Παράλιο Άστρος
logo: Το Άστρος της Θαλάσσης
Αναζήτηση Go

Το υπερφυσικό ταλέντο του Niccolo Paganini

Κατηγορία Σαν σήμερα | Αναρτήθηκε 27-05-2014 12:06:50 am | από nskarmoutsos

Στις 27 Οκτωβρίου του 1782 έρχεται στον κόσμο ο Ιταλός βιολιστής, βιολονίστας, κιθαρίστας και συνθέτης Niccolò Paganini. Φεύγει από τη ζωή στις 27 Μαΐου του 1840.

Από τους πλέον διάσημους βιρτουόζους κατά τη διάρκεια της ζωής του, κατάφερε να κερδίσει μια θέση δίπλα στο... διάβολο αφού η λαϊκή προκατάληψη της εποχής εξέλαβε το εκπληκτικό ταλέντο του ως σατανικό χάρισμα. Θεωρείται από τους στυλοβάτες της σύγχρονης τεχνικής στο βιολί. Ο Paganini γεννήθηκε στη Γένοβα της Ιταλίας, έλαβε τα πρώτα μαθήματα στο μαντολίνο και το βιολί βιολί από τον πατέρα του, ερασιτέχνη μουσικό ενώ αργότερα μαθήτευσε κοντά στους αναγνωρισμένους δασκάλους της εποχής Servetto, Costa, Rolla και Paer. Επιδεικνύει από παιδί εξαιρετικό ταλέντο ενώ συνθέτει ήδη από τα 8 χρόνια, δίνοντας το πρώτο του κοντσέρτο σε ηλικία 12 ετών.

Η εκπληκτική του πορεία ανακόπτεται για λίγο λόγω ποτού και τζόγου αλλά, σε ηλικία των 23, επανέρχεται αναλαμβάνοντας τη θέση του μουσικού διευθυντή στην αυλή της πριγκίπισσας της Lucca και της αδερφής του Ναπολέοντα, Elisa Baciocchi όπου παραμένει το 1809 οπότε αρχίζει να περιοδεύει στις μεγάλες πόλεις της Ευρώπης. Το 1813 εμφανίζεται στο Μιλάνο και αποσπά διθυραμβικές κριτικές. Το 1828 φεύγει για πρώτη φορά στο εξωτερικό με σταθμό τη Βιέννη και το 1831 για το Παρίσι και το Λονδίνο. Στα ταξίδια του γνωρίζει πολλούς μουσικούς και συνθέτες, όπως τον Hector Berlioz.

Από το 1834 και μετά πραγματοποιεί λίγες εμφανίσεις, ενώ τα τελευταία χρόνια της ζωής του ταλαιπωρείται από μια ασθένεια (φυματίωση ή καρκίνο) του λάρυγγα. Στην κατοχή του έχει βιολιά φημισμένων κατασκευαστών όπως οι Stradivarious, Guarnerious και Amati, αλλά και μια βιόλα και ένα κοντραμπάσο του Stradivarious. Ως αγαπημένο όργανό του πάντως αναφέρεται ένα βιολί του Guarneri del Gesù, κατασκευασμένο το 1742, το οποίο ο ίδιος αποκαλούσε «Το κανόνι» (Il cannone). Ο Paganini χάνει τη φωνή του αλλά όχι την ικανότητα του στο βιολί, το οποίο συνεχίζει να παίζει μέχρι το τέλος του, στις 27 Μαΐου 1840 στην Νίκαια.

Ο Niccolò Paganini θεωρήθηκε ο πρώτος αυτόνομος καλλιτέχνης που περιόδευε χωρίς τη συνοδεία άλλων μουσικών, ενώ έθεσε ξεκάθαρα τις βάσεις για το ρόλο του σολίστα. Οι ικανότητες του ήταν τέτοιες, ώστε σύμφωνα με τις ιστορίες της εποχής, το κοινό παραληρούσε στις συναυλίες του, σε σημείο που οι κυρίες να λιποθυμούν και οι άντρες να κλαίνε. Για το λόγο αυτό κυκλοφορούσαν ευρέως και οι φήμες ότι ο Paganini είχε πουλήσει την ψυχή του στο διάβολο σε αντάλλαγμα για το εξωπραγματικό του ταλέντο, φήμες που κόστισαν στη σορό του πέντε χρόνια στο δρόμο, αφού πουθενά δεν γινόταν δεκτή για ενταφιασμό.

Η οδύσσεια της ταφής

Η Καθολική Εκκλησία αρνήθηκε τη ταφή του Niccolò Paganini, αφού πέθανε χωρίς να προφτάσει να κοινωνήσει, αποκαλώντας τον «δούλο του Σατανά» και το πτώμα του μουσικού παρέμεινε επί μήνες αρχικά στα υπόγεια του νοσοκομείου, για να διωχθεί από εκεί όταν άρχισε να εκδηλώνεται μεταξύ των κατοίκων σχετική αναταραχή, που έμεινε γνωστή στα χρονικά της επιστήμης ως «ψύχωση Paganini», για να μεταφερθεί σε παλαιό λεπροκομείο της Βιλλαφράνκα.

Αλλά ούτε κι εκεί ήταν ευπρόσδεκτος ο Paganini και οι λεπροί εγκατέλειψαν το φέρετρο στην έρημη ακτή, για να το πάρουν ένα μήνα μετά τρεις Γάλλοι θαυμαστές του στη Σαιν Ζαν, απ’ όπου ο γιος του μουσικού τρία χρόνια αργότερα, επιτυγχάνοντας άδεια ταφής από τον Πάπα, μετέφερε δια θαλάσσης το φέρετρο στη Γένοβα. Λόγω όμως της επιδημίας της πανώλους που ήδη είχε προκύψει το πλοίο δεν ξεφόρτωσε και σάλπαρε ξανά για τη Μασσαλία – όπου οι Μασσαλιώτες αρνήθηκαν να προσφέρουν γη για τη ταφή του νεκρού, ο οποίος τελικά κατέληξε σε μια μικρή Μονή της νησίδας του Αγίου Ονωρίου.

Χρειάστηκε η επέμβαση της Μεγάλης Δούκισσας της Πάρμας, τέλος, για να πάρει ένα τέλος ο μεταθανάτιος αυτός διωγμός, οπότε το φέρετρο μεταφέρθηκε στη Πάρμα το 1845 όπου και τάφηκε στο ναό της Στεκάτας. Μετά τη παρέλευση 22 ακόμη ετών ο γιος και κληρονόμος της τεράστιας κληρονομιάς του Paganini ανήγειρε περισπούδαστο τάφο στο νεκροταφείο της Πάρμας όπου και αποτέθηκαν οριστικά τα λείψανα.

Πηγή: tvxs.gr

Η γέφυρα του Σαν Φρανσίσκο Golden Gate

Κατηγορία Σαν σήμερα | Αναρτήθηκε 27-05-2011 12:40:51 am | Αναδημοσίευση 27-05-2013 | από nskarmoutsos

            

Σαν σήμερα στις 27 Μαΐου 1937 εγκαινιάζεται ο θρύλος του Σαν Φρανσίσκο: η εντυπωσιακή γέφυρα Golden Gate. Αρκετά πρωτοποριακή για το έτος κατασκευής της, η γέφυρα του `37 διαθέτει ίσως το πιο πρωτότυπο χρώμα από κάθε άλλη. Ξεφεύγοντας τελείως από το μονότονο χρώμα του μολύβδου, υιοθετεί ένα χαρακτηριστικό πορτοκαλί το οποίο φέρει την ονομασία «international orange».

Δημιουργός της γέφυρας της Χρυσής Πύλης ο αμερικανός δομικός μηχανικός Τζόζεφ Στράους. Υπεύθυνος ωστόσο για την επιλογή του χρώματος ήταν ο ευρηματικός αρχιτέκτονας Ιρβινγκ Μόροου, στον οποίο οφείλονται και οι μοντέρνες πινελιές αρ ντεκό. Το συνολικό κόστος της γέφυρας αυτής υπολογίζεται γύρω στα 27 εκατ. ευρώ.

Θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα αρχιτεκτονικά επιτεύγματα του 20ού αιώνα. Το μήκος της φθάνει τα 3 χιλιόμετρα και το πλάτος της τα 27 μέτρα. Με ύψος 227 μέτρα, η οδογέφυρα έξι λωρίδων, πεζοδρόμου και ποδηλατοδρόμου υψώνεται υπερήφανη στη μέση τού πουθενά συνδέοντας το βορειότερο μέρος της πόλης του Σαν Φρανσίσκο με την κομητεία Μαρίν. Δυστυχώς η ιστορία της γέφυρας σημαδεύεται και από μελανά γεγονότα, όπως αυτό του υψηλού ποσοστού αυτοκτονιών. Ανεπίσημα στοιχεία μιλούν για περισσότερα από 1.300 άλματα στον θάνατο από τη χρονολογία λειτουργίας της ως σήμερα.

Το 1995 η γέφυρα υπεβλήθη σε αντισεισμικό «σέρβις» από την Buckland & Taylor. «Η Χρυσή Πύλη χρειάστηκε μεγάλη αναβάθμιση για λόγους ασφαλείας. Αυτό συνέβη γιατί την εποχή κατά την οποία σχεδιάστηκε δεν δινόταν ακόμη ιδιαίτερη βαρύτητα στον ειδικό αντισεισμικό σχεδιασμό» υποστηρίζει η Ρίλεϊ. «Είναι πολύ σημαντικό να γίνεται ο σωστός έλεγχος έτσι ώστε να υπάρχει ασφάλεια. Πρέπει να ελέγχεται κατά πόσον τα στηρίγματα και οι επεκτάσιμοι αρμοί είναι σε καλή κατάσταση, να αξιολογείται η φθορά. Πρέπει να ελέγχονται η σταθερότητα των θεμελίων, τα όρια αντοχής των καλωδίων, ακόμη και η κατάσταση του σκυροδέματος» τονίζει.

Κυβέλη (ηθοποιός)

Κατηγορία Σαν σήμερα | Αναρτήθηκε 26-05-2011 12:37:34 am | Αναδημοσίευση 26-05-2013 | από nskarmoutsos

Σαν σήμερα στις 26 Μαίου 1978 φεύγει από τη ζωή η Κυβέλη, υπήρξε μια από τις μεγαλύτερες ελληνίδες ηθοποιούς και επί σειρά ετών κυριάρχησε σε ρόλους κυρίως κωμικούς και δραματικούς (commedienne) μαζί με τη σύγχρονη παρουσία και εφάμιλλή της Μαρίκα Κοτοπούλη.

Βιογραφία

Η Κυβέλη γεννήθηκε στη Σμύρνη το 1888 και από νηπιακή ηλικία βρέθηκε υπό τη προστασία του Δημητρίου Λεονάρδου (ανώτερου δημόσιου υπαλλήλου) και των θετών γονέων της Αναστασίου και Μαρίας Αδριανού. Το θεατρικό της ταλέντο αναπτύχθηκε αυθόρμητα στις προσπάθειες, που κατέβαλε για να ξαναφέρει το χαμόγελο στους θετούς γονείς της, που είχαν χάσει τον γιο τους στη Βραζιλία. Στο σπίτι του ζεύγους Ανδριανού γνώρισε τη μικρή Κυβέλη ο καθηγητής ορθοφωνίας και απαγγελίας Μ. Σιγάλας, ο οποίος, αφού της έδωσε κάποια σειρά μαθημάτων τον Μάρτιο του 1901, την παρουσίασε σε επίδειξη των μαθητριών του. Η Κυβέλη Ανδριανού πήρε το πρώτο βραβείο που στάθηκε αφορμή για να αλλάξουν τα σχέδια των γονιών της να την κάνουν μοδίστρα. Την ίδια εποχή άρχισε να λειτουργεί η Δραματική Σχολή του Βασιλικού Θεάτρου και η Κυβέλη γράφτηκε σ΄ αυτήν παρότι δεν είχε συμπληρώσει τα 15 της χρόνια.

Τρεις μήνες όμως μετά, το Σεπτέμβριο του 1901, η σχολή εκείνη έκλεισε και προσέλαβε την Κυβέλη ο Κωνσταντίνος Χρηστομάνος στο θεατρικό όμιλο της Νέας σκηνής, που άρχισε τότε να καταρτίζεται από νεαρούς ερασιτέχνες, μεταξύ των οποίων ήταν ο Σωτήρης Σκίπης, ο Μήτσος Μυράτ, ο Διονύσης Δεβάρης, ο Άγγελος Σικελιανός και η αδελφή του Ελένη Πασαγιάννη. Πριν τελειώσουν οι ετοιμασίες για τη πρώτη εμφάνιση της Νέας Σκηνής, ο Χρηστομάνος διοργανώνει εσπευσμένα θεατρική παράσταση στο Δημοτικό Θέατρο Αθηνών προς τιμή Ρουμάνων φοιτητών, όπου η Κυβέλη εμφανίζεται για πρώτη φορά στον πρωταγωνιστικό ρόλο ως Ιουλιέτα, στο γνωστό έργο του Σαίξπηρ. Την επιτυχία της εκείνη ακολούθησαν οι εμφανίσεις της στην «Άλκηστη» του Ευριπίδη ως θεραπαινίδα, στην «Αγριόπαπια» του Ίψεν ως Εδβίγη, στη «Λοκαντιέρα» του Γκολντόνι ως θεατρινούλα, εκ των οποίων η θεατρική αναγνώρισή της υπήρξε γενική τόσο εκ μέρους του κοινού όσο και των κριτικών του θεάτρου. Έκτοτε αποτέλεσε κύριο πρόσωπο της Νέας Σκηνής και από τον ρόλο «του κακόμοιρου» που υποδύθηκε στο έργο του Αλφόνς Ντωντέ «Αρλεζιάνα» (28 Ιουλίου 1902) άρχισε να μεσουρανεί στη θεατρική σκηνή. Το 1906 δημιουργεί δικό της θίασο με τον Κ. Σαγιώρ, που διαλύθηκε σε λίγους μήνες λόγω αναχώρησής της στο Παρίσι. Με την επιστροφή της και μετά από μικρή συνεργασία με τον Σαγιώρ δημιουργεί αποκλειστικά δικό της θίασο. Μέχρι το 1932 η Κυβέλη ως θιασάρχης και πρωταγωνιστής ανέβασε πολλά έργα σημαντικών συγγραφέων Ελλήνων και ξένων μεταξύ των οποίων των Γρ. Ξενόπουλου, Σ. Σκίπη, Σπ. Μελά, Δ. Κορομηλά, Δ. Ταγκόπουλου, Πρίγκιπα Νικολάου, Θ. Συναδινού, Π. Χορν, Ι. Πολέμη, Δ. Μπόγρη, Αρ. Προβελέγγιου, Ν. Λάσκαρη, Μ. Λιδωρίκη, Ίψεν, Ντ΄ Αννούτσιο, Μαίτερλιγκ, Γκόργκυ.

Το 1932 και 1934 συνεργάσθηκε με την καθιερωμένη αντίπαλό της Μαρίκα Κοτοπούλη, ως καλλιτεχνική αντίδραση στη δημιουργία του Εθνικού Θεάτρου (που είχε ιδρύσει ο τότε Υπουργός Παιδείας και μετέπειτα σύζυγός της Γεώργιος Παπανδρέου). Στη συνέχεια για οικογενειακούς λόγους αποσύρθηκε από τη σκηνή με μία μόνο έκτακτη εμφάνιση το 1942 σε παραστάσεις του έργου του Σ. Μελά «Πίσω στη Γη».

Τον Απρίλιο του 1943 διαφεύγει με καΐκι στη Μέση Ανατολή, ακολουθώντας τον σύζυγό της Γεώργιο Παπανδρέου στον Λίβανο, στην Αίγυπτο και στην Ιταλία, για να γυρίσει μετά την απελευθέρωση στην Αθήνα το 1944. Με την επιστροφή της και από το καλοκαίρι του 1950 συνεργάζεται με τη Μαρίκα Κοτοπούλη στο έργο «Τα παιδιά του Εδουάρδου», ακολούθως με το Εθνικό Θέατρο στο έργο «Δάφνη Λορεόλα» και το 1952 ξαναεμφανίζεται με την Μαρίκα Κοτοπούλη στο έργο του Ζαν Κοκτώ «Τρομεροί γονείς».

Στον ελληνικό κινηματογράφο εμφανίσθηκε στις ταινίες

  • Ο κακός δρόμος (1933)
  • Αστέρω (1937)
  • Η άγνωστος (1954) .... Λίνα Φλεριανού

Η Κυβέλη παντρεύτηκε τρεις φορές: πρώτα τον μεγάλο ηθοποιό Μήτσο Μυράτ, με τον οποίο απέκτησε τη μετέπειτα γνωστή πρωταγωνίστρια Μιράντα Μυράτ, στη συνέχεια τον θεατρικό επιχειρηματία Νίκο Θεοδωρίδη, με τον οποίο απέκτησε την επίσης γνωστή πρωταγωνίστρια Αλίκη Νικολαΐδη-Θεοδωρίδη (σύζυγο του Πωλ Νορ - Νίκου Νικολαΐδη), και τέλος τον Γεώργιο Παπανδρέου (δεύτερη σύζυγος), γιός του οποίου (από προηγούμενο γάμο) ήταν ο Ανδρέας Παπανδρέου, ο οποίος υπήρξε και η μεγάλη της αδυναμία μέχρι τον θάνατό της. Ως σύζυγος του Έλληνα Πρωθυπουργού αποτελούσε επί χρόνια το επίκεντρο της κοινωνικής ζωής στην Αθήνα.

Η Κυβέλη πέθανε στην Αθήνα στις 26 Μαΐου 1978.

Πολιτικές Προεκτάσεις

Η Κυβέλη μαζί με την Μαρίκα Κοτοπούλη απετέλεσαν για το θεατρόφιλο κοινό τα «ιερά τέρατα» του σύγχρονου ελληνικού θεάτρου που δέσποζαν επί δεκαετίες. Οι πολιτικές πεποιθήσεις αυτών των ηθοποιών είχαν επηρεάσει και τη δημοτικότητά τους, ιδιαίτερα στη θερμή περίοδο του Εθνικού Διχασμού, κατά την οποία οι θεατρικές τους παραστάσεις αποτελούσαν πολιτικά γεγονότα. Οι βενιζελικοί έσπευδαν να χειροκροτούν την Κυβέλη και οι αντιβενιζελικοί την Μαρίκα Κοτοπούλη. Οι θαυμαστές τους πολλές φορές προκαλούσαν επεισόδια όταν συναντιόντουσαν μετά τις θεατρικές παραστάσεις στους αθηναϊκούς δρόμους

Πηγή: Βικιπαίδεια.

Αλεξάντρ Πούσκιν, ο εθνικός ποιητής της Ρωσίας

Κατηγορία Σαν σήμερα | Αναρτήθηκε 26-05-2014 06:40:53 pm | από nskarmoutsos

«Ο Πούσκιν ήταν για όλους τους ποιητές σαν μια ποιητική φλόγα που έπεσε απ’ τα ουράνια και από την οποία σαν κεράκια άναψαν άλλοι αυτοφυείς ποιητές. Γύρω του διαμορφώθηκε ολόκληρος αστερισμός» είπε ο διάσημος Ρώσος συγγραφέας Nikolai Gogol για τον Αλεξάντρ Πούσκιν, τον ποιητή ο οποίος μέσα στη σύντομη ζωή του δημιούργησε έργα που άλλαξαν δραματικά την πορεία της ρωσικής λογοτεχνίας.

Ο Aleksandr Sergeyevich Pushkin, γόνος παλαιότατης αριστοκρατικής οικογένειας, γεννήθηκε στη Μόσχα στις 26 Μαΐου του 1799. Από μικρός επέδειξε ισχυρή κλίση προς τη λογοτεχνία, πιάνοντας την πένα από παιδί, ενώ γνωρίζεται με σπουδαίες προσωπικότητες των τεχνών και των γραμμάτων στο σπίτι του, το οποίο αποτελεί εστία συγκέντρωσης προσωπικοτήτων της εποχής.

Είναι μόλις 15 ετών όταν δημοσιεύει το πρώτο του ποίημα, ενώ με την αποφοίτησή του από το Αυτοκρατορικό Λύκειο είναι ήδη ευρέως γνωστός για το ταλέντο του στους λογοτεχνικούς κύκλους της εποχής. Η πρόσφατη Γαλλική Επανάσταση εμπνέει το νεαρό Πούσκιν, ο οποίος προσηλώνεται στα φιλελεύθερα ιδεώδη και τον ουμανισμό.

Σε ηλικία 20 περίπου ετών γνωρίζει το έργο του Λόρδου Βύρωνα ενώ σταδιακά αναδεικνύεται ως ο εκπρόσωπος των ριζοσπαστικών λογοτεχνών, κάτι που προκαλεί τη σύγκρουσή του με την κυβέρνηση. Ως αποτέλεσμα, εξορίζεται από την πρωτεύουσα και βρίσκεται στον Καύκασο, την Κριμαία, την Καμένκα και το Τσισνάου, όπου έγινε μέλος της μασονικής στοάς αλλά και της ελληνικής Φιλικής Εταιρίας, με σκοπό την απελευθέρωση της χώρας από τον τουρκικό ζυγό.

Όταν ξέσπασε η επανάσταση, ο Πούσκιν κρατούσε ημερολόγιο με τα σημαντικότερα γεγονότα του ελληνικού αγώνα, ενώ συνέθεσε και αρκετά ποιήματα. Τα χρόνια αυτά γράφει τον «Αιχμάλωτο του Καυκάσου», ενώ στη συνέχεια μετά από νέα σύγκρουση με το τσαρικό καθεστώς, εξορίζεται στο κτήμα της μητέρας του, όπου αναγκάζεται να παραμείνει για δυο χρόνια.

Στα χρόνια αυτά της εξορίας έγραψε το δράμα «Μπόρις Γκουντούνοφ», το όποιο όμως δεν θα κατορθώσει να δημοσιεύσει πριν από το 1830, λόγω της λογοκρισίας την οποία υφίσταται ακόμα και μετά την χάρη που λαμβάνει από τον τσάρο Νικόλαο τον Α’. Το πρωτότυπο του δράματος ωστόσο, χωρίς λογοκριτικές επεμβάσεις δεν δημοσιεύθηκε πριν από το 2007.

Ο Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι, θαυμαστής του «Γκουντούνοφ», έγραψε αργότερα: «Θα μπορούσαν να γραφούν ολόκληρα βιβλία πάνω στους χαρακτήρες του έργου αυτού, που ο Πούσκιν άντλησε από τη ρωσική γη, που πρώτος αυτός ανακάλυψε, λάξεψε και έθεσε μπροστά στα μάτια μας, για τώρα και για πάντα, μέσα στην αδιαφιλονίκητα σεμνή και μεγαλόπρεπη μαζί ψυχική ομορφιά τους».

Στις 18 Φλεβάρη 1831 παντρεύεται την διάσημη καλλονή της εποχής, Natalia Goncharova. Το 1833 δημοσιεύεται η έμμετρη του σύνθεσή του «Ευγένιος Ονέγκιν», έργο το οποίο αποδεικνύεται προφητικό αφού ο ποιητής θα έχει το ίδιο τέλος με αυτό του διάσημου ήρωά του. Ο κορυφαίος Ρώσος κριτικός της εποχής Vissarion Belinsky χαρακτηρίζει τον «Ευγένιο Ονέγκιν» «εγκυκλοπαίδεια της ρωσικής ζωής και καθρέφτη της εθνικής συνείδησης στην πρώτη της αφύπνιση». Ο ίδιος ο Πούσκιν αποκαλεί την αισθητική αντίληψή του που αποτυπώνεται στον «Ονέγκιν» ρομαντικό ρεαλισμό και τον εαυτό του «ποιητή της πραγματικότητας».

Στις 29 Γενάρη 1837, ο Πούσκιν τραυματίζεται θανάσιμα σε μονομαχία με τον Ζορζ ντ' Αντές και δυο μέρες αργότερα πεθαίνει, είδηση που προκαλεί μεγάλη συγκίνηση σε ολόκληρη τη χώρα. Ο ποιητής Mikhail Lermontov συνθέτει την ωδή «Ο θάνατος του ποιητή», η οποία, ειρωνικά, προφητεύει και τον δικό του θάνατο, επίσης σε μονομαχία.

Ο Αλεξάντρ Πούσκιν άφησε πίσω του περί τα 800 λυρικά και αφηγηματικά ποιήματα, πολιτικά κείμενα και δοκίμια, τα περισσότερα από τα οποία δημοσιεύθηκαν μετά θάνατον εξαιτίας της τσαρικής λογοκρισίας. Χαρακτηρίζεται ο θεμελιωτής της νέας ρωσικής λογοτεχνίας και τιμάται ως ο εθνικός ποιητής της Ρωσίας. «Άδειος, είν' όποιος προσπαθεί να γεμίσει από τον εαυτό του» Αλεξάντρ Πούσκιν.

Πηγή: tvxs.gr

Διεθνής Ημέρα Εξαφανισμένων Παιδιών

Κατηγορία Σαν σήμερα | Αναρτήθηκε 25-05-2014 08:35:04 am | από nskarmoutsos

Η Διεθνής Ημέρα Εξαφανισμένων Παιδιών (International Missing Children’s Day) διοργανώνεται κάθε χρόνο στις 25 Μαΐου για να ευαισθητοποιήσει το κοινό σχετικά το παγκόσμιο πρόβλημα της εξαφάνισης παιδιών και παράλληλα να επισημάνει στους γονείς τα μέτρα που πρέπει να λάβουν για την προστασία των παιδιών τους.

Καθιερώθηκε πρώτα ως Εθνική Ημέρα Εξαφανισμένων Παιδιών στις ΗΠΑ, με απόφαση του αμερικανού προέδρου Ρόναλντ Ρίγκαν το 1983 και με την πάροδο του χρόνου διεθνοποιήθηκε. Η επιλογή της 25ης Μαΐου σχετίζεται με την ημερομηνία εξαφάνισης το 1979 του εξάχρονου Έιταν Πατς, η περίπτωση του οποίου συντάραξε τις ΗΠΑ.

Σύμφωνα με τα στοιχεία του International Centre for Missing & Exploited Children (2012), κάθε χρόνο εξαφανίζονται: 800.000 παιδιά στις ΗΠΑ, 100.000 στη Γερμανία, 45.000 στη Βραζιλία, 20.000 στην Αυστραλία και 13.455 παιδιά στη Ρωσία μόνο για το 2012.

Στη χώρα μας, σύμφωνα με «Το Χαμόγελο του Παιδιού»,  το 2012 καταγγέλθηκαν 127 περιπτώσεις εξαφανισμένων παιδιών, από τις οποίες εξιχνιάστηκαν οι 105 και τα παιδιά επέστρεψαν στις οικογένειές τους.

ΠΗΓΗ: sansimera.gr

Η πολιορκία της Ακρόπολης (1826-1827)

Κατηγορία Σαν σήμερα | Αναρτήθηκε 25-05-2011 12:26:51 am | Αναδημοσίευση 25-05-2013 | από nskarmoutsos

             

Σαν σήμερα 25 Μαΐου 1827 ύστερα από πολύμηνη πολιορκία πέφτει η Ακρόπολη στα χέρια των Τούρκων.

Με την πτώση του Mεσολογγίου (Απρίλιος 1826) οι Οθωμανοί έλεγχαν το μεγαλύτερο τμήμα της Στερεάς Ελλάδας. Tο μοναδικό οχυρό που κατείχαν οι ελληνικές δυνάμεις ήταν το κάστρο των Αθηνών. Προς τα εκεί στράφηκε ο Μεχμέτ Ρεσίτ-πασάς (Κιουταχής)· τον Αύγουστο του 1826 έφτασε στην Αθήνα και ξεκίνησε την πολιορκία της Ακρόπολης. Mε την παράδοση της φρουράς της Ακρόπολης στις 24 Μαΐου 1827 μειώθηκαν ακόμη περισσότερο οι ελπίδες για επικράτηση της επανάστασης στο πεδίο των μαχών. H Στερεά και το μεγαλύτερο τμήμα της Πελοποννήσου ήταν υπό την κατοχή των δυνάμεων του Kιουταχή και του Iμπραήμ. Ύστερα από έξι χρόνια πολέμου η θετική έκβαση της ελληνικής υπόθεσης θα κρινόταν πλέον στο πεδίο της διπλωματίας. Οι ελπίδες της ελληνικής πλευράς στράφηκαν στον Ιωάννη Kαποδίστρια, τον οποίο στις αρχές Απριλίου 1827 είχε προσκαλέσει η Γ` Εθνοσυνέλευση να δεχτεί τη θέση του Κυβερνήτη της Ελλάδας.

Kατά τη δεκάμηνη πολιορκία της Ακρόπολης οι πολεμικές τακτικές που ακολούθησαν οι δυο αντίμαχοι δε διέφεραν, στις βασικές τους γραμμές, από εκείνες που ακολουθήθηκαν στην πολιορκία του Μεσολογγίου. Aπό την πλευρά των Οθωμανών επιδιώχθηκε ο στενός αποκλεισμός των πολιορκημένων που θα τους υποχρέωνε, αργά ή γρήγορα, σε παράδοση. Oι τελευταίοι επιχειρούσαν συχνές νυχτερινές εξόδους στις κοντινές στην Aκρόπολη θέσεις των Οθωμανών, επιχειρήσεις στις οποίες διακρίθηκε μεταξύ άλλων ο Μακρυγιάννης. H κατασκευή υπόγειων στοών (λαγούμια) κάτω από τις εχθρικές θέσεις και η ανατίναξή τους υπήρξε τακτική που στέφθηκε συχνά με επιτυχία, χάρις κυρίως στη δεξιότητα του Kώστα Xορμόβα (Λαγουμιτζή), ο οποίος είχε παρόμοια δράση και στο Μεσολόγγι. Tο κύριο σώμα των ελληνικών δυνάμεων είχε τοποθετηθεί στα περίχωρα των Αθηνών πίσω από τις γραμμές των Οθωμανών. Στη διάρκεια της δεκάμηνης πολιορκίας στρατόπεδα δημιουργήθηκαν στο Χαϊδάρι, την Ελευσίνα, το Kερατσίνι και στο Φάληρο. Βασικός στόχος υπήρξε η κατάληψη θέσεων που θα επέτρεπαν σε μικρές ομάδες να διασπάσουν από κάποιο σημείο την πολιορκία και να ενισχύσουν τους πολιορκημένους. Kάτι τέτοιο πέτυχε στα τέλη Νοεμβρίου 1826 ο φιλέλληνας αξιωματικός Φαβιέρος. Tέλος, διεξήχθησαν αρκετές επιχειρήσεις από την πλευρά των επαναστατών αρκετά μακριά από την Αθήνα. Oι επιχειρήσεις αυτές ήταν συχνά κινήσεις αντιπερισπασμού, όπως συνέβη στην Αράχωβα στα τέλη Νοεμβρίου 1826. ʼλλες φορές πάλι -όπως συνέβη στις αρχές Δεκεμβρίου στο Τουρκοχώρι (περιοχή Τιθορέας)- οι επιθέσεις στρέφονταν στις εφοδιοπομπές των Οθωμανών. Στις επιχειρήσεις αυτές διακρίθηκε για μια ακόμη φορά ο Καραϊσκάκης, στον οποίο είχε ανατεθεί η αρχηγία των όπλων της Στερεάς Eλλάδας.

Μετά την πτώση του Μεσολογγίου η Διοίκηση είχε αναθέσει στο ρουμελιώτη καπετάνιο να ανασυντάξει το ελληνικό στρατόπεδο στη Ρούμελη. Παρά τις αμφισβητήσεις που δέχτηκε, ο Kαραϊσκάκης κατάφερε γρήγορα να πετύχει την αναγνώριση των άλλων οπλαρχηγών και να επιφέρει, για πρώτη φορά ίσως, συντονισμό ανάμεσά τους. Η συμμετοχή του στις μάχες και οι επιτυχίες που είχε κατά τους τελευταίους μήνες του 1826 ενίσχυσαν τη θέση του, αύξησαν τη φήμη του και δημιούργησαν προσδοκίες για θετική έκβαση στην πολιορκία της Aκρόπολης. Ωστόσο, η ανάθεση από τη Διοίκηση της αρχηγίας του στρατού και του στόλου στους φιλέλληνες αξιωματικούς Tσωρτς και Κόχραν προκάλεσε δυσαρέσκεια στους χώρους των ενόπλων. H κατάσταση αυτή έθετε σε δοκιμασία την επιχειρησιακή ικανότητα του ελληνικού στρατοπέδου. H απόφαση του Tσωρτς να σταματήσουν οι επιχειρήσεις στα μετόπισθεν των Οθωμανών και να πραγματοποιηθεί κατά μέτωπο επίθεση, ο θάνατος του Καραϊσκάκη την παραμονή της ελληνικής επίθεσης σε μια μικροσυμπλοκή στα Ταμπούρια (Kερατσίνι) και η επιμονή των αρχηγών να διεξαχθεί η μάχη την καθορισμένη ημέρα λειτούργησαν αρνητικά στην τελική έκβαση της επιχείρησης. H ήττα στη μάχη του Aναλάτου (24 Απριλίου 1827) και η διάλυση του στρατοπέδου που την ακολούθησε οδήγησαν ένα μήνα αργότερα στην παράδοση της φρουράς της Aκρόπολης. Oλόκληρη η Ρούμελη ελεγχόταν πλέον από τους Οθωμανούς.

Κοπέρνικος: η επανάσταση στη μελέτη του Ουρανού

Κατηγορία Σαν σήμερα | Αναρτήθηκε 24-05-2011 12:10:18 am | Αναδημοσίευση 24-05-2013 | από nskarmoutsos

Nικόλαος Κοπέρνικος (λατινικά: Nicolaus Copernicus, πολωνικά: Mikołaj Kopernik, 19 Φεβρουαρίου 147324 Μαΐου 1543) ήταν σημαντικός Πολωνός αστρονόμος.

Για πολλά χρόνια, για αιώνες ολόκληρους, οι μελετητές των άστρων, χρησιμοποιούσαν στην αστρονομική και στην αστρολογική γνώση, το γεωκεντρικό σύστημα. Αυτό έφερε δυσκολίες και καθυστερήσεις στο να γίνει τελικά αποδεκτό, πως η Γη γυρίζει!

Στην αρχαιότητα, αστρονόμοι όπως ο Αρίσταρχος για παράδειγμα, είχαν δηλώσει αυτή τους την άποψη. Ωστόσο, για αιώνες όλοι μελετούσαν γεωκεντρικά τον Ουρανό, και μάλιστα στον αστρολογικό χώρο, επικράτησε μέχρι τους πρόσφατους αιώνες, η βιβλιογραφία του Κλαυδίου Πτολεμαίου. Έργο σημαντικό, ωστόσο κι αυτό της γεωκεντρικής άποψης.

Από την Αρχαία Ελλάδα στην Ευρώπη

Η ηλιοκεντρική θεωρία που προτάθηκε από τον Αρίσταρχο βρήκε τον τρόπο της προώθησής της στην Ευρώπη μέσω των μεταφράσεων αραβικών κειμένων. Συζητήθηκε στους κύκλους των επιστημόνων δεδομένου ότι υποστηρίχθηκε στην αρχαία Ελλάδα, αλλά το σύστημα του Πτολεμαίου, υποστηριζόταν σαν το μόνο που μπορούσε να δώσει σαφή εξήγηση της πλανητικής κίνησης στην πρακτική χρήση. Η ηλιοκεντρική θεωρία παρέμεινε θεωρητική καθώς τα όργανα δεν ήταν αρκετά καλά να ανιχνεύσουν οποιαδήποτε στοιχεία γύρω από την ηλιοκεντρική. Αυτό φυσικά, διευκόλυνε τις κάθε είδους πολιτικο-θρησκευτικές δογματικές θέσεις, για απόκρυψη σημαντικών στοιχείων, πάνω στη δημιουργία του Σύμπαντος. Ο άνθρωπος θεωρήθηκε ως το μόνο θείο Δημιούργημα και σαν το κέντρο του Σύμπαντος. Κάθε αντίθετη άποψη, θεωρήθηκε αιρετική και διώχθηκε σθεναρά.

Σε μία προσπάθεια να αποκατασταθεί αυτό, ο Ρεγκιομοντάνους (1436-76) ίδρυσε το πρώτο ευρωπαϊκό παρατηρητήριο, το οποίο καθιέρωσε στη Νυρεμβέργη το 1471.

Ο Ρεγκιομοντάνους γεννήθηκε σε Konigsburg στην Πρωσία. Ήταν ένα παιδί-θαύμα που πήγε στο πανεπιστήμιο της Λειψίας στην ηλικία των 11 ετών, δημοσίευσε το πρώτο ημερολόγιό του στην ηλικία των 12 και στην ηλικία των 15 συνέθετε τα ωροσκόπια για τον αυτοκράτορα Frederick ΙΙΙ. Έγινε διάσημος ως μαθηματικός.
Έκανε σημαντικές προόδους στη σφαιρική τριγωνομετρία και ανέπτυξε το σύστημα του αστρολογικού συστήματος οικοθεσίας στον ζωδιακό χάρτη, που φέρει την επωνυμία του. Έγραψε επίσης μια περίληψη της «Μεγίστης», του αστρολογικού βιβλίου του Κλαυδίου Πτολεμαίου, αλλά ήταν ιδιαίτερα δυσαρεστημένος με την εξήγηση της πλανητικής κίνησης και από την χωρίς μελέτη ή απορία, αποδοχή των συναδέλφων του αστρονόμων, αυτού του συστήματος.

Ενδιαφέρθηκε για τις εναλλακτικές θεωρίες των αρχαίων Ελλήνων, όπως αυτή του Αρίσταρχου, αλλά συνειδητοποίησε ότι θα απαιτούνταν πολλά στοιχεία παρατήρησης, προτού να μπορέσουν να γίνουν οποιεσδήποτε πρόοδοι.
Αναγνώρισε επίσης τους περιορισμούς των σύγχρονων αστρονομικών οργάνων και με τη βοήθεια ενός πλούσιου προστάτη, εξόπλισε το παρατηρητήριό του με τα βελτιωμένα όργανα του σχεδίου του.
Με την επιμονή και το ακούραστα ανήσυχο πνεύμα του Ρεγκιομοντάνους, μπόρεσε να έχει γίνει μια σημαντική μεταρρύθμιση της αστρονομίας. Δυστυχώς, όλα αυτά πήραν τέλος από τον πρόωρο θάνατό του στην ηλικία 40. Ακόμα η επιρροή του έπαιξε το ρόλο της στη διαμόρφωση των ιδεών του Κοπέρνικου.

Ο Κοπέρνικος

Γεννημένος στο Τορούν στα σύνορα μεταξύ της Πρωσίας και της Πολωνίας, ο Κοπέρνικος μελέτησε την αστρονομία και τα μαθηματικά στο πανεπιστήμιο της Κρακοβίας, κατόπιν πήγε στην Ιταλία όπου σπούδασε στην Μπολόνια και αργότερα, την ιατρική στην Πάντοβα, λαμβάνοντας τελικά το πτυχίο του στη Φερράρα το 1503. Οι κύριοι δάσκαλοί του στην αστρονομία, ο Brudzevsky στην Κρακοβία και ο Νovara στην Μπολόνια, και οι δύο πλέγεται πως ήταν σπουδαστές του Ρεγκιομοντάνους. Η ηλιοκεντρική θεωρία που ήρθε να συνδεθεί με το όνομα του Κοπέρνικου, ήταν ένα κανονικό θέμα συζήτησης και διαμάχης κατά τη διάρκεια των σπουδών του.

Η θεωρία του Κοπέρνικου

Ο Κοπέρνικος δεν ενδιαφέρθηκε ιδιαίτερα για την παρατήρηση του ουρανού αλλά αφιερώθηκε στα Πυθαγόρεια μαθηματικά. Θεώρησε ότι η αρμονία του κόσμου αποκαλύφθηκε μέσω της τέλειας γεωμετρίας των πλανητικών τροχιών. Μια τεχνική ατέλεια στο σχέδιο του Πτολεμαίου, τον ανάγκασε για να διατυπώσει την ηλιοκεντρική θεωρία του. Το γεωκεντρικό σύστημα ήταν λίγο λοξό στο θέμα των ομοιόμορφων πλανητικών ταχυτήτων. Στο σύστημα αυτό, κάθε πλανήτης θα εμφανιζόταν να κινείται σε ένα σταθερό ρυθμό (κάτι που υποστήριζε κι ο Πλάτωνας) μόνο εάν θα μπορούσε να φανεί από ένα υποθετικό σημείο στο διάστημα, αποκαλούμενο «equant» του (εξισορροπητικό) . Αν και οι περισσότεροι το δέχονταν χωρίς περαιτέρω έρευνα, ο τελειομανής Κοπέρνικος ενοχλήθηκε από αυτό το υποθετικό σημείο. Κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ο μόνος τρόπος να διατηρηθεί το φαινόμενο των τέλειων κύκλων και των ομοιόμορφων ταχυτήτων, ήταν να τοποθετηθεί ο ήλιος στο κέντρο του ηλιακού συστήματος και να αφεθούν οι πλανήτες να περιστραφούν γύρω από αυτόν, όπως ο Αρίσταρχος κάποτε είχε προτείνει. Από τη στιγμή που ο Κοπέρνικος υπέθεσε ότι οι τροχιές των πλανητών είναι κυκλικές, το σχήμα του ήθελε ακόμη αναγκαστικά κάποιες διορθώσεις, αλλά η προσομοίωση ήταν ακριβής.

Για πρώτη φορά, οι πίνακες της πλανητικής κίνησης θα μπορούσαν να υπολογιστούν από τις ηλιοκεντρικές αρχές. Επιπλέον, αυτοί οι πίνακες αποδείχθηκαν ακριβέστεροι από εκείνους που ήταν βασισμένοι στο σύστημα του Πτολεμαίου.

Αν και ο Κοπέρνικος είχε κάνει το μεγάλο βήμα, δεν φάνηκε να θέλει να το εκδώσει άμεσα. Περίπου το 1512 έγραψε το Commentariolus ("συνοπτικά σχόλια") στο οποίο περιέγραψε το νέο σύστημα. Κυκλοφόρησε σε χειρόγραφη μορφή, μεταξύ μερικών επιλεγμένων μελετητών. Από 1530 είχε συμπληρώσει το κείμενο της σημαντικής εργασίας του de Revolutionibus («στις επαναστάσεις των θεϊκών σφαιρών») αλλά κράτησε το χειρόγραφο κλειδωμένο μακριά και δεν έκανε κανένα σχέδιο για να το δημοσιεύσει.

Το κλίμα δεν ήταν ακόμη ευνοϊκό, σίγουρα και οι διώξεις στο πρόσφατο παρελθόν, θα έπαιξαν ρόλο στην διστακτικότητά του. Αν και δυτικοί μελετητές σήμερα, υποστηρίζουν πως η αναποφασιστικότητά του, οφείλετο αποκλειστικά στην ανάγκη να μη γελοιοποιηθεί μέσα στον Ακαδημαϊκό χώρο.

Ωστόσο. ο προτεσταντικός αστρονόμος Georg Joachim von Lauten (1514-74), γνωστός ως Rheticus, έπεισε τον Κοπέρνικο να το δημοσιεύσει. Ο Rheticus ήταν καθηγητής των μαθηματικών και της αστρονομίας στο πανεπιστήμιο Wittenberg, το πρόσφατα –τότε- καθιερωμένο κέντρο της προτεσταντικής εκμάθησης. Αν και ο Μαρτίνος Λούθηρος και άλλοι προτεσταντικοί θεολόγοι μίλησαν ενάντια στην ηλιοκεντρική θεωρία, δόθηκε η άδεια να επισκεφθεί ο Rheticus τον Κοπέρνικο,  προκειμένου να το συζητήσουν. Μετά από μεγάλες διαπραγματεύσεις έλαβε την άδεια να δημοσιεύσει το «de Revolutionibus» και εμφανίστηκε τελικά τυπωμένη η μελέτη, τον Μάιο του 1543.

Τι ειρωνία της τύχης! Ο Κοπέρνικος πέθανε μέσα σε μερικές ώρες από την παραλαβή του πρώτου αντιγράφου…

Σήμερα...

Το βιβλίο αυτό, δυστυχώς, δεν έκανε αίσθηση εκείνα τα χρόνια. Πολύ λίγοι άνθρωποι έκαναν τον κόπο να το μελετήσουν. Οι περισσότεροι μάλιστα, θεώρησαν πως το σύστημα ήταν απλά μία μεθοδολογία υπολογισμού χρήσιμη αρκετά, αλλά όχι μία θεωρία της δομής του ηλιακού μας συστήματος.

Η επαναστατική άποψη του Κοπέρνικου, άρχισε να αναδύεται με την εργασία του Γαλιλαίου και του Κέπλερ, στις αρχές του 17ου αιώνα.

Σήμερα πλέον, το σύστημα που κατέθεσε, αφορά την ηλιοκεντρική θεωρία, και συχνά αναφερόμαστε σ’ αυτή ως «σύστημα Κοπέρνικου». Ακριβώς όπως για την γεωκεντρική θεωρία έχουμε το «Σύστημα του Πτολεμαίου». Μέχρι τον Κέπλερ, στην αστρολογική κοινότητα, οι μετρήσεις γίνονταν με το Πτολεμαϊκό σύστημα.

Ωστόσο, πρέπει να υπογραμμίσουμε πως ούτε ο Πτολεμαίος, ούτε ο Κοπέρνικος εφηύραν τα συστήματα αυτά. Ήταν ιδέες που κατέγραψαν για να εξηγήσουν με μαθηματικά πλαίσια τον Ουρανό και τις κινήσεις των άστρων.

Είναι σημαντικό να θυμόμαστε, πως η έννοια του ηλιοκεντρικού συστήματος ήταν γνωστή δύο χιλιάδες χρόνια πριν (τουλάχιστον) από τον Κοπέρνικο, όταν στην αρχαία Ελλάδα, οι μαθηματικοί της εποχής, το είχαν ήδη επισημάνει. Πολύ πριν την παρουσία του Πτολεμαίου, που δήλωσε πως η Γη στέκεται στο κέντρο του Σύμπαντος και σχεδόν όλοι, -με περίεργη ίσως ευκολία (!)- αποδέχθηκαν για αιώνες μετά.

Δεν είναι λάθος, να θυμόμαστε, πως οι γνώσεις των επιστημόνων της αρχαίας Ελλάδας, ήταν περισσότερες από όσες φαίνονται σε πρώτο επίπεδο και ίσως δεν έχουν όλες ακόμη αποκαλυφθεί!

Λίλιαν-Σίμου
www.astrolife.gr

Ευρωπαϊκή Ημέρα Πάρκων 24 Μαΐου

Κατηγορία Σαν σήμερα | Αναρτήθηκε 24-05-2011 09:18:58 am | Αναδημοσίευση 24-05-2013 | από nskarmoutsos

                           

Η Ευρωπαϊκή Ημέρα Πάρκων γιορτάζεται από το 1999 σε διάφορες πόλεις της Ευρώπης με σκοπό την ευαισθητοποίηση των πολιτών και τη γνωριμία τους με τους εναπομείναντες αστικούς βιότοπους. Η Ευρωπαϊκή Ημέρα Πάρκων διοργανώνεται από την Europarc, την Ομοσπονδία των Εθνικών Δρυμών και Πάρκων της Ευρώπης. Γιορτάζεται στις 24 Μαΐου, γιατί αυτή την ημερομηνία του 1909 δημιουργήθηκαν τα πρώτα 9 εθνικά πάρκα στη Σουηδία.

Το Παράλιο Άστρος διαθέτει τους λιγότερους ανοιχτούς χώρους από κάθε άλλο διαμέρισμα του Δήμου Βόρειας Κυνουρίας. Και ενώ ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Περιβάλλοντος περιγράφει ως «ανεκτή» την αναλογία 10 τ.μ. πρασίνου ανά κάτοικο, ο τόπος μας προσφέρει 10 τ.μ γκρί (τσιμέντο) ανά κάτοικο.

Η ιστοσελίδα επαναφέρει παλαιότερη πρόταση υπό τον τίτλο H `Eλλειψη Πρασίνου μας Κοστίζει και θα μας κοστίσει ακριβά.

Πατήστε  εδώ για να δείτε που κάποτε είχαμε και πάρκο.

Το παρθενικό ταξίδι του Graf Zeppelin στη Βραζιλία

Κατηγορία Σαν σήμερα | Αναρτήθηκε 23-05-2014 08:10:21 am | από nskarmoutsos

Σαν σήμερα, το γερμανικό αερόπλοιο εμφανίζεται το 1930 στους βραζιλιάνικους αιθέρες.

Το Graf Zeppelin πάνω από το Rio de Janeiro. Τη εποχή που κατασκευάστηκε, ήταν το μεγαλύτερο αερόπλοιο στον κόσμο. Συμπλήρωσε μέσα σε μία δεκαετία (1928-1937) 590 πτήσεις (συμπεριλαμβανομένου κι ενός γύρου του κόσμου), μεταφέροντας 13.110 επιβάτες. Αποσύρθηκε δύο μήνες πριν την καταστροφή του Hindenburg. Βλ. SkyscraperCity.

Συνέχεια

Η «ανταρσία» του Αντιτορπιλικού «ΒΕΛΟΣ»

Κατηγορία Σαν σήμερα | Αναρτήθηκε 23-05-2011 12:01:10 am | Αναδημοσίευση 23-05-2013 | από nskarmoutsos

Σαν σήμερα στις 23 Μαΐου 1973 εκδηλώνεται το κίνημα του Ναυτικού με κορύφωση την ΄΄ανταρσία΄΄ του Α/Τ ΒΕΛΟΣ που αποτελεί τμήμα και μάλιστα το δυναμικό μέρος του αποκαλούμενου ΄΄ΚΙΝΗΜΑ ΤΟΥ ΝΑΥΤΙΚΟΥ ΜΑΗΣ 1973΄΄. Αυτή η ΄΄ανταρσία΄΄ του πληρώματος υπό τον Κυβερνήτη αντιπλοίαρχο Ν.Παππά, κατέρριψε από τις ανακοινώσεις του Απριλιανού καθεστώτος την έκφραση ΄΄οπερετικό΄΄. Έτσι είχαν αποκαλέσει το σχεδιαζόμενο κίνημα τις πρώτες ώρες των συλλήψεων των στελεχών, που θα απέπλεαν στις 23 Μαΐου με το μεγαλύτερο μέρος του στόλου ενάντια της δικτατορίας. Το εγχείρημα του Παππά και όσοι τον ακολούθησαν (όλοι άγαμοι, χωρίς οικογενειακές υποχρεώσεις, νεαρής ηλικίας και μόνιμοι αξιωματικοί και υπαξιωματικοί) είχε τα εξής αποτελέσματα:

  • να ακουστούν οι συλλήψεις και οι βασανισμοί των συναδέλφων τους,
  • να καταδειχτεί πως, τη δικτατορία δεν στηρίζουν όλοι στις Ένοπλες Δυνάμεις,
  • να προβληματιστούν όλοι, για την ενότητα του ΝΑΤΟ,
  • να συντηρηθεί το αντιδικτατορικό κλίμα και οι ελπίδες του ελληνικού λαού,

Διαφαίνεται πως ο στόχος να εμφανισθούν ως ενδιαφερόμενοι για την ενότητα του ΝΑΤΟ απασχόλησε την ομάδα, όπως και η απόφασή τους να δρουν ως ομάδα ιδεολογικά συμπαγής. Έτσι εξηγείται και η υπογραφή από όλους ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΟΥ ΤΙΜΗΣ με το οποίο διακηρύσσουν πως μένουν μεν πιστοί στη Βασιλευομένη Δημοκρατία, αλλά θα σεβαστούν «…πάσαν τυχόν μεταβολήν, την οποία θα αποφασίσει ο ελληνικός λαός, ως κυρίαρχος κριτής των τυχών της χώρας….».

Το χρονικό του Α/Τ ΒΕΛΟΣ τις ημέρες εκείνες είναι το εξής:

Στις 18 Μαΐου 1973 αποπλέει από το ναύσταθμο Σαλαμίνας για την εξαμηνιαία άσκηση του ΝΑΤΟ «DETERRENT FORCE» υπό Τούρκο Διοικητή. Δύο ημέρες νωρίτερα ο ύπαρχος του πλοίου Δημητριάδης, είχε μετατεθεί παραδίδοντας καθήκοντα στον Ε. Ξενάκη (και οι δύο μυημένοι από τον Παππά, ενώ ο Δημητριάδης περιλαμβάνεται στους συλληφθέντες).

Στις 21 καταπλέει με τα υπόλοιπα πλοία της άσκησης στο Ηράκλειο. Εκεί μεσολαβούν τηλεφωνήματα στον Παππά από την Αθήνα, από τους συναδέλφους του της οργάνωσης αλλά και από τον Π. Κούβαρη και Νικολόπουλο, αξιωματικούς του καθεστώτος που διερευνούν, ιδιαίτερα ο δεύτερος τις προθέσεις του. Επισημαίνεται πως κατά τον γράφοντα η οργάνωση για κίνημα στο Πολεμικό Ναυτικό ήταν γνωστή στις υπηρεσίες ασφάλειας της χούντας μερικούς μήνες νωρίτερα. Έχει διαπιστωθεί χωρίς αμφισβήτηση πως τριπλάσιος και πλέον αριθμός των συλληφθέντων γνώριζε για την σχεδίαση κινήματος. Μάλιστα από στελέχη του Ναυτικού που είχαν σχέση με αξιωματικούς του στρατού που υπηρετούσαν στην ΚΥΠ, είχε ειδοποιηθεί συνάδελφός τους της οργάνωσης από πολύ νωρίς.

Την επόμενη τα πλοία ξεκινούν για την άσκηση και το ίδιο βράδυ αργά, εν πλω, ο Παππάς πληροφορείται από τον Χρήστο Λυμπέρη, τον κυβερνήτη του Α/Τ ΠΑΝΘΗΡ, τα της ματαίωσης του εγχειρήματος. Στις 23 και 24 Μαίου στο ΒΕΛΟΣ μαθαίνουν για τις συλλήψεις. Την ίδια ημέρα ο Παππάς, έχοντας καταλήξει σε απόφασή του να στραφεί κατά της χούντας χρησιμοποιώντας το πλοίο του, την ανακοινώνει στο πλήρωμά του. Οι άντρες αυτοί πανηγυρίζουν, ελάχιστοι σιωπούν! Αποχωρούν της άσκησης, καταπλέουν στο Ιταλικό λιμάνι Φιουμιτσίνο, και τριάντα ένας ζητούν πολιτικό άσυλο. Η Ιταλία ξεσηκώνεται, ο κόσμος ολόκληρος το μαθαίνει σε ελάχιστο χρόνο.

Τις λεπτομέρειες της όλης κίνησης περιλαμβάνει ο πλωτάρχης Κ. Λεονάρδος σε μάλλον ήπιο πόρισμα προανάκρισης, που διενεργεί εν πλω μετά το Φιουμιτσίνο. Ο αρχιπλοίαρχος Δ.Αρβανίτης που υπηρετούσε στο ΝΑΤΟ σε αναφορά του περιγράφει τις εκδηλώσεις του πληρώματος και τι διημείφθη με τον Παππά, στην προσπάθειά του να τον μεταπείσει. Ο Αρβανίτης (όπως και ο Λεονάρδος) δεν κρύβουν τη διαπίστωση για το δεσμό που υπάρχει μεταξύ του Παππά και του πληρώματος. «…όταν ο Κυβερνήτης απεβιβάζετο, μεγάλος αριθμός του πληρώματος εδάκρυσεν…». Στο ημερολόγιο του πλοίου συναντάμε την εγγραφή «..17.30 επιβίβασις και παραλαβή καθηκόντων των κάτωθι: Κυβερνήτης αντ/πχος Χαρλαύτης- Ύπαρχος αντ/πχος Τραγέας και Αος Μηχανικός αντ/πχος Γκαμαλέτσος …». Η τελευταία κρίσιμη εγγραφή αναφέρει «…16.25 Αποχώρησις Κυβερνήτου, 6 αξιωματικών, 23 υπαξιωματικών και 1 ναύτου προτάκτου…»

Αυτό σημαίνει πως οι δύο κυβερνήτες δεν συναντήθηκαν ούτε στην κλίμακα. Η αποχώρηση του Παππά με την ομάδα του, η παραλαβή του Χαρλαύτη και ο απόπλους διαφέρουν μεταξύ τους λίγα λεπτά. Καταγράφεται επίσης πως ο πλοίαρχος Π.Βόσσος «…κυβερνήτης την 27-5-73 επέβη μετατεθείς εξ ΑΝ…». Συμπεραίνεται έτσι, πως ο Χαρλαύτης έμεινε ως Κυβερνήτης μόνον μία ημέρα μέχρι να φτάσει ο Βόσσος, που γνώριζε το ΒΕΛΟΣ όπου είχε υπηρετήσει ως Κυβερνήτης και παλιότερα.

Αποπλέει του Φιουμιτσίνο σε λίγο και συμμετέχει στην άσκηση DRIVING FORCE. Η συμμετοχή σε άσκηση, ενώ έχει σηκωθεί παγκόσμιος σάλος, δεν είναι παρά προσπάθεια της χούντας να δείξει πως ελέγχει την κατάσταση και η συνοχή του ΝΑΤΟ διατηρείται.

Τις επόμενες ημέρες τα μέσα ενημέρωσης παγκόσμια έστρεψαν την προσοχή όλων στην Ελλάδα. Οι συνεντεύξεις του Παππά και της ομάδας που τον ακολούθησε, αποκάλυψαν τα συμβαίνοντα στη χώρα μας. Η ιταλική κυβέρνηση παρά τις αρχικές επιφυλάξεις και υπό την πίεση της κοινής γνώμης είχε αποδεχθεί το αίτημά τους για πολιτικό άσυλο. Από εκεί άρχισε ένα οδοιπορικό που κράτησε μέχρι τον Ιούλιο του επόμενου χρόνου, όταν η εισβολή των Τούρκων στην Κύπρο έφερε τους ΄΄στασιαστές΄΄ εθελοντικά πίσω στην Ελλάδα και στην ενεργό υπηρεσία στο Ναυτικό.

Η ομάδα του ΒΕΛΟΣ με τον Παππά επικεφαλής, τους έξι νεαρούς σημαιοφόρους, τους είκοσι τρεις μόνιμους υπαξιωματικούς και τον πρότακτο ναύτη, κράτησαν τη συνοχή τους. Ο Παππάς, βοηθούμενος από τους σημαιοφόρους, συντόνιζε τις προσπάθειες για επιβίωση όλων και για εύρεση εργασίας στη συνέχεια. Η κύρια όμως προσπάθεια όλο αυτό το διάστημα ήταν οι ενέργειες κατά του απριλιανού καθεστώτος. Πλήθος δηλώσεων, συνεντεύξεων, επιστολών και τηλεγραφημάτων εμφανίζονταν στις εφημερίδες και ακούγονταν από τους ραδιοφωνικούς σταθμούς. Έγιναν επαφές με Έλληνες και ξένους, που με τον τρόπο τους μάχονταν τη δικτατορία.

Από τις πρώτες δηλώσεις στο εξωτερικό είναι κείμενο για ευαισθητοποίηση των κύκλων του ΝΑΤΟ, που παράλληλα αποκλείει της κομμουνιστικής ιδεολογίας τα μέλη της ομάδας. Ένας από την ομάδα αυτή ο Αντιναύαρχος σήμερα ε.α. Κ.Γκορτζής ερμηνεύει εύστοχα το περιεχόμενο της δήλωσης ως “… δείγμα της πολιτικής οξυδέρκειας τόσο του Παππά όσο και των νεαρών συντρόφων του που –σωστά- εκτίμησαν ότι τόσο το Κίνημα του Ναυτικού, όσο και η κίνηση του ΒΕΛΟΣ θα έπρεπε να δείξουν προς τα έξω κυρίως –προς τους στηρίζοντες τη χούντα- ότι δεν ήταν κόντρα στα γεωστρατηγικά τους συμφέροντα, ότι οι αντιτιθέμενοι στη χούντα δεν αποτελούσαν κίνδυνο στα συμφέροντά τους. Παράλληλα, έτσι αποδυνάμωσαν κάθε επιχείρημα της χούντας για βασιλοκομμουνιστική ή άλλου είδους συνωμοσία των ολίγων και ανέδειξαν ως αντίθετο σ’ αυτή το σύνολο των Ε.Δ….΄΄

Το Α/Τ ΒΕΛΟΣ θα τελειώσει τα γυμνάσια και θα γυρίσει στη Σαλαμίνα, όπου θα γίνουν και οι τελευταίες μεταβολές στο επιτελείο του. Ο Βόσσος θα μείνει κυβερνήτης στο πλοίο για ένα μήνα, ήτοι μέχρι 26 Ιουνίου που θα παραλάβει ο Ρομποτής (ο λογοτέχνης με το ψευδώνυμο Τάσος Κόρφης, μετέπειτα αρχηγός στόλου), ενώ ο Λεονάρδος θα επιστρέψει την ίδια μέρα για το Επιτελείο Στόλου. Ο Ξενάκης επίσης θα παραδώσει καθήκοντα υπάρχου στον Πάτζαρη, και θα τοποθετηθεί σε υποβαθμισμένη θέση.

Το ίδιο καλοκαίρι στο Σαιντ Ραφαέλ καταφέρουν νέα ψυχρολουσία στο καθεστώς των Αθηνών, όταν οργανώνουν επιχείρηση κατάληψης των εκπαιδευτικών πολεμικών που μετέφεραν τους Ναυτικούς Δοκίμους σε ευρωπαϊκά λιμάνια όπως κάθε τέτοια εποχή. Καίτοι η επιχείρηση δεν ολοκληρώθηκε ο σάλος που ξεσηκώθηκε έδωσε νέα πνοή στους καταπιεζόμενους Έλληνες και αποτρέλανε τους χουντικούς.

Πίσω στην Ελλάδα έχει αρχίσει η ποινική δίωξη και παραπέμπονται όλοι οι “στασιαστές” για λιποταξία «.. ισχύοντος του ΜΔ/48 ψηφίσματος….», που δεν θα ολοκληρωθεί ποτέ αφού μεσολάβησε η μεταπολίτευση.

Εν τω μεταξύ, οι υπηρεσίες του καθεστώτος (δηλαδή ο Αραπάκης) κάνουν ό,τι είναι δυνατόν για να δυσκολέψουν τη ζωή των αυτοεξόριστων. Τους στερούν τα δικαιώματα αποδημίας με ότι σημαίνει αυτό. Τους αφαιρούν την ιθαγένεια ενώ απαγορεύουν την είσοδο σε ναυτικές εγκαταστάσεις ως να επρόκειτο να γυρίσουν στην Ελλάδα διαρκούσης της δικτατορίας. Πρόσθετη πράξη, (που από οποιονδήποτε φορέα και αν γινόταν, θα χαρακτηριζόταν ως μικροπρεπής, αλλά δείχνει και εκδικητική διάθεση), υλοποιείται με έγγραφο που αναφέρει πως εφ’ όσον ο Παππάς είναι λιποτάκτης, δεν δικαιούται να παίρνει αντίγραφο φύλλου μητρώου.

Ο Σκεμπέας (ο ανακριτής του Κινήματος) προτείνει στο πόρισμά του, να γίνει τακτική ανάκριση μεταξύ των άλλων και κατά των (αξιωματικών και ενός υπαξιωματικού) Παππά, Ζησιμόπουλου, Γκορτζή, Ματαράγκα, Προκοπάκη, Στράτου, Χατζηπέρρου και Καλλίνου. Ο Ραφαηλάκης στην παραπεμπτική του διαταγή για το Κίνημα, και στο σκεπτικό για τους απόντες του ΒΕΛΟΥΣ, υιοθετεί την πρόταση του Σκεμπέα.

Η ποινική δίωξη δεν ολοκληρώθηκε ποτέ, αλλά η πειθαρχική, που είχε ξεκινήσει παράλληλα, τελείωσε γρήγορα. Οι αξιωματικοί παραπέμπονται σε Πρωτοβάθμιο Ανακριτικό με το ερώτημα της απόταξης. Η πρόταση του Συμβουλίου είναι υπέρ της απόταξης, με το πάγιο αιτιολογικό «… διά βαρέα παραπτώματα περί την υπηρεσίαν και πειθαρχίαν και ενεργείας εθνικώς αναξιοπρεπείς, ως και τοιαύτας θιγούσας την Στρατιωτικήν τιμήν και διά λιποταξίαν εις το εξωτερικόν». Η απόταξη υλοποιείται άμεσα.

Οι υπαξιωματικοί παραπέμπονται επίσης σε πειθαρχικό συμβούλιο, και αποτάσσονται με το αιτιολογικό που ίσχυσε για τους αξιωματικούς.

Τον Παππά και τους υπόλοιπους απασχολεί στο εξωτερικό ο βιοπορισμός για τον οποίο και αναφέρεται ο Παππάς σε ενημερωτική επιστολή, που απευθύνει στον Καραμανλή. Η επιστολή συντάχθηκε στις 5 Ιουνίου 1974 και εκτός των άλλων, εκφράζεται έντονα για το ρόλο του Ν. Βενιζέλου, καίτοι ο τελευταίος ήταν από εκείνους που συνέδραμαν από την πρώτη στιγμή την ομάδα. Παρ’ ότι οι κατηγορίες στρέφονται κατά Βενιζέλου φαίνεται (και το επιβεβαιώνουν οι ίδιοι έκτοτε) πως τα στελέχη της εταιρίας του εκμεταλλεύτηκαν τους άνδρες του Α/Τ ΒΕΛΟΣ εν αγνοία του εφοπλιστή. Όλοι οι υπαξιωματικοί και αξιωματικοί που ΄΄στασίασαν΄΄ και σκόρπησαν στην Ευρώπη δυσκολεύτηκαν στο θέμα της εργασίας ενώ παράλληλα έτρεχαν στις εκδηλώσεις κατά του καθεστώτος των Αθηνών.

Στο ίδιο γράμμα προς τον Καραμανλή ο Παππάς αποκαλύπτει και την επιχείρηση μεταφοράς μιας τορπιλακάτου στη Λιβύη από τη Μάλτα. Έπλευσαν στη Λιβύη στις 18 Οκτωβρίου 1973 με κυβερνήτη τον Ν. Παππά, επιβάτη τον Κ. Μπαντουβά και πλήρωμα τους Ν. Ζησιμόπουλο, Γ. Γούτσο, Γ. Κιμιγκέλη και Δ. Ρουσσόπουλο, όλοι πλην Μπαντουβά μέλη της ομάδας του ΒΕΛΟΥΣ.

Ο Παππάς στέλνει λίγες ημέρες μετά την ΄΄ανταρσία΄΄ επιστολή και προς τον τότε βασιλιά, στη Ρώμη. Το ύφος (ανεξάρτητα από τα περί πειθαρχίας και σεβασμού που αναφέρει) είναι έντονο και επιθετικό. Για την εποχή, εκφράσεις προς το βασιλιά όπως «… έχει υποχρέωση…» και πιο κάτω «… τούτο αποτελεί αξίωση …» ήταν αδιανόητες και μάλιστα όταν προερχόντουσαν από αξιωματικό, έστω αν αποστολέας και παραλήπτης ήταν χωρίς αρμοδιότητες. Αυτό το κείμενο δεν είναι γραμμένο από ΄΄βασιλόφρονα΄΄. Μόνον κάτω από τέτοιες συνθήκες, θα έγραφε ένα στέλεχος των ΕΔ, έστω και ε.α. προς τον βασιλιά (αυτόν εν υπνώσει) με τέτοιον τρόπο. Ο Παππάς δεν ήταν περισσότερο βασιλόφρων από μεγάλο αριθμό αξιωματικών του ναυτικού, που μάλλον αδιαφορούσαν για το θεσμό, αλλά υπάκουαν στην ΄΄βασιλευομένη δημοκρατία΄΄. Στο γράμμα πιέζει να εμφανιστεί ο Κωνσταντίνος και να πάρει θέση. Ο τελευταίος ούτε απάντηση έστειλε, ούτε ενδιαφέρθηκε για τα στελέχη ενός πολεμικού πλοίου, που στράφηκαν κατά της χούντας και μάλιστα εγκαταλείποντας τις καριέρες τους από τέτοια ηλικία.

Ο Παππάς, ήταν από τα στελέχη της οργάνωσης στο Ναυτικό που συμμετείχε σε όλες τις διαδικασίες για το στήσιμο του μηχανισμού και τη σχεδίαση του Κινήματος. Ο άνθρωπος αυτός δεν σταματούσε μπροστά σε τίποτα. Είχε μυήσει ή ενημερώσει πλήθος αξιωματικών καθώς και τον τριτοετή σημαιοφόρο του το Ζησιμόπουλο. Ο άτυχος αυτός νέος είναι εκείνος που λίγο αργότερα, υπηρετώντας ως Δεύτερος Μηχανικός σε άλλο Αντιτορπιλικό, θα εισβάλλει (όπως και άλλοι) σε υπέρθερμο από έκρηξη καζανιού διαμέρισμα να σώσει τους εγκλωβισμένους. Ο ίδιος θα εκπνεύσει σε λίγο συγκλονίζοντας το Ναυτικό.

Το φαινόμενο Παππά δεν απαντάται συχνά στις ΕΔ, ώστε να λεχθεί πως είναι συνήθης τύπος στελέχους. Είναι μοναδικός και ειδικά στην επταετία 1967-1974 έρχονται στην επιφάνεια όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά, που τον ξεχωρίζουν. Αργότερα ως Α/ΓΕΝ το μόνο που μένει από την ισοπεδωτική υπηρεσία στη θέση αυτή, είναι η αντοχή του σε πιέσεις των αντιστασιακών και ΄΄αντιστασιακών΄΄.

Τα στελέχη του ΒΕΛΟΥΣ σπεύδουν στην Ελλάδα με την εισβολή των Τούρκων στην Κύπρο πρόθυμοι να πολεμήσουν κατά του εισβολέα. Αποκαθίστανται και οι περισσότεροι σταδιοδρομούν στο Πολεμικό Ναυτικό. Σήμερα κανείς από την ομάδα του ΒΕΛΟΣ δεν είναι εν ενεγρεία.

Όλες οι διώξεις κατά των ΄΄στασιαστών΄΄ του ΒΕΛΟΥΣ και των ΄΄Κινηματιών΄΄ εκτελούνται με υπογραφή Αραπάκη. Ο ίδιος ακριβώς ένα μήνα μετά στη μεταπολίτευση, θα τους στέλνει το επισκεπτήριό του ως Αρχηγός του ΓΕΝ, όπου θα σημειώνει «Θερμά συγχαρητήρια διά την δικαίαν επαναφοράν και προαγωγήν σας»!

Το Αντιτορπιλικό ΒΕΛΟΣ συντηρείται από το Ναυτικό ως Μνημείο Αντιδικτατορικής Αντίστασης των στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων, και κάθε χρόνο την επέτειο του Κινήματος του Ναυτικού, γιορτάζεται σ’ αυτό εκδήλωση για τις αντιδικτατορικές ενέργειες των στρατιωτικών στην επταετία 1967-1974.

Αν όμως αναζητήσει κανείς στα εκπαιδευτικά κείμενα των σχολείων μια παρουσίαση του Κινήματος και του Αντιτορπιλικού ΒΕΛΟΣ, μάλλον θα απογοητευθεί.

Προηγούμενες αναρτήσεις