Παράλιο Άστρος
logo: Το Άστρος της Θαλάσσης
Αναζήτηση Go

Οι πυξίδες μπορεί να γυρίσουν προς το νότο «μέσα σε μια στιγμή»

Κατηγορία Επιστήμη | Αναρτήθηκε 16-10-2014 09:05:16 am | από nskarmoutsos

Η βελόνα της πυξίδας δεν θα δείχνει για πάντα προς το βορρά

Το ερώτημα δεν είναι εάν αλλά πότε: Μια ωραία πρωία, η ανθρωπότητα θα ξυπνήσει για να διαπιστώσει ότι όλες οι πυξίδες δείχνουν προς το νότο αντί προς το βορρά.  Και αυτή η αντιστροφή των μαγνητικών πόλων μπορεί να συμβεί γρήγορα, σε διάστημα μικρότερο από 100 χρόνια -σχεδόν ακαριαία στην κλίμακα του γεωλογικού χρόνου. Αυτό ακριβώς συνέβη την τελευταία φορά που το μαγνητικό πεδίο της Γης αναποδογύρισε πριν από 786.000 χρόνια, αναφέρουν ερευνητές του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια στο Μπέρκλεϊ.
«Είναι απίστευτο το πόσο γρήγορα συνέβη» σχολιάζει η Κούρτνεϊ Σπρέιν, μέλος της ερευνητικής ομάδας που δημοσιεύει τη μελέτη στο Geophysical Journal International. Τα συμπεράσματα της έρευνας έρχονται να προστεθούν σε προηγούμενες μελέτες που έδειχναν ότι το μαγνητικό πεδίο της Γης εξασθενεί σήμερα με μεγάλη ταχύτητα και θα μπορούσε να μηδενιστεί σε περίπου 1.000 χρόνια.
Τα στάδια
Η εξασθένηση του πεδίου είναι το πρώτο στάδιο μέχρι την πλήρη αναστροφή, για την οποία όμως κανείς δεν μπορεί να προβλέψει με ακρίβεια πότε θα συμβεί. Άγνωστος παραμένει εξάλλου και ο μηχανισμός του φαινομένου, αν και πιθανότατα σχετίζεται με τα ρεύματα λιωμένου σιδήρου που παράγουν το πεδίο μέσα στον εσώτερο, ρευστό πυρήνα του πλανήτη. Το σίγουρο είναι ότι πολικότητα του μαγνητικού πεδίου έχει αντιστραφεί πολλές φορές στην ιστορία της Γης, χωρίς όμως να υπάρχουν ενδείξεις ότι το φαινόμενο επηρέασε την εξέλιξη της ζωής.
Δεδομένου όμως ότι το μαγνητικό πεδίο λειτουργεί ως ασπίδα που προστατεύει τη Γη από επικίνδυνα σωματίδια του Ήλιου και της κοσμικής ακτινοβολίας, η απώλειά του θα μπορούσε θεωρητικά να αυξήσει τη συχνότητα των καρκίνων στον άνθρωπο και πολλά άλλα είδη.

Επιπλέον, η απώλεια του μαγνητικού πεδίου θα άφηνε τη Γη εκτεθειμένη σε γεωμαγνητικές καταιγίδες, οι οποίες μπορούν να κάψουν τα κυκλώματα των δορυφόρων και να καταστρέψουν δίκτυα ηλεκτροδότησης λόγω της εμφάνισης επαγωγικών ηλεκτρικών ρευμάτων.
Τα ιζήματα
Για να προσδιορίσουν πόσο χρόνος χρειάστηκε για την αναστροφή του πεδίου πριν από 786.000 χρόνια, οι ερευνητές του Μπέρκεϊ εξέτασαν ιζήματα από μια λίμνη κοντά στα Απέννινα Όρη της Ιταλίας, ανατολικά της Ρώμης.
Τα ιζήματα περιέχουν μικρές ποσότητες μαγνητικών υλικών όπως ο σίδηρος, τα οποία αποθηκεύουν στο εσωτερικό τους πληροφορίες για τον προσανατολισμό των γραμμών του μαγνητικού πεδίου την εποχή που σχηματίστηκαν.
Πράγματι, κάτω από το βυθό της λίμνης η ερευνητική ομάδα εντόπισε ένα στρώμα που αποτύπωνε την τελευταία αναστροφή των μαγνητικών πόλων. Η χρονολόγηση των ιζημάτων με τη μέθοδο του ραδιενεργού αργού έδειξε ότι η αντιστροφή αφενός επιβεβαίωσε ότι η αναστροφή συνέβη πριν από περίπου 786.000 χρόνια. Αφετέρου όμως αποκάλυψε ότι η όλη διαδικασία ολοκληρώθηκε πολύ γρήγορα, πιθανώς σε λιγότερο από 100 χρόνια.
«Δεν γνωρίζουμε το εάν η επόμενη αντιστροφή θα συνέβη εξίσου απότομα με την προηγούμενη» διευκρινίζει ο Πολ Ρένε, μέλος της ερευνητικής ομάδας και διευθυντής του Κέντρου Γεωχρονολόγησης του Μπέρκλεϊ.
Οι προειδοποιήσεις
Σε κάθε περίπτωση, πάντως, το αναποδογύρισμα των πόλων δεν θα έρθει απροειδοποίητα. Πριν ο βόρειος μαγνητικός πόλος μετακινηθεί οριστικά στο νότιο γεωγραφικό πόλο στην Ανταρκτική, το μαγνητικό πεδίο θα μπορούσε να γίνει ευμετάβλητο και χαοτικό, με τους πόλους να κινούνται πέρα-δώθε στον πλανήτη.
Σε αυτό το μεσοδιάστημα δεν αποκλείεται μάλιστα το μαγνητικό πεδίο να πάψει να είναι δίπολο και να αποκτήσει περισσότερους πόλους. Οι νέοι αυτοί πόλοι θα έκαναν τις πυξίδες να δείχνουν προς διαφορετική κατεύθυνση ανάλογα με την περιοχή του πλανήτη όπου βρίσκονται. Επιπλέον, οι νέοι πόλοι θα λειτουργούσαν ως παγίδες ηλιακών σωματιδίων και, ανάλογα με τη θέση τους, θα μπορούσαν να εστιάσουν την επικίνδυνη ακτινοβολία σε κατοικημένες περιοχές.

Βαγγέλης Πρατικάκης

Πηγή: tovima.gr

Φυτά... επιστημονικής φαντασίας

Κατηγορία Επιστήμη | Αναρτήθηκε 03-10-2013 06:13:33 pm | από nskarmoutsos

Μοβ τομάτα

Πριν από δύο εβδομάδες η βρετανική φυτοκομική εταιρεία Thomson and Morgan ανακοίνωσε ότι δημιούργησε ένα φυτό που παράγει τόσο τομάτες όσο και πατάτες! Το υβριδικό φυτό, που έχει την εύγλωττη ονομασία TomTato - σύντμηση των λέξεων tomato (τομάτα) και potato (πατάτα) - διατίθεται ήδη εμπορικά σε κάθε ενδιαφερόμενο. Δεν είναι όμως το πρώτο «παράξενο» φυτό που δημιουργείται από τους ειδικούς τα τελευταία χρόνια. Μέσω διασταυρώσεων, γενετικών τροποποιήσεων και άλλων τεχνικών έχουν κάνει την εμφάνιση τους πολλά μη αναμενόμενα είδη. Ας δούμε ορισμένα από αυτά…

Η τοματοπατατιά

Οι δημιουργοί του TomTato διευκρίνισαν ότι το ασυνήθιστο φυτό δεν είναι γενετικά τροποποιημένο, αλλά έχει δημιουργηθεί με την παραδοσιακή τεχνική του μπολιάσματος. Αν και παρόμοια υβριδικά φυτά έχουν δημιουργηθεί στο παρελθόν, είναι η πρώτη φορά που ένα τέτοιο προϊόν αναπτύσσεται σε μαζική κλίμακα για προώθηση στις αγορές.

Προηγούμενες ανάλογες απόπειρες είχαν οδηγήσει σε φυτά, των οποίων τα προϊόντα δεν είχαν καλή γεύση. Ομως τα στελέχη της Thomson and Morgan ισχυρίζονται ότι αυτή τη φορά οι τομάτες του φυτού είναι πιο γευστικές από τις περισσότερες τομάτες που μπορεί να αγοράσει ο οποιοσδήποτε στο μανάβικο της γειτονιάς του. Η δημιουργία της τοματοπατατιάς χρειάστηκε περίπου δέκα χρόνια ερευνών και δοκιμών για να ολοκληρωθεί.

Οι μοβ τομάτες

Ερευνητές στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο του Ορεγκον δημιούργησαν μια ποικιλία μοβ τομάτας. Η φλούδα του καρπού είναι σκούρα σαν μελιτζάνα, ενώ το εσωτερικό προσφέρει ισχυρότερη αντιοξειδωτική δράση από τις παραδοσιακές τομάτες.

Η μοβ τομάτα περιέχει σε υψηλές συγκεντρώσεις ανθοκυανίνες καθώς και σκούρες μοβ χρωστικές που απαντώνται σε φρούτα όπως τα μούρα και τα μαύρα σταφύλια και δρουν ως αντιοξειδωτικά. Η νέα ποικιλία περιέχει και λυκοπένιο, την ουσία που δίνει στις συνηθισμένες τομάτες το κόκκινο χρώμα τους και προσφέρει επίσης αντιοξειδωτική δράση. Η μοβ ποικιλία δεν δημιουργήθηκε με μεθόδους γενετικής μηχανικής, αλλά από διασταύρωση της βιομηχανικής τομάτας με άγριες, σκούρες ποικιλίες. Οι άγριες τοματιές με σκούρους καρπούς είναι γνωστές εδώ και εκατοντάδες χρόνια, ωστόσο ποτέ δεν έφτασαν στο τραπέζι του καταναλωτή επειδή οι τομάτες τους είναι πολύ μικρές και ελαφρώς δηλητηριώδεις, όπως πιστεύεται ότι ήταν κάποτε όλες οι τομάτες.

Οι πετούνιες της... κατάψυξης

Η πετούνια ανθίζει την άνοιξη και τα υπέροχα άνθη της διατηρούνται μέχρι και το φθινόπωρο αλλά μόλις ξεκινούν τα πρώτα κρύα του χειμώνα το φυτό δεν καταφέρνει να επιβιώσει. Μια από τις μεγαλύτερες εταιρείες εμπορίας φυτών στη Βρετανία, η Van Meuwen, χρηματοδότησε τη δημιουργία μιας νέας, ανθεκτικής στο ψύχος, ποικιλίας πετούνιας.

Οι προσπάθειες των ερευνητών που ανέλαβαν το εγχείρημα ξεκίνησαν το 2003 με συνεχή πειράματα διασταυρώσεων. Τα τελευταία τρία χρόνια οι προσπάθειες εντάθηκαν και έγιναν καλλιέργειες διαφόρων νέων ποικιλιών σε εξωτερικούς χώρους στη Βρετανία. Μια από τις τελευταίες προσπάθειες αποφασίστηκε να γίνει στους πρόποδες του Βεζούβιου επειδή εκεί, καθ'όλη τη διάρκεια του χειμώνα, οι θερμοκρασίες είναι σταθερά πολύ χαμηλές. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι η ποικιλία που δοκιμάστηκε στο ιταλικό ηφαίστειο καταφέρνει να επιβιώνει σε θερμοκρασίες που αγγίζουν τους -10 βαθμούς Κελσίου. Η ποικιλία ονομάστηκε «Below Zero» (Υπό το Μηδέν) και διατηρεί τα άνθη της ακόμη και μετά από χιονόπτωση ή δριμύ ψύχος. Η εταιρεία διαθέτει ήδη τη νέα... παγωμένη ποικιλία σε όσους θέλουν να βλέπουν πετούνιες στον κήπο τους κατά τη διάρκεια του χειμώνα στην τιμή των 8 ευρώ.

Πηγή: Helios Plus

Μπορούν το αλάτι και οι καρποί να σταματήσουν τις κλιματικές αλλαγές;

Κατηγορία Επιστήμη | Αναρτήθηκε 25-08-2018 09:53:56 am | από nskarmoutsos

Το εφετινό καλοκαίρι είναι πολύ τραυματικό όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά σε ολόκληρο το βόρειο ημισφαίριο, αφού έχουν κάνει την εμφάνισή τους ακραία καιρικά φαινόμενα, με κυριότερα την έντονη ξηρασία και την εκδήλωση τεράστιων διαστάσεων πυρκαγιών σε πολλές περιοχές του πλανήτη. Ολα αυτά τα φαινόμενα συνδέονται με τις κλιματικές αλλαγές, και ειδικότερα την αύξηση της θερμοκρασίας στον πλανήτη μας.

O αναπτυσσόμενος τομέας της γεωμηχανικής έχει κατά καιρούς ρίξει στο τραπέζι διάφορες προτάσεις για την επίλυση του προβλήματος, άλλες εκ των οποίων θα μπορούσε κάποιος να τις χαρακτηρίσει αρκετά προωθημένες και άλλες ολίγον… τρελές.

Οταν οι προτάσεις αυτές πέρασαν από τη σφαίρα της θεωρητικής συζήτησης ανάμεσα στην επιστημονική κοινότητα και άρχισαν να παίρνουν δημοσιότητα και να εισέρχονται στον δημόσιο διάλογο, πολλοί ειδικοί έσπευσαν να πάρουν θέση και να δηλώσουν ότι πολλές από τις προτάσεις της γεωμηχανικής είναι ανεφάρμοστες και άλλες, ακόμα και αν εφαρμόζονταν, θα είχαν παρενέργειες τέτοιες που θα εξαφάνιζαν τα όποια οφέλη θα παρείχαν σε πρώτο επίπεδο.

Μια από τις πιο δημοφιλείς θεωρίες γεωμηχανικής για την αλλαγή των κλιματικών αλλαγών είναι η μαζική διασπορά μικροσκοπικών σωματιδίων στη στρατόσφαιρα της Γης με στόχο να μπλοκαριστούν οι ακτίνες του Ηλιου και έτσι να μπει φρένο στην άνοδο της θερμοκρασίας και στην κλιματική αλλαγή. Πριν από λίγες εβδομάδες ερευνητές, με επικεφαλής τον Τζόναθαν Πρόκτορ του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας -Μπέρκλεϊ, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στην επιθεώρηση «Nature», ουσιαστικά ακύρωσαν αυτή την προσέγγιση.

Οι ερευνητές αναφέρουν ότι με τις παρεμβάσεις γεωμηχανικής θα μειωθεί η παραγωγικότητα των καλλιεργειών λόγω της μείωσης της ηλιακής ακτινοβολίας με ό,τι αρνητικό σε κάθε επίπεδο (διατροφικό, οικονομικό, κοινωνικό) θα επιφέρει αυτή η μείωση. Οι ερευνητές σημειώνουν ότι σε άλλους τομείς η γεωμηχανική μπορεί να φέρει ουσιαστικά αποτελέσματα αλλά στην προσπάθεια παρεμπόδισης των κλιματικών αλλαγών όχι μόνο δεν φαίνεται να μπορεί να κάνει κάτι αλλά έχει σοβαρές αρνητικές συνέπειες. Ας ρίξουμε μια ματιά και σε άλλες ιδέες που έχει προτείνει η γεωμηχανική για τη σωτηρία του πλανήτη από τις κλιματικές αλλαγές.

Το αλάτι

Ο Ρόμπερτ Νέλσον, ερευνητής του Ινστιτούτου Πλανητικών Ερευνών των ΗΠΑ, προτείνει να προστατεύσουμε τον πλανήτη ρίχνοντας στην ατμόσφαιρα... αλάτι. Ο Νέλσον προτείνει να ρίξουμε μεγάλες ποσότητες αλατιού σε ύψος περίπου 17 χλμ. πάνω από την επιφάνεια της Γης. Το αλάτι θα προκαλέσει μια σειρά από χημικές αντιδράσεις οι οποίες θα έχουν ως κατάληξη η ατμόσφαιρα να αποκτήσει ένα έντονο λευκό χρώμα, με αποτέλεσμα να αντανακλώνται οι ακτίνες του Ηλιου και να επιστρέφουν στο Διάστημα. Ετσι θα εμποδιστεί η περαιτέρω αύξηση της θερμοκρασίας, ενώ σύμφωνα με τον Νέλσον δεν θα υπάρξουν παρενέργειες στις καιρικές συνθήκες σε τοπικό ή και πλανητικό επίπεδο.

Τα τεχνητά νέφη

Ο Ρομπ Γουντ, καθηγητής Ατμοσφαιρικής Φυσικής στο Πανεπιστήμιο της Ουάσιγκτον, σκέφθηκε τη δημιουργία τεχνητών νεφών που θα αντανακλούν το ηλιακό φως. Σύμφωνα με τον Γουντ η δημιουργία αυτών των τεχνητών νεφών θα γίνεται με μη επανδρωμένα σκάφη που θα πλέουν στους ωκεανούς κινούμενα με αιολική ενέργεια. Στα σκάφη αυτά θα είναι τοποθετημένοι μεγάλοι σωλήνες μέσα από τους οποίους θα εκτοξεύεται ψηλά στην ατμόσφαιρα θαλασσινό νερό.

Σύμφωνα με τον επιστήμονα η σύσταση του θαλασσινού νερού, και ειδικά το αλάτι, θα προκαλεί τη δημιουργία νεφών αυξημένης λευκότητας τα οποία θα μπορούν να αντανακλούν το μεγαλύτερο μέρος του εισερχόμενου ηλιακού φωτός. Αυτό, όπως πιστεύει ο Γουντ, θα έχει ευεργετικές συνέπειες στην προσπάθεια αντιστροφής των κλιματικών μεταβολών στη Γη. Η αντανάκλαση των καρπών

Βρετανοί επιστήμονες υποστηρίζουν ότι αν τροποποιήσουμε γενετικώς καρπούς που χρησιμοποιούνται ευρέως στις καλλιέργειες (καλαμπόκι, κριθάρι, βρόμη κ.ά.) έτσι ώστε να αντανακλούν πίσω στο Διάστημα μεγάλες ποσότητες του ηλιακού φωτός, η θερμοκρασία του πλανήτη θα μειωθεί σημαντικά. Οι ειδικοί ονόμασαν τη μέθοδο albedo-diet (το άλβεδο, αλμπέντο ή λευκαύγεια είναι το μέτρο της ανακλασιμότητας μιας επιφάνειας στο φως) και θεωρούν ότι αν τροποποιηθούν γενετικώς οι καλλιέργειες με αυτόν τον σκοπό, η θερμοκρασία σε ορισμένες περιοχές του πλανήτη είναι πιθανό να μειωθεί ακόμα και κατά δύο βαθμούς Κελσίου.

Τεχνητά δάση

Επιστήμονες του Ινστιτούτου Μηχανολογίας στο Λονδίνο υποστηρίζουν ότι δέντρα ειδικά ανεπτυγμένα και κατασκευασμένα ώστε να απορροφούν μεγάλες ποσότητες διοξειδίου του άνθρακα θα μπορούσαν να μπουν στη μάχη κατά των κλιματικών αλλαγών στον πλανήτη. Η ανάπτυξη τέτοιων δέντρων έχει ήδη ξεκινήσει, και έχουν μάλιστα δημιουργηθεί κάποια πρωτότυπα, αλλά η έρευνα συνεχίζεται. Σύμφωνα με τους επιστήμονες, τα δάση αυτά, τα οποία θα αποτελούνται από 100.000 τέτοια δέντρα, θα μπορέσουν μέσα σε διάστημα 10-20 ετών να «ρουφήξουν» το βλαβερό διοξείδιο του άνθρακα, το οποίο και αποτελεί τον βασικότερο παράγοντα πρόκλησης του «φαινομένου του θερμοκηπίου».

Πηγή: tovima.gr

Μεταλλαγμένη ντομάτα που εκτίθεται στο φως καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας;

Κατηγορία Επιστήμη | Αναρτήθηκε 24-08-2014 07:43:12 pm | από nskarmoutsos

Επιστήμονες προσπαθούν να δημιουργήσουν ντομάτες με τη δυνατότητα 24ωρης έκθεσης σε τεχνητό φως, σύμφωνα με νέα έρευνα του Πανεπιστημίου Wageningen στην Ολλανδία.

Από τη φύση τους οι ντομάτες απαιτούν περίπου οκτώ ώρες σκοταδιού την ημέρα για τη σωστή ανάπτυξή τους. Κανονικά η συνεχής έκθεσή τους σε φως δημιουργεί κίτρινες κηλίδες στα φύλλα των φυτών και οδηγεί στο θάνατό τους. Παραδοσιακά οι αγρότες δεν αντιμετωπίζουν αυτό το πρόβλημα αλλά στη σύγχρονη εποχή της μαζικής, εντατικής παραγωγής, οι οκτώ αυτές ώρες αποτελούν χαμένο χρόνο και εισόδημα για τους μεγαλοπαραγωγούς.

Σε πρόσφατη δημοσίευσή τους, οι Ολλανδοί ερευνητές ισχυρίζονται πως απομόνωσαν το γονίδιο που θα απαλλάξει την καλλιέργεια ντομάτας από αυτό τον περιορισμό. Ο Ααρών Βελέζ, επικεφαλής της έρευνας, υπογραμμίζει πως αυτό που ξεκίνησε ως επιστημονική περιέργεια θα αποτελέσει δραστική βελτίωση στην αγροτική παραγωγή, μιας και ήδη αρκετοί παραγωγοί χρησιμοποιούν τεχνητό φως κατά τη διάρκεια της ημέρας.

Ορισμένα είδη πιπεριών, μαρουλιών και τριαντάφυλλων έχουν τη δυνατότητα να επιβιώνουν κάτω από συνεχή έκθεση στο φως, αλλά όχι η ντομάτα. Σύμφωνα με τους ερευνητές, αυτό οφείλεται σε ένα περίπλοκο συνδυασμό παραγόντων, όπως τη συγκέντρωση υδατανθράκων κατά τη διαρκή φωτοσύνθεση, ή απλά από τη διαταραχή του κιρκάδιου ρυθμού του φυτικού οργανισμού.

Η ερευνητική ομάδα απομόνωσε το γονίδιο με την ονομασία «τύπος ΙΙΙ Χλωροφύλλης Συγκομιδής Φωτός a/b Δεσμευτική Πρωτεΐνη 13» (CAB-13), η οποία βρίσκεται σε μερικά φυτά, συμπεριλαμβανομένων των άγριων ντοματών, και ελέγχει σε μεγάλο ποσοστό την αντίδρασή τους στο φως. Όταν η πρωτεΐνη εισάχθηκε σε σύγχρονα υβρίδια ντοματών, οδήγησε σε αύξηση του ρυθμού παραγωγής κατά 20 τοις εκατό, λόγω της συνεχούς έκθεσης στο φως. Αυτό το ποσοστό κρίνεται ως ιδιαίτερα ικανοποιητικό και σχετικά κοντά στο θεωρητικό 30 τοις εκατό που θα προσέφερε ο 24ωρος κύκλος καλλιέργειας.

Όπως είναι λογικό, στην πράξη δε θα επωφεληθούν όλοι οι καλλιεργητές από τη δυνατότητα 24ωρης παραγωγής ντομάτας. Η εγκατάσταση και συνεχόμενη χρήση τεχνητού φωτισμού απαιτεί ένα μη αμελητέο κόστος, ενώ αρκετοί παραγωγοί δηλώνουν αρκετά ευχαριστημένοι με την παρούσα παραγωγή τους. Συνεπώς οι αγρότες που θα δουν τα μεγαλύτερα κέρδη είναι αυτοί στα μέρη με λιγότερη ηλιοφάνεια, σημειώνει ο Βελέζ.

Πηγή: naftemporiki.gr

Η μέλισσα που θα μπορούσε να βοηθήσει να σταματήσει η παγκόσμια εξάρτηση από τα πλαστικά

Κατηγορία Επιστήμη | Αναρτήθηκε 20-08-2018 09:33:02 am | από nskarmoutsos

Αυστραλοί ερευνητές πιστεύουν ότι μια αυστραλιανή μέλισσα που παράγει ένα προϊόν «τύπου σελοφάν» για τις φωλιές της θα μπορούσε να βοηθήσει ώστε να τεθεί τέλος στην παγκόσμια εξάρτηση από τα πλαστικά μιας χρήσης.

Πρόκειται για τη μέλισσα Hylaeus nubilosus, που είναι γνωστή για το χαρακτηριστικό κίτρινο σήμα στην πλάτη της, δεν ζει σε κυψέλη αλλά έχει προκαλέσει το επιστημονικό ενδιαφέρον λόγω του υλικού που παράγει για την κατασκευή της φωλιάς της, το οποίο είναι μη τοξικό, αδιάβροχο, ανθεκτικό στη φλόγα και ικανό για να αντέξει στη θερμότητα.

Μια εταιρία βιοτεχνολογίας στη Νέα Ζηλανδία, η Humble Bee, προσπαθεί να αξιοποιήσει το υλικό αυτό με την ελπίδα ότι θα παράξει μια εναλλακτική λύση στο πλαστικό.

Η Βερόνικα Χάργουντ Στίβενσον, ιδρυτής της επιχείρησης, δήλωσε ότι άρχισε να ερευνά τη δυνητική αυτή πλαστική εναλλακτική λύση, από μια ερευνητική εργασία σχετικά με τις ιδιότητες "που μοιάζουν με σελοφάν" του υλικού φωλεοποίησης των μελισσών αυτών.

«Τα πλαστικά σωματίδια και τα χημικά έχουν διαπεράσει τα οικοσυστήματα και τους οργανισμούς σε όλο τον κόσμο και αυτό είναι τρομακτικό», δηλωσε στη Sydney Morning Herald.

«Στόχος μας είναι η αντιγραφή αυτού του υλικού που βρίσκεται στο φυσικό περιβάλλον κάτι που άλλωστε κάνουμε εδώ και αιώνες, από τον σχεδιασμό των φτερών των αεροπλάνων που είναι εμπνευσμένος από τα αρπακτικά πουλιά», τόνισε.

Ο Ρίτσαρντ Φιρνό, καθηγητής χημείας στο Πανεπιστήμιο Victoria του Wellington, δήλωσε πάντως ότι η ανακάλυψη του νέου υλικού είναι «πάρα πολύ καλή για να είναι αληθινή».

Οι επιστήμονες αναλύουν τη γενετική σύνθεση του βιοπλαστικού μελετώντας τους αδένες των μελισσών. Η Humble Bee σκοπεύει να χρησιμοποιήσει αρχικά το βιοπλαστικό υλικό για την κατασκευή αδιάβροχων υφασμάτων.

«Το αδιαβροχο ένδυμα είναι σίγουρα αυτό που μας ενδιαφέρει περισσότερο καθώς δεν θα χρειάζεται να καταφεύγουμε σε τοξικά χημικά υλικά αλλά σε φιλικά προς το περιβάλλον προϊόντα», δήλωσε η κ.Χάργουντ.

Οι επιστήμονες πιστεύουν ότι τα χημικά που χρησιμοποιούνται για να αλλάξουν τις ιδιότητες του πλαστικού - όπως εκείνα που το καθιστούν αδιάβροχο - μπορεί να είναι επιβλαβή και να αυξήσουν τον κίνδυνο καρδιακών παθήσεων, καρκίνου ή στειρότητας. Το βιοπλαστικό θα μπορούσε επίσης να χρησιμοποιηθεί στα ηλεκτρικά και τα δομικά προϊόντα. Η εταιρεία ελπίζει να αρχίσει να πωλεί το βιοπλαστικό σε πέντε χρόνια.

Πηγή: real.gr

«Τέρατα» μνήμης αποδεικνύονται τελικά τα δελφίνια

Κατηγορία Επιστήμη | Αναρτήθηκε 08-08-2013 12:13:37 am | από nskarmoutsos

Λέμε ότι κάποιος έχει «μνήμη ελέφαντα». Λάθος έκφραση, σύμφωνα τουλάχιστον με μια νέα αμερικανική έρευνα, από την οποία προκύπτει ότι τα δελφίνια είναι αυτά που θυμούνται  περισσότερο χρόνο από κάθε άλλο θηλαστικό, πλην του ανθρώπου.

Σύμφωνα με το BBC, οι ερευνητές, με επικεφαλής τον βιολόγο Τζέισον Μπρουκ του πανεπιστημίου του Σικάγο, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό βιολογίας της Βασιλικής Εταιρίας επιστημών της Βρετανίας «Proceedings of Royal Society B», το «Science» και το «Nature», εκτιμούν ότι αυτές οι μακροχρόνιες αναμνήσεις σχηματίζονται επειδή τα δελφίνια έχουν εξελιχθεί να διαμορφώνουν πολύπλοκες και διαρκείς κοινωνικές σχέσεις.
Οι επιστήμονες μελέτησαν τις σχέσεις ανάμεσα σε 56 δελφίνια που κατά καιρούς μετακινούνταν μεταξύ διαφορετικών ενυδρείων και ζωολογικών κήπων. Χρησιμοποιώντας ηχεία κάτω από το νερό, οι ερευνητές έπαιζαν σε δελφίνια ηχογραφήσεις από σφυρίγματα άλλων δελφινιών που κάποτε είχαν συνυπάρξει στον ίδιο χώρο με τα πρώτα. Όταν τα δελφίνια αναγνωρίζουν ως οικείο έναν ήχο, πλησιάζουν για περισσότερη ώρα κοντά στα ηχεία και βγάζουν σφυρίγματα προς αυτά, αλλιώς τα αγνοούν πλήρως.
Οι ερευνητές, έχοντας μελετήσει τα ιστορικά αρχεία που πήγαιναν δεκαετίες στο παρελθόν, γνώριζαν ποιο δελφίνι είχε κάποτε συνυπάρξει με ποιο άλλο και έτσι, προς μεγάλη τους έκπληξη, διαπίστωσαν ότι, έστω και δι’ ακοής, τα δελφίνια μπορούσαν να αναγνωρίσουν τους μοναδικούς ήχους που έβγαζαν από τα ηχεία οι παλιόφιλοί τους (κάθε δελφίνι έχει τη δική του «υπογραφή- σφύριγμα»).
Το ρεκόρ πέτυχαν δύο θηλυκά δελφίνια, η Άλι και η Μπέιλι, που κάποτε ζούσαν στο ίδιο ενυδρείο της Φλόριδα, αλλά μετά αποχωρίστηκαν, καθώς μπόρεσαν να αναγνωρίσουν η μία το σφύριγμα της άλλης μετά από 20,5 χρόνια. Αυτό σημαίνει ότι είχαν κρατήσει στον εγκέφαλό τους τη σχετική ανάμνηση όλο αυτό τον καιρό (αν και παραμένει άγνωστο με ποιο μορφή διατηρείται αυτή η μνήμη).
Πρόκειται για την πιο μακροχρόνια κοινωνική ανάμνηση που έχει ποτέ καταγραφεί σε μη ανθρώπινο είδος. «Δεν ξέρουμε ποιο είναι το ανώτερο δυνατό όριο για μια ανάμνηση ενός δελφινιού και αν υπάρχει τέτοιο όριο», δήλωσε ο Μπρουκ (τα δελφίνια ζουν περίπου 50 χρόνια, οπότε ίσως θυμούνται πολύ πέρα από τα 20,5 χρόνια).
Οι επιστήμονες, μετά και τη νέα ανακάλυψη, θεωρούν ότι τα δελφίνια έχουν νοημοσύνη συγκρίσιμη των ανθρώπων, των χιμπατζήδων και των ελεφάντων. Οι τελευταίοι έχουν επίσης αναμνήσεις που πλησιάζουν τα 20 χρόνια, όμως θυμούνται μόνο άλλα μέλη της οικογένειάς τους και όχι ξένους, αντίθετα με τα δελφίνια, των οποίων η μακρά μνήμη δεν περιορίζεται μόνο σε «συγγενείς» τους.

Ανακαλύφθηκε το «κλειδί» για να ξαναγίνουν νόστιμες οι ντομάτες

Κατηγορία Επιστήμη | Αναρτήθηκε 28-01-2017 09:43:03 am | από nskarmoutsos

Οι επιστήμονες ανακοίνωσαν ότι ανακάλυψαν το γενετικό «κλειδί» για να αποκαταστήσουν τη γεύση της ντομάτας, η οποία έχει χάσει πια την παλιά νοστιμιά της.
Οι γενετικές αναλύσεις αποκάλυψαν ποια γονίδια είναι αναγκαία για να επανέλθει η πρωταρχική πλούσια γεύση της ντομάτας, παρέχοντας έτσι τον αναγκαίο «οδικό χάρτη» επανόδου στις παλιές καλές εποχές, με μια σταδιακή διαδικασία μέσα από διασταυρώσεις ποικιλιών και όχι με γενετική τροποποίηση.

Με το πέρασμα των χρόνων, εδώ και μισό περίπου αιώνα, καλλιεργητές και έμποροι έχουν ασκήσει εξελικτικές πιέσεις στις ντομάτες για να γίνουν πιο μεγάλες και πιο ανθεκτικές, ώστε να αντέχουν περισσότερο κατά την μεταφορά τους και στα ράφια των καταστημάτων. Όμως το τίμημα γι' αυτό ήταν να χαθεί ένα μέρος από την παλιά γεύση τους, που είχαν πριν περίπου 100 χρόνια.
Οι ερευνητές από τις ΗΠΑ και άλλες χώρες, με επικεφαλής τον καθηγητή Χάρι Κλέε του Ινστιτούτου Διατροφικών και Γεωπονικών Επιστημών του Πανεπιστημίου της Φλόριντα, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό "Science", «διάβασαν» το γονιδίωμα σχεδόν 400 αρχαίων και σύγχρονων ποικιλιών ντοματών από διάφορα μέρη του κόσμου.
Παράλληλα, ένα πάνελ καταναλωτών κλήθηκαν να βαθμολογήσουν τις ποικίλες ντομάτες για τη γεύση τους και άλλα χαρακτηριστικά.
Τελικά, οι επιστήμονες εντόπισαν 13 χημικές ουσίες που παίζουν σημαντικό ρόλο στη γεύση και οι οποίες έχουν ατονήσει στις σύγχρονες ντομάτες, καθώς έχουν σταδιακά χαθεί τα αντίστοιχα γονίδια.
Μεταξύ άλλων, οι ερευνητές επιβεβαίωσαν ότι οι μικρότερες ντομάτες είναι πιο γλυκές και γευστικές, ενώ αντίθετα η σύγχρονη τάση ευνοεί τις μεγαλύτερες ντομάτες, που όμως είναι λιγότερο νόστιμες.
Η ντομάτα εξελίχθηκε στη φύση πριν από περίπου 50 εκατομμύρια χρόνια κοντά στην Ανταρκτική και αρχικά ήταν ένα μικρού μεγέθους φρούτο.
Οι πρώτες καλλιέργειές της εκτιμάται ότι υπήρξαν πριν από 2.500 χρόνια στην Κεντρική και Νότια Αμερική, από όπου, μετά την ισπανική κατάκτηση του 16ου αιώνα, εξαπλώθηκαν σε όλο τον κόσμο.
Σήμερα πια έχουν δημιουργηθεί εκατοντάδες ποικιλίες διεθνώς και η ντομάτα είναι μία από τις καλλιέργειες με την μεγαλύτερη σημασία παγκοσμίως, μεταξύ άλλων χάρη στη θρεπτική αξία της, καθώς είναι σημαντική πηγή βιταμινών A και C. Η Κίνα και οι ΗΠΑ είναι οι δύο χώρες με τη μεγαλύτερη παραγωγή ντοματών στον κόσμο.
«Στόχος μας είναι να κάνουμε τη ντομάτα του σούπερ-μάρκετ αισθητά πιο νόστιμη, όπως ήταν πριν από έναν αιώνα», δήλωσε ο Κλέε.
Εκτίμησε ότι για να συμβεί αυτό, θα χρειασθούν τρία έως τέσσερα χρόνια. Για μια πραγματικά καλή ντομάτα, αξίζει να περιμένουμε να δούμε αν όντως έχει δίκιο.

Πηγή: real.gr

Ωκεανοί στα βάθη της γης

Κατηγορία Επιστήμη | Αναρτήθηκε 13-06-2014 10:47:01 am | από nskarmoutsos

Υπάρχει πάρα πολύ νερό βαθιά κάτω από τα πόδια μας, αν και όχι στις γνώριμες μορφές του (υγρό νερό, πάγος, υδρατμοί), αλλά το θέμα είναι πώς το φτάνει κανείς.

Μια νέα αμερικανική επιστημονική έρευνα κατέληξε στο συμπέρασμα ότι στα βάθη της Γης, στο στρώμα του μανδύα που βρίσκεται ανάμεσα στον φλοιό και στον πυρήνα, υπάρχουν τεράστια αποθέματα νερού, πιθανώς τριπλάσια από τον συνολικό όγκο νερού που διαθέτουν όλοι μαζί οι ωκεανοί στην επιφάνεια του πλανήτη μας.

Αυτό το «ρεζερβουάρ» του νερού, που φαίνεται διαχρονικά σταθερό, βρίσκεται σε βάθος έως 700 χιλιομέτρων κάτω από την επιφάνεια, στην ενδιάμεση ζώνη ανάμεσα στον ανώτερο και στον κατώτερο μανδύα.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον αναπληρωτή καθηγητή γεωφυσικής Στίβεν Τζέικομπσεν του Τμήματος Γεωεπιστημών του Πανεπιστημίου Northwestern του Ιλινόις, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό «Science», σύμφωνα με το "New Scientist", εκτιμούν ότι το νερό βρίσκεται ‘κλειδωμένο' (μοριακά παγιδευμένο) μέσα σε γαλαζωπά πετρώματα, τους ρινγκουδίτες. Πρόκειται για ένα σχετικά σπάνιο πέτρωμα με κρυσταλλική δομή, που σχηματίζεται από ολιβίνη κάτω από πολύ υψηλές πιέσεις και θερμοκρασίες.

Η ύπαρξη τόσο μεγάλων ποσοτήτων υπόγειου νερού, ρίχνει πιθανώς νέο φως στον αέναο υδρολογικό κύκλο της Γης, στην προέλευση των θαλασσών και στο γιατί οι ωκεανοί έχουν λίγο-πολύ διατηρήσει το μέγεθός τους εδώ και εκατομμύρια χρόνια. Μερικοί γεωλόγοι πιστεύουν ότι το νερό έφτασε στη Γη εξ ουρανού, από παγωμένους κομήτες που έπεσαν στον πλανήτη μας.

Όμως η νέα ανακάλυψη ενισχύει μια εναλλακτική πιθανότητα, να «αναδύθηκαν» σταδιακά οι ωκεανοί από τα έγκατα της πρώιμης Γης, χάρη και στη συνεχή ανακύκλωση των τεκτονικών πλακών. «Οι ενδείξεις είναι καλές ότι το νερό της Γης προήλθε από το εσωτερικό της», δήλωσε ο Τζέικομπσεν.

Οι Αμερικανοί ερευνητές χρησιμοποίησαν πάνω από 2.000 σεισμογράφους για να μελετήσουν τα σεισμικά κύματα που γέννησαν πάνω από 500 σεισμοί στις ΗΠΑ. Αυτά τα κύματα διαπερνούν το εσωτερικό του πλανήτη μας (ακόμη και τον πυρήνα) και έτσι αποτελούν στην ουσία το καλύτερο μέχρι σήμερα τρόπο που διαθέτουνοι γεωλόγοι για να «ακτινογραφούν» -αν και έμμεσα- τι συμβαίνει στα έγκατα της Γης.

Μετρώντας την ταχύτητα διάδοσης των υπόγειων σεισμικών κυμάτων σε διαφορετικά βάθη, οι επιστήμονες συμπέραναν την πυκνότητα και συνεπώς το είδος των πετρωμάτων που τα κύματα διέσχιζαν. Το καλά κρυμμένο νερό αποκαλύφτηκε, επειδή λόγω της παρουσίας του τα σεισμικά κύματα επιβραδύνθηκαν στο αντίστοιχο γεωλογικό στρώμα (ένα σεισμικό κύμα χρειάζεται περισσότερο χρόνο για να διαπεράσει ένα ένυδρο πέτρωμα από ό,τι ένα άνυδρο).

Οι σεισμικές αυτές παρατηρήσεις συμπληρώθηκαν από πειράματα στο εργαστήριο, από τα οποία οι ερευνητές κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι οι ένυδροι ρινγκουδίτες σε βάθη της τάξης των 700 χλμ. είναι σαν «σφουγγάρια» που, υπό υψηλή πίεση και θερμοκρασία, λιώνουν σταδιακά και έτσι «ζουλάνε» το νερό που έχουν προηγουμένως απορροφήσει, ωθώντας το έξω από το πέτρωμα. «Είναι ένα πέτρωμα με νερό μέσα και γύρω του, σχεδόν σαν να ιδρώνει», είπε χαρακτηριστικά ο Τζέικομπσον.

Αν και η μελέτη των σεισμικών κυμάτων από τον αμερικανό επιστήμονα αφορά το υπέδαφος μόνο των ΗΠΑ, πιστεύει ότι κάτι ανάλογο συμβαίνει σε όλο τον πλανήτη και ήδη σκοπεύει να επεκτείνει τη σεισμική μελέτη του σε άλλες χώρες επίσης.

Όπως είπε, «θα έπρεπε να είμαστε ευγνώμονες γι' αυτό το βαθύ απόθεμα νερού. Αν δεν βρισκόταν εκεί, θα ήταν στην επιφάνεια της Γης και τότε μόνο οι κορυφές των βουνών θα βρίσκονταν πάνω από το νερό».

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Μόνο το 0,01% της πλανητικής βιομάζας είναι οι άνθρωποι

Κατηγορία Επιστήμη | Αναρτήθηκε 22-05-2018 09:16:39 am | από nskarmoutsos

Το 80% της βιομάζας της Γης αποτελούν τα φυτά, το 15% τα βακτήρια και το υπόλοιπο 5% περιλαμβάνει άλλους μικροοργανισμούς και τα ζώα. Οι άνθρωποι δεν ξεπερνούν το 0,01%, δηλαδή μόλις το ένα δεκάκις χιλιοστό της πλανητικής βιομάζας, σύμφωνα με την πιο ολοκληρωμένη έως τώρα «απογραφή» της γήινης βιόσφαιρας που έκαναν οι επιστήμονες.

Η μάζα των 7,6 δισεκατομμυρίων ανθρώπων της Γης είναι πλέον περίπου δεκαπλάσια της μάζας όλων των άγριων ζώων, καθώς στην πορεία της εξέλιξης, από την αυγή του πολιτισμού μέχρι σήμερα, οι άνθρωποι έχουν εξαφανίσει το 83% των άγριων ζώων και το 50% της μάζας των φυτών. Εν ολίγοις, από τότε που οι άνθρωποι εμφανίσθηκαν στο προσκήνιο, τουλάχιστον η μισή ζωή στη Γη έχει εξαφανισθεί. Παρόλα αυτά, οι ιοί έχουν τριπλάσια βιομάζα από τους ανθρώπους, όπως και τα σκουλήκια, τα ψάρια 12πλάσια και οι μύκητες 200 φορές μεγαλύτερη.

Η συνολική βιομάζα της Γης -δηλαδή το σύνολο της μάζας κάθε έμβιου οργανισμού- εκτιμάται σε περίπου 550 γιγατόνους άνθρακα, από τους οποίους οι 450 γιγατόνοι είναι η μάζα των φυτών και οι 70 γιγατόνοι η μάζα των βακτηρίων. Εν ολίγοις, φυτά και μικροοργανισμοί κυριαρχούν στη βιόσφαιρα του πλανήτη μας.

Ακολουθούν στην τρίτη θέση οι μύκητες που έχουν μάζα 12 γιγατόνων, επτά γιγατόνοι είναι η μάζα άλλων μικροοργανισμών (αρχαιοβακτήρια), τέσσερις γιγατόνοι είναι τα πρώτιστα (αμοιβάδες και άλλοι μονοκύτταροι οργανισμοί με πυρήνα), ενώ 0,2 γιγατόνοι είναι οι ιοί. Μόλις δύο γιγατόνοι είναι η μάζα των κάθε είδους ζώων, συμπεριλαμβανομένων των ανθρώπων (όλοι μαζί είμαστε 0,06 γιγατόνοι).

Παρόλο που οι ωκεανοί καταλαμβάνουν το 71% της επιφάνειας της Γης, η συνολική βιομάζα της ξηράς (470 γιγατόνοι) υπολογίζεται ότι είναι σχεδόν 80 φορές μεγαλύτερη από τη συνολική βιομάζα των θαλασσών (έξι γιγατόνοι). Σχεδόν όλη η βιομάζα των φυτών βρίσκεται στην ξηρά, ενώ αντίθετα το μεγαλύτερο μέρος της βιομάζας των ζώων βρίσκεται στη θάλασσα.

Περίπου το 60% της παγκόσμιας βιομάζας (320 γιγατόνοι) βρίσκεται πάνω στην επιφάνεια της Γης, ενώ η υπόλοιπη κάτω από την επιφάνεια (130 γιγατόνοι είναι οι ρίζες των φυτών και 100 γιγατόνοι τα υπόγεια βακτήρια). Το μεγαλύτερο ποσοστό της βιομάζας των μικροοργανισμών (περίπου το 90%) εκτιμάται ότι βρίσκεται βαθιά κάτω από την επιφάνεια της ξηράς και κάτω από τους βυθούς των θαλασσών. Στους ωκεανούς το 70% της θαλάσσιας βιομάζας αποτελείται από μικρόβια, ενώ το υπόλοιπο 30% είναι τα αρθρόποδα και τα ψάρια.

H συνολική βιομάζα των ανθρώπων και των οικόσιτων ζώων (κυριαρχούν τα βοοειδή και οι χοίροι) είναι περίπου δεκαπλάσια από εκείνη των άγριων ζώων (0,007 γιγατόνοι). Τα κοτόπουλα και άλλα πουλερικά της πτηνοτροφίας έχουν συνολικά σχεδόν τριπλάσια βιομάζα (0,005 γιγατόνοι) σε σχέση με τα άγρια πουλιά (0,002 γιγατόνοι).

Παρόλο που οι άνθρωποι και τα εξημερωμένα ζώα κυριαρχούν στη βιομάζα των θηλαστικών, αποτελούν ένα μικρό μόνο ποσοστό στη συνολική βιομάζα των ζώων (δύο γιγατόνοι), όπου κυριαρχούν τα κάθε είδους αρθρόποδα της ξηράς και της θάλασσας (1,2 γιγατόνοι) και τα ψάρια (0,7 γιγατόνοι).

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον καθηγητή Ρον Μίλο του Ινστιτούτου Επιστημών Βάιζμαν του Ισραήλ, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο επιστημονικό έντυπο της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών των ΗΠΑ (PNAS), έλαβαν υπόψη τους εκατοντάδες μελέτες των τελευταίων δεκαετιών, συνδυάζοντας τις έως τώρα εκτιμήσεις με νέες εκτιμήσεις.

Ως μέτρο σύγκρισης χρησιμοποιήθηκε η μάζα του άνθρακα, που αντανακλά τη μάζα των μορίων της ζωής, όπως του DNA και τωμ πρωτεϊνών, ενώ αφήνει απέξω τη μάζα του νερού μέσα στους έμβιους οργανισμούς. Οι επιστήμονες παραδέχθηκαν πάντως ότι οι υπολογισμοί τους έχουν ένα όχι αμελητέο περιθώριο σφάλματος.

Οι επιστήμονες εκτιμούν ότι οι κάθε είδους ανθρώπινες δραστηριότητες έχουν επιφέρει σημαντικές μειώσεις διαχρονικά στη βιομάζα των άγριων θηλαστικών, των ψαριών και των φυτών. Η συνολική βιομάζα των καλλιεργούμενων φυτών από τους ανθρώπους εκτιμάται σε δέκα γιγατόνους, δηλαδή μόνο το 2% της συνολικής βιομάζας των φυτών.

Πηγή: in.gr

Ένας θάμνος απορρυπαίνει τοξικές χωματερές

Κατηγορία Επιστήμη | Αναρτήθηκε 19-05-2014 01:43:08 pm | από nskarmoutsos

Ένα θαμνοειδές φυτό που εντοπίστηκε πρόσφατα απορροφά 100 έως 1000 φορές περισσότερο νικέλιο από τα κανονικά φυτά.

Μια ερευνητική ομάδα από το Πανεπιστήμιο των Φιλιππίνων στο Λος Μπάνος θεωρεί ότι η ιδιότητά του αυτή το καθιστά ιδανικό “όπλο” για τον καθαρισμό τοξικών χωματερών σε όλο τον κόσμο.

Ο ερευνητής Εντουίνο Φερνάντο και οι συνάδελφοί του από το πανεπιστήμιο υποστηρίζουν ότι το φυτό με την επιστημονική ονομασία Rinorea niccolifera έχει εξελιχθεί με τρόπο ώστε να απορροφά θρεπτικά συστατικά και νερό από το έδαφος, όπως τα κανονικά φυτά, μπορεί όμως και να απορροφήσει δηλητηριώδεις ουσίες που θα σκότωναν τα περισσότερα φυτά.

Γνωστά ως “υπερσυσσωρευτές”, τα φυτά αυτά μπορούν να “καταναλώνουν” δηλητηριώδη μέταλλα, ωστόσο ελάχιστα καταφέρνουν να επιβιώσουν με το νικέλιο.

Το Rinorea niccolifera είναι θάμνος ή μικρό δέντρο που φτάνει σε ύψος από 1,5 ως 8 μέτρα με διάμετρο στελέχους από 3 ως 13 εκατοστά.

Η ερευνητές εκτιμούν ότι ποσοστό μόλις 0,5% των γνωστών ειδών χλωρίδας μπορούν να καταναλώσουν τέτοια επίπεδα νικελίου.

Το πρόβλημα είναι ότι το Rinorea niccolifera είναι αρκετά σπάνιο και ανακαλύφθηκε μόλις πρόσφατα. Πήρε το χαρακτηρισμό “niccolifera” από την ικανότητά του να απορροφά υψηλές ποσότητες νικελίου στους ιστούς των φύλλων και του στελέχους του.

Συγκεντρώνει έως 18.000 ppm (μέρη ανά εκατομμύριο) νικελίου στα φύλλα του χωρίς να δηλητηριάζεται” εξηγεί ο Καθηγητής Φερνάντο.

“Η ποσότητα αυτή είναι 100 ως 1000 φορές υψηλότερη από τα υπόλοιπα φυτά” προσθέτει.

Παρόλα αυτά, σε θεωρητικό επίπεδο, τα φυτά αυτά μπορούν να καλλιεργηθούν κοντά σε χωματερές,ορυχεία και άλλες περιβαλλοντικά επιβαρυμένες τοποθεσίες.

Οι επιστήμονες τονίζουν ότι τα φυτά αυτά μπορούν κυριολεκτικά να “ρουφήξουν” τις τοξίνες από το έδαφος. Μόλις αναπτυχθούν πλήρως, τα μέταλλα μπορούν να απομακρυνθούν από τα φυτά μέσω μιας διαδικασίας γνωστής ως “αποκατάσταση φυτών”.

Μια παρόμοια διαδικασία ακολουθείται στην Πολιτεία του Μέρυλαντ των ΗΠΑ όπου δέντρα έχουν αναλάβει την απομάκρυνση τοξινών από χημικά όπλα και βιομηχανικές χημικές ουσίες από περιοχή η οποία λειτούργησε ως πεδίο δοκιμών κατά τη δεκαετία του 1970.

Πηγή: econews.gr

Προηγούμενες αναρτήσεις