Παράλιο Άστρος
logo: Το Άστρος της Θαλάσσης
Αναζήτηση Go

Νίκος Εγγονόπουλος

Κατηγορία Σαν σήμερα | Αναρτήθηκε 21-10-2011 12:00:33 am | Αναδημοσίευση 21-10-2012 | από nskarmoutsos

Ο ποιητής και ζωγράφος Νίκος Εγγονόπουλος (1907-1985) αποδείχτηκε ο σημαντικότερος πλάι στον Εμπειρίκο εκπρόσωπος του υπερρεαλισμού στην Ελλάδα.

ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ σαν σήμερα, στην Αθήνα, στις 21 Οκτωβρίου του 1907 από πατέρα Κωνσταντινοπολίτη και μητέρα Αθηναία. Τα παιδικά του χρόνια τα πέρασε στην Κωνσταντινούπολη, ενώ τις γυμνασιακές του σπουδές θα τις ολοκληρώσει στο Παρίσι, από όπου επιστρέφει για να υπηρετήσει τη θητεία του. Το 1932 ο Εγγονόπουλος εγγράφεται στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας όπου φοιτά με καθηγητές, μεταξύ άλλων, τον Κ. Παρθένη και τον Γ. Κεφαλληνό και συμφοιτητές του τον Γ. Μόραλη και τον Δ. Διαμαντόπουλο. Μετά την αποφοίτησή του από τη Σχολή μαθητεύει πλάι στον Φ. Κόντογλου, από τον οποίον διδάσκεται τη Βυζαντινή αγιογραφία. Ταξιδεύει αργότερα στο εξωτερικό (Γερμανία, Αυστρία, Γαλλία, Ιταλία), ενώ το 1938, έπειτα από σχετική εισήγηση του καθηγητή Δ. Πικιώνη αποσπάται από το υπουργείο Δημοσίων Έργων, όπου είχε διοριστεί το 1930, στο Πολυτεχνείο. Την ίδια περίοδο ο Εγγονόπουλος θα εγκαινιάσει τη σκηνογραφική του δραστηριότητα.

Η πρώτη εμφάνιση του Εγγονόπουλου στα Γράμματα χρονολογείται στα 1938, όταν δημοσιεύονται ποιήματά του στο περιοδικό Κύκλος του Απόστολου Μελαχρινού. Με προτροπή του ίδιου του Μελαχρινού, και με άφθονη προσωπική εργασία του, εκδίδεται την ίδια χρονιά η πρώτη ποιητική συλλογή του Εγγονόπουλου με τον τίτλο «Μην ομιλείτε εις τον οδηγόν». Οι συντηρητικοί Αθηναϊκοί λογοτεχνικοί κύκλοι σκανδαλίζονται από τη γνήσια υπερρεαλιστική φωνή του ποιητή και εγκαινιάζουν μια διαδικασία εξευτελισμού του, φτάνοντας ως την παρωδία των ποιημάτων του, ελλείψει ίσως άλλων, σοβαρότερων, επιχειρημάτων. Βαθιά θιγμένος, όπως ομολόγησε ο ίδιος ο ποιητής το 1965, και πεισματωμένος, εκδίδει την επόμενη κιόλας χρονιά (1939) το δεύτερο ποιητικό βιβλίο του, «Τα κλειδοκύμβαλα της σιωπής», το οποίο γνωρίζει ανάλογη υποδοχή. Τα ποιήματά του θεωρήθηκαν εξεζητημένα και ελιτίστικα, η βαθιά λυρική τους διάσταση παραγνωρίστηκε εντελώς, ενώ οι τεχνικές και τα τεχνάσματα του ποιητή προβλήθηκαν μέσα από ένα επιθετικό πρίσμα, διογκωμένα και στρεβλά.

Την περίοδο 1942 - 1943, με τις μνήμες του πολέμου νωπές, ο Εγγονόπουλος συγγράφει το εκτενές ποίημα του Μπολιβάρ, με το οποίο κατακτά απολύτως δικαιωματικά μια εξέχουσα θέση στην νεότερη λογοτεχνική πραγματικότητα της Ελλάδος. Εμμένοντας στους υπερρεαλιστικούς τρόπους, ο ποιητής μεταχειρίζεται το όνομα και την προσωπικότητα του αγωνιστή της Λατινικής Αμερικής Σίμωνος Μπολιβάρ για να συγγράψει ένα πραγματικό ύμνο στην ανθρώπινη υπόσταση που ξέρει να αγωνίζεται, έναν ύμνο ελευθερίας, αλλά και μια ειλικρινή κατάθεση μιας ψυχής που ξέρει να συγκινείται και να παραδίδεται με πάθος στη συγκίνησή της. Ο Μπολιβάρ θα κυκλοφορήσει καταρχήν σε χειρόγραφη μορφή για να τυπωθεί σε βιβλίο το 1944, το οποίο μάλιστα θα τύχει ευτυχέστερης (και σίγουρα ευγενέστερης) υποδοχής.

Έχοντας εξασφαλίσει πλέον μια πιο θετική αντιμετώπιση - όχι όμως και την άρση της καχυποψίας - ο Εγγονόπουλος θα εκδώσει το 1946 τη συλλογή «Η επιστροφή των πουλιών», το 1948 τη συλλογή «Έλευσις», ενώ το 1957 το βιβλίο του «Εν ανθηρώ Ελληνι Λόγω» θα αποσπάσει το Α' Κρατικό Βραβείο Ποίησης. Πρόκειται στην ουσία για μια πράξη συνθηκολόγησης, αναγνώρισης, για μια επισημοποίηση τρόπον τινά της λογοτεχνικής δραστηριότητος του Εγγονόπουλου. Το 1975 θα κυκλοφορήσει το βιβλίο του «Τρία ποιήματα Και ένας πίνακας», ενώ όλη η ως τότε παραγωγή του ποιητή θα συγκεντρωθεί σε δύο τόμους το 1977 (Ποιήματα Α, Ποιήματα Β). Την αμέσως επόμενη χρονιά (1958) θα εκδοθεί το βιβλίο του «Στην Κοιλάδα με τους Ροδώνες», όπου περιλαμβάνονται, μεταξύ άλλων, μεταφράσεις ξένων ποιητών (Νταν, Λοτρεαμόν, Λόρκα, Μποντλέρ), καθώς και είκοσι πίνακες του Εγγονόπουλου, που θα λάβει για δεύτερη φορά το Κρατικό Βραβείο γι' αυτήν την έκδοση. Άλλο ποιητικό βιβλίο του συγγραφέα δεν θα υπάρξει. Το 1980 θα κυκλοφορήσει το μελέτημά του «Ο Καραγκιόζης, ένα Ελληνικό Θέατρο σκιών», ενώ δύο χρόνια μετά το θάνατό του, το 1987, θα συγκεντρωθούν σε μια έκδοση με τον τίτλο «Πεζά Κείμενα», ποικίλα σημειώματα, άρθρα κτλ. του ποιητή. Τέλος, το 1993 εκδόθηκε μια σειρά επιστολών του ποιητή προς τη σύζυγό του Λένα, υπό τον γενικό τίτλο «Και σ' αγαπώ παράφορα».

Ο Νίκος Εγγονόπουλος αποτέλεσε μια από τις πιο ιδιόρρυθμες, αλλά και τις πιο έντιμες περιπτώσεις στην νεότερη καλλιτεχνική πραγματικότητα. Σύμφωνα με δήλωσή του, αισθανόταν περισσότερο ζωγράφος παρά ποιητής και ως εκ τούτου λίγο τον ενδιέφερε να δει τυπωμένα τα ποιήματά του. Πράγματι, η προσφορά του στην ζωγραφική υπήρξε εξίσου σημαντική με την αντίστοιχη ποιητική. Παρουσιάζοντας την πρώτη του ατομική έκθεση το 1939, ο Εγγονόπουλος εγκαινίασε μια ριζοσπαστική πορεία στην ελληνική ζωγραφική. Αντλώντας τα υλικά του από ποικίλους χώρους (μυθολογία, δημοτική παράδοση, σύγχρονη ευρωπαϊκή ζωγραφική) τα έντυσε με μία απολύτως προσωπική υπερρεαλιστική τεχνική, που απέδωσε έργα σφραγισμένα με προσωπικό ύφος απολύτως μοναδικά. Τις ίδιες αισθητικές αντιλήψεις ακολούθησε και στο σκηνογραφικό και ενδυματολογικό έργο του. Η παρουσία του σε ομαδικές εκθέσεις τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό υπήρξε αδιάλειπτη.

Παρ' όλα αυτά, στο ευρύτερο κοινό (το οποίο τελικά κατέκτησε) αυτό που απομένει είναι κυρίως η ποίησή του. Ο Εγγονόπουλος, με την εντιμότητα, το ήθος, την απεριόριστη θέρμη του και την σπάνια μόρφωσή του, κατάφερε να δώσει το Ελληνικό πρόσωπο του Υπερρεαλισμού. Το γεγονός τον καθιστά τον πιο σημαντικό και πιο γνήσιο εκπρόσωπο του επαναστατικού αυτού καλλιτεχνικού κινήματος στην Ελλάδα, μαζί με τον ομότεχνό του Ανδρέα Εμπειρίκο.

Πηγή: kathimerini

Τζέιμς Τσάντγουικ, ο πατέρας του νετρονίου

Κατηγορία Σαν σήμερα | Αναρτήθηκε 20-10-2014 12:19:14 am | από nskarmoutsos

Ο Σερ Τζέιμς Τσάντγουικ (James Chadwick, 20 Οκτωβρίου 1891 - 24 Ιουλίου 1974) ήταν Άγγλος φυσικός ο οποίος τιμήθηκε με το Νόμπελ Φυσικής το 1935 για την ανακάλυψη του νετρονίου.

Σπούδασε στο πανεπιστήμιο Βικτόρια του Μάντσεστερ και στο πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ, και υπήρξε μαθητής των Έρνεστ Ράδερφορντ και Χανς Γκάιγκερ. Το 1935 κατέλαβε την έδρα της φυσικής στο πανεπιστήμιο του Λίβερπουλ και την περίοδο 1943-45 εργάστηκε στην ερευνητική ομάδα του εργαστηρίου του Λος Άλαμος, στο Νιου Μέξικο των ΗΠΑ, η οποία είχε σκοπό την κατασκευή της ατομικής βόμβας. Το 1945 χρίστηκε ιππότης και το 1958 ανακηρύχθηκε διδάκτορας του πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ. 
Το 1935 τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ φυσικής για την ανακάλυψη ενός νέου στοιχειώδους σωματίου, του νετρονίου, ηλεκτρικά ουδέτερου και με μάζα περίπου ίση με του πρωτονίου, την ύπαρξη του οποίου είχε υποθέσει ο Ράδερφορντ από το 1920. Το σωμάτιο αυτό έμελλε να παίξει σημαντικότατο ρόλο στις έρευνες της πυρηνικής φυσικής. Με μάζα περίπου ίση με του πρωτονίου και φορτίο μηδέν, το νετρόνιο χρησιμοποιήθηκε ιδιαίτερα για τον βομβαρδισμό των πυρήνων, χωρίς να επηρεάζεται από απωθητικές δυνάμεις ηλεκτρομαγνητικής φύσης, οι οποίες οφείλονται στην ύπαρξη φορτίου στον βομβαρδιζόμενο πυρήνα. Ο Τ. ασχολήθηκε επίσης με διάφορα προβλήματα ραδιενέργειας και δημοσίευσε πολλές και σημαντικές σχετικές μελέτες.

Θεόφιλος Καΐρης (1784-1853) – Το μεγάλο θύμα της ελληνορθόδοξης Ιεράς Εξέτασης

Κατηγορία Σαν σήμερα | Αναρτήθηκε 19-10-2011 12:07:20 am | Αναδημοσίευση 19-10-2012 | από nskarmoutsos

Σαν σήμερα, στις 19 Οκτωβρίου 1784, ο Θεόφιλος Καΐρης γεννήθηκε στην Άνδρο και ήταν γιος του Νικόλαου Καΐρη και της Ασημίνας Καμπανάκη. Η οικογένεια του ήταν μία απ’ τις αρχαιότερες στο νησί. Το όνομα Θεόφιλος θα το λάβει αργότερα, ενώ το όνομα το όποιον του δόθηκε από τους γονείς του, ήταν Θωμάς. Ο Θωμάς είχε τρεις αδελφούς, τον Ευγένιο, τον Ιωάσαφ και τον Δημήτριο, καθώς και τρεις αδελφές, την Μαρία, την Λασκαρώ και την περίφημη Ευανθία, «την πρώτην σοφήν Ελληνίδα των νεωτέρων χρόνων», όπως την αποκάλεσαν, η οποία ήταν είκοσι έτη νεότερη απ’ αυτόν και την ανέθρεψε ο ίδιος.

Ο αδελφός του, ο Ευγένιος, πήγε στην Ευρώπη για σπουδές, έγινε αρχιμανδρίτης και πέρασε όλη τη ζωή του στην Τεργέστη, ως εφημέριος της εκεί ελληνικής παροικίας. Τον μοναχικό βίο ακολούθησε επίσης και ο Ιωάσαφ, ο οποίος συνόδευσε τον Θεόφιλο σε όλα τα ταξίδια και τις περιπέτειές του. Ο τρίτος αδελφός του, ο Δημήτριος, δεκαπέντε έτη νεότερός του, διακρίθηκε στο εμπόριο και κατόπιν θα δωρίσει σημαντικά ποσά για την ανέγερση του ορφανοτροφείου τού αδελφού του….

Πατήστε εδώ για τη συνέχεια…

·         Δείτε εδώ, τον λόγο που εκφώνησε, ο Θεόφιλος Καΐρης, κατά την υποδοχή του, Κυβερνήτη της Ελλάδος, Ιωάννη Καποδίστρια, στις 12-01-1828, στην Αίγινα.

Αρθούρος Ρεμπώ, ο ποιητής της εξέγερσης…

Κατηγορία Σαν σήμερα | Αναρτήθηκε 20-10-2011 12:01:03 am | Αναδημοσίευση 10-11-2012 | από nskarmoutsos

Αρθούρος Ρεμπώ: μπίτνικ ποιητής, συμβολιστής, σουρεαλιστής, επαναστάτης, πρωτοπόρος ομοφυλόφιλος και εμπνευσμένος ναρκομανής, «ένα από τα υψηλότερα “πνεύματα” μέσα στο σώμα ενός άγριου και τρομερού παιδιού» (Ζακ Ριβιέρ).

Γεννήθηκε στις 20 Οκτωβρίου 1854, στη Σαρλβίλ, πόλη της βορειοανατολικής Γαλλίας, πρωτεύουσα του διαμερίσματος των Αρδεννών. Εκεί έζησε τα νεανικά του χρόνια, πριν ξεκινήσει τα ταξίδια του σε διάφορές Ευρωπαϊκές πόλεις. Καθ’ όλη την σύντομη διάρκεια της ζωής του, περιπλανήθηκε σε δεκατρείς διαφορετικές χώρες. Παράλληλα με την συγγραφική του δραστηριότητα, έζησε ως επαίτης, εργοστασιακός εργάτης, λιμενεργάτης, μισθοφόρος, παιδαγωγός, ναυτικός, εξερευνητής, έμπορος, λαθρέμπορος όπλων, αργυραμοιβός και για ορισμένους κατοίκους της νότιας Αβησσυνίας, ως μουσουλμάνος Προφήτης. (Όπως ο ίδιος άλλωστε πίστευε, ο αληθινός ποιητής δεν ήταν τίποτα παραπάνω από ένα είδος προφήτη, ικανό να πλάσει μία νέα πραγματικότητα, ψάχνοντας και ερευνώντας το άγνωστο). Σήμερα, θεωρείται ένας από τους κορυφαίους εκπρόσωπους του συμβολισμού.

«Η ηθική είναι η αδυναμία του εγκεφάλου» (Αλχημεία του λόγου)

Παρά του ότι εγκατέλειψε την ποίηση όταν ήταν μόλις 20 ετών, τα έργα του θεωρούνται ιδιαίτερα σημαντικά. Από αυτόν επηρεάστηκαν οι: Πάμπλο Πικάσο, Αντρέ Μπρετόν, Ζαν Κοκτώ, Άλλεν Γκίνσμπεργκ, Bob Ντύλαν και ο Τζιμ Μόρρισον.Ήταν ο πρώτος ποιητής που βίωσε την περιπέτεια της ομοφυλοφιλίας (η συμβίωσή του με τον ποιητή Πωλ Βερλαίν παραλίγο να του στερήσει την ίδια του την ζωή, όταν ο Βερλαίν, σε κατάσταση μέθης, πυροβόλησε και τραυμάτισε τον Ρεμπώ στο αριστερό του χέρι.) Ο Ρεμπώ, θεωρούσε την ομοφυλοφιλία ως πρότυπο κοινωνικής αλλαγής, και ταυτόχρονα καυτηρίαζε έντονα την ηθική των συντηρητικών αστών της εποχής. Ενέπνευσε σχεδόν 4 γενιές καλλιτεχνών της  αβάν-γκαρντ και αφήνοντας τα σημάδια του ανεξίτηλα στον χρόνο, συνεχίζει να αποτελεί σύμβολο επαναστάτη-καλλιτέχνη για πολλούς: «Όλη η γνωστή λογοτεχνία είναι γραμμένη στη γλώσσα της κοινής λογικής – εκτός από εκείνη που έχει γράψει ο Ρεμπώ», (Πωλ Βαλερύ). Ο Αλμπέρ Καμύ μάλιστα τον χαρακτήρισε ως τον «ποιητή της εξέγερσης, και μάλιστα τον σημαντικότερο απ’ όλους», ενώ ο Δρ Ζάκμεν-Παρλιέ, «Ένας επηρμένος διανοητικά έκφυλος με την επιπρόσθετη επιπλοκή, σε περιόδους λογοτεχνικής παραγωγής, του τοξικού παραληρήματος».

 «Το πρώτο καθήκον του ανθρώπου που επιθυμεί να γίνει ποιητής είναι να γνωρίσει πλήρως τον εαυτό του. Ανιχνεύει το μυαλό του, το εξετάζει, το δοκιμάζει και μαθαίνει να το χρησιμοποιεί. Μόλις γνωρίσει το μυαλό του, πρέπει να το καλλιεργήσει».

(Επιστολή προς Πωλ Ντεμενύ, 15 Μαΐου 1871)

Μετά το θάνατό, του στις 10 Νοεμβρίου του 1891, σύσσωμος ο αστικός τύπος τον παρουσίαζε ως έναν «πρόστυχο ομοφυλόφιλο», «τεμπέλη» και «τρομοκράτη»…

Πηγή: eagainst.com

Ωγκύστ και Λουί Λυμιέρ

Κατηγορία Σαν σήμερα | Αναρτήθηκε 19-10-2014 12:41:17 am | από nskarmoutsos

Οι αδελφοί Λυμιέρ, Λουί Ζαν (5 Οκτωβρίου 1864 – 6 Ιουνίου 1948) και Ωγκύστ Μαρί Λουί Νικολά (19 Οκτωβρίου 1862 – 10 Απριλίου 1954), ήταν Γάλλοι κινηματογραφιστές και εφευρέτες, δημιουργοί του κινηματογράφου (cinematographe), μίας μηχανής λήψης, εκτύπωσης και προβολής του φιλμ.

Γεννήθηκαν στην Μπεζανσόν της Γαλλίας ενώ μεγάλωσαν στην πόλη της Λυών. Ο πατέρας τους ήταν ιδιοκτήτης εργοστασίου, το οποίο κατασκεύαζε φωτογραφικές πλάκες και άλλα φωτογραφικά είδη, στο οποίο εργάστηκαν και οι δύο: ο Λουί Λυμιέρ ως φυσικός και ο Ωγκύστ Λυμιέρ με την ιδιότητα του διευθυντή. Μετά την απομάκρυνση του πατέρα τους το 1892, ξεκίνησαν τις προσπάθειές τους πάνω στην εξέλιξη του κινηματογράφου και κατοχύρωσαν αρκετές ευρεσιτεχνίες, μεταξύ αυτών το διάτρητο φιλμ, το οποίο έδινε την δυνατότητα να ενσωματωθεί σε μία μηχανή προβολής.

Βασιζόμενοι στην εφεύρεση του κινητοσκοπίου, κατασκεύασαν την φορητή συσκευή του κινηματογράφου, την οποία κατοχύρωσαν με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας, στις 13 Φεβρουαρίου του 1894. Ο κινηματογράφος των αδελφών Λυμιέρ, αποτελούσε ταυτόχρονα μηχανή λήψεως και προβολής, καθώς επίσης και εκτύπωσης του φιλμ. Η πρώτη ταινία που δημιούργησαν ήταν η Έξοδος από το εργοστάσιο Λυμιέρ (La sortie des usines Lumière), στις 19 Μαρτίου του 1895 και αποτύπωνε την έξοδο των εργατών από το εργοστάσιό τους.

Στις 28 Δεκεμβρίου του 1895, πραγματοποίησαν την πρώτη δημόσια προβολή ταινιών, επί πληρωμής, στο Παρίσι, ενώ τον επόμενο χρόνο, προώθησαν την εφεύρεση τους στο Λονδίνο και στη Νέα Υόρκη, όπου έτυχαν θερμής υποδοχής. Οι ίδιοι θεώρησαν πως ο κινηματογράφος ήταν ήσσονος σημασίας και πούλησαν την εφεύρεσή τους στον Ζωρζ Μελιέ. Αργότερα στράφηκαν στην έγχρωμη φωτογραφία και το 1903 επινόησαν την πρώτη έγχρωμη φωτογραφική διαδικασία (Autochrome Lumière), η οποία άρχισε να διατίθεται εμπορικά το 1907.

Η επιχείρηση των αδελφών Λυμιέρ υπήρξε από τις μεγαλύτερες εταιρίες φωτογραφικών ειδών στην Ευρώπη, μέχρι την συγχώνευσή της με την εταιρεία Ilford.

Πηγή: wikipedia

Μελίνα Μερκούρη, η Ελληνίδα που συγκίνησε τον κόσμο

Κατηγορία Σαν σήμερα | Αναρτήθηκε 06-03-2012 12:11:40 am | Αναδημοσίευση 06-03-2013 | από nskarmoutsos

Μαρία Αμαλία (Μελίνα) Μερκούρη, η οποία επρόκειτο να γίνει αρχικά μία από τις κορυφαίες φυσιογνωμίες του ελληνικού θεάτρου και κινηματογράφου και μετέπειτα ηγετική μορφή του αντιδικτατορικού αγώνα.

Η Μαρία Αμαλία Μερκούρη ήρθε στη ζωή στις 18 Οκτωβρίου του 1920 στο σπίτι του παππού της Σπύρου Μερκούρη, ο οποίος διατέλεσε δήμαρχος Αθηνών για περίπου είκοσι χρόνια. Ο πατέρας της, Σταμάτης, ήταν επίσης πολιτικός.

Σε ηλικία δεκαοχτώ ετών γίνεται δεκτή στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου ενώ τον επόμενο χρόνο παντρεύεται τον Παναγιώτη Χαροκόπο. Το 1944 εμφανίζεται για πρώτη φορά στο σανίδι ξεκινώντας τη θρυλική πορεία της στο θέατρο και τον κινηματογράφο.

Στην θεατρική και κινηματογραφική της καριέρα συνεργάζεται με κορυφαία ονόματα της ελληνικής και παγκόσμιας Τέχνης όπως με τον Δημήτρη Μυράτ, την Ειρήνη Παππά, τον Τίτο Βανδή, τον Κάρολο Κουν, τον Μάνο Κατράκη, τον Γιώργο Παππά, τον Μάνο Χατζιδάκη, Μίκη Θεωδοράκη, Μιχάλη Κακογιάννη, Ιάκωβο Καμπανέλλη και τους Ζιλ Ντασσέν, Άντονι Πέρκινς, Ρόμι Σνάιτερ, Πίτερ Ουστίνοφ, Λόρενς Ολιβιέ, Έλεν Μπέρστιν και πολλούς άλλους.

Η πρώτη της ταινία, η μυθική πλέον «Στέλλα» προβλήθηκε για πρώτη φορά το 1955. Η σκηνοθεσία του Μιχάλη Κακογιάννη, το σενάριο του Ιάκωβου Καμπανέλλη και η ερμηνεία της Μελίνας χάρισαν στην ταινία παγκόσμια αναγνώριση και βραβεύτηκε με το βραβείο καλύτερης ταινίας ρετροσπεκτίβας στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 1960, με τη Χρυσή Σφαίρα καλύτερης ξένης ταινίας του 1956, καθώς και με το βραβείο ερμηνείας Isa Miranda, για την ερμηνεία της Μελίνας Μερκούρη, στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καννών του 1955.

Στο φεστιβάλ των Καννών η Μελίνα γνωρίζει κι ερωτεύεται κεραυνοβόλα τον Ζίλ Ντασσέν, με τον οποίο αργότερα θα παντρευτούν και θα μείνουν μαζί μέχρι να τους χωρίσει ο θάνατος. Με σκηνοθέτη το Ντασσέν τον επόμενο χρόνο γυρνάνε την ταινία «Ο Χριστός ξανασταυρώνεται», βασισμένη στο έργο του Νίκου Καζαντζάκη.

Το 1958-60 το ζευγάρι κινηματογραφεί το «Ποτέ την Κυριακή», την ταινία που έκανε διάσημη την ίδια και τη μουσική του Μάνου Χατζηδάκι σε όλο τον κόσμο. Η ταινία βραβεύτηκε με το Όσκαρ Καλύτερου Τραγουδιού και με το βραβείο Α’ γυναικείου ρόλου στο Φεστιβάλ των Καννών.

Παράλληλα με την θεατρική και κινηματογραφική της καριέρα σε Ελλάδα και εξωτερικό η Μελίνα κυκλοφορεί πάνω από 15 δίσκους, με ερμηνείες έργων των Μάνο Χατζηδάκι, Μίκη Θεοδωράκη, Σταύρο Ξαρχάκο, Γιάννη Μαρκόπουλο, Βασίλη Τσιτσάνη, Κουρτ Βάιλ και Μπέρτολτ Μπρεχτ.

Το πραξικόπημα της 21 Απριλίου την βρίσκει στο εξωτερικό όπου παρουσιάζει στο Μπρόντγουει το «Ίλια Ντάρλινγκ». Εμφανίζεται στις κάμερες των αμερικανικών μέσων και δηλώνει κλαίγοντας "Σας παρακαλώ μην πάτε στη χώρα μου".

Από το εξωτερικό δίνει αγώνα κατά της χούντας των συνταγματαρχών, οι οποίοι σπεύδουν να της αφαιρέσουν την ελληνική ιθαγένεια και κατάσχεσαν την περιουσία της στην Ελλάδα. Όταν η Μελίνα πληροφορείται την απόφαση της χούντας κάνει την ιστορική δήλωση : «Γεννήθηκα Ελληνίδα και θα πεθάνω Ελληνίδα. Ο Παττακός γεννήθηκε φασίστας και θα πεθάνει φασίστας. Με συνεντεύξεις, συναυλίες, ηχογραφήσεις, απεργίες πείνας και πολιτικές εκδηλώσεις η Μελίνα αποτελεί μόνιμο πρόβλημα για τη χούντα που αποπειράται να την δολοφονήσει με διάφορους, ανεπιτυχείς, τρόπους.

Δυο μέρες μετά την πτώση της δικτατορίας η Μελίνα Μερκούρη επιστρέφει στην Ελλάδα, ενώ την περιμένει πλήθος φίλων στο αεροδρόμιο. Εγκαθίσταται πλέον μόνιμα στη χώρα και ασχολείται ενεργά και με την πολιτική, λαμβάνοντας μέρος σε όλες τις κυβερνήσεις Παπανδρέου ως υπουργός Πολιτισμού. Ο ίδιος ο Ανδρέας Παπανδρέου είχε σχολιάσει ότι η Μελίνα Μερκούρη ήταν η μόνη που άντεξε τους 16 ανασχηματισμούς των κυβερνήσεών του.

Η Μελίνα Μερκούρη είναι αυτή που διακηρύσσει ότι «η βαριά βιομηχανία της χώρας είναι ο πολιτισμός» και δίνει μάχη για την προώθησή του στο εξωτερικό αλλά και στο εσωτερικό. Οι πολιτικοί σχολιάζουν ότι το υπουργείο Πολιτισμού επί των ημερών της λειτούργησε όσο ποτέ ενώ ο Τύπος του εξωτερικού παρακολουθεί ανελλιπώς την πορεία της. Ξεκινάει την εκστρατεία για την επιστροφή των Γλυπτών του Παρθενώνα, θίγοντας το θέμα επίσημα στη Διεθνή Διάσκεψη Υπουργών Πολιτισμού της UNESCO τον Ιούλιο του 1982 στο Μεξικό.

«Πρέπει να καταλάβετε τι σημαίνουν τα Μάρμαρα του Παρθενώνα για μας. Είναι το καμάρι μας. Είναι οι θυσίες μας. Είναι το υπέρτατο σύμβολο ευγένειας. Είναι φόρος τιμής στη δημοκρατική φιλοσοφία. Είναι η φιλοδοξία και το όνομά μας. Είναι η ουσία της ελληνικότητάς μας» δήλωσε και συμπλήρωσε: «Αν με ρωτήσετε εάν θα ζω όταν τα Μάρμαρα του Παρθενώνα επιστρέψουν στην Ελλάδα, σας λέω πως ναι, θα ζω. Αλλά κι αν ακόμη δεν ζω πια, θα ξαναγεννηθώ».

Προκειμένου να κάνει εφικτή την επιστροφή των Γλυπτών, το 1989 κήρυξε διαγωνισμό για την κατασκευή ενός νέου Μουσείου της Ακρόπολης, δίνοντας παράλληλα έμφαση στις εργασίες αναστήλωσης της Ακρόπολης αλλά και στη διάσωση της πολιτιστικής μας κληρονομιάς. Επίσης δική της ιδέα ήταν και η ενοποίηση του ιστορικού κέντρου της Αθήνας, για τη δημιουργία ενός αρχαιολογικού πάρκου. «Είναι επιτακτική ανάγκη, είναι χρέος της Ελλάδας να διασώσει την καρδιά της ιστορίας της, την καρδιά της Αθήνας, το ιστορικό της κέντρο, μ' ένα έργο που θα αλλάξει παντελώς την εικόνα και τη ζωή στο κέντρο της πόλης» δήλωνε.

Το 1983 έθεσε το ερώτημα «Πώς είναι δυνατόν μια κοινότητα που στερείται την πολιτιστική της διάσταση να μπορεί να αναπτυχθεί;» ενώπιων των υπουργών Πολιτισμού της τότε ΕΟΚ, σημειώνοντας πως ο πολιτισμός «είναι η ψυχή της κοινωνίας» και πως η ευρωπαϊκή ταυτότητα «βρίσκεται ακριβώς στο σεβασμό της ιδιαιτερότητας και στο να δημιουργήσουμε ένα παράδειγμα ζωντανό μέσα από ένα διάλογο των πολιτισμών της Ευρώπης. Η φωνή μας είναι καιρός να ακουστεί με την ίδια δύναμη όπως αυτή των τεχνοκρατών. Ο πολιτισμός, η τέχνη και η δημιουργία, δεν είναι λιγότερο σημαντικά από το εμπόριο, την οικονομία, την τεχνολογία». Έτσι, ξεκίνησε ο ευρωπαϊκός θεσμός της Πολιτιστικής Πρωτεύουσας.

Η Μελίνα Μερκούρη, η αγαπημένη των Ελλήνων, υπήρξε από τις πλέον διάσημες προσωπικότητες της Ελλάδας. Στην είδηση του θανάτου της, στις 6 Μαρτίου 1994, ο διεθνής Τύπος προέβη σε αναλυτικά αφιερώματα της ζωής της μυθικής Ελληνίδα με το βροντερό γέλιο ενώ στο Μπρόντγουεϊ τα θέατρα παρέμειναν κλειστά την ώρα που πάνω από ένα εκατομμύριο συγκινημένοι πολίτες την συνόδευαν στην τελευταία της κατοικία, στο Α' Νεκροταφείο.

Πηγή: tvxs.gr

1867: Στο Novoarkhangelsk, παραδίδεται η ρωσική Αλάσκα στις Ηνωμένες Πολιτείες

Κατηγορία Σαν σήμερα | Αναρτήθηκε 18-10-2013 08:26:13 am | από nskarmoutsos

Η επιταγή των 7.2 million $ που σφράγισε την αγορά των ρωσικών εδαφών στην Αλάσκα από την αμερικανική κυβέρνηση (προς δύο cents το στρέμμα).

Την εξαγορά της ρωσικής Αλάσκας είχε εισηγηθεί ο αμερικανός Υπουργός Εξωτερικών William H. Seward. Επικρίθηκε έντονα από τον Τύπο και την κοινή γνώμη της εποχής του για την πρωτοβουλία του αυτή στην οποία δώθηκαν διάφοροι κοροιδευτικοί χαρακτηρισμοί, οπως "William H. Seward's folly", "William H. Seward's icebox" 'η "Andrew Johnson's polar bear garden". Το ποσό είχε θεωρηθεί υπερβολικά μεγάλο για μία άγονη περιοχή... μέχρι που βρέθηκε χρυσός…συνέχεια

Ανρί-Λουίς Μπεργκσόν (18 Οκτωβρίου 1859 - 4 Ιανουαρίου 1941)

Κατηγορία Σαν σήμερα | Αναρτήθηκε 18-10-2011 12:19:58 am | Αναδημοσίευση 18-10-2012 | από nskarmoutsos

Σαν σήμερα στις 18 Οκτωβρίου 1859, έρχεται στη ζωή, ο Ανρί-Λουίς Μπεργκσόν (γαλλ.: Henri Bergson), ήταν Γάλλος φιλόσοφος.

Τα θέματα που θίγει ο Μπεργκσόν σχετίζονται με τον χρόνο και την ταυτότητα, την ελεύθερη θέληση, την αντίληψη, την αλλαγή, τη μνήμη, τη συνείδηση, τη γλώσσα, και τα όρια της λογικής. Το 1927 τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας.

Ο Μπεργκσόν γεννήθηκε στην οδό Λαμαρτάν στο Παρίσι, κοντά στο Παλέ Γκαρνιέρ, την παλιά όπερα της πόλης, το 1859, έτος που δημοσιεύτηκε το έργο του Δαρβίνου Η καταγωγή των ειδών. Γόνος Πολωνο-εβραϊκής οικογένειας από την πλευρά του πατέρα του, και αγγλοϊρλανδικής από την πλευρά της μητέρας του, επίσης εβραϊκής καταγωγής, έζησε στο Λονδίνο τα πρώτα χρόνια της ζωής του και εξοικειώθηκε με την αγγλική γλώσσα χάρη στη μητέρα του. Πριν γίνει εννέα ετών, μετακόμισε με τους γονείς του στη Γαλλία.

Τα κυριότερα έργα του ήταν: το 1889, Χρόνος και Ελεύθερη Θέληση (Essai sur les donnees immediates de la conscience), το 1896 Ύλη και Μνήμη (Matiere et memoire), το 1907 Δημιουργική Εξέλιξη (L'Evolution

creatrice), και το 1932, Οι δύο πηγές της ηθικής και της θρησκείας (Les deux sources de la morale et de la religion).

Το 1900 έγινε καθηγητής στο Κολέγιο της Γαλλίας, αποκτώντας την Έδρα της Ελληνικής και Λατινικής Φιλοσοφίας , την οποία και διατήρησε έως το 1904. Στη συνέχεια αντικατέστησε τον Γκαμπριέλ Ταρντ στην έδρα της Σύγχρονης Φιλοσοφίας, έως το 1920.

Τα μαθήματά του συγκέντρωναν πλήθος φοιτητών.

Πηγή: Έθνος

Άρθουρ Μίλερ

Κατηγορία Σαν σήμερα | Αναρτήθηκε 17-10-2018 09:45:49 am | από nskarmoutsos

Ο Άρθουρ Άσερ Μίλερ (Arthur Asher Miller, (17 Οκτωβρίου 1915 - 10 Φεβρουαρίου 2005) ήταν ένας από τους κορυφαίους Αμερικανούς θεατρικούς συγγραφείς. Τα έργα του ασκούσαν κριτική στις Ηνωμένες Πολιτείες, την κυβέρνηση και τον τρόπο ζωής των κατοίκων της, ενώ εξέθεταν και τα ψεγάδια του λεγόμενου "Αμερικανικού ονείρου", κάτι για το οποίο είχε δεχτεί κριτική στις ΗΠΑ. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο βιογράφος του, Μάρτιν Γκότφριντ, "σπάνια ένας καλλιτέχνης έχει δεχτεί τόσες πολλές επιθέσεις και συκοφαντίες στην πατρίδα του και ταυτόχρονα έχαιρε βαθιάς εκτίμησης σε όλον τον κόσμο".

Η καθιέρωση του ήρθε με το κλασσικό έργο «ο Θάνατος του Εμποράκου», σημείο αναφοράς του θεάτρου του 20ού αιώνα[14], ίσως το καλύτερό του έργο κατά τους ειδικούς, μια ιστορία για μια μικροαστική Αμερικανική οικογένεια που συνεθλίβη υπό το βάρος του Αμερικανικού καπιταλισμού. Κατά σύμπτωση, η 10η Φεβρουαρίου, ημερομηνία θανάτου του, ήταν η 56η επέτειος από την πρεμιέρα του έργου αυτού.

Είχε πέσει θύμα του μακαρθισμού, καθώς καταδικάστηκε επειδή αρνήθηκε να καταδώσει συναδέλφους του με κομμουνιστική δράση στην Επιτροπή Αντι-Αμερικανικών Δραστηριοτήτων. Παρ’ όλο που ενστερνίστηκε ιδέες της αριστεράς και σχετιζόταν με άτομα του Κομμουνιστικού Κόμματος, αρνήθηκε ότι ήταν ποτέ μέλος του. Επίσης, αν και δεν υπήρξε θρησκευόμενος, απέκτησε συνείδηση της εβραϊκής του ταυτότητας, αντιμετωπίζοντας τον αντισημιτισμό των προπολεμικών χρόνων και το Ολοκαύτωμα στη συνέχεια.

«Ήταν βράχος και έμοιαζε με βράχο, εννοώ ότι και η φυσική παρουσία του ήταν επιβλητική», είχε δηλώσει για τον Μίλερ ο θεατρικός συγγραφέας Χάρολντ Πίντερ στην είδηση του θανάτου του. «Ήταν ηγέτης… Απόλυτα ανεξάρτητος, με μια αταλάντευτη κριτική ευφυΐα».

Κυρίως μαζί με τον Τένεσι Ουίλιαμς και λιγότερο με τον Ευγένιο Ο'Νιλ, ο Μίλερ θεωρούνταν ένας από τους πιο γνωστούς και επιτυχημένους Αμερικανούς συγγραφείς μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Ορισμένα από τα έργα του έγιναν κινηματογραφικές ταινίες, από σκηνοθέτες όπως ο Τζον Χιούστον, ο Σίντνεϊ Λουμέτ και ο Κάρελ Ράιζ.

Πηγή: wikipedia.gr

Διεθνής ημέρα για την εξάλειψη της φτώχειας 17 Οκτωβρίου

Κατηγορία Σαν σήμερα | Αναρτήθηκε 17-10-2011 12:05:30 am | από nskarmoutsos

Η φτώχεια αποτελεί αιτία αφανισμού χιλιάδων οικογενειών, αλλά και ολόκληρων κοινοτήτων και εθνών, καθώς βρίσκεται στη ρίζα πολλών από τις πολιτικές αναταραχές και τις ένοπλες συγκρούσεις που ταλανίζουν την υδρόγειο.
Σήμερα, αν και ο πλανήτης μας είναι πλουσιότερος από όσο έχει υπάρξει ποτέ, ο αριθμός των ανθρώπων που υποφέρουν από την έλλειψη τροφής και τη φτώχεια ανέρχεται σε πάνω από ένα δισεκατομμύριο παγκοσμίως, ενώ μόνο από το 1990 μέχρι το 2004, η φτώχεια έχει προκαλέσει το θάνατο 270 εκατομμυρίων ανθρώπων.
Από την άλλη μεριά σε πρόσφατη έκθεση του ΟΑΣΑ υπολογίζεται ότι οι εργαζόμενοι που στερούνται υγειονομικής περίθαλψης και βασικών παροχών φτάνουν σήμερα το 1,8 δισεκατομμύρια άτομα. 1,2 δισεκατομμύρια άνθρωποι κερδίζουν λιγότερο από 2 δολάρια την ημέρα. Επιπλέον, πρέπει να τονιστεί πως το ΚΕΝΤΡΟ ΧΡΟΝΙΑΣ ΦΤΩΧΕΙΑΣ – μια ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΜΑΔΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΩΝ ΕΡΕΥΝΗΤΙΚΩΝ ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΩΝ ΚΑΙ ΜΗ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΩΝ ΟΡΓΑΝΩΣΕΩΝ- δημοσίευσε τη μελέτη χρόνιας φτώχειας 2008-2009. Σύμφωνα, με την μελέτη περίπου 320-443 εκατομμύρια άνθρωποι είναι παγιδευμένοι στην χρόνια φτώχεια. Δηλαδή δεν έχουν απλώς ένα χαμηλό εισόδημα αλλά έχουν ελλιπή πρόσβαση σε φαγητό, εκπαίδευση, ασφαλές πόσιμο νερό και υπηρεσίες υγείας. Και συνήθως πεθαίνουν πρόωρα από αντιμετωπίσιμα νοσήματα.
Αυτή είναι μια άλλη σημαντική πτυχή της οικονομικής κρίσης και μπορούμε να φανταστούμε που θα εκτοξευτούν αυτά τα στοιχεία την επομένη χρονιά όταν η κρίση θα έχει κορυφωθεί και οι επιπτώσεις της θα είναι μετρήσιμες. Ο αγώνας για την καταπολέμηση της φτώχειας, της ανασφάλιστης εργασίας, της κοινωνικής προστασίας έχει υποχωρήσει και θα εξασθενήσει ακόμα περισσότερο.
H Παγκόσμια Τράπεζα εξέδωσε «Τόμο», ειδικώς αφιερωμένο στην τύχη των φτωχών του πλανήτη μας, εν μέσω μιας πρωτοφανούς οικονομικής κρίσης και ύφεσης, που πλήττει την παγκόσμια οικονομία την τελευταία διετία.
Αν δε συγκεντρωθεί ένα σημαντικό, έστω τμήμα από το ποσό των 11,6 δις, τότε οι έως σήμερα επιτευχθείσες πρόοδοι, σε φτωχές περιοχές του πλανήτη μας.
Κεφάλαια ύψους 11,6 δις δολαρίων, απαιτούνται, άμεσα για τη βοήθεια των φτωχών χωρών του πλανήτη, εκτιμά σε έκθεση της η Παγκόσμια Τράπεζα, τονίζοντας ότι έτσι θα προχωρούσαν έργα για την Παιδεία, την Υγεία, την Κοινωνική Περίθαλψη και τις Υποδομές.

Σύμφωνα με την Επιτροπή του Ο.Η.Ε. για το Κοινωνικά, Οικονομικά και Πολιτιστικά Δικαιώματα, «η φτώχεια μπορεί να οριστεί ως η ανθρώπινη κατάσταση που, χαρακτηρίζεται από συνεχή ή χρόνιο στέρηση των πόρων, των ικανοτήτων, των επιλογών, της ασφάλειας και της δύναμης που απαιτούνται Για την απόλαυση ενός επαρκούς επιπέδου διαβίωσης και άλλων αστικών, πολιτιστικών, οικονομικών, πολιτικών και κοινωνικών δικαιωμάτων».
Από το 1993 η παγκόσμια κοινότητα με απόφαση της Γενικής Συνέλευσης του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών, τηρεί τη 17η Οκτωβρίου κάθε χρόνου ως Διεθνή Ημέρα για την Εξάλειψη της Φτώχειας.
Το 1995, η Γενική Συνέλευση προχώρησε ένα βήμα πιο πέρα αυτήν την πρωτοβουλία για την αντιμετώπιση του μείζονος προβλήματος της φτώχειας, ανακηρύσσοντας τα έτη 1997-2006 ως Πρώτη Δεκαετία των Ηνωμένων Εθνών για την Εξάλειψη της Φτώχειας επικεντρώνοντας στην ιδέα ότι η «εξάλειψη της φτώχειας αποτελεί επιτακτικό ηθικό, κοινωνικό, πολιτικό και οικονομικό μέλημα της ανθρωπότητας».
Ο ρόλος και η συμβολή της UNESCO επικεντρώνονται στην ευαισθητοποίηση των ηγεσιών και της κοινής γνώμης γύρω από το γεγονός, ότι από την εξάλειψη της φτώχειας εξαρτώνται άμεσα τα πιο θεμελιώδη από τα ανθρώπινα δικαιώματα. Μόνο η σωστά οργανωμένη και θεσμοθετημένη συνεργασία μεταξύ πλουσίων και φτωχών χωρών, όταν αυτή δε μένει μόνο στα μεγάλα λόγια, αλλά προχωρά με επί της ουσίας έργα, μπορεί να αποφέρει αποτελέσματα στον αγώνα κατά της φτώχειας.
Τα μέσα που μπορούν να προσφέρουν μια αξιοπρεπή διαβίωση, σε όλους υπάρχουν και αυτό είναι μια αδιαμφισβήτητη πραγματικότητα. Επομένως αυτό που χρειάζεται είναι η συνειδητοποίηση ότι η ισότιμη βελτίωση του βιοτικού επιπέδου σε παγκόσμια κλίμακα θα ωφελήσει εξίσου και τις φτωχότερες, αλλά και τις πλουσιότερες χώρες, τόσο από οικονομικής όσο και από πολιτικής, κοινωνικής και πολιτιστικής άποψης. Κράτη, μη κυβερνητικοί οργανισμοί και ιδιωτικοί φορείς, οφείλουν να εργαστούν από κοινού, ώστε κανένας άνθρωπος στον κόσμο να μην στερείται το φαγητό και την πρόσβαση σε μέσα που θα του εξασφαλίζουν την επιβίωση και τη δυνατότητα να αποτελεί ενεργό κομμάτι του κοινωνικού συνόλου.
Υπολογίζεται ότι 1 δις άνθρωποι ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας με λιγότερο από 1 δολάρια τη μέρα, 50.000 άνθρωποι πεθαίνουν κάθε μέρα, από την φτώχεια και την πείνα, 600 εκατομμύρια παιδιά ζουν σε συνθήκες απόλυτης φτώχειας και 10 εκατομμύρια από αυτά πεθαίνουν, κάθε χρόνο, από την πείνα.
Ένα ακόμη αρνητικό παράδειγμα, είναι ότι 6,5 εκατομμύρια των κατοίκων της Βόρειας Κορέας υποσιτίζονται σήμερα, και εάν, δεν χορηγηθεί αμέσως εξωτερική βοήθεια, ο αριθμός τους θα αυξηθεί.
Στελέχη μη Κυβερνητικών Οργανώσεων της UNESCO, από την Ασία, σε επικοινωνία που είχαμε πρόσφατα, εξέφρασαν ανησυχία σχετικά με τη συνεχή και αλματώδη επιδείνωση της όλης κατάστασης και τόνισαν με έμφαση πως η Β. Κορέα ζει μια από τις χειρότερες περιόδους κρίσης στην ιστορία της. Παράλληλα, πρέπει να επισημάνουμε πως άλλες 37 χώρες σε ολόκληρο τον πλανήτη βιώνουν παρόμοιες καταστάσεις, εξαιτίας της αλματώδους αύξησης των τιμών μιας σειράς διατροφικών αγαθών.
Από την άλλη τα βιοκαύσιμα παράγονται από τα φυτά, και αυτό οδηγεί σε αύξηση των τιμών των τροφίμων και στην καταστροφή των δασών. Έτσι, η χρησιμοποίηση τροφίμων για να αυξηθούν οι καλλιεργήσιμες εκτάσεις για την παραγωγή καυσίμων και κατ
επέκταση η αύξηση των τιμών των τροφίμων στερεί τροφές από δεκάδες λαούς, όπως το ρύζι και τα δημητριακά, που αποτελούν τον κορμό της διατροφής τους.
Με αυτόν τον τρόπο, η προσπάθεια προστασίας του περιβάλλοντος δημιουργεί προς το παρόν περισσότερα προβλήματα από οφέλη. Το ζήτημα μπορεί να λυθεί στα πλαίσια των διεθνών οργανισμών, οι οποίοι θα πρέπει να επανεξετάσουν τις επιπτώσεις της περιβαλλοντικής τους πολιτικής στην παγκόσμια οικονομία.
Αλλά και στην χώρα μας, τα ποσοστά της φτώχειας είναι κατά 5% υψηλότερο, από το ευρωπαϊκό μέσο. Είναι μια διαπίστωση, από την οποία οφείλουμε να διδαχτούμε όλοι μας, και να πάρουμε ουσιαστικά και ριζικά μέτρα. Δυστυχώς, ζούμε σε μια κοινωνία, όπου τα κέρδη των μεγάλων επιχειρήσεων διπλασιάζονται ενώ οι εργαζόμενοι παίρνουν αυξήσεις μικρότερες του πληθωρισμού, με αποτέλεσμα το χάσμα μεταξύ πλουσίων και φτωχών να διευρύνεται ολοένα και περισσότερο. Έχουμε φτάσει πια στο σημείο να αναρωτιόμαστε, εάν πλέον η ανθρωπότητα πηγαίνει μπροστά ή κάνει αλματώδη βήματα προς τα πίσω.
Είναι βέβαιο πως με τις τελευταίες οικονομικές εξελίξεις με τα χρηματιστήρια και τις τράπεζες, ιδιαίτερες συνέπειες και επιπτώσεις θα έχουν οι φτωχοί, οι οποίοι και θα είναι τα μεγάλα θύματα αυτής της κατάστασης.
Βλέποντας αυτή την κατάσταση, θα πρέπει να αναλογιστούμε ποια θα είναι η εξέλιξη του πλανήτη μας. Ποια θα είναι η πορεία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και τις ανθρώπινης αξιοπρέπειας ; Ζούμε σε μια εποχή, που οι κοινωνίες, έτσι όπως τις έχουμε φτιάξει, μοιάζουν να καταλύουν σιγά-σιγά, όλες εκείνες τις αξίες αξιοπρέπεια στην ανθρώπινη ζωή, σεβασμός στα δικαιώματα του ανθρώπου για τις οποίες η ανθρωπότητα αγωνίστηκε τις προηγούμενες δεκαετίες, ενώ όσο περνούν τα χρόνια, θα έπρεπε να τις θωρακίζουμε.
Έχουμε φτάσει πια σε οριακό σημείο. Είναι χρέος όλων μας να αναλογιστούμε στο έπακρο τις ευθύνες μας. Οι χώρες και οι κυβερνήσεις να αναλάβουν ουσιαστικές πρωτοβουλίες, ώστε να καταπολεμηθεί το ζήτημα αυτό.
Τα Ηνωμένα Έθνη, προσπαθούν να ευαισθητοποιήσουν τις κυβερνήσεις και να καταρτίσουν μέτρα, ώστε να τερματιστεί η φτώχεια και να πάψουν να υποφέρουν τα εκατομμύρια των ανθρώπων σε όλον τον κόσμο.

Πηγή: unescopireas.gr

Προηγούμενες αναρτήσεις