Παράλιο Άστρος
logo: Το Άστρος της Θαλάσσης
Αναζήτηση Go

Παταγοτιτάν, ο μεγαλύτερος δεινόσαυρος που υπήρξε στη Γη

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 11-08-2017 09:54:32 am | από nskarmoutsos

Τον τίτλο του πρωταθλητή βαρέων βαρών μεταξύ των δεινοσαύρων φέρει πλέον ο «Παταγοτιτάν» (Τιτάνας της Παταγονίας), ο μεγαλύτερος δεινόσαυρος και πιθανότατα το μεγαλύτερο σε μήκος ζώο που περπάτησε ποτέ πάνω στη Γη.
Τα πρώτα απολιθώματά του είχαν ανακαλυφθεί το 2012 τυχαία από ένα βοσκό σε ένα ράντσο στη νότια Αργεντινή και στη συνέχεια οι ανασκαφές από παλαιοντολόγους έφεραν περισσότερα στο φως, ενώ μία εντυπωσιακή ανακατασκευή του σκελετού του επιδεικνύεται από το 2016 στο Αμερικανικό Μουσείο Φυσικής Ιστορίας στη Νέα Υόρκη.
Αλλά μόλις τώρα η ενδελεχής επιστημονική μελέτη των απολιθωμάτων του κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το μέγεθος του δεν συγκρινόταν με κανενός άλλου δεινοσαύρου.
Οι επιστήμονες για πρώτη φορά του έδωσαν και ένα επίσημο επιστημονικό όνομα Patagotitan mayorum (ο δεύτερος προσδιορισμός δόθηκε προς τιμή της οικογένειας Mayo, στο κτήμα της οποίας βρέθηκαν τα απολιθώματα).
Έως τώρα μεγαλύτερος δεινόσαυρος θεωρείτο ο Αργεντινόσαυρος, ο οποίος επίσης είχε βρεθεί στην Αργεντινή.

Ο τρομερός Τυρανόσαυρος (T.rex) μπροστά του θα ωχριούσε, αν και εκείνος ήταν ένας επιθετικός θηρευτής, ενώ ο θηριώδης Παταγοτιτάν ήταν ένα άκακο φυτοφάγο πλάσμα, που ανήκε σε μια υποκατηγορία των σαυροπόδων, συγκεκριμένα στην οικογένεια των τιτανοσαύρων, η οποία περιλαμβάνει τον Αργεντινόσαυρο και άλλους γιγάντιους νοτιοαμερικανικούς δεινόσαυρους.
Έχουν βρεθεί στην ίδια περιοχή έως τώρα έξι απολιθώματα Παταγοτιτάνων ηλικίας περίπου 100 εκατομμυρίων ετών, αλλά παραμένει άγνωστη η αιτία του θανάτου τους.
O Παταγοτιτάν είχε περίπου διπλάσιο βάρος από γνωστότερους γίγαντες όπως ο Βραχιόσαυρος και ο Απατόσαυρος. Εκτιμάται ότι είχε βάρος περίπου 69 τόνων, μήκος 37 μέτρων (όσο 14 ασιατικοί ελέφαντες ο ένας πίσω από τον άλλο ή δύο μεγάλες νταλίκες ή ένα επταόροφο κτίριο) και ύψος σώματος γύρω στα έξι μέτρα, ενώ ο μακρύς λαιμός του μπορεί να έφθανε και τα 15 μέτρα.
Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον αργεντινό παλαιοντολόγο Ντιέγκο Πολ, έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό βιολογίας "Proceedings of the Royal Society B" της Βασιλικής Εταιρείας επιστημών της Βρετανίας, σύμφωνα με τους «Τάιμς της Νέας Υόρκης» και το "New Scientist".
«Ο T.rex θα έμοιαζε σαν νάνος δίπλα σε αυτόν τον γίγαντα. Είναι σαν να συγκρίνεις ένα ελέφαντα με ένα λιοντάρι» δήλωσε ο Πολ.
Η γαλάζια φάλαινα -το μεγαλύτερο ζώο σήμερα- δεν ξεπερνά τα 30 μέτρα σε μήκος. Όμως ζυγίζοντας έως 200 τόνους, κατέχει το παγκόσμιο ρεκόρ βάρους μεταξύ των ζώων που έχουν ζήσει στη Γη.

Πηγή: real.gr

Πώς μπορεί να ήταν το πρώτο λουλούδι της Γης;

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 06-08-2017 09:09:09 am | από nskarmoutsos

Ούτε λόγος για το πόσο σημαντικά είναι τα λουλούδια στη ζωή μας. Ξαποσταίνουν τα μάτια μας στη θέα τους και γαληνεύει η ψυχή μας. Στολίζουμε με αυτά την πόλη μας και το σπίτι μας.

«Διακοσμούμε» τους εαυτούς μας, φορώντάς τα ως μοτίβα σε ενδύματα ή σε κοσμήματα. Γράφουμε ποίηματα για αυτά, συνθέτουμε τραγούδια για αυτά, τα προσφέρουμε σε αγαπημένα πρόσωπα. Τα καλλιεργούμε, επιστρέφοντας ευγνωμοσύνη για την ομορφιά που δίνουν στην καθημερινότητά μας. Πώς ήταν, όμως, το πρώτο λουλούδι στον πλανήτη Γη, ο πρόγονος των σημερινών;

Πριν 140 εκατομμύρια χρόνια, αυτά τα όντα τα οποία αποκαλούμε σήμερα λουλούδια μόλις είχαν αρχίσει να αναδύονται στην εξελικτική διαδικασία. Ακριβώς πώς, κανείς δεν μπορεί να πει με βεβαιότητα. Όμως, χάρη σε επιστημονικές έρευνες και προσομοιώσεις σε υπολογιστή, έχουμε πια μια ιδέα του πώς θα μπορούσαν να ήταν. Και – τι έκπληξη – ο μακρινός πρόγονος είναι αναγνωρίσιμος, μοιάζει ακριβώς με αυτό που βλέπουμε σήμερα στα δάση, σε ανθοκομεία, σε κήπους.

Μια διεθνής ομάδα επιστημόνων ένωσαν τις γνώσεις και δεξιότητές τους, έβαλαν πάνω στο τραπέζι ό,τι μπορούσαν για την εξέλιξη των λουλουδιών – DNA συμπεριλαμβανομένου – και «βάδισαν πίσω στον χρόνο» για να φτάσουν σε έναν, θεωρητικά, κοινό πρόγονο. Ο πρόγονος – ο οποίος, βεβαίως, δεν έχει όνομα – είχε τόσο το αρσενικό όσο και το θηλυκό μέρος. «Αυτά τα αποτελέσματα αμφισβητούν πολλά από όσα, στο παρελθόν, πιστεύαμε και διδάσκαμε για την εξέλιξη των ανθέων» επισήμανε, στην ανακοίνωση Τύπου, ένας εκ των συντονιστών της επιστημονικής ομάδας, ο Juerg Schoenenberger.
Η έρευνα στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης δημοσιεύθηκε, στις αρχές της εβδομάδας, στο επιστημονικό περιοδικό «Nature Communications». Υπάρχουν πολλά που πρέπει ακόμη να μάθουμε σχετικά με την εξέλιξη των ανθέων, ειδικά για το πώς και κατέληξαν σε αυτή την απίστευτη ποικιλία που έχουμε σήμερα. Κάποια από τα μυστήρια ενδέχεται να λυθούν στην περίπτωση εύρεσης απολιθωμάτων αυτών των τόσο παλιών λουλουδιών.
Παρ' όλα αυτά, οι επιστήμονες-ερευνητές είναι ευχαριστημένοι με την πρόοδο που έχει γίνει. «Όταν είχαμε τα τελικά αποτελέσματα έμεινα κατάπληκτος, έως ότου συνειδητοποίησα ότι όντως ήταν πολύ λογικά» δήλωσε ο Herve Sauquet, καθηγητής στο Universite Paris-Sud και επικεφαλής της ερευνητικής ομάδας.

Πηγή: real.gr

Η αγριότερη «συμμορία» στην ιστορία της Γης

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 25-07-2014 12:58:16 am | από nskarmoutsos

Ο Τυραννόσαυρος ρεξ, είναι ο μεγαλύτερος και πιο μοχθηρός θηρευτής που πάτησε το πόδι του στη Γη. Η εμφάνιση του T-rex προκαλούσε όπως είναι ευνόητο τον απόλυτο φόβο και τρόμο. Αδυνατούμε να φανταστούμε τι θα προκαλούσε η ομαδική εμφάνιση Τυραννόσαυρων ρεξ σε μια περιοχή. Σύμφωνα με μια νέα μελέτη οι T-rex δεν ήταν μοναχικοί κυνηγοί αλλά κινούνταν σε ομάδες για να αναζητήσουν τροφή. Οι ειδικοί κάνουν λόγο για… συμμορίες Τυραννόσαυρων που τρομοκρατούσαν τον κόσμο στον οποίο ζούσαν.
Τα νέα ευρήματα
Ολα ξεκίνησαν όταν πρόσφατα εντοπίσθηκαν σε ένα κομμάτι γης μήκους 60 μέτρων και πλάτους τεσσάρων στον Καναδά πλήθος αποτυπωμάτων διαφόρων ειδών δεινοσαύρων. Ανάμεσα σε αυτά ήταν και πολλά αποτυπώματα T-rex. Αυτό το εύρημα σε συνδυασμό με ορισμένα άλλα οδήγησε ομάδα ειδικών να αναπτύξουν μια νέα θεωρία για τη συμπεριφορά των Τυραννόσαυρων ρεξ.
«Αυτά τα τρομακτικά πλάσματα μπορεί να κυνηγούσαν σε ομάδες για να αυξήσουν τις πιθανότητες να βρουν και να εξοντώσουν θηράματα και άρα να έχουν περισσότερες πιθανότητες επιβίωσης» αναφέρει ο Ρίτσαρντ Μακ Ρία, έφορος του Κέντρου Παλαιοντολογίας Peace Region στον Καναδά που ήταν μέλος της ερευνητικής ομάδας η μελέτη της οποίας δημοσιεύεται στην επιθεώρηση «PLoS ONE».
Τα νέα δεδομένα
Ο Τυραννόσαυρος ρεξ είναι ο δεινόσαυρος που αποτελεί μόνιμο αντικείμενο μελέτης των επιστημόνων για αυτό και συχνά ανακαλύπτονται νέα στοιχεία για την ύπαρξη του. Τα πιο πρόσφατα στοιχεία που έχουν προκύψει είναι ότι ο T-rex δεν στεκόταν όρθιος στα δύο του πόδια όπως πιστευόταν μέχρι σήμερα αλλά το σώμα του χαμήλωνε και γινόταν μια ευθεία με την τεράστια ουρά του. Αυτό σύμφωνα με τους ειδικούς τον έκανε να έχει καλύτερη ισορροπία όταν έτρεχε. Νέες αναλύσεις δείχνουν μάλιστα ότι παρά το μέγεθος του ο T-rex έτρεχε γρήγορα. Υπολογίζεται ότι μπορούσε να αναπτύξει ταχύτητα λίγο μικρότερη από αυτή των αλόγων, περίπου 40 χλμ/ώρα.
Ομως το τίμημα για την ταχύτητα και τη στάση που είχε όταν κινούνταν ήταν ότι δεν μπορούσε να μετακινήσει εύκολα και γρήγορα το μεγάλο του κεφάλι γεγονός που λογικά θα τον δυσκόλευε στο κυνήγι και την εξόντωση θηραμάτων. Για αυτό ίσως οι T-rex αποφάσισαν κάποια στιγμή να κυνηγούν σε ομάδες ώστε να έχουν καλύτερα αποτελέσματα.
Πηγή: tovima.gr

Οι δέκα ισχυρότερες εκρήξεις ηφαιστείων

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 10-07-2014 12:00:32 am | από nskarmoutsos

Ο κρατήρας του ηφαιστείου Σαμάλας στην Ινδονησία που θεωρείται ότι «έδωσε» την ισχυρότερη έκρηξη των τελευταίων 2.000 ετών

Τις ισχυρότερες ηφαιστειακές εκρήξεις των τελευταίων 2.000 ετών εντόπισε ομάδα ερευνητών εξετάζοντας τις εναποθέσεις διοξειδίου του θειου σε πυρήνες πάγου από την Ανταρκτική. Οι επιστήμονες θεωρούν ότι πρόκειται για την πιο αξιόπιστη χρονολόγηση των σημαντικότερων ηφαιστειακών γεγονότων στην πρόσφατη ιστορία της Γης που έχει διεξαχθεί ως σήμερα και πιστεύουν ότι θα βελτιώσει σημαντικά τις γνώσεις και τα μοντέλα των ειδικών που μελετούν όχι μόνο την ηφαιστειακή δραστηριότητα αλλά και το κλίμα του πλανήτη.

«Οδηγός» το διοξείδιο του θείου

Οι πολύ ισχυρές ηφαιστειακές εκρήξεις διοχετεύουν στην ατμόσφαιρα πολύ μεγάλες ποσότητες διοξειδίου του θείου οι οποίες οδηγούν στον σχηματισμό σωματιδίων (γνωστά ως ηφαιστειακά αερολύματα) τα οποία «μπλοκάρουν» το φως του ήλιου με αποτέλεσμα να ψυχραίνουν τον πλανήτη (αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο αποτελούν έναν από τους σημαντικότερους «απρόσμενους» ρυθμιστές του κλίματος της Γης). Στη συνέχεια το μεγαλύτερο μέρος του διοξειδίου του θείου εναποτίθεται στο έδαφος και όταν «πέφτει» επάνω σε πάγους παγιδεύεται μέσα σε αυτούς.

Επιστήμονες από το Ινστιτούτο Ερευνών της Ερήμου του Πανεπιστημίου της Νεβάδα με επικεφαλής τον Μάικλ Σιγκλ και τον Τζον Μακ Κορνέλ ανέλυσαν τις ποσότητες διοξειδίου του θείου που έχουν παγιδευτεί σε πυρήνες πάγου από πολλές περιοχές της Ανταρκτικής προκειμένου να προσδιορίσουν, με βάση τις συγκεντρώσεις του, πότε σημειώθηκαν τα μεγαλύτερα ηφαιστειακά γεγονότα κατά τη διάρκεια των τελευταίων 2000 ετών στη Γη. Οι πυρήνες του πάγου δεν είναι φυσικά «ημερολόγια» – δεν δίνουν δηλαδή ακριβείς χρονολογίες αλλά κατά προσέγγιση χρονικές περιόδους. Με βάση όμως αυτές τις χρονικές περιόδους και τις γνωστές ηφαιστειακές εκρήξεις του παρελθόντος (για των οποίων την ένταση και τη δραστηριότητα δεν είναι δυνατόν να έχουμε πλήρη εικόνα) οι ερευνητές κατόρθωσαν να προσδιορίσουν ποιες από αυτές ήταν οι πιο ισχυρές.

Το ηφαιστειακό «Top 10»

Σύμφωνα με τα αποτελέσματά τους, τα οποία δημοσιεύθηκαν στην επιθεώρηση «Nature Climate Change», οι τρεις σημαντικότερες εκρήξεις των τελευταίων δυο χιλιετιών έχουν σημειωθεί στην Ινδονησία: η ισχυρότερη ήταν εκείνη του ηφαιστείου Σαμάλας το 1257 με δεύτερη εκείνη του ηφαιστείου Κουβάε το 1452 και τρίτη εκείνη του Ταμπόρα το 1815. Τέταρτη κατά σειρά εκτιμάται ότι ήταν είτε η έκρηξη του Πάγκο στην Παπούα Νέα Γουϊνέα το 674 ή εκείνη του Ορους Τσέρτσιλ στην Ανατολική Αλάσκα γύρω στο 700.  

Στην πέμπτη και έκτη θέση τοποθετείται το Ραμπάουλ, επίσης στην Παπούα Νέα Γουϊνέα, με δυο εκρήξεις γύρω στο 535. Η έβδομη ισχυρότερη έκρηξη σημειώθηκε σχεδόν λίγο αργότερα από εκείνη του Σαμάλας και θεωρείται ότι ήταν εκείνη του Κιλατόα στις Ανδεις το 1280. Η όγδοη εκτιμάται ότι προήλθε από το ηφαίστειο Ιλοπάνγκο στην Κεντρική Αμερική το 450 ενώ η ένατη σημειώθηκε στην Ισλανδία γύρω στο 1785, και προήλθε είτε από το ηφαίστειο Γκρίμσβετν είτε από το Λάκι. Στη δέκατη θέση τοποθετείται τέλος η έκρηξη του ηφαιστείου Ριντζάνι στην Ινδονησία, η οποία σημειώθηκε λίγο πριν από εκείνη του Σαμάλας.

Λαλίνα Φαφούτη

Πηγή: tovima.gr

Το αρχαιότερο απολίθωμα μανιταριού ηλικίας 115 εκατ. ετών

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 08-06-2017 12:09:05 pm | από nskarmoutsos

Πριν από περίπου 115 εκατομμύρια χρόνια, σε μια εποχή που στον ουρανό πετούσαν πτερόσαυροι με μέγεθος αυτοκινήτου, στη Γη κυριαρχούσαν οι τεράστιοι δεινόσαυροι και η χαμένη πια υπερήπειρος Γκοντβάνα στο νότιο ημισφαίριο άρχιζε να διασπάται στις σημερινές ηπείρους, ένα μανιτάρι έπεσε μέσα σε ένα ποτάμι, παρασύρθηκε μέχρι μια πολύ αλμυρή λιμνοθάλασσα, όπου παγιδεύτηκε στο βυθό της, σκεπάστηκε από διαδοχικά στρώματα ιζημάτων και τελικά απολιθώθηκε.

Τώρα, ήλθε πάλι στο φως στη βορειοανατολική Βραζιλία. Πρόκειται για το αρχαιότερο απολίθωμα μανιταριού που έχει ποτέ βρεθεί, «ένα επιστημονικό θαύμα», σύμφωνα με τους επιστήμονες. Μέχρι σήμερα είχαν βρεθεί μόνο δέκα απολιθωμένα μανιτάρια, ενώ το παλαιότερο ήταν 99 εκατ. ετών και είχε βρεθεί στη νοτιοανατολική Ασία.

Οι ερευνητές που το ανακάλυψαν, με επικεφαλής τον παλαιοντολόγο Σαμ Χεντς του Πανεπιστημίου του Ιλινόις, έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό PLoS One.

«Τα περισσότερα μανιτάρια είναι εφήμερα, καθώς μεγαλώνουν και εξαφανίζονται μέσα σε λίγες μέρες. Το γεγονός ότι αυτό το μανιτάρι διατηρήθηκε, είναι απλώς εκπληκτικό» δήλωσε ο Χεντς. «Αν το σκεφτείς, είναι μηδαμινές οι πιθανότητες να βρεθεί κάτι τέτοιο, με όλα αυτά τα εμπόδια που έπρεπε να ξεπεράσει για να απολιθωθεί και να διατηρηθεί επί 115 εκατ. χρόνια», πρόσθεσε.

Το καλοδιατηρημένο μανιτάρι βρέθηκε μέσα σε ασβεστολιθικό πέτρωμα, ενώ έως τώρα όλα τα απολιθωμένα μανιτάρια είχαν ανακαλυφθεί μέσα σε ήλεκτρο (κεχριμπάρι). Το πανάρχαιο βραζιλιάνικο μανιτάρι, που είχε ύψος περίπου πέντε εκατοστών και μοιάζει πολύ με τα σημερινά, πήρε το επιστημονικό όνομα Gondwanagaricites magnificus από το συνδυασμό των λέξεων 'Γκοντβάνα' και 'αγαρικό' (ελληνική λέξη για τα μανιτάρια).

Τα μανιτάρια είναι μύκητες, οι οποίοι εξελίχθηκαν πριν τα φυτά της ξηράς και βοήθησαν στη μετάβαση των φυτών από τη θάλασσα στη στεριά. Οι μύκητες παρείχαν νερό και θρεπτικά συστατικά στα πρώτα φυτά της ξηράς, πράγμα που τα βοήθησε να προσαρμοσθούν στο νέο ξηρό περιβάλλον τους. Με τη σειρά τους, τα φυτά παρείχαν σάκχαρα στους μύκητες μέσω της φωτοσύνθεσης - μία «συνεργασία» που συνεχίζεται έως σήμερα.

Πηγή: enikos.gr

Η ιστορία της νεροκολοκύθας

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 13-02-2014 12:15:34 am | από nskarmoutsos

Πώς η νεροκολοκυθιά πρόλαβε τον Κολόμβο κατακτώντας την Αμερική πριν από χιλιάδες χρόνια;
Μάλλον δεν μεταφέρθηκε από ανθρώπους μέσω της Σιβηρίας, όπως έλεγαν παλαιότερα οι οι επιστήμονες.
Η «τελική» απάντηση είναι ότι τα φλασκιά παρασύρθηκαν μέχρι το Νέο Κόσμο επιπλέοντας.
Η νεροκολοκυθιά ή φλασκιά (Legenaria siceraria), μέλος της ίδιας οικογένειας με την κολοκυθιά, την αγγουριά και την καρπουζιά, είναι γνωστό από αρχαιολογικά ευρήματα ότι καλλιεργούνταν από τους ιθαγενείς της Αμερικής πριν από 10.000 χρόνια -οι αποξηραμένοι, κούφιοι καρποί της είναι ιδανικοί για σκεύη και άλλα εργαλεία.
Σήμερα η φλασκιά είναι εξαιρετικά σπάνια στη φύση, ωστόσο ο άνθρωπος καλλιεργεί δύο υποείδη της, μια αφρικανική και μια ασιατική ποικιλία.
Γενετική μελέτη που δημοσιεύτηκε το 2005 στην επιθεώρηση PNAS κατέληγε στο συμπέρασμα ότι οι προκολομβιανές νεροκολοκυθιές του Νέου Κόσμου συγγενεύουν περισσότερο με το ασιατικό υποείδος.
Και αυτό οδηγούσε στο συμπέρασμα ότι το φυτό πρέπει να μεταφέρθηκε στην Αμερική από τους πρώτους αποίκους της, οι οποίοι πέρασαν μια γέφυρα ξηράς που συνέδεε τότε την Αμερική με τη Σιβηρία.
Όμως ακόμα και οι ερευνητές της μελέτης παραδέχονταν ότι άφηναν πολλά ερωτήματα αναπάντητα: πώς κατάφερε ένα τροπικό φυτό να επιζήσει το ταξίδι στην Αρκτική
 και, αφού το φυτό υπήρχε τότε στη Σιβηρία, γιατί δεν υπάρχουν αρχαιολογικές ενδείξεις για την παρουσία του σε αυτή την περιοχή;
Νέα γενετική μελέτη, την οποία συνυπογράφουν στο PNAS και ορισμένοι από τους ερευνητές της προηγούμενης έρευνας, ανατρέπει το αρχικό συμπέρασμα. Η νέα προσπάθεια βασίστηκε σε σύγχρονες γενετικές τεχνικές και εξέτασε περισσότερα σημεία του γονιδιώματος της φλασκιάς.
Συγκεκριμένα, εξέτασαν 86.000 σημεία του DNA των χλωροπλαστών, το οποίο είναι αντίστοιχο με το DNA στα μιτοχόνδρια των ζώων.
Τελικά, η προκολομβιανή νεροκολοκυθιά της Αμερικής είναι στενότερος συγγενής του αφρικανικού υποείδους, καταλήγουν οι ερευνητές. Και αυτό καθιστά πολύ πιθανότερη την εξήγηση ότι η φλασκιά διέσχισε τον Ατλαντικό επιπλέοντας.
Οι ερευνητές εκτιμούν ότι κούφια φλασκιά έφτασαν στις δυτικές ακτές της Αφρικής επιπλέοντας σε ποτάμια. Πέρασαν στον ωκεανό σε γεωγραφικό πλάτος 20 μοιρών εκατέρωθεν του ισημερινού και έφτασαν στην περιοχή της Βραζιλίας περίπου εννέα μήνες αργότερα κατά μέσο όρο.
Το μυστήριο του υπερατλαντικού ταξιδιού δείχνει να έχει λυθεί οριστικά, υπάρχουν όμως και ερωτήματα που μένουν αναπάντητα, όπως το πώς έφτασε η νεροκολοκυθιά στην Ασία, και γιατί σήμερα το φυτό είναι σχεδόν άφαντο στη φύση.
Μια πιθανή εξήγηση, λένε οι ερευνητές, είναι ότι οι άγριες φλασκιές εξαφανίστηκαν όταν χάθηκαν από τον πλανήτη τα μαστόδοντα και άλλα γιγάντια φυτοφάγα ζώα, τα οποία έτρωγαν τα φρέσκια φλασκιά και διέσπειραν τους σπόρους της με την κοπριά τους.
ΠΗΓΗ: in.gr

Πώς οι Αζτέκοι δημιούργησαν τη σημερινή ντομάτα

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 26-05-2015 02:53:24 pm | από nskarmoutsos

Αριστερά, μια άγρια ντοματιά από τη Νότιο Αμερική. Δεξιά, μια σημερινή ποικιλία βιομηχανικής ντομάτας

Σε σχέση με τους άγριους προγόνους τους, οι σημερινές ντομάτες είναι πραγματικά μεταλλαγμένα τέρατα. Όταν οι ισπανοί κονκισταδόρ έφτασαν στην Αμερική, οι Αζτέκοι είχαν ήδη μετατρέψει ένα μικρό, άνοστο και μοβ καρπό σε υπερμέγεθες, ζουμερό φρούτο. Πεντακόσια χρόνια αργότερα, ένα από τα γενετικά μυστικά της μεταμόρφωσης έρχεται στο φως, και μάλιστα ανοίγει θεωρητικά το δρόμο για τη μεγέθυνση οποιουδήποτε φρούτου.
H τομάτα (Solanum lycopersicum) μεταφέρθηκε στην Ευρώπη από τον ισπανό Χερνάν Κορτές, ο οποίος πρόσεξε το κόκκινο φρούτο που καλλιεργούσαν οι Αζτέκοι στο Μεξικό. Ήταν ένα από τα φυτά του σημαντικού γένους Solanum που μεταφέρθηκαν στον Παλαιό Κόσμο τον 16ο αιώνα, μαζί με την πατάτα, τη μελιτζάνα, την πιπεριά και τον καπνό.
Στην αρχική, άγρια μορφή της η ντοματιά παράγει καρπούς σε μέγεθος μούρου. Κι όμως, μια από τις ποικιλίες που έφερε ο Κορτέζ στην Ευρώπη έδινε γιγάντιους καρπούς, γνωστούς σήμερα ως ντομάτα beefcake.
Οι Αζτέκοι είχαν αλλάξει την ντομάτα με τη μέθοδο των παραδοσιακών διασταυρώσεων, κατά την οποία ο καλλιεργητής διασταυρώνει μόνο τα φυτά που έχουν επιθυμητά χαρακτηριστικά. Είναι μια διαδικασία που μπορεί να κρατήσει δεκαετίες ή αιώνες, αλλάζει όμως δραματικά το παραγόμενο προϊόν.
Νέα έρευνα που δημοσιεύεται στην επιθεώρηση Nature Genetics αποκαλύπτει τώρα το μυστικό της ντομάτας beefcake. Η ερευνητική ομάδα στο Εργαστήριο του Κολντ Σπρινγκ Χάρμπορ στις ΗΠΑ διαπίστωσε ότι το μεγάλο μέγεθος οφείλεται σε ένα είδος υπερπαραγωγής βλαστικών κυττάρων.
Το μέγεθος του καρπού και πολλά ακόμα χαρακτηριστικά των φυτών ρυθμίζονται από το μερίστωμα, τον ιστό από τον οποίο μεγαλώνουν οι άκρες των βλαστών. Η μελέτη αποκάλυψε την ύπαρξη ενός μηχανισμού ανάδρασης, στον οποίο ένα γονίδιο διεγείρει την παραγωγή βλαστικών κυττάρων ενώ το άλλο την επιβραδύνει.
Η μείωση της δραστηριότητας του ανασταλτικού μηχανισμού είναι αυτό που γιγάντωσε την ποικιλία beefcake. Το ανασταλτικό γονίδιο κωδικοποιεί μια πρωτεΐνη (CLAVATA3) που συνδέεται στην επιφάνεια των κυττάρων-στόχων όπως το κλειδί στην κλειδαριά. Για να λειτουργήσει κανονικά η πρωτεΐνη πρέπει να έχουν συνδεθεί πάνω της τρία μόρια σακχάρου.  Αν ο αριθμός αυτός μειωθεί, η ανασταλτική πρωτεΐνη δεν λειτουργεί αποτελεσματικά και τα βλαστικά κύτταρα αυξάνονται.
Στη φύση, αυτό θα μπορούσε να προκαλέσει σοβαρά προβλήματα στο φυτό, αφού η υπερπαραγωγή βλαστικών κυττάρων μπορεί να κάνει τους βλαστούς μακρείς αλλά αδύναμους. Επιπλέον, το φυτό χρειάζεται περισσότερη ενέργεια για να παραγάγει τους γιγάντιους καρπούς του. Σε συνθήκες καλλιέργειας, όμως, η ανθρώπινη φροντίδα εξασφαλίζει την επιβίωση της ποικιλίας.
Η παρέμβαση σε αυτόν τον μηχανισμό ρύθμισης του μεριστώματος ήταν μία μόνο από τις γενετικές αλλαγές που έδωσαν τις εκατοντάδες ποικιλίες τομάτας που απολαμβάνουμε σήμερα.
Το σημαντικό όμως είναι ότι οι πρωτεΐνες CLAVATA που αναστέλλουν την παραγωγή βλαστικών κυττάρων υπάρχει σε όλα τα φυτά. Και αυτό σημαίνει ότι ο μηχανισμός θα μπορούσε θεωρητικά να ρυθμιστεί και σε άλλα φρούτα προκειμένου να τα φέρει κυριολεκτικά στα μέτρα μας.

Πηγή: in.gr

Μια ανακάλυψη που μπορεί να αλλάξει την ιστορία της ανθρωπότητας

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 07-05-2017 09:51:20 am | από nskarmoutsos

Επιστήμονες στις ΗΠΑ ισχυρίζονται πως ανακάλυψαν ενδείξεις ανθρώπινης παρουσίας στη Βόρεια Αμερική πριν από 130.000 χρόνια.

Αν κάτι τέτοιο επιβεβαιωθεί -και ήδη εκφράζεται μεγάλος σκεπτικισμός από άλλους επιστήμονες- τότε θα πρέπει να ξαναγραφτεί η ιστορία του Νέου Κόσμου. Μέχρι σήμερα θεωρείτο ότι οι πρώτοι άνθρωποι έφθασαν στην Αμερική πριν από 14.000 έως 15.000 χρόνια, ενώ ορισμένες γενετικές, αλλά όχι αρχαιολογικές, ενδείξεις φθάνουν το πολύ έως πριν από 23.000 χρόνια.

Σύμφωνα με τα πιο πρόσφατα στοιχεία που συγκεντρώθηκαν, ο άνθρωπος πάτησε στην Αμερική πριν από 15.000 χρόνια και γενετικές εξετάσεις έχουν δείξει ότι οι άνθρωποι εκείνοι ήταν πρόγονοι των αυτοχθόνων Αμερικανών που έφτασαν στη Βόρεια Αμερική από την Ασία.

Αν τελικά ο άνθρωπος περπατούσε στην Αμερική 100.000 χρόνια νωρίτερα, πιθανώς να μην είχε σχέση με κάποια από τις γνωστές ομάδες. Ο σύγχρονος άνθρωπος δεν έφυγε από την Αφρική παρά πριν από 50.000 έως 80.000 χρόνια όπως έδειξαν πρόσφατες γενετικές μελέτες.

Αν οι κάτοικοι της Καλιφόρνιας δεν ήταν σύγχρονοι άνθρωποι, τότε θα πρέπει να ήταν Νεάντερταλ ή κάποια άλλη αφανισμένη ομάδα του ανθρώπινου γενεαλογικού δένδρου.
Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον παλαιοντολόγο δρα Τόμας Ντεμέρ του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας του Σαν Ντιέγκο στην Καλιφόρνια, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό «Nature», ανακάλυψαν ίχνη ανθρώπινης επέμβασης πάνω στα οστά και στα δόντια ενός μαστόδοντου (αμερικανικού μαμούθ), που έχει εκτιμώμενη ηλικία περίπου 131.000 ετών (συν/πλην 9.400 χρόνια).

Τα οστά και τα δόντια, που ανακαλύφθηκαν τυχαία στην Καλιφόρνια κατά τις εργασίες διάνοιξης ενός δρόμου, φαίνονται να έχουν υποστεί θραύση με σκληρά αντικείμενα και όχι από γεωλογικές ή άλλες φυσικές διαδικασίες, ούτε από δαγκωματιές άλλων ζώων. Κοντά σε αυτά τα οστά βρέθηκαν πέτρες που φέρουν ίχνη φθοράς και θα μπορούσαν να έχουν χρησιμοποιηθεί ως εργαλεία.

Οι ερευνητές συμπέραναν ότι κάποιος πρόγονος του ανθρώπου, που ήδη ζούσε στην Αμερική εκείνη την εποχή, είχε την επιδεξιότητα να κάνει κάτι τέτοιο, πιθανώς με σκοπό να χρησιμοποιήσει τα οστά των μαστόδοντων ως εργαλεία. Δεν ανακαλύφθηκαν, πάντως, καθόλου ίχνη των ίδιων των ανθρωπίνων σκελετών.

Όλα αυτά σημαίνουν ότι κάποιοι πρόγονοί μας είχαν φθάσει στην Αμερική τόσο παλιά -ίσως περπατώντας από τη Σιβηρία έως την Αλάσκα μέσω μίας γέφυρας ξηράς στο Βερίγγειο- κάτι που όμως θεωρείται αδιανόητο για τους περισσότερους επιστήμονες. Δεν είναι έτσι παράξενο που ουκ ολίγοι άλλοι επιστήμονες δήλωσαν ότι δεν έχουν καθόλου πειστεί από τα νέα στοιχεία και από την ερμηνεία που τους δίνουν οι ερευνητές. Κάποιος από αυτούς είπε, «η φύση είναι πονηρή, μπορεί να σπάσει τα οστά και να τροποποιήσει τις πέτρες με μυριάδες τρόπους».

Ο διεθνούς φήμης παλαιοντολόγος Κρις Στρίνγκερ του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας του Λονδίνου δήλωσε: «Αν τα ευρήματα επιβεβαιωθούν από επόμενες μελέτες, τότε θα πρέπει να αλλάξει το κάθε τι που νομίζαμε ότι ξέρουμε για την πρώιμη ανθρώπινη αποίκιση της Αμερικής. Αν επαληθευθούν, τότε τα ευρήματα μπορεί να σημαίνουν πως αρχαϊκοί άνθρωποι, όπως οι Νεάντερταλ ή οι Ντενίσοβαν, ήσαν οι πρώτοι άποικοι της Αμερικής και όχι οι σύγχρονοι άνθρωποι (Homo sapiens)».

Όμως, πρόσθεσε, ότι «οι εντυπωσιακοί ισχυρισμοί απαιτούν και εντυπωσιακές αποδείξεις». Κάτι που, προς το παρόν, δεν φαίνεται να συμβαίνει.

Πηγή: tvxs.gr

Η ιστορία της πλαστικής σακούλας

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 07-05-2015 07:40:55 pm | από nskarmoutsos

Ελαφριά σαν πούπουλο. Με ένα φύσημα του ανέμου καρφώνεται στα κλαδιά των δέντρων. Πηγαίνει στους θάμνους, στις αλάνες, τους δρόμους και τα πεζοδρόμια. Και ρυπαίνει.
Για να καταλήξει στη θάλασσα. Θαλασσοπούλια, φώκιες, θαλάσσιες χελώνες και φάλαινες παγιδεύονται ή πνίγονται εξαιτίας της κοινής ελαφριάς πλαστικής σακούλας.
Η πλαστική σακούλα μεταφοράς προϊόντων χρησιμοποιείται από τον καταναλωτή, κατά μέσο όρο, είκοσι λεπτά πριν πεταχτεί. Και χρειάζεται μια χιλιετηρίδα-γαργαντούας για να χαθεί για πάντα.
Λίγες ημέρες μετά την υπερψήφιση, από την Ολομέλεια του Ευρωκοινοβουλίου, του Κανονισμού για δραστικό περιορισμό της κοινής, ελαφριάς πλαστικής σακούλας μεταφοράς προϊόντων σε ποσοστά 80-90% οι περισσότεροι άνθρωποι θα ήθελαν να ξεχάσουν τα γενέθλια της.
Ήταν στα τέλη του 19ου αιώνα όταν ένας Γερμανός επιστήμονας ,ο Χάνς Φον Πέχμαν, εντόπισε ένα λευκό κηρώδες ίζημα στον πυθμένα του δοκιμαστικού του σωλήνα.
Ο Φον Πέχμαν δεν φανταζόταν ότι αυτό το υλικό θα αποτελούσε την πρώτη ύλη σε κάθε είδους συσκευασίες από τα σαμπουάν, μέχρι τα σακουλάκια των σάντουιτς ή την επένδυση των καλωδίων.
 Το 1898 ο Γερμανός επιστήμονας παρασκεύασε, κατά λάθος, το πολυαιθυλένιο, ενώ μελετούσε το διαζωμεθάνιο.
Το πείραμα του Φον Πέχμαν «θάφτηκε» για να ξανανακαλυφθεί μετά από 34 χρόνια.
Το πολυαιθυλένιο, στη μορφή που το γνωρίζουμε σήμερα, ανακαλύφθηκε από τους Ε.Φόσετ και Ρ.Γκίσμπσον, πάλι κατά λάθος, στα εργαστήρια των Imperial Chemical Industries (ICI) στο Νόρθγουιτς της Βρετανίας.
Εφαρμόζοντας πολύ υψηλή πίεση (αρκετές εκατοντάδες ατμόσφαιρες) σε ένα μείγμα αιθυλενίου και βενζαλδεΐδης παρασκεύασαν πάλι ένα λευκό, κηρώδες υλικό.
Επειδή η αντίδραση είχε ξεκινήσει από επιμόλυνση με ίχνη οξυγόνου στη συσκευή τους, το πείραμα ήταν αρχικά δύσκολο να αναπαραχθεί.
 Το 1935 ένας άλλος χημικός της ICI, ο Μάικλ Πέριν ανέπτυξε αυτό το «ατύχημα» σε μια αναπαραγώγιμη σύνθεση υψηλής πίεσης του πολυαιθυλαινίου που έγινε η βάση για τη βιομηχανική παραγωγή του που ξεκίνησε το 1939.
Κατά τη διάρκεια του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου χρησιμοποιήθηκε στην κατασκευή των ραντάρ και το 1944 η Bakelite Corporation στο Τέξας και η Du Pont στο Τσάρλεστον της Δυτικής Βιρτζίνιας ξεκίνησαν μια μεγάλης κλίμακας εμπορική παραγωγή.
«Το πολυαιθυλένιο έδειχνε μια μεγάλη ευλογία, κυρίως για τη βιομηχανία τροφίμων. Αλλά τώρα όλο και περισσότερο φαίνεται ότι δεν ήταν μόνο ευλογία. Συνέβαλε στη βελτίωση της υγιεινής των τροφίμων με τίμημα την υποβάθμιση του περιβάλλοντος.
Είναι ένα κλασικό παράδειγμα μιας βραχυπρόθεσμης λύσης της οποίας ξεσκεπάζονται οι συνέπειες» λέει ο καθηγητής Τιμ Λανγκ, επίτροπος για τους φυσικούς πόρους και τη χρήση γης στην επιτροπή βιώσιμης ανάπτυξης της Βρετανίας.
Η ώρα της μαζικής χρήσης έφτασε το 1950 όταν η πλαστική σακούλα μπήκε στα βρετανικά σούπερ μάρκετ.
Το 1965, η σουηδική εταιρία Celloplast σχεδίασε την «γιαγιά» της πλαστικής σακούλας, περίπου όπως την ξέρουμε σήμερα.
Αυτό το πρώτο μοντέλο έμεινε στην ιστορία ως «T-shirt πλαστική τσάντα» και ήταν φτιαγμένο από υψηλής πυκνότητας πολυαιθυλένιο.

Η Exxon Mobile ήταν υπεύθυνη για την εισαγωγή της πλαστικής σακούλας στις Ηνωμένες Πολιτείες και η πλαστική σακούλα έκανε το ντεμπούτο της στα αμερικανικά σούπερ-μάρκετ τη δεκαετία του ’70.
Η χρήση της «πλαστικής τσάντας T-shirt» εξαπλώθηκε σταδιακά μέχρι το 1982, όταν δύο από τις μεγαλύτερες αλυσίδες η Safeway και η Kroger εγκατέλειψαν το χαρτί για χάρη του πλαστικού.
«Πρώτη ύλη το πετρέλαιο»
Η κοινή γνώμη ευαισθητοποιήθηκε όσον αφορά στον περιορισμό της χρήσης του πλαστικού όταν ανακαλύφθηκε το 1997 «Η μεγάλη δίνη των σκουπιδιών του Ειρηνικού».
Πρόκειται για δύο τεράστιες κηλίδες από διαλυμένο και θρυμματισμένο πλαστικό που έχουν δημιουργηθεί στον Ειρηνικό Ωκεανό και καταλαμβάνουν έκταση υπερδεκαπλάσια της Ελλάδας.
Ο πολτός που σχηματίζουν τα εκατομμύρια κομματάκια από κάθε είδους πλαστικό έχει πάχος δέκα μέτρα.
Τα τεμαχισμένα πλαστικά αποτελούν ένα είδος «χημικού σφουγγαριού» αφού απορροφούν τις εξόχως βλαπτικές χημικές ενώσεις ΡΟΡ (εμμένοντες οργανικοί ρύποι) που μέσω των θαλάσσιων ειδών και κυρίως των λιπαρών ψαριών εισέρχονται στον ανθρώπινο οργανισμό. Από τις αρχές του 2000 οι κυβερνήσεις σε όλο τον κόσμο επιβάλλουν περιορισμούς στη χρήση των πλαστικών σακουλών.
Το Μπαγκλαντές τις απαγόρευσε μετά από τις εξαιρετικά σοβαρές πλημμύρες που προκλήθηκαν από όγκους σακουλών που είχαν βουλώσει τα φρεάτια. Η Ιρλανδία επιβάλλοντας χρέωση 15 σεντς για κάθε πλαστική σακούλα μείωσε την χρήση της κατά 90% μέσα σε τρεις μήνες.
Το Σαν Φρανσίσκο έγινε η πρώτη πόλη στις ΗΠΑ που απαγόρευσε τις πλαστικές σακούλες και χρεώνει με 10 σεντς τη χρήση κάθε χάρτινης σακούλας.
«Οι κοινές, ελαφριές πλαστικές σακούλες αποτελούν μια περιττή σπατάλη φυσικών πόρων (αφού παράγονται με πρώτη ύλη το πετρέλαιο). Η μείωση τους είναι αναγκαία για λόγους περιβαλλοντικούς, οικονομικούς και ηθικούς.
Οι Πράσινοι αλλά και χιλιάδες πολίτες σε όλη την Ευρώπη αγωνιστήκαμε για μια τέτοια ιστορική απόφαση», δήλωσε ο Νίκος Χρυσόγελος, συν-επικεφαλής των Πράσινων-Αλληλεγγύη. Ας δούμε πώς οι Ευρωπαίοι πολίτες κάνουν χρήση της πλαστικής σακούλας σε αριθμούς:
200 πλαστικές σακούλες χρησιμοποίησε το 2010 ο μέσος ευρωπαίος πολίτης
Πάνω από 60.000 τόνοι πλαστικού καταλήγουν μέσω της πλαστικής σακούλας στο περιβάλλον ή σε χώρους ταφής των απορριμμάτων στην Ελλάδα.
8 δισ. πλαστικές σακούλες χρησιμοποιούνται κάθε χρόνο στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
466 σακούλες χρησιμοποιούν κατά μέσο όρο οι Πολωνοί και οι Σλοβάκοι
4 σακούλες χρησιμοποιούν οι Δανοί οι οποίοι χρεώνονται για τη χρήση τους
70.000 τόνοι πλαστικών αποβλήτων ανακυκλώνονται ετησίως από της βιομηχανίες πολυαιθυλενίου της Βρετανίας
Στις 90 σακούλες κατ' άτομο το χρόνο μέχρι το 2019 και στις 40 σακούλες μέχρι τα τέλη του 2025 έχει στόχο να μειώσει τον αριθμό τους η νέα συμφωνία.
Λόγω των αντιδράσεων της Βρετανίας, ο στόχος αυτός δεν θα είναι δεσμευτικός εφόσον οι χώρες-μέλη επιβάλουν χρεώσεις ή άλλα μέτρα που αποτρέπουν τη χρήση.
Στόχος είναι να διασφαλιστεί ότι από τα τέλη του 2018, αυτές οι σακούλες δεν θα δίνονται δωρεάν στους καταναλωτές.
Δράσεις για την ανάδειξη του προβλήματος της πλαστικής σακούλας
Το Δίκτυο Μεσόγειος SOS διοργανώνει τον κεντρικό του καθαρισμό αυτή την Κυριακή 10 Μαΐου και ώρα 10 π.μ. στην παραλία Σχινιά (εντός της προστατευόμενης περιοχής του Εθνικού Πάρκου Σχινιά-Μαραθώνα), στο πλαίσιο της εκστρατείας «Καθαρίστε τη Μεσόγειο 2015».
Η προστατευόμενη περιοχή του Σχινιά έχει χαρακτηριστεί ως Εθνικό Πάρκο, έχει αναγνωριστεί ως Σημαντική Περιοχή για τα Πουλιά, ενώ έχει ενταχθεί και στο ευρωπαϊκό οικολογικό Δίκτυο NATURA 2000.
Η επιλογή της ημερομηνίας καθαρισμού έχει ως στόχο τη συμβολική διασύνδεση του εορτασμού της Ημέρας της Ευρώπης, την ακριβώς προηγούμενη ημέρα (9/5), με το βασικό θεματικό άξονα της φετινής εκστρατείας που είναι ανάδειξη του προβλήματος της πλαστικής σακούλας στο περιβάλλον.
ΠΗΓΗ: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Στην Δεσκάτη Γρεβενών η αρχαιότερη δρυς της Ευρώπης

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 19-04-2017 09:41:51 am | από nskarmoutsos

Στην Δεσκάτη Γρεβενών, μόλις δύο χιλιόμετρα από την πλατεία της μικρής αυτής κωμόπολης, βρίσκεται μια υπερ-αιωνόβια βελανιδιά, ηλικίας 1.300 ετών. Πρόκειται για μία σπάνια, ποδισκοφόρο δρυ (quersus pedunculiflora), που σύμφωνα με τους επιστήμονες που πραγματοποίησαν την δενδροχρονολόγησή του, φαίνεται να φύτρωσε περίπου το 720 μΧ.

Έχει διάμετρο 2,25 μέτρα και η περίμετρος του κορμού της, στο ύψους του στηθαίου, είναι 7,06 μέτρα. Βρίσκεται σε υψόμετρο 658 μέτρων και το ύψους της ξεπερνά τα είκοσι τρία μέτρα. Το δένδρο, τόσο από το μέγεθος του κορμού του, όσο και από την παλαιότητά του, κίνησε το ενδιαφέρον του Δήμου Δεσκάτης.

«Αποφασίσαμε να πραγματοποιήσουμε μελέτη με ειδικούς επιστήμονες, δασολόγους και ερευνητές, προκειμένου να μάθουμε την παλαιότητα του δένδρου» δήλωσε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο δήμαρχος, Δημήτρης Καραστέργιος.
Οι παλιότεροι κάτοικοι της Δεσκάτης θυμούνται πως όταν γυρνούσαν από τα κτήματα έκαναν οπωσδήποτε στάση στο «χοντρό δένδρο» -έτσι το έλεγαν τότε- για να δροσιστούν στην σκιά του, αλλά φαίνεται ότι κανείς δεν πίστευε ότι μόλις δύο χλμ από τα πρώτα σπίτια της μικρής αυτής κωμόπολης θα υπάρχει δένδρο που θα φτάνει σε ηλικία τα 1.300 χρόνια.
«Όταν μας ενημέρωσαν από την επιστημονική ομάδα για τα αποτελέσματα της έρευνας και την πραγματική ηλικία της βελανιδιάς, χαρήκαμε πολύ γιατί η περιοχή της Δεσκάτης θα έχει στο εξής δύο φορές σπάνια και μοναδικά στο κόσμο ευρήματα» σημείωσε ο Δημήτρης Καραστέργιος.
Εκτός από την αρχαιότερη δρυ της Ευρώπης, στην Δεσκάτη, μετά από γεωλογικές έρευνες και μετρήσεις επιστημόνων, εντοπίσθηκαν και πιστοποιήθηκαν τα αρχαιότερα πετρώματα της Ελλάδας, ηλικίας 1 δισ. ετών.
Ο δασολόγος Ιωάννης Σπανός, μελετητής της Γενικής διεύθυνσης Αγροτικής Έρευνας «Ελγο-Δήμητρα» με την ομάδα του, έλαβαν δείγματα από το δένδρο, έκαναν ειδικές μετρήσεις στους δακτυλίους του κορμού και μετά από μελέτη κατέληξαν, με απόκλιση σφάλματος 30-50 έτη, ότι η ηλικία της βελανιδιάς είναι 1.300 έτη.
Κινήθηκαν άμεσα όλες οι απαραίτητες διαδικασίες και με απόφαση του γενικού γραμματέα αποκεντρωμένης διοίκησης Ηπείρου-Δυτικής Μακεδονίας, Βασίλη Μιχελάκη, η υπεραιωονόβια βελανιδιά κηρύχθηκε «διατηρητέο μνημείο της φύσης» που έχει ιδιαίτερη επιστημονική, οικολογική, ιστορική και πολιτισμική αξία και μπορεί στο μέλλον να αποτελέσει πολύτιμο παιδαγωγικό και εκπαιδευτικό πόρο που χρειάζεται ειδική φροντίδα και προστασία.

Το επόμενο διάστημα αναμένεται να εκδοθούν οι απαγορευτικές διατάξεις για την προστασία του δένδρου, από το δασαρχείο Γρεβενών, ενώ, όπως σημείωσε ο Ιωάννης Σπανός, θα πρέπει «να ξεκινήσουν άμεσα οι ενέργειες συντήρησής του, όπως ο καθαρισμός του από τα ξερά κλαδιά του, το γέμισμα του κούφιου κορμού με φελλό και γενικότερα η απολύμανσή του».
Το συγκεκριμένο είδος βελανιδιάς φύεται από τα 400 έως τα 700 μέτρα υψόμετρο, είναι σπάνιο, αντέχει πολλά χρόνια και υπάρχουν ελάχιστα όμοια είδη, πολύ μικρότερης ηλικίας, σε άλλες περιοχές της Ελλάδας.
Είναι το παλιότερο δένδρο στην Ευρώπη στο είδος του και το αρχαιότερο στη Ελλάδα, αφού ξεπέρασε κατά πολύ το αρχαίο Ρομπόλα της Πίνδου, πάλι στην περιοχή των Γρεβενών, ηλικίας 1.075 ετών.
Έτσι, η ποδισκοφόρος δρυς της Δεσκάτης ξεκίνησε την ζωή της όταν στο Βυζάντιο άρχισε η περίοδος της «Δυναστείας των Ισαύρων» και τα γεγονότα της εικονομαχίας.
Αξιοσημείωτο είναι ότι αυτό το θηριώδες δένδρο κατάφερε να μείνει ζωντανό στο χρόνο, επιβιώνοντας σ’ ένα περιβάλλον με έντονη ανθρώπινη παρουσία τα τελευταία 5.000 χρόνια.
«Η μεγαλύτερη ζημιά στα χρόνια που εμείς γνωρίζουμε έγινε από έναν εκσκαφέα, κατά την διάρκεια έργων διάνοιξης του δρόμου» επισήμανε ο δήμαρχος Δεσκάτης, ωστόσο -όπως λέει,- έκτοτε οι κάτοικοι φροντίζουν και προσέχουν ακόμη πιο πολύ το σπάνιο δένδρο τους.

Πηγή: real.gr

Προηγούμενες αναρτήσεις