκαδία χαίρε" είναι η νέα ταινία του Φίλιππου Κουτσαφτή, η οποία ολοκληρώθηκε 14 χρόνια μετά την "Αγέλαστο Πέτρα". Θα προβληθεί στο 17ο φεστιβάλ ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης που θα πραγματοποιηθεί από τις 17 έως τις 22 Μαρτίου.

«Είναι η νέα ταινία μου για την Αρκαδία, που πήρε το όνομά της από ένα επιτύμβιο που βρέθηκε στην περιοχή», μας λέει ο Φίλιππος Κουτσαφτής. «Στεκόμαστε σε μια περιοχή της Αρκαδίας που λέγεται Τεγέα και βρίσκεται δέκα χιλιόμετρα νότια από την Τρίπολη. Είναι πάνω στον παλιό δρόμο που πηγαίνει στη Σπάρτη.

Τα γνωστά ιερά εκεί, είναι η πόλη της αρχαίας Τεγέας, ένας πάρα πολύ ωραίος ναός της Αλέας Αθηνάς έργο του πάριου γλύπτη Σκόπα της ελληνιστικής εποχής. Γύρω στο 400 ο ναός πυρπολήθηκε και ξαναχτίστηκε υπό την αρχιτεκτονική εποπτεία του  Σκόπα.

Βλέπουμε έναν τόπο που έχει μια τρομερή ιστορία από τα μυθολογικά χρόνια και μέσα από αυτούς τους μύθους και τις ιστορίες που έχει εμπνεύσει ήρθαν να προστεθούν στο τέλος και οι μύθοι που ήρθαν εισαγόμενοι από τη Δύση. Πρόκειται λοιπόν για μια περιπλάνηση συλλογής θραυσμάτων. Και η ιστορία και η μυθολογία και το σήμερα κυρίως είναι κάτι θραυσματικό.

Χτίστηκε ένας μεγαλοπρεπέστατος ναός και υπάρχει και η απορία: Πώς η Τεγέα, μια σχετικά μικρή και φτωχή πόλη έφτιαξε έναν τέτοιο ναό. Σαν να λέμε με τα μέτρα του σήμερα ότι μια μικρή επαρχιακή πόλη πήρε έναν διάσημο παγκοσμίως αρχιτέκτονα για ένα έργο στην περιοχή της. Αρχικά η Αλέα ήταν ιδιαίτερη θεότητα, που όμως αργότερα σχετίστηκε με την Αθηνά".

Υπάρχει κάποιος μύθος ή κάποια υπόθεση για το πώς έφτασε εκεί ο Σκόπας;

Υπάρχει μια υπόθεση που δεν είναι πολύ καλά τεκμηριωμένη, εν πρώτοις ο ναός της Τεγέας ήταν ένα πολύ μεγάλο κέντρο το οποίο λειτουργούσε ως ένα είδος τράπεζας. Οι Σπαρτιάτες, μετά το τέλος του Πελοποννησιακού πολέμου λεηλατώντας την Αθήνα και τις άλλες πόλεις είχαν πάρα πολύ χρυσό και πλούτο. Τον οποίον όμως απαγορευόταν να τον έχουν στην πόλη τους. Και τον εναπόθεσαν στον ναό της Αλέας Αθηνάς. Μάλιστα μερικοί έβαζαν τα χρήματα ή τα χρυσά στη στέγη. Στην ουσία από εκεί αρχίζει και η παρακμή της Σπάρτης. Μπαίνει πλούτος, ο πλούτος φέρνει άλλα ζητήματα, ψηφίζεται ένας νόμος που επιτρέπει να αγοράσεις γη και έτσι δημιουργήθηκαν οι τάξεις. Έτσι υπάρχουν πλούσιοι και αυτοί που δεν είχαν τίποτα και άρχισαν σιγά-σιγά να φθίνουν…συνέχεια

Βρέθηκε έργο του Ντα Βίντσι σε θησαυροφυλάκιο ελβετικής τράπεζας

Κατηγορία Τέχνη | Αναρτήθηκε 11-02-2015 09:36:44 am | από nskarmoutsos

Ενας πίνακας που πιστεύεται ότι ανήκει στον Λεονάρντο Ντα Βίντσι βρέθηκε τυχαία κρυμμένος σε θησαυροφυλάκιο ελβετικής τράπεζας, κατά την διάρκεια αστυνομικής έρευνας για φοροδιαφυγή και απάτες σε ασφαλιστικά συμβόλαια.
Πρόκειται για μια ελαιογραφία του 15ου αιώνα που εικονίζει την αρχόντισσα Ιζαμπέλα Ντ' Εστε. Όπως ανακοίνωσε ο εισαγγελέας της ιταλικής πόλης Πέζαρο, ο κάτοχος του έργου βρισκόταν σε διαπραγμάτευση με στόχο να πουλήσει τον πίνακα ζωγραφικής έναντι 120 εκατομμυρίων ευρώ.
Οι ιταλικές αρχές αναζητούσαν το έργο ήδη από το 2013, αλλά οι έρευνες δεν είχαν αποδώσει καρπούς. Ο εντοπισμός του έγινε εντελώς τυχαία όταν οι ιταλικές αρχές που ερευνούσαν υπόθεση φοροδιαφυγής, επέδραμαν στο θησαυροφυλάκιο μιας ελβετικής τράπεζας στην πόλη Λουγκάνο της Ελβετίας, πολύ κοντά στα σύνορα με την Ιταλία. Οι ιταλικές αρχές αρνήθηκαν να αποκαλύψουν τα στοιχεία του κατόχου του πίνακα, ούτε καν αν προχώρησαν σε συλλήψεις.
Πηγή: thetoc.gr

Οι δέκα ταινίες με τη μεγαλύτερη επιρροή διαχρονικά

Κατηγορία Τέχνη | Αναρτήθηκε 23-01-2015 12:12:00 am | από nskarmoutsos

Το μιούζικαλ του 1939 «Ο Μάγος του Οζ» με πρωταγωνίστρια την Τζούντι Γκάρλαντ πήρε την πρώτη θέση στην λίστα με τις δέκα ταινίες που έχουν ασκήσει τη μεγαλύτερη επιρροή στην ποπ κουλτούρα, διαφορετικών γενεών και χρονικών περιόδων.

Στη μελέτη τους με τίτλο «Εκτίμηση της Σημασίας των Δημιουργικών Έργων» που παρουσιάζει ο Guardian, οι ερευνητές Max Wasserman, Xiao Han T Zeng and Luís AN Amaral από το Πανεπιστήμιο Northwestern του Ιλινόις, πήραν ως βάση τους την διασημότερη παγκοσμίως κινηματογραφική ιστοσελίδα, την Internet Movie Database (IMDB) και ανέλυσαν τις αναφορές των χρηστών σε ταινίες με στόχο να ανακαλύψουν ποια είναι αυτή που «αναφέρεται» περισσότερο και επομένως, ποια είχε τη μεγαλύτερη επιρροή στους σινεφίλ. Απέκλεισαν ταινίες των τελευταίων 25 ετών, ώστε να ενισχυθεί η αίσθηση αυτού που στην εργασία αποκαλείται «σημασία με διάρκεια».

Πρώτη στη λίστα των αποτελεσμάτων τους και με αξιοπρόσεκτη απόσταση σε σχέση με τη δεύτερη έρχεται η ταινία «ο Μάγος του Οζ» με πρωταγωνιστές τους Τζούντι Γκάρλαντ και Φρανκ Μόργκαν, με 565 αναφορές στην IMDB. Ακολουθεί η πρώτη της κινηματογραφικής σειράς Ο Πόλεμος των Άστρων (1977), ενώ στην τρίτη θέση έρχεται το διάσημο θρίλερ του Άλφρεντ Χίτσκοκ Ψυχώ (1960). Τέταρτο σε αναφορές έρχεται το πολεμικό δράμα Καζαμπλάνκα ενώ την πεντάδα κλείνει ένα ακόμη φιλμ του 1939, το πολεμικό έπος Όσα Παίρνει ο Άνεμος. 

Οι δέκα πιο επιδραστικές ταινίες του Χόλιγουντ
Ο Μάγος του Οζ (565 αναφορές)

Ο Πόλεμος των Αστρων (297)
 Ψυχώ (241)

Καζαμπλάνκα (212)

Όσα παίρνει ο Άνεμος (198)

Κινγκ Κονγκ (191)

Φρανκενστάιν (170)

Ο Νονός (162)

Πολίτης Κέιν (143)

2001: Οδύσσεια του Διαστήματος (143)

Πηγή: tvxs.gr

Αλύγιστος

Κατηγορία Τέχνη | Αναρτήθηκε 01-01-2015 11:07:52 am | από nskarmoutsos

Σκηνοθεσία: Αντζελίνα Τζολί . Παίζουν: Τζακ Ο’ Κόνελ, Γκάρετ Χέντλαντ, Ντόνολ Γκλίσον, Μιγιαβί, Φιν Γουίτροκ
Η Αντζελίνα Τζολί στη δεύτερη σκηνοθετική της απόπειρα καταπιάνεται με την απίστευτη ζωή του Λούι Ζαμπερίνι, ήρωα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και Ολυμπιονίκη.
Η ταινία βασίζεται στο ομώνυμο μυθιστόρημα της Λόρα Χίλενμπραντ και αφηγείται την αληθινή ιστορία του Ζαμπερίνι, ο οποίος πολεμώντας στον Ειρηνικό επέζησε της πτώσης του αεροπλάνου του, έμεινε 47 ημέρες πάνω σε μια σχεδία, για να τον ανακαλύψουν οι Ιάπωνες και να τον στείλουν σε στρατόπεδο αιχμαλώτων πολέμου.

Πηγή: topontiki.gr

Προηγούμενες αναρτήσεις