Παράλιο Άστρος
logo: Το Άστρος της Θαλάσσης
Αναζήτηση Go

Ο «Κήπος των Γλυπτών» του Α! Νεκροταφείου Αθηνών

Κατηγορία Τέχνη | Αναρτήθηκε 21-09-2012 12:08:19 am | από nskarmoutsos

Η «Κοιμωμένη» του Γιαννούλη Χαλεπά

Σήμερα το Α’ Νεκροταφείο Αθηνών αποτελεί ένα υπαίθριο μουσείο, όπου διαφυλάσσονται ανεκτίμητης αξίας πολιτιστικοί θησαυροί της νεοελληνικής τέχνης. Έχει δημιουργηθεί σύμφωνα με τις επιταγές τους κλασικισμού και σε βραχύ χρονικό διάστημα κατέστη ένας «κήπος γλυπτών». Η «Νεκρόπολις των Αθηνών» είναι ένας τόπος γαλήνιας περισυλλογής αλλά και μελέτης της νεοελληνικής γλυπτικής. Στο παρόν άρθρο γίνεται μία σύντομη ιστορική αναδρομή του χώρου αυτού όπως εξελίχθηκε από την ίδρυσή του ως τη σύγχρονη εποχή. Ακολούθως αναφέρονται οι σημαντικότεροι γλύπτες οι οποίοι φιλοτέχνησαν τα έργα τους στο Α’ Κοιμητήριο Αθηνών, ενώ περιγράφονται τα πιο χαρακτηριστικά έργα τους. Τέλος, αναλύεται η τεχνοτροπική εξέλιξη της νεοελληνικής γλυπτικής τέχνης, όπως αυτή τεκμαίρεται μέσω των επιτύμβιων «σημάτων».
Την εποχή της Τουρκοκρατίας οι κάτοικοι των Αθηνών δεν είχαν έναν συγκεκριμένο χώρο ταφής των νεκρών τους. Οι ιερωμένοι χριστιανοί ορθόδοξοι και οι ομόδοξοί τους προύχοντες της πόλης θάβονταν εντός των ενοριακών ναών, ενώ οι υπόλοιποι υπήκοοι στον προαύλιο χώρο των εκκλησιών. Παρομοίως οι μουσουλμάνοι κάτοικοι ενταφιάζονταν πέριξ των τζαμιών, με εξαίρεση τους διαμένοντες στην Ακρόπολη, οι οποίοι χρησιμοποιούσαν ως νεκροταφείο έναν χώρο δυτικά του Ιερού Βράχου, κοντά στο Ολυμπιείο, που ονομαζόταν «Μνημούρια». Ακολούθως, ως τη σύσταση του Α’ Νεκροταφείου (αρχές της δεκαετίας του 1830), οι νεκροί διαφορετικών δογμάτων θάβονταν στον ναό του Αγίου Γεωργίου στο Θησείο (επρόκειτο για τον αρχαίο ναό του Ηφαίστου). Μετά την ίδρυση όμως του νεοελληνικού κράτους, η περιοχή αυτή ανακηρύχθηκε αρχαιολογικός χώρος και απαγορεύθηκαν οι ενταφιασμοί. Συνεπώς οι διαμαρτυρόμενοι χριστιανοί δημιούργησαν ένα κοιμητήριο στον χώρο του σημερινού κήπου του Ζαππείου και οι Βαυαροί Ρωμαιοκαθολικοί κοντά στον ναό του Ευαγγελιστή Λουκά στο Ηράκλειο Αττικής, ενώ οι υπόλοιποι αλλόδοξοι στο Α’ Νεκροταφείο.
Η ιστορία του Α’ Κοιμητηρίου Αθηνών ξεκινάει μαζί με τη σύσταση του νεοελληνικού κράτους και δημιουργήθηκε στο πλαίσιο του επικρατούντος τότε κλασικιστικού πνεύματος. Η τοποθεσία στην οποία θα αναπτυσσόταν το νεκροταφείο ήταν το ύψωμα πάνω από τον Ιλισό ποταμό, στα νότια του λόφου του Αρδηττού. Η επιλογή της θέσης αυτής πληρούσε τους κανόνες υγιεινής για την πόλη, αλλά ταυτοχρόνως σχετιζόταν με τα αρχαία ταφικά έθιμα των Αθηναίων. Ειδικότερα, το παραποτάμιο ύψωμα εξασφάλιζε έναν καλά αεριζόμενο χώρο προστατευμένο από πλημμύρες και σε νόμιμη απόσταση από την κατοικημένη περιοχή. Επιπλέον, σύμφωνα με τις αρχαίες δοξασίες, στον Ιλισό ποταμό γίνονταν οι καθαρμοί τόσο για την απόδοση τιμών στους νεκρούς όσο και για την «εξ ύψους» βοήθεια των ζώντων. Επιπροσθέτως, αυτό βρισκόταν επί του αρχαίου οδικού άξονα (της σημερινής οδού Αναπαύσεως), ο οποίος οδηγούσε από τις Διομείες Πύλες8 προς το Σούνιο. Κατά την Τουρκοκρατία ο ίδιος δρόμος ένωνε το κέντρο της πόλης, μέσω της Πύλης του Αδριανού και βορείως του Ολυμπιείου, με τη σύγχρονη περιοχή του Παγκρατίου, μέχρι τον Υμηττό. Τέλος, αξίζει να σημειωθεί ότι ο Κλεάνθης και ο Σάουμπερτ είχαν προτείνει τον ίδιο περίπου γεωγραφικό χώρο για τη δημιουργία του νεκροταφείου στα σχέδιά τους για τη νέα Αθήνα.
Το 1833 αποφασίσθηκε η δημιουργία της «νεκροπόλεως» των Αθηνών και το επόμενο έτος, με Βασιλικό Διάταγμα, απαγορεύθηκαν οι ταφές εντός των ναών, όπως συνηθιζόταν. Επίσης, προβλέφθηκε η κατασκευή νεκροταφείων σε όλους τους μεγάλους δήμους της χώρας, τα οποία θα λειτουργούσαν με δαπάνες και μέριμνα των τοπικών αυτοδιοικήσεων. Η ακριβής ημερομηνία λειτουργίας του Α΄ Νεκροταφείου παραμένει άγνωστη αλλά είναι βέβαιο ότι το 1837 ήταν ήδη σε χρήση, αφού τότε δραστηριοποιήθηκε σε αυτό ο γερμανικής καταγωγής αρχιτέκτονας Φρειδερίκος Στάουφερτ και ανεγέρθηκε η πρώτη περιτοίχιση του χώρου.

Πηγή: istoria.gr

Η Κοίμηση της Θεοτόκου στην τέχνη

Κατηγορία Τέχνη | Αναρτήθηκε 15-08-2014 02:02:33 pm | από nskarmoutsos

Pieter Bruegel, 1564

Η Κοίμηση της Θεοτόκου είναι Θεομητορική εορτή των Χριστιανικών Εκκλησιών, η οποία εορτάζεται στις 15 Αυγούστου.

Στην Ελλάδα γιορτάζεται με ιδιαίτερη λαμπρότητα σε πολλά μέρη της χώρας, ονομάζεται δε και "Πάσχα του καλοκαιριού".

Κατά την χριστιανική παράδοση, όταν η Παναγία πληροφορήθηκε άνωθεν τον επικείμενο θάνατό της προσευχήθηκε στο όρος των Ελαιών, ετοιμάστηκε, και ανέφερε το γεγονός στους Αποστόλους.

Επειδή κατά την ημέρα της κοίμησης δεν ήταν όλοι οι Απόστολοι στα Ιεροσόλυμα, μία νεφέλη τους άρπαξε και τους έφερε κοντά της.

Την τοποθέτησαν στο μνήμα της Γεσθημανής, αλλά μετά από τρεις μέρες ο τάφος ήταν άδειος. Η Παναγία μετατέθη τους ουρανούς."

Η "Κοίμηση της Θεοτόκου" είναι ένα δημοφιλέστατο θέμα τόσο στην ανατολική όσο και στην δυτική χριστιανική τέχνη και ζωγραφική– Στην δυτική, βέβαια, μεταφράζεται ως ο "Θάνατος της Παρθένου Μαρίας".

Από την άλλη, στην δυτική τέχνη του 15ου και 16ου αιώνα έδαφος στην ζωγραφική χριστιανικής θεματολογίας κερδίζει περισσότερο η "Ανάληψη της Θεοτόκου στον Παράδεισο", παρά η "Κοίμηση", ο θάνατός της.

Δεν υπάρχει καμία πληροφορία στην Βίβλο για τον θάνατο της Παναγίας, ωστόσο μία χριστιανική παράδοση του 5ου αιώνα επιβεβαιώνει το κάλεσμα των Δώδεκα Αποστόλων από την ίδια, ώστε να είναι παρόντες στην τελευταία της στιγμή.

Οι Απόστολοι που κάθονται γύρω από το κρεβάτι της είναι και το συνηθέστερο θέμα στους περισσότερους πίνακες και αναπαραστάσεις.

Ξεχωρίσαμε τους 25 πιο εντυπωσιακούς απ' αυτούς…συνέχεια

Το Θεατρικό Εργαστήρι Άστρους στον αθηναϊκό τύπο. Κριτική της Κυριακάτικης ΑΥΓΗΣ για το «Σακάκι που βελάζει»

Κατηγορία Τέχνη | Αναρτήθηκε 04-07-2017 09:18:19 am | από nskarmoutsos

Η αειθαλής γραφειοκρατία

Μια επίκαιρη, πολυπρόσωπη παράσταση από το Θεατρικό Εργαστήρι Άστρους

*ΤΗΣ ΕΥΗΣ ΠΡΟΥΣΑΛΗ

Ο Ιβάν, έγκριτος καθηγητής γλωσσολογίας στο πανεπιστήμιο, έχει προσφάτως αγοράσει ένα μάλλινο σακάκι, το τρίχωμα του οποίου είναι «ιδιαζόντως» μακρύ, γι’ αυτό και οι συμπολίτες του τον κοροϊδεύουν. Αποφασίζει να το κουρέψει σε ένα κουρείο. Ο κουρέας αρνείται, τον στέλνει όμως σε έναν κουρέα προβάτων, ως τον καθ’ ύλην αρμόδιο. Στο κρατικό κουρείο προβάτων το σακάκι πρέπει να καταγραφεί ως «ιδιωτικό πρόβατο», προκειμένου να «κουρευτεί». Ο Ιβάν, συναινεί και το σακάκι του «κουρεύεται». Έτσι, αρχίζουν οι περιπέτειές του. Έκτοτε, οι κρατικές υπηρεσίες καλούν τον Ιβάν να πληρώσει φόρο για το …«ιδιωτικό» πρόβατο που κατέχει. Ματαίως, ο Ιβάν και οι φίλοι του τρέχουν από υπηρεσία σε υπηρεσία, από τμήμα σε τμήμα, από υπάλληλο σε υπάλληλο, από γραφείο σε γραφείο, προκειμένου να αποδείξουν ότι «πρόβατο» δεν υπάρχει και ότι αυτό που κουρεύτηκε ήταν απλώς ένα σακάκι. Οι περιπλανήσεις στους δαιδαλώδεις διαδρόμους των υπηρεσιών τούς φέρνουν αντιμέτωπους με κάθε λογής κρατικούς φορείς: τμήμα «κολυμβητικών πτηνών», τμήμα καταγραφής σκοτωμένων αλεπούδων, τμήμα κολυμβητικών σκύλων με μαστάρια κ.ο.κ. Συναντούν  ακόμη και τον «άνθρωπο του ανελκυστήρα», έναν υπάλληλο που εγκλωβίστηκε στο ασανσέρ της υπηρεσίας του τρεις μήνες πριν και, καθώς ο ανελκυστήρας είναι πολύ παλιός και ο αρμόδιος τεχνικός δεν γνωρίζει πώς να τον επισκευάσει, παραμένει έγκλειστος, ενώ η Ιατρική Ακαδημία -δοθείσης ευκαιρίας- πειραματίζεται πάνω του μελετώντας τις επιπτώσεις «εγκλεισμού σε ανελκυστήρα».

Οι κρατικοί υπάλληλοι στέλνουν στον Ιβάν επιστολές, απειλώντας τον ότι αν δεν πληρώσει το χρέος του στην εφορία, θα του επιβληθούν οι νόμιμες ποινές.

Ιβάν: Μα δεν έχω … πρόβατο!

Υπάλληλος: Αποδείξτε ότι ΔΕΝ έχετε!

Ιβάν: Αποδείξτε εσείς ότι έχω!

Υπάλληλος: Εφόσον, είναι καταχωρημένο στην υπηρεσία μας, είναι ντοκουμέντο. Έχετε πρόβατο!

Ιβάν: Η υπηρεσία σας κάνει λάθος.

Υπάλληλος: Η κρατική υπηρεσία ΔΕΝ κάνει ΠΟΤΕ λάθος!

Ο Ιβάν αποφασισμένος να μην ενδώσει στον κρατικό παραλογισμό διατρέχει τις υπηρεσίες και τα τμήματα αναζητώντας την «κοινή λογική». Στη διαδρομή του συναντά: αποτρελαμένους υπαλλήλους, υπαλλήλους που δουλεύουν επί 18 χρόνια υπό τον εκκωφαντικό ήχο ενός μεγαφώνου -το οποίο δεν τολμούν να κλείσουν «διότι έτσι το παρέλαβαν από τους προηγούμενους»- σκάλες «χτισμένες» που δεν οδηγούν πουθενά, απελπισμένες υπαλλήλους που δεν έχουν μιλήσει επί δεκαετίες, έως και υπευθύνους τμημάτων που συνδέουν το ανύπαρκτο πρόβατο του Ιβάν με τον κίνδυνο της «κτηνοτροφικής χρεοκοπίας» της χώρας! Στα πρόθυρα κατάρρευσης ο Ιβάν αποφασίζει να μεταχειριστεί το σακάκι του ως «πρόβατο»: το βγάζει βόλτα στον εθνικό κήπο, το ταΐζει και το αρμέγει καθημερινά στη μέση της πλατείας, ώσπου κάποιος πολιτικός προϊστάμενος αντιλαμβάνεται το γεγονός και αποφασίζει να δώσει «πολιτική» λύση στο ζήτημα …!

Ο πανίσχυρος κρατικός μηχανισμός, με τους κρατικοδίαιτους υπαλλήλους του, ορθώνεται ως καφκικός Πύργος απέναντι στον κάθε ανυπεράσπιστο πολίτη, ο οποίος προσπαθεί να αποδείξει το αυτονόητο. Τα γρανάζια της κρατικής μηχανής συνθλίβουν, με την παραμικρή αφορμή, οποιαδήποτε οντότητα τολμά να αντισταθεί στις δομές του συστήματος ή στις επιταγές των διοικούντων ή ακόμα και στις απόψεις κατώτατων στελεχών. Η αλληλεγγύη που επιδεικνύουν μεταξύ τους οι κρατικοί λειτουργοί σε όλους τους τομείς -υγεία, εκπαίδευση, πολιτισμός, οικονομικές υπηρεσίες, δήμοι κτλ- σε συνδυασμό με την ασυλία που συνοδεύει την κρατική υπαλληλική ιδιότητα καθιστούν κάθε εγχείρημα διαφορετικής πρόσληψης και αντιμετώπισης των γεγονότων ως μείζονα παρέκκλιση από τις παραδεδομένες νόρμες, και κατά συνέπεια αποδιοπομπαίο. Οι «διαφορετικώς» σκεπτόμενοι διώκονται μέχρις εξοντώσεως, με αιτιάσεις και επιχειρήματα που καταλύουν κάθε ορθολογισμό και αναδεικνύουν τη διαπλοκή και τη συντήρηση ενός καθεστώτος που νοσεί εκ βάθρων. Αξίζει, να γίνει κάποτε μια έρευνα αναφορικά με την έκβαση των ενστάσεων πολιτών εναντίον κρατικών λειτουργών πάσης βαθμίδας και παντός πεδίου, ώστε να χαρτογραφηθεί η απέλπιδα και ατελέσφορη προσπάθεια των εν Ελλάδι πολιτών που προσπαθούν να ακουστεί η διαμαρτυρία τους.

Το «ψάρι βρωμάει και από το κεφάλι και από την ουρά». Το εκάστοτε κράτος και οι φορείς του δομούνται πάνω στα άτομα, στους υπαλλήλους του. Τα γερά υλικά του «σκελετού» του κρατικού κτιρίου, δηλαδή, είναι εξίσου σημαντικά για τη σταθερότητά του όσο και ο σωστός αρχικός σχεδιασμός από τον αρχιτέκτονα. Η ευθύνη είναι κοινή. Οι υπηρεσίες λειτουργούν εύρυθμα υπό την καθοδήγηση εμπνευσμένων ιθυνόντων αλλά και ευσυνείδητων και ανιδιοτελών υπαλλήλων που εκτελούν τις εντολές τους. 

Ο Στάνισλαβ Στρατίεβ (1941-2000), Βούλγαρος δραματουργός και μυθιστοριογράφος, περιγράφει γλαφυρά και σαρκαστικά τα γραφειοκρατικά γρανάζια της πατρίδας του -και όχι μόνο- στο θεατρικό έργο «Το σακάκι που βελάζει». Μια καυστική σάτιρα τής πάλαι ποτέ κομμουνιστικής Βουλγαρίας, αλλά και των σύγχρονων δυτικών κοινωνιών -όπως η δική μας- που ακόμη αντιμετωπίζουν αντίστοιχα φαινόμενα. Ένα θεατρικό έργο που αποδεικνύεται, δυστυχώς, τραγικά επίκαιρο.

Ο σκηνοθέτης Κώστας Ν. Φαρμασώνης ανεβάζει φέτος το έργο αυτό με το Θεατρικό Εργαστήρι του Άστρους, σε συνέχεια της περσινής παράστασής τους «Η επίσκεψη της Γηραιάς Κυρίας», του Φρ. Ντύρρενματ. Έργο απαιτητικό, πολυπρόσωπο, με συνεχείς ανατροπές και αλλεπάλληλες σκηνικές αλλαγές. Η σκηνοθεσία αναδεικνύει με ευφυείς τρόπους τις υπαλληλικές εμμονές και αγκυλώσεις, εικονοποιώντας τες σε ευφάνταστους χειρονομιακούς και κινησιολογικούς κώδικες. Ταυτοχρόνως, αναδεικνύεται το καυστικό χιούμορ του κειμένου, αβίαστα κι ανεπιτήδευτα. Έξοχη η μουσική επιμέλεια της παράστασης (Κ. Ν. Φαρμασώνης) η οποία περιλαμβάνει μουσικές και τραγούδια από Βαλκανικά συγκροτήματα χάλκινων και πνευστών οργάνων, κυρίως Βουλγαρικά και μουσικά συγκροτήματα Ρομά. Τα κοστούμια (Τζωρτζίνα Κωστοπούλου) σχολιάζουν εύστοχα την ιθαγένεια και τη νοοτροπία του σχολαστικισμού των εμφανιζόμενων τύπων ενώ οι ενδυματολογικές λεπτομέρειες -κοστούμι «υπεύθυνου καμινέτων»- αποτελούν εμπνευσμένες πινελιές στο πλαίσιο του παραλογισμού του κειμένου.

Αξιέπαινοι όλοι οι ηθοποιοί του δεκατετραμελούς θιάσου ερασιτεχνών Άστρους. Με πολύ μεράκι και κόπο αναμετρώνται με τους ρόλους τους και κατορθώνουν να φέρουν σε πέρας το δύσκολο αυτό έργο. Τα ονόματα των ηθοποιών όπως αναγράφονται στο πρόγραμμα είναι: Γιώργος Καβάσαλης, Θοδωρής Διαμαντόγιαννης, Γεωργία Αλουπογιάννη-Φούφα, Βαγγέλης Φάκλαρης, Ηλίας Γαλάνης, Ηλίας Χειράκης, Πάνος Μορφογένης, Μοίρα Μπούζιου, Ανθούλα Πουλημένου, Αγγελική Φούφα-Παινέση, Γιάννης Θεοδοσόπουλος, Μαρία Κρεμμύδα-Σκαρμούτσου, Λένα Χρυσογένη-Σιμωνετάτου, Χρύσα Λυκούρεση, και ο μικρός Άγγελος Νικόλας Φαρμασώνης.

Η καθοδήγηση ενός ερασιτεχνικού θιάσου και μάλιστα σε μια πόλη της περιφέρειας, όπως το Άστρος, είναι πολύ δύσκολη υπόθεση, αν αναλογιστεί κανείς την έλλειψη υποδομών και την οικονομική δυσπραγία. Όμως, η κοινωνία του Άστρους με το Θεατρικό της Εργαστήρι και υπεύθυνο τον Κ. Ν. Φαρμασώνη, αποδεικνύει ότι ακόμα και σε δύσκολους καιρούς η τέχνη μπορεί να αποτελέσει καταφύγιο αλλά και ανάχωμα στις πάσης φύσεως οικονομικές, κοινωνικές κι αισθητικές κατολισθήσεις.

Έτσι, παρόλο που αρκετοί υπάλληλοι «βελάζουν» ακόμα υπό τους ήχους και τους ρυθμούς αντίστοιχων φαινομένων, η σάτιρα και η κοινωνική κριτική που ασκεί το θεατρικό αυτό έργο βοηθά τους πολίτες να κατανοήσουν τα φαινόμενα στα οποία εμπλέκονται, αλλά και τις τραγελαφικές καταστάσεις που αναφύονται, εκεί όπου η λογική οπισθοχωρεί μπροστά στην απύθμενη γραφειοκρατική αναλγησία και ανευθυνότητα. Μόνο ένας γλωσσολόγος σαν τον Ιβάν μπορεί να διατηρήσει την πίστη του στον ορθολογισμό ως το τέλος, αποδεικνύοντας τελικώς «του Λόγου το αληθές».

*Η Εύη Προύσαλη είναι δρ. Θεατρικών σπουδών – κριτικός θεάτρου

(Η ΑΥΓΗ  2-7-17   Ένθετο «ΑΝΑΓΝΩΣΕΙΣ»  Σελίδα 31)

Ανοιχτό Θέατρο Παραλίου Άστρους: «ΘΕΑΤΡΟΥ ΜΟΥΣΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ - Ορχήστρες και Παράδοση»

Κατηγορία Τέχνη | Αναρτήθηκε 20-06-2017 02:45:32 pm | από nskarmoutsos

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

 «Οὐκούν ἔνεστι πρᾶξις ἐν ἀνθρώποις ἧτις ἄνευ μουσικῆς τελεῖται... »

Η Περιφέρεια Πελοποννήσου στο πλαίσιο εορτασμού της ευρωπαϊκής ημέρας μουσικής  και της σύνδεσης  και αξιοποίησης των χώρων πολιτισμού της Αρκαδίας, αρχαίων και νεοτέρων, διοργανώνει μουσικές εκδηλώσεις σε συνεργασία με τους Δήμους Μεγαλόπολης, Βόρειας Κυνουρίας, Γορτυνίας και Ιλίου.

Οι μουσικές εκδηλώσεις έχουν γενικό τίτλο “ΘΕΑΤΡΟΥ ΜΟΥΣΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ – Ορχήστρες και Παράδοση”, και θα συμμετέχουν σε αυτές, η Χορωδία Ορφέας, η Χορωδία Τρίπολης, το Μουσικό Σχολείο Τρίπολης, το Μουσικό Σχολείο Ιλίου, ο Σύλλογος Αρκάδων Ιλίου και το Κέντρο Ημέρας Αμάλθεια. Οι χώροι στους οποίους θα πραγματοποιηθούν οι μουσικές εκδηλώσεις είναι το Αρχαίο Θέατρο Μαντινείας, το Αρχαίο Θέατρο Μεγαλόπολης, το Θέατρο Μίκης Θεοδωράκης Δημητσάνας   και το Θέατρο Παραλίου Άστρους.

Το τριήμερο 23 – 24 και 25 Ιουνίου το φιλόμουσο και φιλότεχνο κοινό,  Αρκάδες και μη, θα έχουν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν:  

  1. Στο Αρχαίο Θέατρο Μαντινείας την Παρασκευή 23 Ιουνίου 2017 και ώρα 21:00 τη Χορωδία Ορφέας και τη Χορωδία Τρίπολης σε έργα Μάνου Χατζιδάκη, Μίκη Θεοδωράκη, Ηλ. Καραγιάννη, σε στίχους Νίκου Γκάτσου, Ιακ. Καμπανέλη, Ανδρέα Κάλβου κ.α.
  2. Στο Θέατρο Μίκης Θεοδωράκης στη Δημητσάνα, το Σάββατο 24 Ιουνίου 2017 και ώρα 21:00  το Μουσικό Σχολείο Ιλίου με τη συμμετοχή της Ορχήστρας Δωματίου, της Λαϊκής Ορχήστρας, του Συνόλου Κιθάρας και της Χορωδίας του Σχολείου, θα αποδώσουν μουσικά έργα του Μάνου Χατζιδάκι σε  στίχους Ν. Γκάτσου, Μ Σαχτούρη, Μ Κακογιάννη Γ.Β. Ιωαννίδη, Ν. Περιγιάλη, Γ. Ερμιζά.
  3. Στο Αρχαίο Θέατρο Μεγαλόπολης την Κυριακή 25 Ιουνίου 2017, στις 21:00,  το Μουσικό Σχολείο Ιλίου με τη συμμετοχή της Ορχήστρας Δωματίου, της Λαϊκής Ορχήστρας, του Συνόλου Κιθάρας και της Χορωδίας του Σχολείου, θα αποδώσουν μουσικά έργα του Μάνου Χατζιδάκι σε  στίχους Ν. Γκάτσου, Μ Σαχτούρη, Μ Κακογιάννη Γ.Β. Ιωαννίδη, Ν. Περιγιάλη, Γ. Ερμιζά.
  4. Στο Θέατρο Παραλίου Άστρους, την Κυριακή 25 Ιουνίου 2017 στις 21:00, το Μουσικό Σχολείο Τρίπολης θα παρουσιάσει μέρος της μουσικής δουλειάς τριών συνόλων: της Ευρωπαϊκής Χορωδίας υπό τη Διεύθυνση της Χριστίνας Αθανασοπούλου, της Ορχήστρας Ελληνικής Μουσικής σε ένα αφιέρωμα στη μουσική της δεκαετίας του  ’80 και της Παραδοσιακής Ορχήστρας και Χορωδίας σε μια περιήγηση στην παραδοσιακή μουσική όλης της Ελλάδας.

Η είσοδος στους χώρους των εκδηλώσεων είναι ελεύθερη.

Χαράς στο κουράγιο του

Κατηγορία Τέχνη | Αναρτήθηκε 17-06-2017 10:05:18 am | από nskarmoutsos

Ο Κινέζος καλλιτέχνης Li Hongbo και ο βοηθός του φτιάχνουν τις τελευταίες λεπτομέρειες στην κατασκευή του, που αποτελείται από περίπου 2000 χάρτινα γλυπτά, με τίτλο «Ωκεανός από λουλούδια», στο μουσείο Eight One Art στο Πεκίνο.

Πηγή: naftemporiki.gr

Σήμερα Παρασκευή και αύριο Σάββατο στις 21:15 «Το σακάκι που βελάζει» από το Θεατρικό Εργαστήρι Άστρους

Κατηγορία Τέχνη | Αναρτήθηκε 09-06-2017 10:20:38 am | από nskarmoutsos

Δελτίο τύπου

Μια απ` τις πιο δημοφιλείς κωμωδίες της εποχής μας θα παρουσιάσει το Θεατρικό Εργαστήρι Άστρους σήμερα, Παρασκευή και αύριο, Σάββατο στο Ίδρυμα Ζαφείρη, κορυφώνοντας την εννεάμηνη εργασία του πάνω στο θέμα «Γέλιο και Κωμωδία»

Πρόκειται για τη  θρυλική σάτιρα της γραφειοκρατίας «Το σακάκι που βελάζει» του ιδιοφυούς Βούλγαρου συγγραφέα Στάνισλαβ Στρατίεβ.

Το ευρηματικό αυτό έργο είναι μια διάσημη, σπαρταριστή κωμωδία, που γράφτηκε στη Σόφια το 1976,  ανέβηκε  το 1982 στην Ελλάδα από το Αμφιθέατρο και από τότε γνώρισε άπειρα ανεβάσματα από τα Κρατικά και τα ελεύθερα θέατρα, αποσπώντας την ενθουσιώδη υποδοχή του ελληνικού κοινού.

Θέμα του έργου είναι η γραφειοκρατία σε όλες τις μορφές της. Ο συγγραφέας την καταγγέλλει ως ανοιχτή κοινωνική πληγή που ταλαιπωρεί καθημερινά τον πολίτη, κάθε φορά που αναγκάζεται να βρεθεί στα γρανάζια της. Ο ήρωας του έργου, Καθηγητής Γλωσσολογίας στο Πανεπιστήμιο, καλείται να πληρώσει φόρο και πρόστιμο για το πρόβατο που δήθεν εκτρέφει, επειδή τυχαίνει να διαθέτει ένα μαλλιαρό σακάκι. Η καχυποψία της εξουσίας, ο σχολαστικισμός των δημοσίων υπαλλήλων, η ευθυνοφοβία, η εμμονή στο γράμμα του νόμου και ο παραλογισμός των γραφειοκρατικών γρίφων, εμπλέκουν διοικούντες και διοικούμενους σε ένα τραγελαφικό αδιέξοδο, από το οποίο μόνο η συνταγή της ανθρώπινης φαντασίας και της υπέρβασης  μπορεί να τους βγάλει.

Ο Στρατίεβ κατάγεται από τη μεγάλη Σχολή  Κοινωνικής Κριτικής  της Ανατολικής Ευρώπης, που καθιέρωσε ο Νικολάι Γκόγκολ και απογείωσε ο Φραντς Κάφκα.

Όλοι οι συγγραφείς αυτοί, έχοντας ζήσει κάθε μορφής ολοκληρωτικά καθεστώτα ήδη από τα χρόνια των Τσάρων, βάζουν μπροστά στα παράλογα της ζωής τον καθρέφτη της απλής λογικής, για να σταματήσουν την συνεχή ροπή των ανθρώπων προς την μαζική αποχαύνωση.

Η γραφή του Στρατίεβ διαθέτει το ευθύβολο χιούμορ της γελοιογραφίας,  ενώ οι ήρωές του είναι λαϊκοί άνθρωποι με  βαλκανικό ταμπεραμέντο, που θυμίζουν  λίγο- πολύ, εμάς, σήμερα, με τις καθημερινές μας εμπλοκές.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Απόδοση κειμένου: Της Ομάδας

Σκηνοθεσία- Μουσική επιμέλεια: Κώστας Ν. Φαρμασώνης

Σκηνικά- Κοστούμια: Τζωρτζίνα Κωστοπούλου

Βοηθός σκηνοθέτη: Θοδωρής Γ. Διαμαντόγιαννης

Φωτισμοί: Κώστας Αυλωνίτης

Ηχητικά: Σπύρος Ρηγόπουλος

Φωτογράφιση: Φώτης Δαλιάνης

Ηχογράφηση μουσικής: Δημήτρης Κουτρουμπής

Χειρισμός μαγνητοφώνου: Χριστίνα Τσιούλου

ΠΑΙΖΟΥΝ  ΜΕ  ΣΕΙΡΑ  ΕΜΦΑΝΙΣΗΣ

Γιώργος Καβάσαλης,  Θοδωρής Γ. Διαμαντόγιαννης,  Γεωργία Αλουπογιάννη- Φούφα,  Βαγγέλης Φάκλαρης,  Ηλίας Γαλάνης,  Ηλίας Χειράκης,  Πάνος Μορφογένης,  Μοίρα Μπούζιου,  Ανθή Πουλημένου, Γιάννης Θεοδοσόπουλος,  Αγγελική Φούφα- Παινέση,  Μαρία Κρεμμύδα- Σκαρμούτσου,  Λένα Σιμωνετάτου- Χρυσογένη,  Χρύσα Λυκούρεση και ο μικρός Άγγελος Νικόλας Φαρμασώνης

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ  ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

«ΤΟ ΣΑΚΑΚΙ ΚΟΥ ΒΕΛΑΖΕΙ»  ΤΟΥ  ΣΤΑΝΙΣΛΑΒ  ΣΤΡΑΤΙΕΒ

ΕΙΔΟΣ:  ΚΩΜΩΔΙΑ

ΧΩΡΟΣ:  ΙΔΡΥΜΑ  «ΜΝΗΜΗ ΑΓΓΕΛΙΚΗΣ ΚΑΙ ΛΕΩΝΙΔΑ ΖΑΦΕΙΡΗ»

ΗΜΕΡΕΣ ΚΑΙ ΩΡΕΣ:

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ, 9 ΙΟΥΝΙΟΥ, 21:15

 ΣΑΒΒΑΤΟ, 10 ΙΟΥΝΙΟΥ, 21:15

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ- ΚΡΑΤΗΣΕΙΣ: 6936887881- 6974332585

ΧΟΡΗΓΟΣ:   ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ  ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΥ

ΣΥΝΔΙΟΡΓΑΝΩΤΗΣ:   ΔΗΜΟΣ  ΒΟΡΕΙΑΣ  ΚΥΝΟΥΡΙΑΣ

Ακολουθούν φωτογραφίες από τις δοκιμές του Φώτη Δαλιάνη

«Το σακάκι που βελάζει» από το Θεατρικό Εργαστήρι Άστρους ίδρυμα Ζαφείρη Παρασκευή και Σάββατο 9 και 10 Ιουνίου 21:15

Κατηγορία Τέχνη | Αναρτήθηκε 03-06-2017 07:27:56 am | από nskarmoutsos

Δελτίο τύπου

Μια απ` τις πιο δημοφιλείς κωμωδίες της εποχής μας θα παρουσιάσει το Θεατρικό Εργαστήρι Άστρους στις 9 και 10 Ιουνίου στο Ίδρυμα Ζαφείρη, κορυφώνοντας την εννεάμηνη εργασία του πάνω στο θέμα «Γέλιο και Κωμωδία»

Πρόκειται για τη  θρυλική σάτιρα της γραφειοκρατίας «Το σακάκι που βελάζει» του ιδιοφυούς Βούλγαρου συγγραφέα Στάνισλαβ Στρατίεβ.

Το ευρηματικό αυτό έργο είναι μια διάσημη, σπαρταριστή κωμωδία, που γράφτηκε στη Σόφια το 1976,  ανέβηκε  το 1982 στην Ελλάδα από το Αμφιθέατρο και από τότε γνώρισε άπειρα ανεβάσματα από τα Κρατικά και τα ελεύθερα θέατρα, αποσπώντας την ενθουσιώδη υποδοχή του ελληνικού κοινού.

Θέμα του έργου είναι η γραφειοκρατία σε όλες τις μορφές της. Ο συγγραφέας την καταγγέλλει ως ανοιχτή κοινωνική πληγή που ταλαιπωρεί καθημερινά τον πολίτη, κάθε φορά που αναγκάζεται να βρεθεί στα γρανάζια της. Ο ήρωας του έργου, Καθηγητής Γλωσσολογίας στο Πανεπιστήμιο, καλείται να πληρώσει φόρο και πρόστιμο για το πρόβατο που δήθεν εκτρέφει, επειδή τυχαίνει να διαθέτει ένα μαλλιαρό σακάκι. Η καχυποψία της εξουσίας, ο σχολαστικισμός των δημοσίων υπαλλήλων, η ευθυνοφοβία, η εμμονή στο γράμμα του νόμου και ο παραλογισμός των γραφειοκρατικών γρίφων, εμπλέκουν διοικούντες και διοικούμενους σε ένα τραγελαφικό αδιέξοδο, από το οποίο μόνο η συνταγή της ανθρώπινης φαντασίας και της υπέρβασης  μπορεί να τους βγάλει.

Ο Στρατίεβ κατάγεται από τη μεγάλη Σχολή  Κοινωνικής Κριτικής  της Ανατολικής Ευρώπης, που καθιέρωσε ο Νικολάι Γκόγκολ και απογείωσε ο Φραντς Κάφκα.

Όλοι οι συγγραφείς αυτοί, έχοντας ζήσει κάθε μορφής ολοκληρωτικά καθεστώτα ήδη από τα χρόνια των Τσάρων, βάζουν μπροστά στα παράλογα της ζωής τον καθρέφτη της απλής λογικής, για να σταματήσουν την συνεχή ροπή των ανθρώπων προς την μαζική αποχαύνωση.

Η γραφή του Στρατίεβ διαθέτει το ευθύβολο χιούμορ της γελοιογραφίας,  ενώ οι ήρωές του είναι λαϊκοί άνθρωποι με  βαλκανικό ταμπεραμέντο, που θυμίζουν  λίγο- πολύ, εμάς, σήμερα, με τις καθημερινές μας εμπλοκές.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Απόδοση κειμένου: Της Ομάδας

Σκηνοθεσία- Μουσική επιμέλεια: Κώστας Ν. Φαρμασώνης

Σκηνικά- Κοστούμια: Τζωρτζίνα Κωστοπούλου

Βοηθός σκηνοθέτη: Θοδωρής Γ. Διαμαντόγιαννης

Φωτισμοί: Κώστας Αυλωνίτης

Ηχητικά: Σπύρος Ρηγόπουλος

Φωτογράφιση: Φώτης Δαλιάνης

Ηχογράφηση μουσικής: Δημήτρης Κουτρουμπής

Χειρισμός μαγνητοφώνου: Χριστίνα Τσιούλου

ΠΑΙΖΟΥΝ  ΜΕ  ΣΕΙΡΑ  ΕΜΦΑΝΙΣΗΣ

Γιώργος Καβάσαλης,  Θοδωρής Γ. Διαμαντόγιαννης,  Γεωργία Αλουπογιάννη- Φούφα,  Βαγγέλης Φάκλαρης,  Ηλίας Γαλάνης,  Ηλίας Χειράκης,  Πάνος Μορφογένης,  Μοίρα Μπούζιου,  Ανθή Πουλημένου, Γιάννης Θεοδοσόπουλος,  Αγγελική Φούφα- Παινέση,  Μαρία Κρεμμύδα- Σκαρμούτσου,  Λένα Σιμωνετάτου- Χρυσογένη,  Χρύσα Λυκούρεση και ο μικρός Άγγελος Νικόλας Φαρμασώνης

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ  ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

«ΤΟ ΣΑΚΑΚΙ ΚΟΥ ΒΕΛΑΖΕΙ»  ΤΟΥ  ΣΤΑΝΙΣΛΑΒ  ΣΤΡΑΤΙΕΒ

ΕΙΔΟΣ:  ΚΩΜΩΔΙΑ

ΧΩΡΟΣ:  ΙΔΡΥΜΑ  «ΜΝΗΜΗ ΑΓΓΕΛΙΚΗΣ ΚΑΙ ΛΕΩΝΙΔΑ ΖΑΦΕΙΡΗ»

ΗΜΕΡΕΣ ΚΑΙ ΩΡΕΣ:

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ, 9 ΙΟΥΝΙΟΥ, 21:15

 ΣΑΒΒΑΤΟ, 10 ΙΟΥΝΙΟΥ, 21:15

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ- ΚΡΑΤΗΣΕΙΣ: 6936887881- 6974332585

ΧΟΡΗΓΟΣ:   ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ  ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΥ

ΣΥΝΔΙΟΡΓΑΝΩΤΗΣ:   ΔΗΜΟΣ  ΒΟΡΕΙΑΣ  ΚΥΝΟΥΡΙΑΣ

O Αϊζενστάιν, ο Βισκόντι, ο Τσιτσάνης κι ο Ρίτσος

Κατηγορία Τέχνη | Αναρτήθηκε 01-05-2014 08:45:33 am | από nskarmoutsos

Η Πρωτομαγιά, φορτισμένη πολιτικά και ιδεολογικά, έχει εμπνεύσει τους ανθρώπους της έβδομης τέχνης. μέσα από τα έργα τους καταδεικνύουν τις κοινωνικές αντιθέσεις, τις ταξικές ανισότητες και τους αγώνες της εργατικής τάξηςΣημαντικοί σκηνοθέτες, χρησιμοποιώντας αντιθέσεις, έτσι όπως τις είχε ορίσει ιδεολογικά ο Μαρξ, συχνά σοκάροντας τον θεατή, τον αναγκάζουν να σκεφθεί τη δική του κοινωνική θέση μέσα στον ταξικό αγώνα και να αποκτήσει ταξική συνείδηση.
Είναι αλήθεια ότι δεν έχουν γυριστεί ταινίες που να αναφέ­ρονται στην Πρωτομαγιά, εκτός από κάποια ντοκιμαντέρ. Ωστόσο υπάρχουν κάποιες ταινίες που κατάφεραν να αναδείξουν τους αγώνες της εργατικής τάξης, καταγγέλ­λοντας την απάνθρωπη βιαιότητα του ιμπεριαλισμού, και να κάνουν τον θεατή να σκεφτεί μετά την προβολή τους.
Η μεγάλη «Απεργία»
Η «Απεργία» (1924) του σκηνοθέτη με τη μεγαλύτερη επιρροή στο σινεμά, του Σεργκέι Αϊζενστάιν, αφηγείται τη διενέργεια και καταστολή μια απεργίας κάνοντας χρήση του μεταφορικού μοντάζ, δημιουργώντας εντυπώσεις μέσα από τη διαδοχική διαλεκτική σύγκρουση των εικόνων, με στόχο τον προβληματισμό - σοκ του θεατή. Η αφήγηση τοποθετείται την περίοδο της τσαρικής κυρι­αρχίας στη Ρωσία. Οι εργάτες ενός εργοστασίου ετοιμά­ζονται να κηρύξουν μια μεγάλη απεργία. Οι εργοδότες στέλνουν κατασκόπους δικούς τους και της κυβέρνησης για να καταστείλουν την απεργία. Ο Αϊζενστάιν χαρα­κτηρίζει την «Απεργία» «κινηματοθεατρικό» έργο και τη διαιρεί σε έξι πράξεις: «Όλα στο εργοστάσιο είναι ήρεμα», «Η απεργία κηρύσσεται», «Το εργοστάσιο δεν δουλεύει», «Η απεργία παρατείνεται», «Η προβοκάτσια», «Οι απεργοί συντρίβονται».
Στόχος – θεωρητικός και πρακτικός – η επιρροή του θεατή, ώστε να ταυτιστεί με την αναγκαιότητα της επανάστασης και την εδραίωσή της στη συνείδηση της εργατικής τάξης. Στην «Απεργία» η αφήγηση είναι συλλογική, ο σκηνοθέτης προτάσσει το θέμα της συλλογικότητας, οι απεργοί της φά­μπρικας πρέπει να ιδωθούν σαν ένα σώμα. Η ταινία μάς καλεί να ακούσουμε με πολύ μεγάλη προσοχή τις διακηρύξεις του δημιουργού της σαν σύνθεση τέχνης και επιστήμης. Η «Απεργία» δεν αποτελεί απλό πείραμα σύνθεσης, αλλά ολό­κληρο πειραματικό εργαστήρι, γράφει ο Αμερικανός κριτικός κινηματογράφου Jay Leyda, το 1960.
Οι φτωχοί ψαράδες και ο «κόκκινος» Πρίγκιπας
Το 1948, ο εστέτ και κομμουνιστής Λουκίνο Βισκόντι θα πάρει ανάθεση από το Κόμμα να κάνει μια ταινία («Η γη τρέμει») για την εργατική τάξη της Νότιας Ιταλίας. Ο πόλε­μος μόλις έχει τελειώσει, αλλά τα φασιστικά απομεινάρια εξακολουθούν να δηλητηριάζουν την ιταλική κοινωνία. Στο ψαροχώρι Τρέτσα, παρακολουθούμε τη ζωή των κατοίκων μέσα από την οικογένεια Βαλάστρο που θέλει να ξεφύγει από την εκμετάλλευση των χονδρεμπόρων. Οι Βαλάστρο, παλεύοντας ενάντια στη φύση και την κοι­νωνία, χάνουν το σπίτι τους και τη βάρκα τους. Αυτό που κερδίζουν, είναι η ταξική τους συνειδητοποίηση. Βαθιά πολιτικοποιημένος, ο Βισκόντι κινηματογραφεί απόλυτα ρεαλιστικά τους ερασιτέχνες ηθοποιούς, σαν τα ασήμαντα γεγονότα στη σελίδα του επαρχιακού «χρονικού», «που εγγράφεται ανάμεσα στο μονότονο μουρμούρισμα των κυμάτων που χτυπούν στα βράχια και το ασυνείδητο, χαρούμενο τραγούδι του Ρόκο Σπάτου», όπως ο ίδιος ο Βισκόντι έχει πει.
Χρησιμοποιώντας τις αντιθέσεις, όπως τις είχαν ορίσει φιλο­σοφικά ο Μαρξ και ο Χέγκελ, ο Ιταλός σκηνοθέτης αποκρυσταλλώνει την ουσία της μαρξιστικής ιδεολογίας χωρίς να καθοδηγεί τον θεατή. Θα μπορούσε να πέσει στην παγίδα ενός άχρωμου ντοκιμαντέρ ή να υποστεί τις συνέπειες ενός διδακτικού μαρξιστικού έργου. Στην εποχή της, η ταινία κα­τηγορήθηκε για τις πολιτικές της θέσεις. Οι αντιδράσεις του κοινού ήταν αρνητικές και σφυρίγματα και φωνές γέμισαν την κινηματογραφική αίθουσα κατά τη διάρκεια της προβο­λής της. Μέλη της χριστιανικής παράταξης την πολέμησαν και τη δυσφήμησαν.
Η μαζική προβολή τού «Η γη τρέμει» έγινε το 1950 και πέρασαν πολλά χρόνια ώσπου να «ανακαλυφθεί» το ρεα­λιστικό αριστούργημα του Βισκόντι για το οποίο ο Μπαζέν έγραψε: «Οι ψαράδες του Βισκόντι είναι αληθινοί ψαρά­δες, αλλά βαδίζουν όπως οι πρίγκιπες της Τραγωδίας και οι ήρωες της Όπερας, ενώ η αξιοπρέπεια της φωτογραφίας δανείζει στα κουρέλια τους την αριστοκρατικότητα Ανα­γεννησιακού κεντήματος».
Η νίκη των εργατών
Το 1954, ο σκηνοθέτης Χέμπερτ Μπίμπερμαν υπογράφει το «Αλάτι της γης». Είναι η εποχή του μακαρθισμού και ο Μπίμπερμαν μαζί με άλλους σκηνοθέτες «ετοιμάζονται» να παρουσιαστούν ενώπιον της περιβόητης επιτροπής. Έχει φτιαχτεί η ομάδα των «Δέκα του Χόλιγουντ», που είχαν αποκλειστεί από τα κινηματογραφικά στούντιο της Αμερικής. Η ομάδα παράγει την ταινία ενώ ο Μπίμπερμαν υπογράφει τη σκηνοθεσία.
Η ιστορία διαδραματίζεται σε ένα ορυχείο ψευδαργύρου στο Μεξικό. Οι Μεξικάνοι εργάτες δουλεύουν σκληρά βιώνοντας τον απάνθρωπο χαρακτήρα της σύγχρονης δουλείας. Οι γυναίκες τους θα τους πείσουν να κάνουν απεργία. Η νίκη των εργατών θα έρθει σαν σωτηρία. Εδώ δεν έχουμε βίαιες συ­γκρούσεις. Παθητικά και αργά βιώνουμε την απεργία και την απόγνωση των εργατών. Με σαφείς αναφορές από το «Η γη τρέμει» και τον ιταλικό νεορεαλισμό, η ταινία του Μπίμπερμαν απαγορεύτηκε στις ΗΠΑ.
Η κόλαση της εργατικής τάξης

Μπορεί σκηνοθέτες σαν τον Αϊζενστάιν και τον Βισκόντι να κατήγγειλαν την αυθαιρεσία των εργοδοτών, ωστόσο στις μέρες μας ταινίες όπως το «Ελεύθερος ωραρίου» (2001) του Λοράν Καντέτ, αποτυπώνουν τον νέο εργατικό μεσαίωνα και την τρομακτική εικόνα του σήμερα. Στο «Ελεύθερος ωραρίου», ο ήρωας, ένα στέλεχος επιχείρη­σης, χάνει τη δουλειά του και δεν έχει το κουράγιο να το πει στην οικογένειά του και τους φίλους του. Δεν μπορεί και δεν θέλει βοήθεια από κανέναν. Όταν γίνει γνωστή η ιστορία του, η οικογένειά του θα του ζητήσει εξηγήσεις και αυτός, προσπα­θώντας να σώσει την αξιοπρέπειά του, θα φύγει κυνηγημένος. Ο Καντέτ υπογράφει το προσωπικό του μανιφέστο, περιγρά­φοντας το εφιαλτικό πορτρέτο του σύγχρονου ανθρώπου μέσα στον κόσμο της εργασίας.
«Πρωτομαγιά με τον σουγιά, χαράξαν το φεγγάρι...»
Οι αγώνες της εργατικής Πρωτομαγιάς είναι άμεσα συνδεδεμένοι με μουσική και τραγούδια που θα «συνοδεύσουν» τα συλλαλητήρια και τις διαδηλώσεις. Συνθέτες, στιχουργοί και τραγουδιστές, λαϊκοί ως επί το πλείστον, κατέγραφαν όσα συνέβαιναν γύρω τους. Ο Παναγιώτης Τούντας έγραψε το «Εργάτης τιμημένος» το 1932. Τρία χρόνια μετά, ο Γιώργος Μπάτης θα γράψει τα «Φωνογραφιτζήδες», «Θερμαστής», «Σφουγγαράδες». Ο «Εργάτης» του Απόστολου Καλδάρα γράφτηκε το 1948 και οι «Φάμπρικες» του Βασίλη Τσιτσάνη το 1950. Ο Γιάννης Ρίτσος θα αφήσει παρακαταθήκη τον «Επιτάφιο», ένα ποίημα - ποταμό που κουβαλάει πίσω του ένα παρελθόν φορτωμένο διχασμούς και αίμα. Μάης του 1936. Την Τετάρτη 29 Απριλίου οι καπνεργάτες της Θεσσαλονίκης κηρύττουν απεργία ζητώντας αύξηση των ημερομισθίων που έχουν πέσει στο μισό. Τις επόμενες μέρες ο αγώνας των εργατών απλώνεται παντού. Καπνεργάτες, σιδηροδρομικοί, αυτοκινητιστές κατεβαίνουν στους δρόμους. Στις 8 του Μάη, σκηνές μάχης ξετυλίγονται σε κάθε γωνιά της πόλης. Η διαταγή του Μεταξά είναι πεντακάθαρη: «Πυροβολήστε στο ψαχνό». Ο 25χρονος Τάσος Τούσης είναι ο πρώτος νεκρός. Την επόμενη μέρα δημοσιεύεται στην εφημερίδα «Ριζοσπάστης», η εικόνα της μάνας που θρηνεί. Η Κατίνα πάνω από το άψυχο σώμα του Τάσου. Ο Γιάννης Ρίτσος συγκλονισμένος κλείνεται στο σπίτι του και ξεκινάει να γράφει τους πρώτους στίχους από τον «Επιτάφιο».
Ο ποιητής μέσα σε τρεις μέρες γράφει 14 από τα 20 ποιήματα και δημοσιεύει 3 από αυτά στο φύλλο της εφημερίδας του «Ριζοσπάστη» στις 12 Μαΐου. Το βιβλίο με τα ποιήματα κυκλοφορεί τον Ιούνιο του ίδιου χρόνου και προκαλεί έντονες αντιδράσεις από τη δικτατορία του Μεταξά. Τα χρόνια περνάνε, ο Ρίτσος επιστρέφει από την εξορία, αναδημοσιεύει μερικά έργα του και στέλνει και ένα αντίτυπο στον Μίκη Θεοδωράκη που μένει στο Παρίσι. Στην αφιέρωση σημειώνει: «Το βιβλίο τούτο κάηκε από τον Μεταξά το 1938 κάτω από τους Στύλους του Ολυμπίου Διός». Ο Μίκης μελοποιεί μέρος του έργου περιμένοντας τη γυναίκα του να γυρίσει από το σούπερ-μάρκετ. Στέλνει τη μουσική σύνθεση στον Μάνο Χατζιδάκι και τον Γιάννη Ρίτσο. Η πρώτη εκτέλεση ηχογραφείται με τη φωνή της Νάνας Μούσχουρη. Το αποτέλεσμα δεν ικανοποιεί τον Μίκη Θεοδωράκη. Έναν χρόνο μετά, ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης θα ερμηνεύσει μοναδικά τον «Επιτάφιο». Η ποίηση έχει βρει μια πλήρη αντιστοιχία με τη μουσική για να πλησιάσει τους ανθρώπους που ποτέ δεν πλησίαζε.
«Πρωτομαγιά / με το σουγιά / χάραξαν το φεγγίτη / και μια βραδιά / σαν τα θεριά / σε πήραν από το σπίτι». Η πτώση της δικτατορίας μετρά λίγους μήνες την εποχή που εκδίδεται η πρώτη δουλειά του Σταύρου Ξαρχάκου μετά τη μεταπολίτευση. Πάνω σε στίχους του Νίκου Γκάτσου, γράφει δέκα τραγούδια, έξι εκ των οποίων ερμηνεύει η Βίκυ Μοσχολιού και τέσσερα ο Νίκος Δημητράτος. Ο δίσκος «Νυν και αεί» (1974) κυκλοφόρησε τα Χριστούγεννα μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου. Μια εξαιρετική δουλειά, που μιλά για τα βάσανα και τις πίκρες του λαού μας, αλλά δίνει και μια νότα αισιοδοξίας για το μέλλον. Το θέμα στο εξώφυλλο του δίσκου (ένα στεφάνι λουλούδια) έχει ζωγραφίσει ο Γιάννης Μόραλης.

Κωστούλα Τωμαδάκη

Πηγή: topontiki.gr

Θεατρική παράσταση «Πίσω απ` τις πικροδάφνες» στο Ίδρυμα Ζαφείρη σήμερα Παρασκευή 28-4-17

Κατηγορία Τέχνη | Αναρτήθηκε 25-04-2017 05:35:33 pm | από nskarmoutsos

 

 
 

πίσω από τις πικροδάφνες

Σκηνοθεσία, Φωτισμοί, Μουσική Επιμέλεια:

Νικόλας  Ταρατόρης

 

Σκηνικά, Κοστούμια:

 

Πίνκα  Νάντη - Ταρατόρη

 

 

ΔΙΑΝΟΜΗ

(Με τη σειρά εμφάνισης)

 

Αλέκος:

Κώστας Κατσίλας

Τάσος:

Αριστογείτων Πανανός

Κώστας:

Θάνος Παιδάκης

Βασίλης:

Γιώργος Μυλωνάς

 

 

Βοηθός       σκηνοθέτη:

Πόπη Κούγια - Γλατζίνα

Υπεύθυνη

Εισόδου:                      

 

Καίτη Ουλή

 

 

 

ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗ  ΑΡΓΟΛΙΚΗ  ΠΡΟΤΑΣΗ

ΕΤΟΣ ΙΔΡΥΣΗΣ 1995

 

ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ

ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Πίνκα Νάντη - Ταρατόρη
ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ: Γιώργος Μυλωνάς
ΓΕΝ. ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ: Μαρία Κουρλαμπά
ΤΑΜΙΑΣ: Πόπη Κούγια-Γλατζίνα

ΜΕΛΗ: Σία Πιπέρου, Αναστασία Βερβενιώτη, Αντώνης Σιούτος

 

Καλλιτεχνικός Διευθυντής: Νικόλας Ταρατόρης

ΑΝΑΠΛΗΡΩΤΗΣ Κ.Δ.: Τάκης Ουλής

ΥΠΕΥΘΥΝΟΣ ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ: Γιώργος Κόνδης

 

Παραγωγή: Πολιτιστική  Αργολική  Πρόταση

Επιμέλεια  Παραγωγής: Νικόλας  Ταρατόρης

 

ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗ ΑΡΓΟΛΙΚΗ ΠΡΟΤΑΣΗ

«Πίσω από τις πικροδάφνες» : Κωμωδία,  Ίδρυμα Ζαφείρη, Παρασκευή, 28-4-17, ώρα 21:00

Με την υποστήριξη του Θεατρικού Εργαστηρίου Άστρους

Η Πολιτιστική Αργολική Πρόταση διανύει φέτος τον 22ο χρόνο ζωής και δημιουργίας. Μετά τον αξέχαστο «Δον Καμίλο» και τον εξαιρετικό «Φον Δημητράκη»,  έρχεται φέτος στην πόλη μας με ένα έργο αξιώσεων, που είναι το «Πίσω από τις πικροδάφνες».  Ακολουθεί σημείωμα του Γ. Κόνδη για το έργο:

Η «Πολιτιστική Αργολική Πρόταση»  επιμένει να ανεβάζει έργα που αντέχουν στο χρόνο επειδή οι κανόνες τις ζωής το επιβάλλουν ή επειδή η ιστορία επαναλαμβάνεται.  Η επικαιρότητα μιας θεατρικής ηθογραφίας δεν είναι πράγμα σπάνιο στην ελληνική κοινωνία και ιδιαίτερα στο πολιτικό της σκηνικό, που καθρεπτίζει τελικά την ίδια την κοινωνία, η οποία το στηρίζει και το αναπαράγει.

Το «Πίσω από τις πικροδάφνες» αποτελεί αρχικά, μια σημαντική καταγραφή της ψυχολογίας του Έλληνα πολιτικάντη. Ταυτόχρονα όμως ξεδιπλώνει το μέγεθος και τα στοιχεία της ηθικής κατάπτωσης στην οποία σταδιακά βουλιάζει, κατά τη διάρκεια της μεταπολιτευτικής περιόδου, ο πολίτης και η πολιτική, ο πολιτικός και το κόμμα του.

Πίσω από τις πικροδάφνες κρύβεται φαινομενικά ένας ανεπίδοτος έρωτας. Στην ουσία όμως κρύβεται ολόκληρο το μεταπολιτευτικό σκηνικό της κομματοκρατίας, του νεποτισμού και αδιαφάνειας και της αναξιοκρατίας, δηλαδή οι βασικοί κανόνες του πολιτικού σκηνικού όπως στήθηκε από το σύνολο του πολιτικού κόσμου και εμπεδώθηκε από το σύνολο, ή σχεδόν, του ελληνικού λαού.

 Τέσσερεις άνθρωποι της καθημερινότητας βρίσκονται στην ταβέρνα του ενός από αυτούς και συζητάνε έντονα σχετικά με τις εκλογές που πρόκειται να γίνουν. Δυο ζευγάρια με διαφορετικές πολιτικές προτιμήσεις που τελικά θα αποδειχτούν τόσο όμοιες, ώστε να αποτελέσουν βάση για μια κοινή δράση. Στοιχείο ενωτικό είναι η διασφάλιση πληροφοριών ώστε να «έχουν στο χέρι» το ένα ή το άλλο μικρο-μεσαίο πολιτικό στέλεχος και να «κάνουν παιχνίδι».

Ολόκληρος ο πολιτικός και κοινωνικός βούρκος μέσα στον οποίο πλατσουρίζουν, ξεδιπλώνεται  μπροστά στα μάτια μας. Οι αρχικές διαφορές γίνονται σιγά-σιγά κοινές διαθέσεις και συμφωνίες, ενώ τα προσωπικά στοιχεία που διαχειρίζονται κατά περίστασιν καθείς εκ των τεσσάρων κατά των «συντρόφων» του, παύουν να είναι στοιχεία εκβιασμού για τους ίδιους και τα χρησιμοποιούν από κοινού για να εκβιάσουν άλλους. Το τραστ στήθηκε!

Τέσσερεις άνθρωποι της καθημερινότητας, κάνουν πολιτική! Προνόμιο που δίνεται από τις πολιτικές ηγεσίες στον… κυρίαρχο λαό! Είναι και οι τέσσερεις ακριβώς όπως τους ήθελαν και εξακολουθούν να τους θέλουν οι ηγεσίες αυτές : αμαθείς, πληθωρικούς καταφερτζήδες της πολιτικής, αναίσχυντους εκβιαστές με ποταπά και γελοία ιδιωτικά στοιχεία ανθρώπων στην κατοχή τους, τιμητές του πολιτικού αρχηγού στον οποίο ορκίζονται, χωρίς κανένα ηθικό φραγμό και καμία έστω ένδειξη συνείδησης της θέσης και των ικανοτήτων τους.

Το κυρίαρχο προσωπείο του μικροαστού της μεταπολίτευσης που επιβλήθηκε ως  μονοκομματική ιδεολογία σε όλους τους χώρους. Τέσσερεις παράγοντες της πολιτικής καταστρώνουν σχέδια για τον εαυτό τους και το κόμμα τους, αποκαλύπτοντας  με τους διαλόγους τους το μεγαλείο της ελληνικής συνδικαλιστικής αστειότητας, την απεραντοσύνη της κομματικής διαπλοκής και την ωμή και ανήθικη παιδεία εκβιασμών και διλλημάτων με τα οποία ορίζεται στην Ελλάδα η πολιτική κυριαρχία.

Πίσω από τις πικροδάφνες, κρύβεται ο εμετικός σχετισμός του «μαζί τα φάγαμε», ο μικροαστικός προοδευτισμός της αμάθειας και του καταναλωτισμού, ο τσαμπουκάς και η μαγκιά του Ελληνάρα καταφερτζή πολιτευτή, ο πόνος ψυχής και τα δάκρυα πολιτικών που ενισχύουν με κάθε τρόπο το νεποτισμό και την κομματοκρατία. Μια κωμωδία που καλεί τον συνειδητοποιημένο πολίτη να σκεφτεί και πάλι ολόκληρη τη μεταπολιτευτική πορεία της χώρας μας και των ανθρώπων της.

 Στο νέο στέκι της Πρότασης οι Θ. Παιδάκης, Γ. Μυλωνάς, Αρ. Πανανός και Κ. Κατσίλας δίνουν τον καλύτερό τους εαυτό και μας θυμίζουν πως οι ερασιτεχνικοί θίασοι και οι πολιτιστικοί σύλλογοι βρίσκονται, παρά τις αντίξοες συνθήκες, στην πρωτοπορία της διατήρησης και ανανέωσης των πολιτιστικών πραγμάτων στον τόπο μας.

Γιώργος Κόνδης

πίσω από τις πικροδάφνες

Με την υποστήριξη του Θεατρικού Εργαστηρίου Άστρους

Παρασκευή, 28 Απριλίου, ώρα 21:00, στο Ίδρυμα Μνήμη Αγγελικής και Λεωνίδα Ζαφείρη

Χώρα των ναυαγίων

Κατηγορία Τέχνη | Αναρτήθηκε 04-05-2012 06:33:18 pm | από nskarmoutsos

Το σκουριασμένο κουφάρι ενός ναυαγισμένου πλοίου που έχει εγκαταλειφθεί στα τελείως αβαθή νερά των παραλιών της Νιγηρίας, δεν είναι καθόλου ασυνήθιστο θέαμα. Κάθε άλλο. Τα απομεινάρια εγκαταλελειμμένων πλοίων αφθονούν ακόμη και στις παραλίες του Λάγκος, του κύριου λιμανιού της χώρας. Κανένας δεν κάνει τον κόπο να τα μαζέψει, κανένας δεν ξέρει ούτε καν πόσα είναι. Αλλωστε, συνήθως το καθένα από αυτά τα πλοία κρύβει μια βρώμικη ιστορία. Ποτέ στη Νιγηρία, ένα από τα πιο διεφθαρμένα κράτη του πλανήτη, δεν μπορεί κανένας να είναι σίγουρος αν κάποιο πλοίο έπεσε όντως θύμα πειρατείας ή αν το βούλιαξαν οι ιδιοκτήτες του για να πάρουν την ασφάλεια...

Πηγή: ethnos.gr

Προηγούμενες αναρτήσεις