Παράλιο Άστρος
logo: Το Άστρος της Θαλάσσης
Αναζήτηση Go

Δημήτρης Τόφαλος (1884-1966)

Κατηγορία Σαν σήμερα | Αναρτήθηκε 15-11-2011 12:07:21 am | Αναδημοσίευση 15-11-2012 | από nskarmoutsos

 

Σαν σήμερα στις 15 Νοεμβρίου 1966, φεύγει από τη ζωή, ο Δημήτρης Τόφαλος, ο θρυλικός αθλητής της άρσης βαρών. Γεννήθηκε στην Πάτρα το 1882 και από νεαρή ηλικία φάνηκαν οι φυσικές του δυνατότητες...
Όλη η πόλη μιλούσε γι' αυτόν και το πώς επέζησε από ένα σοβαρό ατύχημα. Το 1894 και σε ηλικία 12 ετών ο μικρός Δημήτρης έπαιζε κοντά στις σιδηροδρομικές γραμμές, όταν ένα βαγόνι ήρθε κατά πάνω του και του συνέτριψε το χέρι. Στο νοσοκομείο οι γιατροί επέμεναν να προχωρήσουν σε ακρωτηριασμό του χεριού του. Ο πατέρας του αρνήθηκε και στην πορεία του χρόνου δικαιώθηκε. Το χέρι του γιου του σώθηκε, αλλά παρέμεινε μικρότερο από το άλλο. Η μικρή αυτή αναπηρία δεν εμπόδισε τον Δημήτρη Τόφαλο να γίνει ένας σπουδαίος αθλητής.
Το 1899 γράφτηκε στη Γ.Ε. Πατρών, μετέπειτα Παναχαϊκή, και ασχολήθηκε με την άρση βαρών. Το 1904 ήταν πανέτοιμος για τη μεγάλη διάκριση στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Αγίου Λουδοβίκου. Αρρώστησε κατά τη διάρκεια του ταξιδιού και αναγκάστηκε να νοσηλευτεί σε νοσοκομείο στην Αμβέρσα. Δύο χρόνια αργότερα στη Μεσολυμπιάδα της Αθήνας (9-19 Απριλίου 1906) κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στο αγώνισμα της Άρσης Βαρών με τα δύο χέρια. Σήκωσε 142,5 κιλά, επικρατώντας έπειτα από σκληρή διήμερη μάχη του αυστριακού Γιόζεφ Στάινμπαχ. Η επίδοσή του αυτή ήταν πολύ μεγάλη για την εποχή και παρέμεινε ως παγκόσμιο ρεκόρ μέχρι το 1914.Κατά την επιστροφή του στην Πάτρα, 6.000 φίλαθλοι του επιφύλαξαν αποθεωτική υποδοχή στο σιδηροδρομικό σταθμό της πόλης, εκεί όπου πριν από 12 χρόνια είχε το ατύχημα, που παρ' ολίγο να του κοστίσει τη ζωή. Ο Τόφαλος δεν μπόρεσε να συμμετάσχει σε Ολυμπιακούς Αγώνες, καθώς το 1908 στο Λονδίνο η άρση βαρών δεν συμπεριλαμβανόταν στο επίσημο πρόγραμμα. Τον ίδιο χρόνο εγκαταστάθηκε στις ΗΠΑ και για βιοποριστικούς λόγους ασχολήθηκε με την ελευθέρα πάλη (κατς). Έγινε γνωστός για το πείσμα του, παρά για τη δύναμή του. Χαρακτηριστική περίπτωση αποτελεί ο αγώνας του με τον παγκόσμιο πρωταθλητή Φρανκ Γκοτζ. Ο αντίπαλός του με μια λαβή του έσπασε το χέρι και ο Τόφαλος, σφαδάζοντας από τους πόνους, αγωνίστηκε μέχρι τέλους, χωρίς να εγκαταλείψει τη μάχη. Η επιμονή του αυτή του στοίχισε τρεις μήνες νοσηλείας, αλλά τον έκανε διάσημο.
Μετά την αποχώρησή του από τα ταπί έγινε μάνατζερ του πασίγνωστου έλληνα κατσέρ Τζιμ Λόντου, τον οποίον συνόδευσε στην Αθήνα το 1930 για τον αγώνα του κατά του Ζιμπίνσκι στο Παναθηναϊκό Στάδιο. Ο Τόφαλος υπήρξε εκ των ιδρυτών του ελληνοαμερικανικού αθλητικού συλλόγου της Νέας Υόρκης «Ερμής».

Το 1952 επανήλθε στην Ελλάδα και πέθανε στην Πάτρα στις 15 Νοεμβρίου 1966. Στην καριέρα του κατέκτησε 140 έπαθλα στην άρση βαρών και 251 στην ελευθέρα πάλη (κάτς). Η γενέτειρά του Πάτρα τον τίμησε, δίνοντας το όνομά του σε οδό και σε κλειστό γυμναστήριο.
Ο Δημήτριος Τόφαλος ήταν ιδιαίτερα εύσωμος. Για τον λόγο αυτό, το επώνυμό του επικράτησε να χρησιμοποιείται ως χαρακτηριστικό των ανθρώπων μεγάλου ύψους και βάρους («είναι Τόφαλος»).

Πηγή: inews.gr

Σαν σήμερα, οι «6» εκτελούνται στο Γουδή

Κατηγορία Σαν σήμερα | Αναρτήθηκε 15-11-2012 09:03:15 am | από nskarmoutsos

Στις 15 Νοεμβρίου 1922, έπειτα από μια δίκη εξπρές, οι 6 κατηγορούμενοι ως υπαίτιοι για τη Μικρασιατική Καταστροφή εκτελούνται στο Γουδή. Έπειτα από 88 χρόνια, με απόφαση του Αρείου Πάγου, οι πρώην πρωθυπουργοί Δημήτριος Γούναρης, Πέτρος Πρωτοπαπαδάκης και Νικόλαος Στράτος, οι υπουργοί Νικόλαος Θεοτόκης, Γεώργιος Μπαλτατζής, Ξενοφώντας Στρατηγός, Μιχαήλ Γούδας και ο αρχιστράτηγος Μικράς Ασίας και Θράκης Γεώργιος Χατζηανέστης κρίνονται τελικά αθώοι.

Το 1922 μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, οι συνταγματάρχες Πλαστήρας και Γονατάς και ο αντιπλοίαρχος Φωκάς προχωρούν σε στρατιωτικό κίνημα στις 11 Σεπτεμβρίου, που οδηγεί σε παραίτηση την κυβέρνησης Τριανταφυλλάκου και τον Βασιλιά Κωνσταντίνου υπέρ του υιού του Γεωργίου Β’. Η εξουσία περνά στους στρατιωτικούς, η οποία ορίζουν ως προτεραιότητά τους την τιμωρία των «υπευθύνων» για την καταστροφή. Ακολουθεί η συγκρότηση Επαναστατικής Επιτροπή στην Αθήνα, που προχωρά σε εκτεταμένες συλλήψεις αντιβενιζελικών πολιτικών.

Οι Πάγκαλος, Οθωναίος, Χατζηκυριάκος αλλά και ο Αλέξανδρος Παπαναστασίου απαιτούν εκτελέσεις. Οι Πλαστήρας, Δαγκλής, Γονατάς ζητούν τη διεξαγωγή κανονικής δίκης. Οι δύο πλευρές τελικά συμβιβάζονται και αποφασίζεται η ίδρυση Εκτάκτου Στρατοδικείου, που θα δικάσει τους κατηγορούμενους ως υπαίτιους για την Μικρασιατική Καταστροφή. Επικεφαλής της ανακριτικής επιτροπής αναλαμβάνει ο υποστράτηγος Θεόδωρος Πάγκαλος. Με το πόρισμα της Επιτροπής (24 Οκτωβρίου), παραπέμφθηκαν να δικαστούν στο Έκτακτο Στρατοδικείο με την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας οκτώ πρόσωπα, που έπαιξαν πρωταγωνιστικό ρόλο την περίοδο 1920-1922, οι: Δημήτριος Γούναρης, 59 ετών, πρώην πρωθυπουργός, Πέτρος Πρωτοπαπαδάκης, 68 ετών, πρώην πρωθυπουργός, Νικόλαος Στράτος, 50 ετών, πρώην πρωθυπουργός, Νικόλαος Θεοτόκης, 44 ετών, υπουργός Στρατιωτικών στην Κυβέρνηση Πρωτοπαπαδάκη, Γεώργιος Μπαλτατζής, 56 ετών, υπουργός Εξωτερικών στις κυβερνήσεις Γούναρη, Πρωτοπαπαδάκη, Ξενοφών Στρατηγός, υποστράτηγος, ε.α., 53 ετών, υπουργός Συγκοινωνιών στην κυβέρνηση Γούναρη, Μιχαήλ Γούδας, υπονάυαρχος ε.α., 54 ετών, υπουργός Εσωτερικών στην κυβέρνηση Γούναρη, Γεώργιος Χατζηανέστης, αντιστράτηγος, 59 ετών, Αρχιστράτηγος Μικράς Ασίας και Θράκης.

Η δίκη ξεκινά στις 31 Οκτωβρίου στην Παλαιά Βουλή και ολοκληρώνεται στις 15 Νοεμβρίου του 1922. Στη διάρκειά της εξετάζονται 12 μάρτυρες κατηγορίας και δώδεκα μάρτυρες υπεράσπισης, κυρίως στρατιωτικοί. Το Στρατοδικείο παμψηφεί επιβάλλει στους μεν Γεώργιο Χατζηανέστη, Δημήτριο Γούναρη, Νικόλαο Στράτο, Πέτρο Πρωτοπαπαδάκη, Γεώργιο Μπαλτατζή και Νικόλαο Θεοτόκη την ποινή του θανάτου και στους Μιχαήλ Γούδα και Ξενοφώντα Στρατηγό την ποινή των ισοβίων δεσμών. Διέταξε την στρατιωτική καθαίρεση του αρχιστράτηγου Γεωργίου Χατζηανέστη, του υποστράτηγου Ξενοφώντος Στρατηγού και του υποναυάρχου Μιχαήλ Γούδα, ενώ τους επέβαλε και χρηματικές ποινές.

Αμέσως μετά, ο υπουργός Στρατιωτικών Πάγκαλος, σε μια προσπάθεια να προλάβει την αποτρεπτική παρέμβαση του Άγγλου ναυάρχου Τάλμποτ, ζητά την άμεση εκτέλεση των «6».

Η εκτέλεση της απόφασης του Έκτακτου Στρατοδικείου πραγματοποιείται 3 ώρες μετά, στις 07:15 π.μ. Η εκτέλεση των «6» έγινε, κυρίως, για να ικανοποιηθεί το λαϊκό αίσθημα. Η άποψη αυτή επαληθεύεται από τη δήλωση του Θεόδωρου Πάγκαλου, χρόνια αργότερα: «Δεν παραδέχομαι ότι διέπραξαν συνειδητήν προδοσίαν… αλλά υπήρξαν μοιραία και αναγκαία θύματα εις τον βωμόν της Πατρίδος».

Ογδόντα έξι χρόνια μετά, ο Μιχάλης Πρωτοπαπαδάκης, εγγονός του Πέτρου Πρωτοπαπαδάκη κατέθεσε στον Άρειο Πάγο αίτηση επανάληψης της δίκης. Μετά από την αναψηλάφησή της, το Ζ’ Ποινικό Τμήμα του Αρείου Πάγου έκρινε ότι οι «6» ήταν τελικά αθώοι...

Πηγή: tvxs.gr

Κλοντ Μονέ (1840-1926)

Κατηγορία Σαν σήμερα | Αναρτήθηκε 14-11-2011 12:13:16 am | Αναδημοσίευση 14-11-2012 | από nskarmoutsos

Ο Γάλλος ιμπρεσιονιστής ζωγράφος, ο Κλοντ Μονέ γεννήθηκε σαν σήμερα, 14 Νοεμβρίου 1840  στο Παρίσι και πέθανε στο Ζιβερνύ το 1926.Πρωτότοκος γιος του παντοπώλη Αντόλφ Μονέ, έφυγε οικογενειακώς σε ηλικία μόλις πέντε χρόνων από το Παρίσι και εγκαταστάθηκε στη Σαιντ-Αντρές, κοντά στη Χάβρη. Από παιδί διασκέδαζε ζωγραφίζοντας καρικατούρες, αλλά και παρατηρώντας τα τοπία της νορμανδικής φύσης με τις συχνές καιρικές αλλαγές τους. Την αγάπη του αυτή για τη φύση, την ενθάρρυνε ο τοπιογράφος Ευγένιος Μπουντέν, προτρέποντας τον να περνάει ώρες στις παραλίες παρατηρώντας το τοπίο.
Ο Μονέ ξαναγύρισε στο Παρίσι το 1860 όπου εντυπωσιάστηκε από τη δουλειά των ζωγράφων της σχολής της Μπαρμπιζόν. Παρά τις προτροπές των γονιών του, ο Μονέ αρνήθηκε να γραφτεί στη Σχολή Καλών Τεχνών και συνέχισε να συχνάζει στα στέκια των προοδευτικών καλλιτεχνών, δουλεύοντας στην Ελβετική Ακαδημία, όπου γνωρίστηκε με τον Καμίλ Πισαρό. Η εκπαίδευσή του διακόπηκε από την επιστράτευσή του, που άρχισε με την αποστολή του στην Αλγερία, όπου εντυπωσιάστηκε από το αφρικανικό φως και χρώμα. Στην Σαιντ-Αντρές επέστρεψε το 1862, άρρωστος, όπου άρχισε πάλι να ζωγραφίζει θαλασσογραφίες μαζί με τον Μπουντέν. Αργότερα τον ίδιο χρόνο συνέχισε τις σπουδές του στο Παρίσι, κοντά στον ακαδημαϊκό ζωγράφο Σαρλ Γκλερ, στο ατελιέ του οποίου γνωρίστηκε με τους καλλιτέχνες Φρεντερίκ Μπαζίλ, Αλφρέ Σισλέ και Πιερ Ογκίστ Ροντέν.
Το 1865 συνδέθηκει με την Καγίμ Ντονσιέ, από την οποία απέκτησε ένα γιο, τον Ζαν. Το 1872 ο Μονέ ανακάλυψε τις γιαπωνέζικες στάμπες, που έμελλαν να επηρεάσουν σημαντικά την ανάπτυξη της μοντέρνας ζωγραφικής στη Γαλλία.
Οι πίνακές του με τις εκβολές του Σηκουάνα το 1865, αποκάλυπταν ήδη το εξαιρετικά ανεπτυγμένο αισθητήριό του για τις τονικές αξίες που έκανε τον Σεζάν να πει γι’ αυτόν «μόνο μάτι, αλλά, θεέ μου, τι μάτι!».
Το 1865-6, προσπάθησε να ξαναδουλέψει το θέμα του Γεύματος στη χλόη του Μανέ, απαλλάσσοντας το από τα τεχνικά στοιχεία του ατελιέ. Ο πίνακας δεν ολοκληρώθηκε ποτέ, αλλά η σπουδή του για αυτόν αποτελεί μια εντυπωσιακά ολοκληρωμένη προσπάθεια απόδοσης μορφών σε ξέφωτο. Στα τέλη της δεκαετίας του 1860, συνεργάστηκε στενά με τον Ρενουάρ. Προϊόν της συνεργασίας αυτής ήταν οι πρώτοι καθαρά ιμπρεσιονιστικοί του πίνακες. Στον πίνακά του Εντύπωση (1872), απ’ όπου και προήλθε ο όρος
Ιμπρεσιονισμός, είναι φανερή η επίδραση της εμπειρικής αμεσότητας του Κόνσταμπλ και των ατμοσφαιρικών γενικεύσεων του Τάρνερ. Το 1876, άρχισε την πρώτη από τις σειρές του με πίνακες πάνω στο ίδιο θέμα. Το Σταθμό του Σεν-Λαζάρ (1876-8) ακολούθησαν οι Λεύκες (1878-0), οι Θημωνιές (1890-2) και ο Καθεδρικός Ναός της Ρουέν (1892-4). Σκοπός όλων αυτών των σειρών του ήταν να αποδώσουν τις αλλαγές του θέματος κάτω από μεταβαλλόμενες συνθήκες φωτισμού και ατμόσφαιρας. Η δεκαετία του 1880 υπήρξε μία από τις πιο γόνιμες της ζωής του, χωρίς ωστόσο να φέρει κάποια ουσιαστική βελτίωση στις συνθήκες απόλυτης ένδειας μέσα στις οποίες συνέχιζε να εργάζεται. Το 1883, εγκαταστάθηκε στο Ζιβερνί, όπου και πέρασε τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής του –με εξαίρεση τα ταξίδια του στο Λονδίνο και τη Βενετία. Ο περίφημος κήπος του, αποτέλεσε και το «εργαστήριο» του μέχρι και το τέλος της ζωής του. Τα πασίγνωστα Νούφαρά του χαρακτηρίζονται από μια βαθιά υποκειμενικότητα και ταυτόχρονα εμπεριέχουν μια ευρύτερη συμπαντική αίσθηση της φύσης. Παρά την εξασθενημένη του όραση, ο Μονέ εξακολούθησε να ζωγραφίζει σχεδόν μέχρι τον θάνατό του το 1926.

Εδώ μπορείτε να κατεβάσετε πίνακες ζωγραφικής του Μονέ.

Πηγή: innerpedia.gr

Ρόμπερτ Φούλτον, ο εφευρέτης του ατμόπλοιου

Κατηγορία Σαν σήμερα | Αναρτήθηκε 24-02-2012 12:16:09 am | Αναδημοσίευση 24-02-2013 | από nskarmoutsos

Ο Ρόμπερτ Φούλτον (Robert Fulton, 14 Νοεμβρίου 1765 - 24 Φεβρουαρίου 1815) ήταν Βορειοαμερικανός μηχανικός και ο πρώτος που πραγματοποίησε πρακτικά το 1803 την πρόωση των πλοίων με ατμοκίνηση, πρόβλημα που αντιμετωπίσθηκε από το 1690 από τον Ντενί Παπέν και που είχε λυθεί μερικώς από τον Μαρκήσιο Ζοφρουά Ντ' Αμπάνς.

Κατά την διάρκεια του έτους 1803 ο Φούλτον κατασκεύασε το πρώτο του ατμόπλοιο, του οποίου οι προκαταρκτικές δοκιμές έγιναν στη Γαλλία, συναντώντας την αδιαφορία του Ναπολέοντα. Το επόμενο έτος ο Φούλτον παρουσίασε την εφεύρεσή του στην Αγγλία, άνευ όμως επιτυχούς αποδοχής. Έτσι στράφηκε προς την υπερπόντια Αμερική όπου και εκεί αντιμετώπισε την ίδια αδιαφορία εκ μέρους των Αρχών του τόπου του. Παρά ταύτα προέβη στη ναυπήγηση ενός νεότερου ατμόπλοιου, του «Κλερμόν» (Clermont) που μετά από επιτυχείς δοκιμές πλεύσης στον ποταμό Χάντσον εξυπηρέτησε τακτική ταχυδρομική υπηρεσία μεταξύ Νέας Υόρκης-Όλμπανι. Στο μέσον περίπου του έτους 1807 η Κυβέρνηση των ΗΠΑ, που είχε τελικά αντιληφθεί τα πλεονεκτήματα που εξασφάλιζε η εκμετάλλευση των εφευρέσεων του Φούλτον, ανέθεσε σε αυτόν επίσημα την ναυπήγηση ατμοκίνητης φρεγάτας για λογαριασμό του Ναυαρχείου.

Δυστυχώς όμως οι ζηλοφθονούντες την επιτυχία του Φούλτον και οι αντιποιούμενοι τις εφευρέσεις του, υπήρξαν πολλοί. Με αυτούς ενεπλάκη σε μακρόχρονες δίκες, χωρίς όμως αποτέλεσμα, γεγονός που στάθηκε ικανό να τον οδηγήσει στο θάνατο από βαριά θλίψη (1815). Πολύ αργότερα όμως αναγνωρίσθηκε η αξία του και αποκαταστάθηκε η φήμη του.

Πηγή: el.wikipedia.org

Δημήτρης Ψαθάς (1907-1979)

Κατηγορία Σαν σήμερα | Αναρτήθηκε 13-11-2011 12:06:21 am | Αναδημοσίευση 13-11-2012 | από nskarmoutsos

Σαν σήμερα, στις 13 Νοεμβρίου 1979, φεύγει από τη ζωή ο Δημήτρης Ψαθάς του Ιωάννου υπήρξε Έλληνας δημοσιογράφος, συγγραφέας, περισσότερο θεατρικός. Γεννήθηκε στη Τραπεζούντα του Πόντου τον Οκτώβριο του 1907 και το 1923 μετά το τέλος της μικρασιατικής εκστρατείας εγκαταστάθηκε στην Αθήνα όπου τελειώνοντας τις σπουδές του αφιερώθηκε τόσο στη δημοσιογραφία και ιδιαίτερα στην ευθυμογραφία όσο και στο θέατρο. Εργάστηκε στις εφημερίδες «Ελεύθερο Βήμα», «Αθηναϊκά Νέα», για πολλά χρόνια στα «Νέα» ως χρονογράφος και τελευταία στην «Ελευθεροτυπία». Το 1937 εξέδωσε το πρώτο του χιουμοριστικό βιβλίο με τον τίτλο «Η θέμις έχει κέφια» και τον επόμενο χρόνο το δεύτερο βιβλίο του «Η Θέμις έχει νεύρα». Το έργο που τον έκανε όμως πανελλήνια γνωστό ήταν το «Μαντάμ Σουσού».

. Τη δραματική περίοδο της Ιταλογερμανικής Κατοχής ο Δημήτρης Ψαθάς περιέγραψε με το δικό του αμίμητο τρόπο στα βιβλία του "Χειμώνας του 41" (1945), "Αντίσταση" (1945), και "Το χιούμορ μιας εποχής" (1946). Ο συγγραφέας ταξίδεψε στη Γαλλία, Αγγλία, Αμερική, Τουρκία, Αίγυπτο και περιέλαβε τις εντυπώσεις του στα βιβλία του "Κάτω από τους ουρανοξύστες" (1950), "Στη χώρα των μυλόρδων" (1951) και "Παρίσι, Σταμπούλ κι άλλα εύθυμα ταξίδια" (1951). Επίσης, εξέδωσε ένα άλλο χιουμοριστικό μυθιστόρημα, που περιλαμβάνει σάτιρα των ηθών της εποχής, με τον τίτλο "Οικογένεια βλαμμένου" (1956) και σειρά εύθυμων διηγημάτων που τιτλοφορούνται "Παρ ολίγον να γελάσουμε" (1960). Επιλογή χρονογραφημάτων του περιέλαβε σε τρία βιβλία με τους τίτλους "Από την εύθυμη πλευρά", "Στο καρφί και στο πέταλο", και "Πέρα βρέχει" (1960). Παράλληλα με τη δημοσιογραφία ο Δημήτρης Ψαθάς επιδόθηκε με θριαμβευτική επιτυχία και στη συγγραφή κωμωδιών, μερικές από τις οποίες κατέρριψαν το ρεκόρ των παραστάσεων στην Ελλάδα. Οι κωμωδίες του, που παίχθηκαν απ όλους σχεδόν τους κεντρικούς θιάσους της Αθήνας και με τους μεγαλύτερους Έλληνες ηθοποιούς είναι "Το στραβόξυλο" (1940), "Ο εαυτούλης μου" (1941), "Οι Ελαφρόμυαλοι" (1942), "Μαντάμ Σουσού" (1942), "Σκίτσα της εποχής" (όπου περιλαμβάνονται τα μονόπρακτα "Ο Κηφισοφών", "Γαλάζια χελώνα", "Νευρικός κύριος", "Τρελοί της εποχής" και "Ιφιγένεια. . . εν Μαύροις", 1944), "Φον Δημητράκης" (1947), "Η ζωή είναι ωραία" (1952), "Ζητείται ψεύτης" (1953), "Μικροί Φαρισαίοι" (1954), "Ο φαύλος κύκλος" (1954), "Ένας βλάκας και μισός" (1956), "Προς Θεού μεταξύ μας" (1957), "Φωνάζει ο κλέφτης" (1958), "Εταιρία θαυμάτων" (1959), "Η Μαίρη τα λέει όλα" (1960), "Εξοχικόν κέντρον ο Έρως" (1960), "Εμπρός να γδυθούμε" (1962), "Χαρτοπαίχτρα" (1963), "Ξύπνα, Βασίλη" (1965), "Ο αχόρταγος" (1966), "Ο κουτσομπόλης" (1968), "Προίκα μου αγαπημένη" (1968), "Οι ατίθασοι" (1970), "Ο αφελής" (1973), "Το ανθρωπάκι" (1974). Τα περισσότερα από τα θεατρικά του έργα έχουν γίνει κινηματογραφικές ταινίες με τεράστια επιτυχία-η υψηλή θεαματικότητά τους από την τηλεόραση απ όπου προβάλλονται σήμερα αποδείχνει το αξεπέραστο ταλέντο του δημιουργού τους και τη μόνιμη επικαιρότητα των θεμάτων τους. Ο Δημήτρης Ψαθάς εξέδωσε επίσης και ένα ιστορικό χρονικό 500 σελίδων, συγκλονιστικό ντοκουμέντο από τη ζωή, τους διωγμούς και την αντίσταση του ελληνισμού της ιδιαιτέρας του πατρίδας, με τίτλο "Γη του Πόντου" (1966).

Παγκόσμια ημέρα καλοσύνης

Κατηγορία Σαν σήμερα | Αναρτήθηκε 13-11-2014 02:06:50 pm | από nskarmoutsos

Σήμερα, 13 Νοεμβρίου, γιορτάζεται παγκοσμίως η ημέρα καλοσύνης «World Kindness Day», με σκοπό να προαχθεί η καλή θέληση και η ευγένεια σε μια ευρεία κοινότητα, τόσο σε τοπικό όσο και σε εθνικό αλλά και διεθνές επίπεδο.

Η Παγκόσμια Ημέρα Καλοσύνης καθιερώθηκε το 2000 με πρωτοβουλία του Παγκοσμίου Κινήματος Καλοσύνης (World Kindness Movement), που συσπειρώνει εθνικές μη κυβερνητικές οργανώσεις – μέλη του Κινήματος.

Οι οργανώσεις του κινήματος που ξεκίνησε το 1996 στο Τόκιο, από την πρωτοβουλία ενός γιατρού,  του Δρ Wataru Mori, προέρχονται από την Αυστραλία , τη Βραζιλία , τον Καναδά , την Κίνα , τη Γαλλία, την Ινδία, την Ιταλία , την Ιαπωνία , το Νεπάλ , την Ολλανδία, τη Νέα Ζηλανδία, τη Νιγηρία, το Ομάν, τη Ρουμανία, τη Σκωτία, τη Νότια Κορέα, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και τις ΗΠΑ.

Το κίνημα WKM περιγράφεται ως μια παγκόσμια συμμαχία των διαφόρων κινήσεων- οργανώσεων για τη μελέτη και την προώθηση της ατομικής και συλλογικής ανθρώπινης συμπεριφοράς με στόχο τη βελτίωση της.

Ας μην ξεχνάμε πως η καλοσύνη αποτελεί θεμελιώδη αρετή του ανθρώπινου χαρακτήρα, καθώς δύναται να γεφυρώσει διαφορές φυλής, φύλου, θρησκείας και πολιτικής. Σήμερα λοιπόν, ας γιορτάσουμε όλοι τη παγκόσμια ημέρα καλοσύνης κάνοντας μια καλή πράξη! 

Ερρίκος ο θαλασσοπόρος

Κατηγορία Σαν σήμερα | Αναρτήθηκε 13-11-2014 12:23:39 am | από nskarmoutsos

Ερρίκος ο θαλασσοπόρος (Henrique Navegabor, Πόρτο 4 Μαρτίου 1394 – Σάγκρες 13 Νοεμβρίου 1460). Ινφάντης της Πορτογαλίας. Γιος του βασιλιά Ιωάννη Α’, ήταν ο εμψυχωτής των μεγάλων γεωγραφικών εξερευνήσεων που επιχείρησαν οι Πορτογάλοι τον 15ο αι. Σε ηλικία 21 ετών είχε λάβει μέρος σε μια εκστρατεία στο κεντρικό Μαρόκο, που κατέληξε στην κατάκτηση της Θέουτα. Το 1416 έστειλε τον Γκονσάλο Βέλιο να εξερευνήσει τη δυτική ακτή της Αφρικής και, όταν αυτός επέστρεψε, ανέθεσε στον Αλφόνσο Μπαλντάγια να κάνει νέο ταξίδι στην ίδια περιοχή. Στο μεταξύ, ίδρυσε ναυτική σχολή στην πόλη Σάγκρες (στο Αλγκάρβε) για να εκπαιδεύονται κυβερνήτες και πληρώματα που προορίζονταν για ναυτικές εξερευνήσεις.
Οι σκοποί που επεδίωκε ο Ε. ήταν κυρίως η χαρτογράφηση των χωρών της Αφρικής στα Ν των Καναρίων νήσων και η αναζήτηση δρόμου για τις Ινδίες από τον Ατλαντικό και τον Ινδικό ωκεανό. Στο πλαίσιο του φιλόδοξου αυτού προγράμματος αξιομνημόνευτα γεγονότα υπήρξαν η ανακάλυψη του νησιού Μαδέρα (1419) από τον Ζοάο Γκονσάλβες Ζάρκο και τον Τριστάν Βαζ Τεϊξέιρα, η ανακάλυψη του Πράσινου Ακρωτηρίου (1456) από τον Βενετσιάνο Άλβιζε Κα Ντα Μόστο και η κατοπινή εξερεύνηση ολόκληρου του αρχιπελάγους, που έγινε από τον Γενοβέζο Αντόνιο ντα Νόλι, που ήταν και οι δύο στην υπηρεσία του ινφάντη. Επίσης, γύρω στο 1450 πραγματοποιήθηκε ο αποικισμός των Αζόρων, τον οποίο άρχισε ο Γκονσάλο Βέλιο.

Πηγή

Τρίτη και 13

Κατηγορία Σαν σήμερα | Αναρτήθηκε 13-12-2011 12:13:27 am | Αναδημοσίευση 13-11-2012 | από nskarmoutsos

Τρίτη και 13 σήμερα και οι προληπτικοί -και όχι μόνο- κάνουν το σταυρό τους απευχόμενοι να βρεθούν αντιμέτωποι με αναποδιές αυτή την αποφράδα μέρα. Πόσοι όμως είναι αυτοί που γνωρίζουν γιατί η Τρίτη και 13 έχει καθιερωθεί να θεωρείται γρουσούζικη;

  • Γιατί φοβόμαστε την Τρίτη και 13;

Μόνο Έλληνες και Ισπανοί έχουν ως γρουσούζικη μέρα την Τρίτη και 13, οι υπόλοιποι δυτικοί έχουν την Παρασκευή και 13, η οποία στην Ελλάδα έγινε γνωστή με την γνωστή ταινία τρόμου «Παρασκευή και 13».

Η πρόληψη αυτή προέρχεται μάλλον από την ημέρα εξολόθρευσης του Τάγματος των Ναϊτών, Παρασκευή 13 Οκτωβρίου 1307 από τον στρατό του βασιλιά Φιλίππου της Γαλλίας. Επιπλέον λέγεται πως ήταν μέρα Παρασκευή όταν η Εύα έδωσε στον Αδάμ τον απαγορευμένο καρπό, με αποτέλεσμα να εκδιωχθούν από τον Παράδεισο, Παρασκευή όταν η μεγάλη πλημμύρα της Βίβλου αφάνισε τα μιασματικά όντα της γης και, η μέρα που ο Χριστός σταυρώθηκε ήταν Παρασκευή.

Ο φόβος της Παρασκευής και 13 ονομάζεται στα αγγλικά paraskavedekatriaphobia , από τις ελληνικές λέξεις Παρασκευή, δεκατρείς και φοβία.

  • Η Τρίτη έχει συνδεθεί με την κακοτυχία εδώ και πολλούς αιώνες…

Σύμφωνα με την ελληνική παράδοση, η Τρίτη είναι η χειρότερη ημέρα της εβδομάδας γιατί είναι η ημέρα που έπεσε η Κωνσταντινούπολη στα χέρια των Τούρκων (Τρίτη 29 Μαΐου 1453).

Μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης δεν γίνονταν ποτέ γιορτές την Τρίτη ενώ όλα τα σπίτια ήταν κλειστά και δεν δέχονταν επισκέπτες στην ανάμνηση αυτού του οδυνηρού γεγονότος.

Η τρίτη ημέρα της εβδομάδας θεωρείται γρουσούζικη και από αστρολογικής απόψεως, αφού είναι η μέρα του Άρη, του θεού του πολέμου κατά την ελληνική μυθολογία.

  • Κακότυχος όμως πιστεύεται ότι είναι και ο αριθμός 13.

Υπάρχουν πολλές προκαταλήψεις, που συνοδεύουν το συγκεκριμένο αριθμό.

Το 13 χαλάει την αρμονία του τέλειου αριθμού 12. Η ιερότητα του 12 φαίνεται ότι προέρχεται από το αρχαϊκό δωδεκαδικό σύστημα. Η δωδεκάδα, ο χωρισμός της μέρας και της νύχτας σε 12 ώρες και του έτους σε 12 μήνες αποτελούν κατάλοιπα του αρχέγονου δωδεκαδικού συστήματος.

Το 12 θεωρείται ο ιδανικός αριθμός: 12 οι μαθητές του Ιησού, 12 τα Ευαγγέλια,12 οι άθλοι του Ηρακλή, 12 οι θεοί του Ολύμπου, 12 τα ζώδια. Σύμφωνα με μία άλλη δοξασία η κακοτυχία που κουβαλάει ο αριθμός 13 έχει σχέση με τους συνδαιτημόνες στον Μυστικό Δείπνο: 12 μαθητές και ο Ιησούς. Ο 13ος ήταν ο Ιούδας.

Η λαογραφική παράδοση υποστηρίζει ότι το 13 συνδέεται με τον δυσοίωνο εμβόλιμο 13ο μήνα του έτους, που προέκυπτε από τη διαφορά του σεληνιακού με το ηλιακό έτος και με το πέρασμα των χρόνων απορροφήθηκε με την προσθήκη μίας ημέρας στον Φεβρουάριο κάθε τέσσερα έτη.

Ακόμη και στις κάρτες των Ταρό στον αριθμό 13 αντιστοιχεί ο θάνατος. Αν η Τρίτη θεωρείται αποφράδα μέρα και το 13 γρουσούζικος αριθμός, ο συνδυασμός και των δύο συγκυριών – Τρίτη και 13- εύκολα καταλαβαίνει κανείς γιατί κατέληξε να θεωρείται το υπέρτατο κακό.

Όλα αυτά βέβαια βασίζονται σε προλήψεις, που χάνονται στα βάθη των αιώνων. Προλήψεις που σήμερα άλλοι φαίνεται να τις αποδέχονται και άλλοι τις αντιμετωπίζουν με δυσπιστία ή ακόμη και με χιούμορ.

Τρίτη και 13 λοιπόν σήμερα αλλά μην πτοείστε. Ξεκινήστε τη μέρα σας με καλή διάθεση και με χαμόγελο και όλα θα πάνε καλά!

Πηγή: cosmo.gr

Ερνέστο Τσίλερ: O Ποιητής της νεοκλασικής αρχιτεκτονικής

Κατηγορία Σαν σήμερα | Αναρτήθηκε 12-11-2011 12:15:02 am | Αναδημοσίευση 12-11-2012 | από nskarmoutsos

Στις 12 Νοεμβρίου 1923, φεύγει από τη ζωή, ο Ερνστ Τσίλλερ (Ernst Moritz Theodor Ziller, στην Αθήνα, γεννήθηκε στις 22 Ιουνίου 1837 στο Oberlössnitz/Ράντεμβοϊλ, ήταν Σάξωνας αρχιτέκτονας που απέκτησε αργότερα την ελληνική υπηκοότητα. Προς το τέλος του 19ου αιώνα ήταν διάσημος αρχιτέκτονας στην Αθήνα, όπου σχεδίασε πάνω από 900 κτήρια.

Με το έργο του σημάδεψε την αρχιτεκτονική της Αθήνας. Προεδρικό Μέγαρο, Εθνικό Θέατρο, «Ιλίου Μέλαθρον», μέγαρο Μελά, Σταθάτου, Πεσμαζόγλου... αλλά και το Δημαρχείο της Ερμούπολης, το θέατρο Απόλλων στην Πάτρα, ... είναι μερικά από τα αρχιτεκτονικά στολίδια που δημιούργησε στη χώρα μας. Ο λόγος για τον «ποιητή της νεοκλασικής αρχιτεκτονικής», τον Σάξονα Ερνέστο Τσίλερ (1837-1923), στον οποίο ήταν αφιερωμένη η μεγάλη έκθεση στην Εθνική Πινακοθήκη (Βασ. Κωνσταντίνου 50). Για πρώτη φορά παρουσιάσθηκε ολόκληρο το Αρχείο Τσίλερ - περίπου 430 σχέδια - που είχε αγοραστεί από την Εθνική Πινακοθήκη το 1961 επί διευθύνσεως Μαρίνου Καλλιγά, αντί 20.000 δρχ. Μέρος αυτού του υλικού παρουσιάστηκε το 1973 από τον τότε διευθυντή του Ιδρύματος, Δημήτρη Παπαστάμο.

Στην έκθεση, εκτός από το σύνολο των σχεδίων, εγγράφων, επιστολών, τεκμηρίων και φωτογραφιών από το αρχείο Τσίλερ της Πινακοθήκης, παρουσιάσθηκαν επίσης σχέδια που ανήκουν σε δημόσιες και ιδιωτικές συλλογές. Μέσα από αυτά, αποκαλύπτεται η σύνδεση της αρχιτεκτονικής κληρονομιάς τεσσάρων χωρών: της Γερμανίας (πατρίδας του Τσίλερ), της Δανίας (πατρίδας του δασκάλου του, Θεόφιλου Χάνσεν), της Αυστρίας (τόπου δράσης του δασκάλου του) και της Ελλάδας, όπου έδρασε, δημιούργησε και πέθανε ο Ερνέστος Τσίλερ, ο οποίος έκανε την Ελλάδα δεύτερη πατρίδα του.

Ο Γερμανός αρχιτέκτονας, ζωγράφος και λάτρης της αρχαιότητας, ήρθε στην Αθήνα σε ηλικία 24 ετών, με προτροπή του μεγάλου Δανού αρχιτέκτονα και δασκάλου του Θεόφιλου Χάνσεν, ως επόπτης για το χτίσιμο της Σιναίας Ακαδημίας. Ήταν το πρώτο μεγάλο δημόσιο αρχιτεκτονικό έργο των Αθηνών κτισμένο αποκλειστικά από Πεντελικό μάρμαρο και λειτουργούσε ως «μεταγραφή» του Ερεχθείου της Ακρόπολης. Το έργο ολοκληρώθηκε το 1890. Παράλληλα, ο Τσίλερ ανακαλύπτει τις ελληνικές αρχαιότητες: κάνει ανασκαφές και αποτυπώνει το Θέατρο του Διονύσου στη νότια πλευρά της Ακρόπολης. Μελετά την αρχιτεκτονική δομή του Παρθενώνα, σχεδιάζει τα λείψανα των αετωμάτων και είναι ανάμεσα στους πρώτους που καταγράφει την πολυχρωμία στα αγάλματα και στα αρχιτεκτονικά μέλη του Θησείου, του Ερεχθείου, του ναού της Αφαίας στην Αίγινα κ.ά. Όλα αυτά τα μεταφέρει ως διακοσμητικά στοιχεία στις κατοικίες του, εξελληνίζοντας την αρχιτεκτονική του και διαμορφώνοντας ένα «πλουραλιστικό - εκλεκτικιστικό ύφος, στο πλαίσιο του κλασικισμού», σύμφωνα με τη διευθύντρια της Πινακοθήκης, Μαρίνα Λαμπράκη-Πλάκα. Το ύφος του, το οποίο εμπνέεται από την Αρχαιότητα, το Βυζάντιο, την Αναγέννηση, αλλά και από βορειοευρωπαϊκά στοιχεία, μπορεί να χαρακτηριστεί εκλεκτικό στο πλαίσιο του νεοκλασικισμού.

Στα πρώτα του έργα συγκαταλέγονται τα θέατρα: το Δημοτικό Θέατρο Αθηνών (στην πλατεία Εθνικής Αντίστασης, το οποίο γκρέμισε ο τραπεζίτης και δήμαρχος Αθήνας Κοτζιάς, το 1940), το Βασιλικό (Εθνικό Θέατρο), το Θέατρο Πατρών, το Θέατρο Ζακύνθου (καταστράφηκε από τους σεισμούς). Επέβλεψε στην εκτέλεση των έργων του Χάνσεν στο Ζάππειο, της Εθνικής Βιβλιοθήκης και του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου. Εκανε προτάσεις για τη δημιουργία ενός πάρκου αναψυχής στον Λυκαβηττό (η δενδροφύτευσή του οφείλεται στον Τσίλερ). Είναι ο αρχιτέκτονας του σημερινού Προεδρικού Μεγάρου, και πολλών ιδιωτικών μεγάρων: όπως το «Ιλίου Μέλαθρον» για τον Ερρίκο Σλήμαν (Νομισματικό Μουσείο), τα Μέγαρα Μελά, Σταθάτου, Δεληγιώργη (πρώην Ταινιοθήκη), Καλλιγά, Ψύχα, Πεσμαζόγλου. Έκτισε επίσης το Γερμανικό και το Αυστριακό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο και στον Πειραιά τη συνοικία Τσίλερ, τα ξενοδοχεία «Μπάγκειον» και «Αλέξανδρος» στην Ομόνοια, εκκλησίες σε Μαρκόπουλο, Αίγιο, Βέλο Κορινθίας, Βίλια Αττικής, Άγιο Αθανάσιο Πύργου, Άγιο Λουκά Πατησίων, Αγία Τριάδα οδού Πειραιώς, κατοικίες στην Κηφισιά, αγορές και σχολεία σε πολλές πόλεις της Ελλάδας. Ο αριθμός των έργων του ξεπερνά τα 500.

Πολλά από τα ιδιωτικά κτίρια, κατεδαφισμένα σήμερα ύστερα από τη λαίλαπα της αντιπαροχής του '60, αναγνωρίζονται σε πίνακες του Γιάννη Τσαρούχη εκείνης της εποχής. Εκτός από άριστος αρχιτέκτονας και σχεδιαστής, ο Ε. Τσίλερ υπήρξε και σπουδαίος μηχανικός και κατασκευαστής, αφού ήταν ο πρώτος που μεταχειρίστηκε τη σιδηροδοκό και τα σιδερένια υποστυλώματα στην οικοδομή. Ασχολήθηκε επίσης, με την αντισεισμικότητα των κτιρίων και χρησιμοποίησε τεχνητό εξαερισμό και κεντρική θέρμανση, αλλά και ρολά στα παράθυρα.

Ο Ε. Τσίλερ πέθανε πάμφτωχος μετά την απόλυσή του από το Πολυτεχνείο το 1883, επειδή αρνήθηκε να συγκαλύψει οικονομικές ατασθαλίες κατά την ανέγερση του Ζαππείου.

Την έκθεση επιμελήθηκε η Μαριλένα Κασιμάτη και η αρχιτεκτονική μελέτη είναι του Βασίλη Κολώνα.

Η. ΜΟΡΤΟΓΛΟΥ

Πηγή: www2.rizospastis.gr

Τιμ Μπέρνερς Λι: Ο πατέρας του ίντερνετ, ο εφευρέτης του World Wide Web

Κατηγορία Σαν σήμερα | Αναρτήθηκε 12-11-2012 09:04:13 am | από nskarmoutsos

Στις 12 Νοεμβρίου του 1990, ο επονομαζόμενος και «πατέρας» του Ίντερνετ Τιμ Μπέρνερς Λι ανακαλύπτει τον Παγκόσμιο Ευρύ Ιστό, γνωστότερο με τα αρχικά WWW, πάνω στον οποίο βασίζεται η λειτουργία του διαδικτύου.

Ο Τιμ Μπέρνερς Λι γεννήθηκε στο Λονδίνο στις 8 Ιουνίου 1955. Φοίτησε στο Queens College της Οξφόρδης. Εκεί κατασκεύασε τον πρώτο του υπολογιστή, με μόνα υλικά παλιά ηλεκτρονικά εξαρτήματα και ένα κολλητήρι.

Στο Πανεπιστήμιο, όπου σπούδασε Φυσική, συνελήφθη ως χάκερ με συνέπεια να αποκλειστεί από τη χρήση του πανεπιστημιακού υπολογιστή. Από την Οξφόρδη αποφοίτησε το 1976 και εργάστηκε σε επιχειρήσεις ως προγραμματιστής / σύμβουλος μέχρι το 1980, οπότε και μετακλήθηκε από το CERN, το Ευρωπαϊκό Κέντρο Φυσικής Στοιχειωδών Σωματιδίων, ως Σύμβουλος Μηχανικός Προγραμματισμού. Εκεί επινόησε και το πρόγραμμα Enquire, τον πρόδρομο του Παγκόσμιου Ιστού, που τον βοηθούσε να παρακολουθεί τον τεράστιο αριθμό ερευνητών και προγραμμάτων (projects) του Ιδρύματος. Αυτό το πρόγραμμα ποτέ δε δόθηκε για χρήση στο κοινό.

Έφυγε από το CERN σε άλλες εργασίες, για να επιστρέψει εκεί το 1984 και να αναλάβει τα κατανεμημένα συστήματα μεταφοράς επιστημονικών δεδομένων και ελέγχου. Σύντομα βρέθηκε ξανά αντιμέτωπος με το παλιό πρόβλημα χειρισμού του τεράστιου όγκου ερευνητών και προγραμμάτων του Ιδρύματος συν το μάλλον ιδιότροπο σύστημα του CERN για τη διακίνηση επιστημονικών πληροφοριών ανάμεσα στα μέλη του. Άρχισε να οραματίζεται ένα παγκόσμιο σύστημα διακίνησης πληροφοριών, ταχύτερο και ολοσχερώς αποκεντρωμένο, ανεξάρτητο της πλατφόρμας του κάθε υπολογιστή, πολύγλωσσο και χωρίς γραφειοκρατικούς περιορισμούς και καθυστερήσεις. Υπέβαλε ένα υπόμνημα σχετικά με το σχέδιό του στη διοίκηση, αλλά, τότε, δεν πήρε καμία απάντηση. Περιμένοντας να ξεπεραστούν τα γραφειοκρατικά προβλήματα της διοίκησης, άρχισε να εργάζεται πάνω στις λεπτομέρειες του συστήματος που είχε σκεφθεί.

Έτσι δημιούργησε το πρωτόκολλο http (hypertext transfer protocol), δηλαδή τη «γλώσσα» επικοινωνίας των υπολογιστών στο διαδίκτυο και, παράλληλα, επινόησε ένα τρόπο αναγνώρισης κάθε «εγγράφου», αποδίδοντάς του ένα μοναδικό παγκόσμιο αναγνωριστικό (Universal Resource Identifier), μαζί με ένα αναγνωριστικό διεύθυνσης. Τα δύο αυτά χαρακτηριστικά συνδυάστηκαν και σήμερα αποτελούν το URL Ενιαίο Χαρακτηριστικό Εντοπισμού (Uniform Resource Locator).

Το 1990 και συγκεκριμένα το Νοέμβριο, στις 12, ολοκλήρωσε τη δημιουργία του πρώτου προγράμματος περιήγησης (browser), έπρεπε όμως να δημιουργήσει και ένα πρόγραμμα εξυπηρέτησης (server) και μια γλώσσα για την περιγραφή του εγγράφου. Έτσι, επινόησε τη γλώσσα HTML (HyperText Markup Language). Το 1991 τα είχε ετοιμάσει όλα και, μη έχοντας ακόμη επίσημη απάντηση από το CERN, δημιούργησε τον πρώτο server, τον info.cern.ch., διαθέτοντας παράλληλα ελεύθερα το πρόγραμμα περιήγησης και το λογισμικό του server μέσω του Διαδικτύου. Παράλληλα, άρχισε να «διαφημίζει» το δημιούργημά του μέσω των Ομάδων Νέων (Newsgroups). Σύντομα άρχισε να επικοινωνεί με χρήστες και να βελτιώνει τη δημιουργία του, χρησιμοποιώντας τις υποδείξεις τους.

Στο μεταξύ, οι χρήστες της νέας υπηρεσίας, που ο ίδιος είχε ονομάσει Παγκόσμιο Ιστό (World Wide Web), άρχισαν να αυξάνονται αλματωδώς, ενώ οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι ήταν πολύ πιο εύκολο και εξυπηρετικό να «δημοσιεύουν» τις πληροφορίες τους σε μια ιστοσελίδα , αντί να απαντούν σε πολυάριθμα μηνύματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου ή να τις δημοσιεύουν στις ομάδες νέων, των οποίων η κίνηση πολλές φορές τις «έθαβε» (με την έννοια ότι περνούσαν απαρατήρητες). Ενδιαφέρον επίσης έδειξαν για το επίτευγμα του Λι και κυβερνητικές υπηρεσίες. Σύντομα, η κίνηση της νέας υπηρεσίας έγινε τόση, ώστε προέκυψε η ανάγκη δημιουργίας νέου λογισμικού περιήγησης.

Ο Marc Andreessen, ένας φοιτητής του Πανεπιστημίου του Ιλλινόις δημιούργησε το λογισμικό Mosaic, τον πρόγονο του σημερινού λογισμικού περιήγησης Netscape Navigator. Σημαντική συμβολή στο όλο εγχείρημα είχε, επίσης, και η συνεχώς αυξανόμενη δημοτικότητα των Windows της Microsoft με το γραφικό τους περιβάλλον. Η υπηρεσία του Παγκόσμιου Ιστού είναι σήμερα η δημοφιλέστερη στο Διαδίκτυο, με περισσότερες από 25 δισεκατομμύρια δημοσιευμένες σελίδες και περίπου 1,3 δισ. χρήστες παγκοσμίως, αριθμός που αυξάνεται μέρα με την ημέρα.

Σήμερα ο Τιμ Μπέρνερς Λι είναι ο Πρόεδρος του W3C Κονσόρτσιοθμ του Παγκόσμιου Ιστού, ερευνητής στο ΜΙΤ και έχει πολλές τιμητικές διακρίσεις, μεταξύ πολλών άλλων και Ιππότης της Βρετανικής Αυτοκρατορίας (2004) από την Βασίλισσα της Αγγλίας και παράσημο εξαίρετων υπηρεσιών (Order of Merit) από την ίδια το 2007. Το περιοδικό Time τον κατέταξε ανάμεσα σε ένα από τα 100 λαμπρότερα πνεύματα του αιώνα. Τον Δεκέμβριο του 2004 ονομάσθηκε επίτιμος Καθηγητής στο τμήμα Επιστήμης Υπολογιστών στο Πανεπιστήμιο του Σαουθάμπτον.

Είναι, επίσης, συν-διευθυντής του φορέα «Web Science Research Initiative (WSRI)» (Πρωτοβουλία Επιστημονικής Έρευνας στον Ιστό), που δημιουργήθηκε το 2006.

Η επινόηση του Τιμ Μπέρνερς Λι μεταμόρφωσε τον κόσμο, αφού άλλαξε τα στάνταρ όχι μόνο στην ανταλλαγή πληροφοριών, αλλά και σε θέματα της καθημερινότητας, όπως διακίνηση και εμπόριο αγαθών, εκπαίδευση, ταξίδια, ενημέρωση, χρηματοοικονομικές συναλλαγές. Είναι αυτή που πραγματικά άνοιξε το Διαδίκτυο σε πολύ ευρεία μάζα χρηστών σε ολόκληρο τον πλανήτη.

Πηγή: tvxs.gr

Προηγούμενες αναρτήσεις