Παράλιο Άστρος
logo: Το Άστρος της Θαλάσσης
Αναζήτηση Go

7 Απριλίου 1825, ο Παναγιώτης Ζαφειρόπουλος (Άκουρος) στη μάχη στο Κρεμμύδι της Μεσσηνίας

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 07-04-2012 07:18:23 pm | Αναδημοσίευση 07-04-2012 | από nskarmoutsos

                        

Σαν σήμερα, στις 7 Απριλίου 1825, ο Άκουρος παίρνει μέρος στη Μάχη στο Κρεμμύδι της Μεσσηνίας, στην οποία συλλαμβάνεται αιχμάλωτος από τα στρατεύματα του Ιμπραήμ, τούτο περιγράφεται σε έγγραφο των Αρχείων της Ελληνικής Παλιγγενεσίας, βλέπε εδώ -σελίδα 10-. Προς απελευθέρωση του Άκουρου σπεύδει ο αδελφός του Κωνσταντίνος, ο οποίος στη φονικότατη Μάχη της Σφακτηρίας, στις 26 Απριλίου 1825, διεσώθη αλλά πιάστηκε και αυτός αιχμάλωτος. Οι δύο αδελφοί απελευθερώθηκαν τον Σεπτέμβριο του 1825, βλέπε εδώ, με ανταλλαγή αιχμαλώτων και πολλά τάλαρα, τα οποία κατέβαλλε σαν λύτρα ο μικρότερος αδελφός Ιωάννης.

Σύντομη περιγραφή της εκστρατείας στη Μεσσηνία:

«…Ο Ιμπραήμ, κατέλαβε την Μεθώνη στις 10-12 Φεβρουαρίου του 1825. Έφερε δώδεκα χιλιάδες στρατό για να καταπνίξει την Επανάσταση του 1821. Ξεκαθάρισε τις θέσεις που έφερναν αντίσταση από την Μεθώνη μέχρι και την Κορώνη και το Πεταλίδι. Έτσι ξεκίνησε να προχωρήσει προς την Αρκαδιά (Κυπαρισσία).

Η προσωρινή Κυβέρνηση συγκέντρωσε όσα στρατεύματα μπόρεσε. Ο Κουντουριώτης ξεκίνησε με 3.000 εμπίστους του προκειμένου να αντιμετωπίσει τον εχθρό αλλά σύντομα εγκατέλειψε εξουθενωμένος την προσπάθεια προτού εμπλακεί σε μάχη. Αρχιστράτηγο των μελλοντικών επιχειρήσεων διόρισε τον πλοίαρχο Σκούρτη. Ο Σκούρτης γνώριζε μόνο ναυτικά παραγγέλματα και «σουταβέντο διέταττε», γεγονός που δημιουργούσε προβλήματα στην εκτέλεση διαταγών. Στη μάχη στο Κρεμμύδι έλαβαν μέρος ο Καραϊσκάκης, ο Παναγιώτης Ζαφειρόπουλος ή Άκουρος, ο Τζαβέλας,ο Μπότσαρης, ο Δημήτρης Παπατσώρης, ο Γ. Γεωργιάδης, ο Σωτ. Βάρβογλης και άλλοι. Στην ένοπλη σύρραξη Ελλήνων και Αιγυπτίων στις 7 Απριλίου 1825 στο Κρεμμύδι της Μεσσηνίας, στη θέση Γλυκοριζάκι, είχαν σκοπό οι ελληνικές δυνάμεις να ανακόψουν την προέλαση του Ιμπραήμ και του στρατού του ανατολικά της Μεσσηνίας. Η περιοχή Γλυκοριζάκι Κρεμμυδίων ήταν εντελώς ακατάλληλη για τις ελληνικές δυνάμεις. Ο πλοίαρχος Σκούρτης δεν γνώριζε πολλά πράγματα από πολέμους ξηράς και οδήγησε τα ελληνικά στρατεύματα να δώσουν μάχη στη μέση στον κάμπο. Το σχήμα μισοφέγγαρου που έδωσε στις ελληνικές δυνάμεις με τους Σουλιώτες και τους Ρουμελιώτες στα κέρατα αποδείχτηκε στην πράξη ότι ήταν εντελώς λανθασμένο. Μάλιστα για το πώς θα παραταχθούν στη μάχη οι ελληνικές δυνάμεις υπήρξε έντονη διαφωνία και λογομαχία ανάμεσα στο Σκούρτη και στον Καραϊσκάκη. Το αποτέλεσμα ήταν οι ελληνικές δυνάμεις να μην μπορέσουν να ανακόψουν την προέλαση του στρατού του Ιμπραήμ, να σκοτωθούν 373 Έλληνες και 40 να τραυματιστούν βαριά, επίσης πιάστηκαν πολλοί αιχμάλωτοι, μεταξύ αυτών ο Παναγιώτης Ζαφειρόπουλος ή Άκουρος. Από τους οπλαρχηγούς σκοτώθηκε ο Σωτ. Βάρβογλης και ο Μποταΐτης και άλλοι Τριπολιτσώτες καπεταναίοι. Από τους Αιγυπτίους και τους Αλβανούς σκοτώθηκαν 850 και τραυματίστηκαν 210. Το αποτέλεσμα της μάχης αυτής έκαμψε το ηθικό των Ελλήνων σε μια δύσκολη στιγμή για την επανάσταση αφού ο εμφύλιος ανάμεσα στους Έλληνες μαινόταν με τον Κολοκοτρώνη και άλλους οπλαρχηγούς να βρίσκονται στις φυλακές και τον Ιμπραήμ να αλωνίζει.

Ακολούθως οι 800 Έλληνες που ταμπουρώθηκαν στη Σφακτηρία, μικρό νησί έναντι της Πύλου, δέχθηκαν καταιγισμό πυρών και σφαγιάστηκαν στις 26 Απριλίου από τους στρατιώτες του Ιμπραήμ. Στην αναμέτρηση αυτή χάθηκαν σημαντικές προσωπικότητες της Επανάστασης, μεταξύ των οποίων ο Αναγνωσταράς, ο Τσαμαδός και ο γνωστός ιταλός φιλέλληνας Σανταρόζα και οι λίγοι εναπομείναντες πιάστηκαν αιχμάλωτοι, μεταξύ αυτών και ο Κωνσταντίνος Ζαφειρόπουλος…»

Πηγές: α) Αρχεία της Ελληνικής Παλιγγενεσίας, Βουλή των Ελλήνων, β) «ΒΙΟΙ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΙΩΝ ΑΝΔΡΩΝ» υπό του Φωτίου Χρυσανθόπουλου ή Φωτάκου και γ)  <<ΚΥΝΟΥΡΙΑΚΑ>>,1930.

«Η Σταύρωση της Τασίας» του Χριστόφορου Νικολάου

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 05-04-2018 10:34:35 am | από nskarmoutsos

(Φωτ. κοιμητήριο Παραλίου Άστρους)

Εισαγωγικό σημείωμα από «το Άστρος της θαλάσσης»: Το διήγημα του Χριστόφορου Νικολάου -φιλολογικό ψευδώνυμο «Γιορβάσιος»- από τη Περδικόβρυση, αναφέρεται σε ένα πραγματικό γεγονός που είχε συνταράξει τη κοινωνία του Παραλίου Άστρους, τη δολοφονία της Τασίας Μπισμπή από τα ιταλικά στρατεύματα κατοχής τον χειμώνα του 1942/43.

Η ΣΤΑΥΡΩΣΗ  ΤΗΣ ΤΑΣΙΑΣ

  « Πιο πέρα απ’ τους Ιταλούς1, απέναντι απ’ τους Ιταλούς…, μας έλεγε η Ευγενία όταν έμενε ακόμα στο Παράλιο και πηγαίναμε. Είναι οι Ιταλοί μια τοποθεσία πίσω απ’ το παλιό λιοτρίβι του Καλλίτση.

   -Γιατί την είπανε έτσι;

   -Εκεί σκοτώσανε τους Ιταλούς. Τους βάλανε πρώτα και σκάψανε το λάκκο τους και μετά τους ντουφεκάγανε και τους ρίνανε μέσα. Οι ντόπιοι πήγανε ύστερα και τους χώσανε.

   -Ποιοι τους σκοτώσανε, οι Γερμανοί;

   -Ξέρω γω καμάρι μου; Ο Θεός, πλερώσανε για το έγκλημα που κάνανε. Απορήγαμε όλοι, αφεντικά ήτανε, ότι θέλανε κάνανε, κάτσανε και τους σκοτώσανε; Ξέρω γω;

   …

   Χειμώνας 1942/43, ιταλική κατοχή. Η φουρά των καραμπινιέρων αλώνιζε, παίρνανε για πάρτη τους τα καλύτερα τρόφιμα που υπήρχανε, επιστρατεύανε τα αλογομούλαρα του κόσμου για τις ανάγκες του καταχτητή, ελέγχανε την παραγωγή, τις μετακινήσεις… Δύσκολη κατάσταση για την Πατρίδα κι ακόμα δεν είχαν έρθει τα χειρότερα.

   Πολιτισμένος όμως και ειρηνόφιλος λαός οι Ιταλοί, δεν φερνόντουσαν άσχημα στους κατοίκους της περιοχής. Θυμούνται μάλιστα οι γεροντότεροι ότι φροντίζανε τους ανήμπορους και αρρώστους, ιδιαίτερα τα παιδιά, με τρόφιμα και φάρμακα. Είχανε καλές σχέσεις με τις αρχές και συμβιώνανε ειρηνικά με τους Παραλιώτες. Οργανώνανε στις ταβέρνες βραδιές για την ψυχαγωγία τους, φροντίζανε για το καλό φαγητό τους, το πιοτό και τη μουσική. Ο Μενέλαος, την πρώτη φορά που τον πήρανε, έκανε το λάθος και έπαιξε την ΠΑΛΟΜΑ, την ΚΟΜΠΑΡΣΙΤΑ, την ΤΙΡΙΤΟΜΠΑ και άλλα τέτοια, δεν τον αφήνανε πια σε ησυχία. Τολμούσε να πει και όχι; Του προσφέρανε βέβαια το φαγητό, μεγάλη υπόθεση. Ένα βράδυ που φάγανε στιφάδο και σκούπιζε με ψωμί το πιάτο του τον ρωτήσανε,

   -Μπόνο, μπόνο;

   -Μπόνο!

   -Νιαρ, νιάρ!

   -Ας ήτανε και γαβ, γαβ!

   Καλούσανε και τις αρχές του τόπου, αρκετοί πηγαίνανε, η αλήθεια να λέγεται.  Διασκεδάζανε ως αργά, μεθάγανε, χορεύανε ευρωπαϊκούς  χορούς μεταξύ τους, τους λείπανε οι γυναίκες. Έχοντας την καζάρμα τους στο κέντρο του χωριού, απάνω στου Μπρεθέ, το υπόγειο ήτανε καταφύγιο, κάνανε τις βόλτες τους, τηράγανε τα κορίτσια που πηγαίνανε για καμιά δουλειά ή στις βρύσες για νερό αλλά μέχρις εκεί.

   Η Ευγενία, κοριτσόπουλο, όταν γυρίσανε το σούρουπο στο σπίτι απ’ τις ελιές που μαζεύανε και είδε ότι είχανε πάρει τ’  άλογα, έτρεξε να δει που τα πήγανε. Την είδε ο μπαρμπα Δήμος ο Κούβαλης και της έβαλε τις φωνές,

   -Που πας έτσι μωρή, τράβα και βάλε απάνω σου κουρέλια, μουτζούρωσε τα μούτρα σου!

   Όταν της εξήγησε, γύρισε στο σπίτι και δεν ξεμύτισε. Όλα τα κορίτσια φυλαγόντουσαν, τεμπιχιασμένα απ’ τους δικούς τους. 

   Η Τασία απ’ τον Αγιονικόλα, κορίτσαρος σαν τα κρύα νερά, πανέμορφη, έμενε όλο το χειμώνα στο Παράλιο, στου Γατόνη2 το σπίτι, είχανε συγγένεια. Μάζευε ελιές μεροκάματο για το λάδι της οικογένειας και καμιά δραχμούλα για την προίκα της. Είχε καλή παρέα, δύο Γατονίτσες στην ηλικία της πάνω κάτω. Δεν νοιάστηκε κανένας για την Τασία, δεν πονηρεύτηκε η ίδια, είχε και τον αέρα της ομορφάδας της, δεν προφυλάχτηκε. Την είχανε λιμπιστεί οι Ιταλοί κι ένα σούρουπο που πήγε για νερό στη βρύση, την παρακολουθήσανε κατά πού μένει.

   Το ίδιο βράδυ, βράδυ μαύρο κι άραχλο, πήγανε οι καραμπινιέροι στη γειτονιά και ψάχνανε για το κορίτσι. Μπήκανε στου Κοκκινιά,

   -Μαντάμα, πίκολα;

   -Να μαντάμα, πίκολα, ύπνο, λέει ο Γιάννης και τους δείχνει τη στρωματσάδα.

   Αντεσηκώσανε αυτοί τη μαντανία, βαρέσανε με το φακό τους, είδανε τη Γιαννού με τα παιδιά, η Ευγενία να μισοκρύβει το πρόσωπό της και φύγανε. Άλλη γυρεύανε.

   Θορυβηθήκανε στη γειτονιά, αμπαρώσανε πορτοπαράθυρα και καθόντουσαν σε αναμμένα κάρβουνα. Μπήκανε με βία στου Γατόνη. Τα κορίτσια του προλάβανε και βγήκανε απ’ την πίσω πόρτα, πηδήσανε στην αυλή και τρέξανε κρυφτήκανε στου Σουρλίγκα. Πιάσανε την  Τασία, θέλανε να την πάρουνε, αντιστάθηκε το κορίτσι, πάλεψε, ακούστηκε πυροβολισμός.

   Βγήκε στο δρόμο η Τασία κρατώντας την κοιλιά της και φωνάζοντας, βάρεσε την πρώτη πόρτα,

   -Θεια Καλομοίρα, μπάρμπα Κώστα, βοηθήστε με, με σκοτώσανε…

  -Τι να σου κάνω κορίτσι μου, κινδυνεύουν τα δικά μου παιδιά…, ακούστηκε από μέσα.

   Τρεκλίζει ως πάρα κάτω η Τασία και φωνάζει μ’ όση δύναμη της απόμενε,

   -Θεια Μαγδάλω, σώστε με, πεθαίνω…

    Μισάνοιξε η πόρτα της Μαγδάλως,

   -Κακό πόπαθα, το φάγανε το κορίτσι, τι να σου κάνω καμάρι μου…

   Λίγα μέτρα ακόμα  κι έπεσε η Τασία, βάφτηκε κόκκινο το χώμα… Άκρα του τάφου σιωπή, οι καραμπινιέροι χαθήκανε, αναθάρρησε ο κόσμος, βγήκανε και το μαζέψανε το κορίτσι, να τρέξουνε να το σώσουνε. Μαζευτήκανε στον Ατσίγγανο  όλοι οι άντρες του χωριού. Να το πάνε πού και πώς; Νύχτα, απόπλου απ’ το λιμάνι δεν αφήνανε οι Ιταλοί, το Ναύπλιο το ελέγχανε οι Γερμανοί. Απ’ τον καρόδρομο; Το βάλανε σε μια μπενζίνα να πάει γιαλό γιαλό,  δεν πήγε μακριά, γύρισε πίσω με το ξεψυχισμένο  σώμα της Τασίας.

   Την πήγανε στου Μπακούρη, απέναντι  στου Νέστορα, στη μεγάλη σάλα που είχε το σπίτι. Στον όροφο τότε ήτανε Δημόσιες Υπηρεσίες. Μαζεύτηκε όλο το χωριό. Οι γυναίκες  την περιποιηθήκανε, τη στολίσανε, την κλάψανε, την τραγουδήσανε…, κράτησε όλη νύχτα η γιορτή.

   Ξημέρωνε τ’ αγιο Χαραλάμπου, θυμάται η Ευγενία, και  η φιλενάδα μου η Κατίνα του Χουτόπουλου είχε φτιάξει μελομακάρονα, θα πηγαίναμε στο πανηγύρι στα Τσερένια. Έγινε όμως το φονικό. Πεταγόμαστε λέει δίπλα, τρώγαμε ένα δύο να σώσουμε την πείνα μας και πάλι στην Τασία… Έλαμπε, σαν άγγελος.

   Που ξημέρωσε την κηδέψανε. Όλο το χωριό, κανένας δικός της, ποιος να ειδοποιήσει και πού να προκάνουνε νά ‘ρθούνε οι ανθρώποι. Στο νεκροταφείο που φτάσανε, πού βρεθήκανε τόσα όπλα και πυρομαχικά, εσείστηκε ο τόπος απ’ το ντουφεκίδι, γάμος, αποχαιρετισμός  και τιμή  στην Τασία.

   Ο πολιτισμένος και ειρηνόφιλος καταχτητής είχε λουφάξει, κρύφτηκε απ’ το πρόσωπο της γης. Της Μάνας γης που αγκάλιασε με θέρμη το κορίτσι της, την όμορφη Τασία.

   …

   Της γης που, πάντοτε γαλαντόμα, οικουμενική και φιλόξενη, ύστερ’ από λίγο αγκάλιασε και τους Ιταλούς.»

                                                                      Γενάρης 2012, Μάρτης 2018, Γιορβάσιος.

Γλωσσάρι

1Ιταλοί = είναι περιοχή 300 μέτρα νότια από το Παράλιο Άστρος

2Γατόνη = προσωνύμιο, το σπίτι σήμερα έχει αλλάξει ιδιοκτησιακό καθεστώς και βρίσκεται εδώ

1 Απριλίου 1822, ο Παναγιώτης Ζαφειρόπουλος (Άκουρος) στη Μάχη της Αγίας Μαρίνας και της Στυλίδας

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 01-04-2012 06:44:01 pm | από nskarmoutsos

Σαν σήμερα, στις 1 Απριλίου 1822, ο Άκουρος παίρνει μέρος στη Μάχη της Στυλίδας που κατάφερε μεγάλο πλήγμα στις Τουρκικές δυνάμεις, η συμμετοχή του στην εκστρατεία των Μοραϊτών, στη Στερεά Ελλάδα, περιγράφεται: 1. Στους «ΒΙΟΥΣ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΙΩΝ ΑΝΔΡΩΝ» υπό του Φωτίου Χρυσανθόπουλου ή Φωτάκου, 2. Σε έγγραφο της στρατιωτικής ιστορίας του ΓΕΕΘΑ, βλέπε εδώ (σελίδες 14-15-16) και 3. Σε υπόμνημα του ίδιου του Παναγιώτη Ζαφειρόπουλου, προς τον Υπουργό Πολέμου, στις 16 Μαρτίου 1823.

Σύντομη περιγραφή της εκστρατείας στην Ανατολική Στερεά Ελλάδα:

«…Στα τέλη του Φλεβάρη του 1822, μόλις τα άλογα του ιππικού φάγανε πράσινο χορτάρι, σύμφωνα με παμπάλαιο οθωμανικό έθιμο, ο στρατός των 30.000 ανδρών, που είχε ετοιμάσει ο Χουρσίτ πασάς στη Λάρισα, κατέβηκε στην κοιλάδα του Σπερχειού. Μαζί του κατέβηκε και ο Δράμαλης, στον οποίο είχε αναθέσει την αρχηγία ο Σουλτάνος, με μεγάλη δύναμη στο Ζητούνι (Λαμία) και στρατοπέδευσε στο Πατρατζίκι (Υπάτη) για να ησυχάσει και να προε­τοιμάσει την εκστρατεία του. Με εμπιστοσύνη στις δυνάμεις του ξεκίνησε από τη Λάρισα με τη δήλωση ότι μέσα σε δυο μήνες η εκστρατεία θα είχε τε­λειώσει. Ήταν πολύ αισιόδοξος, ίσως από τις πληροφορίες του για τις δι­χόνοιες των Ελλήνων, όπως γράφει ο Κόκκινος. Όμως η αισιοδοξία του αυτή, όπως θα δούμε, διαψεύσθηκε. Αντί μέσα σε δυο μήνες να έχει τελειώ­σει, η εκστρατεία του καθυστέρησε τέσσερις μήνες στη Φθιώτιδα, χάρη στην αντίσταση και τη μαχητικότητα των αγωνιστών.

Ο στρατιωτικός αρχηγός της ανατολικής Στερεάς Οδυσσέας Ανδρούτσος, κι ας μην τον ήθελε ο Άρειος Πάγος, ζήτησε έγκαιρα από την κυβέρνηση ενισχύσεις για τη Φθιώτιδα. «Το 1822 το Φλεβάρη μήνα, οι Ρουμελιώτες βίαζαν τους Πελοποννησίους να βγούνε εις τη Ρούμελη να συναγωνιστούν μαζί, οτ’ ήταν πολλοί οι Τούρκοι και ήρθε και ο Δράμαλης εις το Ζητούνι με μεγάλη δύναμη», γράφει ο Μακρυγιάννης.

Στάλθηκε ο Υψηλάντης, ο Νικηταράς και ο Παναγιώτης Ζαφειρόπουλος (Άκουρος) με 800 άντρες και δόθηκε εν­τολή σε Μοραΐτες οπλαρχηγούς να πιάσουν τον Ισθμό και τα Δερβένια των Γερανείων. Στις 24 Μαρτίου 1822, στο Μπράλο έγινε μεγάλη σύσκεψη των οπλαρχηγών. Αποφασίστηκε ένα σώμα να επιτεθεί από τη Στυλίδα για να καταλάβει το Ζητούνι, ένα άλλο να επιτεθεί στο Πατρατζίκι και να φτάσει στο Ζητούνι και ένα τρίτο να κρατήσει την αμυντική γραμμή της Αλαμάνας. Οι επιχει­ρήσεις θα άρχιζαν τη Μεγάλη Παρασκευή 31 Μαρτίου.

Την πρώτη δύναμη από 3.000 άντρες αποτελούσαν οι Ανδρούτσος, Γ. Δυοβουνιώτης, Υψηλάντης, Νικηταράς, Άκουρος και άλλοι. Τη δεύτερη από 2.500 άντρες οι Σαφάκας, Σκαλτσάς, Κοντογιάννης, Γιολδασαίοι και λοιποί και την τρίτη από 1500 άντρες ο Πανουργιάς κλπ., η οποία έπιασε τη γραμμή από Δρακοσπηλιά μέχρι Κομποτάδες.

Η πρώτη δύναμη από τις ακτές της Λοκρίδας με πλοιάρια αποβιβά­στηκε τα ξημερώματα της 1ης Απριλίου στις ακτές της Στυλίδας, Αγίας Μαρίνας και Αχινού. «Και ο μεν Οδυσσεύς εκτελέσας την απόφασιν ταύτην, γράφει ο Αντώνιος Γεωργαντάς, απήντησεν εις την απόβασίν του κατά τον Αχινό, διάφορα σώματα τουρκικά αδύνατα, τα οποία κτυπηθέντα παρά των Ελλήνων ετράπησαν εις φυγήν, ακολουθούντες οι Έλληνες κατ' αυτών.» Η απόβαση στη Στυλίδα και η επίθεση των Ελλήνων συνά­ντησε μεγάλη αντίσταση. Έγιναν σκληρές μάχες και οι Έλληνες μπήκαν στη Στυλίδα, σκότωσαν πάνω από 50 Τούρκους και έκαψαν πολλά σπίτια. Ταυτόχρονα άλλη δύναμη αποβιβάστηκε στην Αγία Μαρίνα και την κατέ­λαβε, ενώ οι Τούρκοι υποχώρησαν και οχυρώθηκαν στο χωριό Αυλάκι, όπου τους κυνήγησαν οι Έλληνες και εκεί έγινε άλλη σκληρή μάχη.

Στο μεταξύ οι Τούρκοι, βλέποντας την απειλή από τους Έλληνες, -στέλνουν συνεχώς πολυάριθμες ενισχύσεις από τη Λαμία προς Αυλάκι -Στυλίδα. Οι Έλληνες, μπροστά στις υπέρτερες δυνάμεις του εχθρού, οχυρώ­θηκαν στην Αγία Μαρίνα την οποία κρατούν για 15 μέρες, απασχολώντας 18.000 άντρες του Δράμαλη, προκαλώντας τους αρκετές απώλειες και συν­εχή φθορά, παρόλο που πολεμούσαν νηστικοί, με 50 δράμια καλαμπόκι την ημέρα.

Η άλλη δύναμη των 2.500 αγωνιστών, που έπρεπε να επιτεθεί στο Πατρατζίκι, καθυστέρησε και άρχισε την επίθεση την Κυριακή του Πάσχα, στις 2 Απριλίου. Οι Έλληνες επιτέθηκαν με ορμή και αιφνιδίασαν τους Τούρκους. Η επίθεση εκδηλώθηκε από ανατολικά και δυτικά ταυτόχρονα και εξελισσόταν νικηφόρα. Κατέλαβαν τις κάτω συνοικίες, έκαψαν τα τούρκικα σπίτια, σκότωσαν πολλούς Τούρκους και τους απώθησαν στα ανώ­τερα σημεία της πόλης. Κατά την ορμητική αυτή προέλαση των Ελλήνων παρά λίγο να πιαστεί αιχμάλωτος και ο ίδιος ο Δράμαλης που βρισκόταν μέσα στην πόλη με όλη τη συνοδεία του, όπως μας πληροφορεί ο Δ. Κόκκινος. Με δυσκολία υποχώρησε και οχυρώθηκε πιο πάνω, με μεγάλες απώλειες σε νεκρούς και τραυματίες. Οι μάχες μέσα στην Υπάτη κράτησαν 6 μέρες και οι Τούρκοι ετοιμάζονταν να παραδοθούν. Όμως μεγάλες τουρ­κικές δυνάμεις φάνηκαν να ‘ρχονται για ενίσχυση των πολιορκημένων. Οι Έλληνες φοβήθηκαν και έλυσαν την πολιορκία, και έτσι γλύτωσε ο Δράμαλης, ο οποίος φοβισμένος έπιασε το Ζητούνι.

Μετά από 15 μέρες η επιχείρηση για κατάληψη της Υπάτης επαναλή­φθηκε. Ενισχυμένοι οι Έλληνες και με τους Μοραΐτες, αιφ­νιδίασαν πάλι τους Τούρκους και τους ανάγκασαν να υποχωρήσουν. Ήρθαν όμως πολλές τούρκικες ενισχύσεις από τον κάμπο και οι Έλληνες αναγκά­στηκαν πάλι να υποχωρήσουν για τα ορεινά της Οίτης. Και σε τούτη τη μάχη της Υπάτης οι απώλειες των Τούρκων ήταν σημαντικές…».

Πηγές: α) Αρχεία της Ελληνικής Παλιγγενεσίας, Βουλή των Ελλήνων, β) Στρατιωτική Ιστορία, Γενικό Επιτελείο Εθνικής Άμυνας, γ) «ΒΙΟΙ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΙΩΝ ΑΝΔΡΩΝ» υπό του Φωτίου Χρυσανθόπουλου ή Φωτάκου και δ) Πρακτικά Α. Φθιωτικών ερευνών –Λουτρά Υπάτης-.   

Ο Παναγιώτης Ζαφειρόπουλος ή Άκουρος και η συμβολή του στον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 24-03-2012 09:40:49 pm | Αναδημοσίευση 24-03-2012 | από nskarmoutsos

Ο Στρατηγός Παναγιώτης Ζαφειρόπουλος ή Άκουρος

Η συμβολή, του θρυλικού Στρατηγού Άκουρου, υπήρξε καταλυτική για την απελευθέρωση της πατρίδας από τον Τουρκικό ζυγό, παραθέτουμε την ιστορική του διαδρομή, μέσα από δημοσιευμένα άρθρα «του Άστρους της θαλάσσης» :

1.     Οι αδελφοί Ζαφειρόπουλου κατά τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα του 1821

2.     Παναγιώτης Ζαφειρόπουλος ή Άκουρος

3.     Ο στρατηγός Παναγιώτης Ζαφειρόπουλος ή Άκουρος και ο Αναστάσιος Αβραντίνης στην Άλωση της Τριπολιτσάς

4.     1 Απριλίου 1822, ο Παναγιώτης Ζαφειρόπουλος (Άκουρος) στη Μάχη της Αγίας Μαρίνας και της Στυλίδας

5.     Ο Παναγιώτης Ζαφειρόπουλος ή Άκουρος στη «Μάχη στα Δερβενάκια»

6.     7 Απριλίου 1825, ο Παναγιώτης Ζαφειρόπουλος (Άκουρος) στη μάχη στο Κρεμμύδι της Μεσσηνίας

7.     Το Κάστρο των Ζαφειρόπουλων

8.     5-6 Αυγούστου 1826, το φρούριο του Άστρους υπερασπίζεται την Κυνουρία και την Ανατολική Πελοπόννησο από τον Ιμπραήμ

9.     Η ομιλία του Δρ. Ευάγγελου Κούκλη (τέως Λυκειάρχη) για την επέτειο της Μάχης με τον Ιμπραήμ στις 5-6 Αυγούστου 1826

Η φωτογραφία αναπαριστά την άμυνα του Κάστρου στις ορδές του Ιμπραήμ, στις 5 Αυγούστου 1826, αρχιπυροβολητής στον δυτικό πύργο (δεξιά) ο Ζαχαρίας.

Υ.Σ: Η αναπαράσταση στηρίζεται σε πραγματική φωτογραφία του Κάστρου, του 1898.

1918, τα τροχήλατα επιβατηγά ατμόπλοια «ΚΑΛΛΙΟΠΗ» και «ΑΣΤΡΑΠΗ» στη γραμμή του Παραλίου Άστρους

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 20-03-2018 11:44:37 am | από nskarmoutsos

(Φωτ. τροχήλατο επιβατηγό ατμόπλοιο της «Ελληνικής Ατμοπλοΐας Μεσογείου - Ευξείνου»)

Σύμφωνα με το ημερολόγιο του Βασίλη Δουζένη, το 1918 η οικογένεια του πρακτόρευε τα επιβατηγά πλοία «ΚΑΛΛΙΟΠΗ» και «ΑΣΤΡΑΠΗ», που έκαναν τη γραμμή Πειραιάς - Παράλιο Άστρος, με ενδιάμεσες στάσεις.

Και τα δύο πλοία λειτουργούσαν με ατμό, ο οποίος παράγονταν από κάρβουνο και κινούνταν με ρόδα στο πλάι, βλέπε φωτογραφία.

Τα προαναφερόμενα πλοία ανήκαν στην τότε νεοσυσταθείσα (Οκτώβριος 1918) «Ελληνική Ατμοπλοΐα Μεσογείου - Ευξείνου» με κύριους μετόχους τους Υιούς Δ. Ιγγλέση (Ηρακλή, Σωκράτη και Ιωάννη).

Το ΑΣΤΡΑΠΗ αργότερα ΔΩΡΙΣ (1876−1934) μήκος 58,8 μ.  Ναυπηγήθηκε στην Σκωτία το 1876 σαν γιοτ με το όνομα DOBHRAN που στα Ουαλικά σημαίνει υδροσκόπος! Ήρθε στην Ελλάδα το 1902 και ονομάστηκε ΑΣΤΡΑΠΗ . Ανήκε στην εταιρεία Κομηνού και Πόρτολου και μπήκε αμέσως στο δρομολόγιο Πειραιάς - Ιόνια νησιά - Αμφιλοχίας και Βόνιτσα.  Στον Αργοσαρωνικό δρομολογήθηκε στις 13 Δεκεμβρίου 1902 και παρέμεινε  μέχρι το 1922. Το 1909 αγοράστηκε από την εταιρεία Λεούση (που κατόπι πριν τον πόλεμο είχε το ΥΔΡΑ) και χρησιμοποιήθηκε  σε άλλες γραμμές.   Μετά από 26 χρονιά, αγοράστηκε από την Ατμοπλοΐα Άμφισσας και ονομάστηκε ΔΩΡΙΣ. Έμεινε σ αυτή την γραμμή μέχρι το 1934, οπότε και απεσύρθη της γραμμής σε ηλικία 60 ετών.

Πηγή: nautilia.gr

1824, μετονομασία του Ναού της Ευαγγελίστριας στο Παράλιο Άστρος

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 02-03-2018 12:33:14 pm | από nskarmoutsos

Νο 1. 2018, ο Ναός της Ευαγγελίστριας στο Νησί Παραλίου Άστρους

Το 1824 μετονομάστηκε σε Ευαγγελίστρια -http://astrosparalio.gr/viewRes.php?r=1306532458&page=enarxhhn- ο Ναός στο Νησί Παραλίου Άστρους, ο οποίος μέχρι τότε ήταν αφιερωμένος στη Κοίμηση της Θεοτόκου, και εόρταζε στις 15 Αυγούστου.

Τα παραπάνω προκύπτουν από περιγραφή σε ημερολόγιο του Κωνσταντίνου Λογοθέτη, βλέπε φωτ. Νο 2, ο οποίος γεννήθηκε το 1795 και έχει αύξοντα αριθμό 830 στον εκλογικό κατάλογο της Κοινότητας Παραλίου Άστρους του έτους 1871 -εδώ http://astrosparalio.gr/uploads/eklogikos%20katalogos%201871.pdf

Η εν λόγω περιγραφή έχει ως εξής:

«Μικρά εκκλησία παλαιά τιμωμένη επ’ ονόματι της υπεραγίας θεοτόκου της κοιμήσεως, ην μετά την αποκατάστασιν ημών εγκαινιάσαντες μεταβάλλομεν επ’ ονόματι του ευαγγελισμού, ως λαμπροτέραν εορτήν και εις ανάμνησιν της μεγάλης και ενδόξου επαναστάσεως μας του 1821

Νο 2. 1824, μετονομασία του Ναού της Ευαγγελίστριας, στο Νησί Παραλίου Άστρους

1880, συνταγή για αμυγδαλωτά

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 25-02-2018 11:42:16 am | από nskarmoutsos

Η συνταγή για αμυγδαλωτά, που παρουσιάζεται πάρα κάτω, υπάρχει σε κιτάπι του εμπόρου Μιχαήλ Κ. Λογοθέτη, ο οποίος εμφανίζεται το 1871 στον εκλογικό κατάλογο της Κοινότητας Παραλίου Άστρους με αύξοντα αριθμό 839 εδώ http://astrosparalio.gr/uploads/eklogikos%20katalogos%201871.pdf. Η συνταγή είναι γραμμένη το 1880, αλλά είναι πολύ παλαιότερη.

Το κείμενο της συνταγής, βλέπε φωτογραφία, έχει ως εξής:

«Αμυγδαλωτόν

Κοπάνισον δράμια διακόσια αμύγδαλα γλυκά με  5 ασπράδια αυγών πρόσθες εκατόν πενήντα δράμια ζάχαριν εις κόνιν, ζύμωσον καλώς το όλον με φλύδαν κίτρου ή πορτοκαλιού κοπανισμένην άπλωσον την ζύμην ταύτην με τον πλάστην κόψετην εις σχήματα διάφορα, τα οποία θέλεις ψήσαι εις φούρνον εις την λαμαρίναν, επί χαρτός πασπαλισμένον με ζάχαριν ή άλευρον.»

Παρατήρηση: Μονάδα μέτρησης χρησιμοποιείται η Οκά, η οποία υποδιαιρείται σε 400 δράμια, 1 Οκά = 1,2829 κιλά

Υλικά

Αμύγδαλα κοπανισμένα (σε μορφή σκόνης) = 650 γραμμάρια

Ασπράδια αυγών = 5

Ζάχαρη άχνη = 500 γραμμάρια

Φλούδα Κίτρου ή Πορτοκαλιού κοπανισμένη

Εκτέλεση

Ανακατεύουμε τα αμύγδαλα με τα ασπράδια αυγών, προσθέτουμε τη ζάχαρη και τη φλούδα του Κίτρου ή Πορτοκαλιού και ζυμώνουμε καλά το μίγμα. Μετά απλώνουμε τη ζύμη με τον πλάστη και τη κόβουμε σε διάφορα σχήματα. Τα αμυγδαλωτά τα τοποθετούμε στο ταψί πάνω σε χαρτί το οποίο έχουμε πασπαλίσει με ζάχαρη ή αλεύρι και τα ψήνουμε.

Υ.Σ: Προσέτρεξα στα φώτα φίλου, ο οποίος έχει εργαστήρι παραγωγής Αμυγδαλωτών στις Σπέτσες και μου είπε ότι, τα Αμυγδαλωτά θέλουν ψήσιμο στους 200 βαθμούς και για 15 λεπτά περίπου.

1631, ρότα για το «Νησί» του Παραλίου Άστρους

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 08-02-2018 12:45:04 pm | από nskarmoutsos

Νο 1. Χάρτης ανατολικής Πελοποννήσου του HUBERT JAILLOT

Το σημερινό «Νησί» του Παραλίου Άστρους αναφέρεται στη σελίδα 20 του βιβλίου του Γερμανού Johann Angelius Werdenhagen, με τίτλο «De rebus publicis Hanseaticis» τόμος 2 -έκδοση του 1631-, το οποίο πραγματεύεται τα της Χανσεατικής Ένωσης -συνασπισμός με κύριο σκοπό τη διασφάλιση της ελεύθερης ναυσιπλοΐας και του εμπορίου-.

Η αναφορά γίνεται με την λατινική ονομασία «Stella», που σημαίνει «Άστρο», το απόσπασμα (βλέπε φωτ. Νο 2) παρέχει τις αποστάσεις μεταξύ λιμανιών της ανατολικής Πελοποννήσου ξεκινώντας από την σημερινή Μονεμβάσια (Malvasia) και συνεχίζοντας βορειότερα, οι αποστάσεις αναφέρονται σε χάρτες της τότε περιόδου.

Γλωσσάρι

Malvasia = Μονεμβάσια

Falera = την τοποθετεί βόρεια από τη Μονεμβάσια

Nicea = την τοποθετεί λίγο νοτιότερα από το Κυπαρίσσι

Ciparia = Κυπαρίσσι

Stella = Άστρο. Η σημερινή βραχώδης χερσόνησος του Παραλίου Άστρους παλιότερα ήταν «Νησί», βλέπε εικόνα, η οποία αποτελεί τμήμα χάρτη, του 1696, του Γάλλου χαρτογράφου HUBERT JAILLOT (βλέπε φωτ. Νο 1) και καταγράφεται (στα λατινικά) σαν «Stella. I. (Insula)», που σημαίνει Νήσος Άστρο.

*Ρότα = η πορεία που ακολουθεί ένα πλοίο

Νο 2. Αποστάσεις λιμανιών ανατολικής Πελοποννήσου του Johann Angelius Werdenhagen

1818, Ευαγγέλιο του Ναού του Αγίου Βασιλείου

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 18-01-2018 11:42:18 am | από nskarmoutsos

Νο 1. Εμπροσθόφυλλο του Ευαγγελίου

Το φωτογραφικό υλικό απεικονίζει Ευαγγέλιο που ανήκει στο Ναό του Αγίου Βασιλείου, του Παραλίου Άστρους, το οποίο αποτελεί εξαιρετικό κειμήλιο.

Πληροφορίες:

  1. Έχει κατασκευαστεί το 1818.
  2. Έχει φιλοτεχνηθεί από τον Νικόλαο Γλυκέ, από τα Ιωάννινα.
  3. Το επιμελήθηκε ο Γεώργιος Κωνσταντίνου.
  4. Είναι αφιερωμένο στον Πατριάρχη Ιεροσολύμων Χρύσανθο Νοταρά (1655/1660-1731).

Στη πρώτη σελίδα αναγράφονται τα εξής:

ΘΕΙΟΝ ΚΑΙ ΙΕΡΟΝ

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ

ΑΦΙΕΡΩΘΕΝ

ΤΩ ΠΟΤΕ

ΜΑΚΑΡΙΩΤΑΤΩ ΚΑΙ ΣΟΦΟΤΑΤΩ

ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ

ΚΥΡΙΩ ΚΥΡΙΩ

ΧΡΥΣΑΝΘΩ

ΤΩ ΝΟΤΑΡΑ

ΕΝΕΤΙΗΣΙΝ.

Παρά Νικολάω Γλυκές τω εξ Ιωαννίνων.

1818.

Νο 2. Οπισθόφυλλο του Ευαγγελίου

Νο 3. Πρώτο φύλλο του Ευαγγελίου

Νο 4. Δεύτερο φύλλο του Ευαγγελίου

Προηγούμενες αναρτήσεις