Παράλιο Άστρος
logo: Το Άστρος της Θαλάσσης
Αναζήτηση Go

Ροφός ο Βασιλιάς των ψαριών

Κατηγορία Πανίδα | Αναρτήθηκε 11-11-2013 12:08:20 am | από nskarmoutsos

Ο Ροφός είναι ψάρι, που ανήκει στα περκοειδή, η επιστημονική ονομασία του είναι Epinephelus marginatus - Επινέφελος ο κρασπεδωτός ή Epinephelus guaza, ή Serranus gigas, και ανήκει στην οικογένεια των σερανιδών. Λέγεται και "ορφός" και κατά Αριστοτέλη "Ορφώ". Συγγενεύει με τη πέρκα το λαβράκι και μοιάζει πολύ με τη στήρα. Είναι πετρόψαρο και συχνάζει σε βραχώδεις βυθούς και σε βάθη από 5-300 μέτρα. Είναι μεγάλο ψάρι, το βάρος του μπορεί να φτάσει και τα 60 κιλά, (στις ελληνικές θάλασσες μέχρι 25 κιλά βάρος και 1,5 μέτρο μήκος), ενώ η διάρκεια ζωής του μπορεί να φτάσει και τα 50 χρόνια. Το χρώμα του είναι σκούρο καφέ προς το μαύρο (ανάλογα την μορφολογία του βυθού που ζει) με κίτρινες κηλίδες σαν νέφη, γι΄ αυτό το λόγο ονομάζεται και "επινέφελος", δηλαδή νεφοσκεπής.

Είναι το κυρίαρχο ψάρι στη Μεσόγειο ενώ συναντάται και στον Ανατολικό Ατλαντικό, στον Δυτικό Ινδικό ωκεανό στην Μοζαμβίκη, Μαδαγασκάρη, στην νότια Βραζιλία και από την Ουρουγουάη μέχρι την Αργεντινή. Λατρεύει τα ζεστά νερά. Είναι πολύ νόστιμο ψάρι γνωστό από την αρχαιότητα.

Ζει σε άμεση επαφή με τον πυθμένα και επιλέγει ως κατοικία τα υποβρύχια σπήλαια και τους θόλους που δημιουργούν τα βράχια στον βυθό της θάλασσας. Είναι λαίμαργο και το μέγεθός του αυξάνεται με πολύ ταχείς ρυθμούς εάν στην περιοχή που ζει υπάρχει άφθονη τροφή. Σ’ αυτή την περίπτωση οι μετακινήσεις του οι οποίες είναι ούτως η άλλως περιορισμένες, περιορίζονται ακόμη περισσότερο. Μετακινείται από την περιοχή του μόνο κατά την περίοδο αναπαραγωγής, στις αρχές του καλοκαιριού και του χειμώνα, προκειμένου να αναζητήσει πιο σταθερά όσον αφορά στη θερμοκρασία, νερά. Οταν κάποιος συγκρίνει το σχήμα του με αυτό άλλων ψαριών, βγάζει το συμπέρασμα ότι πρόκειται γιά ένα παχουλό, χοντρό ψάρι.

Η ελληνική κοινότητα των φυσητήρων!

Κατηγορία Πανίδα | Αναρτήθηκε 05-08-2014 12:11:40 am | από nskarmoutsos

Ενας πολιτισμός γιγάντων κινείται χειμώνα-καλοκαίρι δίπλα στις ακτές μας εδώ και χιλιάδες χρόνια, αλλά μέχρι πρόσφατα δεν το είχαμε αντιληφθεί. Οσο και αν οι περισσότεροι τους έχουμε συνδέσει με τους ωκεανούς, τους πόλους και τα μακρινά και εξωτικά για εμάς μέρη της Γης, οι φυσητήρες ζουν μόνιμα στη Μεσόγειο και μάλιστα ένας από τους πιο «αγαπημένους» τόπους κατοικίας τους είναι οι θάλασσες της Ελλάδας. Η λέξη «γίγαντας» δεν θα πρέπει να σας τρομάζει. Παρά το δυσθεώρητο μέγεθός τους τα θαλάσσια αυτά θηλαστικά δεν διάκεινται εχθρικά απέναντί μας. Αντιθέτως έχουν πολλά κοινά με εμάς. Ο όρος «πολιτισμός» άλλωστε δεν έχει επιλεγεί τυχαία από τους επιστήμονες: πέραν της υψηλής ευφυΐας τους, ζουν και αυτά όπως εμείς σε κοινωνίες δομημένες με συγκεκριμένους κανόνες και πολύπλοκες σχέσεις, έχουν τα δικά τους ήθη και έθιμα και τη δική τους γλώσσα και επιδεικνύουν μια αλληλεγγύη που ενδεχομένως θα έπρεπε να ζηλεύουμε.

Τα πρώτα «κλικ» των φυσητήρων της Ελλάδας ακούστηκαν στο υδρόφωνο του Αλέξανδρου Φραντζή, ιδρυτή και επιστημονικού διευθυντή του Ινστιτούτου Κητολογικών Ερευνών Πέλαγος, το 1998, στα ανοιχτά της Κρήτης, αφήνοντας άναυδο τον ίδιο και τους συνεργάτες του. Παρά το γεγονός ότι ο Αριστοτέλης αναφέρει στις παρατηρήσεις του «φάλαινες» που ταιριάζουν στην περιγραφή, κανένας δεν είχε διανοηθεί έως τότε ότι ο Μόμπι Ντικ μπορεί να είχε «έλληνες» συγγενείς. Η πρώτη σκέψη κάποιου θα ήταν ότι οι ήχοι στο υδρόφωνο - το όργανο που χρησιμοποιούν οι επιστήμονες για να συλλαμβάνουν ηχητικά κύματα μέσα στο νερό - προέρχονταν από κάποιον «αποπροσανατολισμένο» φυσητήρα που κατά λάθος είχε φθάσει έως εδώ από τη Δυτική Μεσόγειο, όπου η παρουσία των συγκεκριμένων θαλάσσιων θηλαστικών έχει καταγραφεί από τη δεκαετία του 1950. Συνεχίζοντας όμως τις έρευνές του ο κ. Φραντζής έκανε τη συγκλονιστική ανακάλυψη: οι φυσητήρες ζουν μόνιμα στα ελληνικά νερά και μάλιστα δείχνουν να τα προτιμούν αφού σε αυτά φαίνεται τουλάχιστον έως τώρα να εντοπίζεται ο μεγαλύτερος μεσογειακός πληθυσμός τους.

Ιόνιο, Πελοπόννησος, Κρήτη, Ρόδος

«Σήμερα ξέρουμε ότι στη Μεσόγειο η σημαντικότερη περιοχή για τους φυσητήρες είναι τα ελληνικά νερά - όχι όλα, αλλά συγκεκριμένα η ελληνική τάφρος που ξεκινάει από το Ιόνιο, από την Κεφαλλονιά, προχωράει προς τα νότια μέσω Ζακύνθου, Δυτικής Πελοποννήσου και Νότιας Πελοποννήσου και μετά συνεχίζει ανατολικά προς τα Κύθηρα, τα Αντικύθηρα, τη Δυτική και τη Νότια Κρήτη, την Κάρπαθο, τη Ρόδο και φθάνει έως την Αττάλεια της Τουρκίας» λέει ο θαλάσσιος βιολόγος στο «Βήμα». «Αυτό είναι το κυρίως ενδιαίτημα, η καλύτερη περιοχή για τους φυσητήρες στην Ανατολική Μεσόγειο και πιθανώς και η σημαντικότερη σε όλη τη Μεσόγειο». Ο λόγος για αυτή την «προτίμηση» είναι ότι τα συγκεκριμένα οδοντοκήτη τρέφονται αποκλειστικά με μεγάλα καλαμάρια που ζουν σε μεγάλα βάθη και οι «χαράδρες» και οι «γκρεμοί» που διαθέτει το ανάγλυφο της τάφρου (ας μην ξεχνάμε ότι στα ανοιχτά της Πύλου βρίσκεται το βαθύτερο σημείο της Μεσογείου) φιλοξενούν πολλά από αυτά. Αν και, όπως έχουν δείξει οι έως τώρα παρατηρήσεις του Ινστιτούτου Πέλαγος, οι φυσητήρες της Ελλάδας μετακινούνται καθ' όλη τη διάρκεια του χρόνου κυρίως κατά μήκος της τάφρου, μπορούμε επίσης να τους συναντήσουμε και σε άλλα σημεία όπου υπάρχουν βαθιές λεκάνες: περιστασιακά κάνουν εισόδους στο Μυρτώο Πέλαγος αλλά και στο Αιγαίο, από τις Βόρειες Σποράδες έως τη Χαλκιδική και τη Σαμοθράκη.

Η νομαδική ζωή και η θυσία των αρσενικών

Οι φυσητήρες μετακινούνται συνεχώς - είναι νομάδες τόσο στην Ελλάδα όσο και στον υπόλοιπο κόσμο. «Η λογική της μετακίνησής τους είναι ότι τα ζώα από τη φύση τους για να μπορέσουν να επιβιώσουν πρέπει να εκμεταλλεύονται με τρόπο ορθολογικό τις φυσικές πηγές τους, να μην τις εξαντλούν» εξηγεί ο κ. Φραντζής. «Ετσι, όπως όλα τα νομαδικά ζώα, οι φυσητήρες φροντίζουν να μην εξαντλούν όλα τα καλαμάρια που βρίσκονται σε μια περιοχή - τρέφονται εδώ κι εκεί ώστε να δίνουν την ευκαιρία στο οικοσύστημα να ξαναφτιάχνει την τροφή τους». Τα νομαδικά «ταξίδια» τους γίνονται δε με βάση πολύ συγκεκριμένες κοινωνικές δομές, οι οποίες και πάλι υπαγορεύονται από την οικονομία της φύσης και το κοινό καλό.

Οι θηλυκοί φυσητήρες με τα μικρά και τα ανώριμα άτομα (αυτά, δηλαδή, που δεν έχουν φθάσει ακόμη σε αναπαραγωγική ηλικία) ζουν μαζί σε ομάδες στα τροπικά και υποτροπικά νερά. Οι αρσενικοί, που είναι πολύ μεγαλύτεροι σε μέγεθος και χρειάζονται πολύ περισσότερη τροφή (υπολογίζεται ότι καταναλώνουν ποσότητα τροφής ίση με το 3%-3,5% του βάρους τους, δηλαδή  1,2 έως 1,4 τόνους το 24ωρο), από τη στιγμή που θα ωριμάσουν εγκαταλείπουν την ομάδα και ζουν μοναχική ζωή ώστε να μην επιβαρύνουν τους υπολοίπους με τις ανάγκες τους. «Φεύγουν από τα τροπικά και τα υποτροπικά νερά και όσο πιο μεγάλοι γίνονται τόσο πιο πολύ απομακρύνονται, φθάνουν ακόμη και στα πολικά νερά, όπου λόγω των ικανοτήτων τους μπορούν να τραφούν μακριά από τις κοινωνικές ομάδες τους χωρίς να τις ανταγωνίζονται για την τροφή» λέει ο κ. Φραντζής. «Επιστρέφουν μόνο για την αναπαραγωγή και μετά ξαναφεύγουν».

Η «Εύα» της Μεσογείου

Οι αρσενικοί φυσητήρες της Μεσογείου, ωστόσο, και ειδικότερα αυτοί της ελληνικής τάφρου, δεν βγαίνουν από τα μεσογειακά νερά - συνεχίζουν τη μοναχική ζωή τους χωρίς να απομακρύνονται υπερβολικά από τη «γενέθλια» περιοχή τους. «Ολες οι ενδείξεις και όλες οι παρατηρήσεις μας δείχνουν ότι οι αρσενικοί είναι και αυτοί επάνω στην τάφρο και πολλές φορές κινούνται κατά μήκος της, αλλά η διασπορά τους είναι πολύ μεγαλύτερη, σε όλη την Ανατολική Μεσόγειο» αναφέρει ο βιολόγος. Οι μεσογειακοί φυσητήρες έχουν άλλωστε και γενετικές διαφορές από εκείνους του υπόλοιπου πλανήτη. «Ο μεσογειακός πληθυσμός είναι καθαρά μεσογειακός, είναι απομονωμένος από τον Ατλαντικό και μάλιστα διαφέρει και γενετικά» προσθέτει. «Από τις μελέτες που έχουμε κάνει σε συνεργασία με άλλες ερευνητικές ομάδες στη Μεσόγειο συγκρίνοντας δείγματα των εδώ φυσητήρων με δείγματα από τον Ατλαντικό φαίνεται ότι υπάρχουν διαφορές. Αυτό που δείχνει η γενετική είναι ότι κάποτε, πριν από πολλά χρόνια, δεν ξέρουμε ακριβώς πόσα, μια "Εύα" φυσητηρίνα πιθανώς μαζί με την κοινωνική της ομάδα πέρασαν στη Μεσόγειο και αυτοί έδωσαν τον μεσογειακό πληθυσμό. Γιατί ο πληθυσμός της Μεσογείου έχει πολύ χαμηλή ποικιλότητα στα γονίδιά του».

Το πλωτό σχολείο

Οι ομάδες των «γυναικόπαιδων» αποτελούνται συνήθως από 10-12 άτομα, έχουν ισχυρούς δεσμούς και είναι πολύ σταθερές στον χρόνο, αν και έχει παρατηρηθεί ότι όταν ξεπερνούν τον αριθμό των 10-12 μελών συνήθως «σπάζουν» σε μικρότερα κομμάτια (επίσης έχει παρατηρηθεί ομάδες που έχουν χάσει πολλά μέλη τους να ενώνονται μεταξύ τους). Οι κοινωνίες τους είναι καθαρά μητριαρχικές. Τα ώριμα θηλυκά επωμίζονται τη στήριξη της ομάδας και την ανατροφή των μικρών. «Αυτό είναι και το σχολείο» λέει ο κ. Φραντζής. «Είναι οι μαμάδες, οι θείες και οι γιαγιάδες - και οι γιαγιάδες είναι και η τράπεζα γνώσης γιατί έχουν συλλέξει τις περισσότερες εμπειρίες, ξέρουν πολύ καλύτερα τι και πώς πρέπει να γίνει για να συλλέξουν τροφή και να αποφύγουν τους κινδύνους».

Οι μαμάδες, οι θείες και οι γιαγιάδες προσέχουν τα μικρά, τους δείχνουν πώς να χρησιμοποιούν το σύστημα ηχοεντοπισμού τους, τους μεταδίδουν «χάρτες τροφής» και τους μαθαίνουν τους κανόνες της κοινωνίας τους και της επιβίωσης. Είναι μάλιστα αυστηρές. «Πολλές φορές έχουμε δει μικρά να "παραφέρονται", δηλαδή να είναι πιο περίεργα και να έρχονται κοντά για να παρατηρήσουν το σκάφος ή το υδρόφωνο, και αν αυτό δεν γίνει συλλογικά από την ομάδα και φύγουν χωρίς άδεια έρχεται αμέσως κάποια μεγάλη - μπορεί να είναι η μητέρα, μπορεί να είναι κάποια άλλη - για να το επαναφέρει στην τάξη» λέει ο βιολόγος. «Θα έρθει να μπει ανάμεσα στο μικρό και στο σκάφος για να του κλείσει τον δρόμο και θα το οδηγήσει πάλι πίσω στην ομάδα». Οταν υπάρχει κάποιος τοκετός, όλη η ομάδα βοηθάει και προστατεύει τη μελλοντική μητέρα και το νεογέννητο.

Η «κουβεντούλα» στο τέλος της ημέρας

Οι φυσητήρες κυνηγούν επί 24 ώρες το 24ωρο, όμως κάποια στιγμή προς το τέλος της ημέρας τα μέλη της ομάδας κάνουν ένα διάλειμμα και συγκεντρώνονται όλα μαζί: τρίβονται μεταξύ τους - όχι μόνο για να «αναγνωριστούν» και να ενισχύσουν με τη σωματική επαφή τους δεσμούς τους αλλά και για να κάνουν «scrub» - και... πιάνουν κουβέντα για να ανταλλάξουν τις εμπειρίες τους. Τα θαυμαστά κητώδη συνομιλούν μεταξύ τους εκπέμποντας με το βιοσόναρ τους μια σειρά συγκεκριμένους και διαφορετικούς μεταξύ τους ήχους τους οποίους οι επιστήμονες έχουν κατά κάποιον τρόπο «ταξινομήσει» αλλά δεν έχουν αποκρυπτογραφήσει. Είναι πολύ πιθανόν μάλιστα οι δικοί μας «ιθαγενείς» να μιλούν «ελληνικά φυσητηρικά» αφού, σύμφωνα με τους ειδικούς, οι φυσητήρες έχουν μεν μια παγκόσμια γλώσσα αλλά χρησιμοποιούν πολλές τοπικές «διαλέκτους».

Θανατηφόροι ήχοι και συγκρούσεις

Αν υπάρχει, η ελληνική «φυσητηρική» διάλεκτος είναι πολύ περιορισμένη. Οι φυσητήρες που ζουν στην ελληνική τάφρο, σύμφωνα με τις παρατηρήσεις του κ. Φραντζή που διεξάγονται συνεχώς την τελευταία δεκαπενταετία, δεν ξεπερνούν τα 200 άτομα. Αν και ενδεχομένως ο μεγαλύτερος σε επίπεδο Μεσογείου, ο πληθυσμός θεωρείται πολύ μικρός αν λάβει κάποιος υπόψη ότι τα συγκεκριμένα οδοντοκήτη, τα οποία ζουν περίπου 70 χρόνια, έχουν τον χαμηλότερο ρυθμό αναπαραγωγής. Κινδυνεύει δε περισσότερο από όλους τους άλλους όχι τόσο από την κατάποση πλαστικών ή τα πελαγικά παρασυρόμενα αφρόδιχτα, που είναι οι σοβαρότερες απειλές για αυτά τα κητώδη στη Δυτική Μεσόγειο, όσο από τις συγκρούσεις με τα πλοία. «Οι φυσητήρες κινούνται σε μια πολύ συγκεκριμένη περιοχή της ελληνικής τάφρου» λέει ο κ. Φραντζής. «Και για κακή τους τύχη ακριβώς επάνω στην ίδια περιοχή, στην ίδια γραμμή, κινούνται και όλα τα διερχόμενα πλοία που έρχονται από το Σουέζ και πηγαίνουν στην Αδριατική ή στη Δυτική Μεσόγειο».

Αν αναρωτιέστε πώς ένα ζώο με τόσο εξαιρετικές ικανότητες και τόσο οξεία ακοή δεν αντιλαμβάνεται ότι ένα πλοίο έρχεται κατά πάνω του, η απάντηση είναι απλή: ηχορρύπανση. Ακριβώς επειδή έχουν τόσο οξεία ακοή, οι φυσητήρες ακούνε κάθε θόρυβο μέσα στη θάλασσα σαν να βγαίνει από ηχείο με ενισχυτή. Με την τόσο αυξημένη πλέον κίνηση των πλοίων στη Μεσόγειο, ο ήχος της μηχανής τους είναι ένας μόνιμος εκκωφαντικός θόρυβος στον οποίο απλώς έχουν «κλείσει τα αφτιά τους». «Επί 24 ώρες το 24ωρο ακούνε πλοία, γιατί ο θόρυβος των πλοίων ακούγεται από πολύ μακριά, ακόμη και αν δεν φαίνονται. Ο ήχος τους είναι ένα διαρκές βουητό που τους έχει κάνει να χάσουν την ακοή τους» λέει ο βιολόγος. «Οι φυσητήρες έχουν χάσει την ακοή τους στις συχνότητες των ήχων των πλοίων όπως οι βιομηχανικοί εργάτες χάνουν την ακοή τους στις συχνότητες των μηχανημάτων με τα οποία δουλεύουν. Και έτσι γίνονται πιο ευάλωτοι, αντιλαμβάνονται τα πλοία όταν είναι πια πολύ αργά».

Ζητείται μεταβολή στις ρότες!

Παρά το γεγονός ότι οι φυσητήρες έχουν χαρακτηριστεί κινδυνεύον είδος, κάθε χρόνο περίπου ένας από τους φυσητήρες της ελληνικής τάφρου εκβράζεται με σημάδια που δείχνουν ότι έχει πέσει θύμα σύγκρουσης με πλοίο. Το ποσοστό του ενός θανάτου τον χρόνο είναι ήδη μεγάλο γι' αυτό που μπορεί να «αντέξει» ο τοπικός πληθυσμός, αλλά εκτιμάται ότι θα πρέπει να είναι ακόμη μεγαλύτερο καθώς τα ζώα που πεθαίνουν στη θάλασσα δεν εκβράζονται απαραίτητα στις ακτές. Οι επιστήμονες αναζητούν μια λύση για αυτή την απειλή και το Ινστιτούτο Πέλαγος έχει δύο προτάσεις.

Η μία είναι τεχνική: οι επιστήμονες αναπτύσσουν σημαδούρες οι οποίες θα ηχοεντοπίζουν τους φυσητήρες και θα μεταφέρουν τις πληροφορίες σχετικά με το πού βρίσκονται σε ένα σύστημα το οποίο θα ειδοποιεί τα πλοία ώστε να αλλάζουν πορεία και να τους αποφεύγουν. «Χρειάζεται περισσότερα χρήματα, αλλά έχουμε ξεκινήσει να τη δουλεύουμε και μάλιστα εφέτος, αυτό το καλοκαίρι, θα δοκιμαστεί για πρώτη φορά πειραματικά» λέει ο κ. Φραντζής.

Η δεύτερη πρόταση είναι πολιτική και δεν είναι καινούργια: έχει ήδη εφαρμοστεί και «δοκιμαστεί» με επιτυχία για την προστασία των κητωδών σε άλλες χώρες, όπως στις Ηνωμένες Πολιτείες και στην Ισπανία. «Είναι πολύ πιο εύκολη, δεν κοστίζει τίποτε, αλλά εξαρτάται από το ελληνικό κράτος» επισημαίνει ο βιολόγος. «Σύμφωνα με μελέτες που κάναμε και με κάποιες άλλες που ολοκληρώνουμε τώρα με τη μοντελοποίηση των θέσεων των φυσητήρων και των θέσεων των πλοίων τα δύο τελευταία χρόνια, αν μετακινηθούν οι ρότες των πλοίων μερικά μίλια πιο ανοιχτά, οι συγκρούσεις θα μειωθούν σε τεράστιο βαθμό. Για να γίνει κάτι τέτοιο όμως χρειάζεται να κάνει πρόταση η ελληνική κυβέρνηση στον Διεθνή Οργανισμό Ναυσιπλοΐας».

Αν θέλετε να μάθετε περισσότερα για τους φυσητήρες της Ελλάδας και ενδεχομένως να τους συναντήσετε, το επιστημονικό πρόγραμμα του Ινστιτούτου Πέλαγος είναι ανοιχτό σε εθελοντές - επιστήμονες και μη. Φυσικά απαιτείται προηγούμενη συνεννόηση (www.pelagosinstitute.gr).
ΤΟ ΖΩΟ ΤΩΝ ΥΠΕΡΘΕΤΙΚΩΝ

Δεν είναι φάλαινες!
Η χαριτωμένη, μακρόστενη σαν υποβρύχιο φιγούρα με το τεράστιο κεφάλι από όπου ξεπηδάει ένας πίδακας νερού και η μεγαλοπρεπής ουρά που βγαίνει έξω από το νερό την ώρα της κατάδυσης αποτελούν ενδεχομένως τις πιο «εμβληματικές» εικόνες που έχουμε συνδέσει με τις φάλαινες - από τις «real-life» φωτογραφίες ως τις φανταστικές απεικονίσεις των μυθιστορημάτων (με πρώτο τον «Μόμπι Ντικ»), των κόμικς και των κινουμένων σχεδίων. Παρ' όλα αυτά, πρόκειται για μια τεράστια παρεξήγηση. Τα συγκεκριμένα χαρακτηριστικά ανήκουν αποκλειστικά και μόνο στους φυσητήρες (Physeter macrocephalus) και οι φυσητήρες δεν είναι φάλαινες. Δεν είναι μυστακοκήτη, όπως οι τελευταίες, αλλά οδοντοκήτη: έχουν δόντια και όχι μπαλένες και συγγενεύουν περισσότερο με τα δελφίνια.

Η παρανόηση, όπως μας εξηγεί ο Αλέξανδρος Φραντζής, οφείλεται μάλλον στο γεγονός ότι στην αγγλική γλώσσα η λέξη που στα ελληνικά μεταφράζουμε ως «φάλαινα» χρησιμοποιείται για να δηλώσει όλα τα κητώδη, ανάμεσα σε αυτά και τους φυσητήρες. Εξάλλου το επιστημονικό - και κατ' επέκταση το κοινό - όνομά τους προέρχεται από τη λέξη «φυσητήρας» που επινόησε ο Αριστοτέλης για να περιγράψει την αναπνευστική οδό των φαλαινών και χρησιμοποιήθηκε αργότερα από τον Στράβωνα ως ονομασία για τους φυσητήρες του Γιβραλτάρ. Είναι ο μεγαλύτερος οδοντοφόρος οργανισμός στη Γη και το τρίτο σε μέγεθος ζώο μετά τη γαλάζια φάλαινα και την πτεροφάλαινα. Τα αρσενικά ξεπερνούν σε μήκος τα 20 μ. αλλά στη Μεσόγειο είναι μικρότερα και οι επιστήμονες υποπτεύονται ότι μπορεί να εμφανίζουν νανισμό λόγω της απομόνωσής τους (το μέγιστο μήκος που έχει καταγραφεί είναι τα 17,3 μ.).

Τα «ρεκόρ» τους όμως δεν σταματούν εδώ. Ο κ. Φραντζής τους αποκαλεί «το ζώο των υπερθετικών» και δεν έχει καθόλου άδικο. Οι φυσητήρες εμφανίζουν επίσης τον πιο έντονο φυλετικό διμορφισμό από όλα τα θηλαστικά: τα θηλυκά έχουν σχεδόν το μισό μήκος από τα αρσενικά αφού δεν ξεπερνούν τα 12 μ. (το μέγιστο στη Μεσόγειο είναι 10,5 μ.) ενώ, με βάρος 13 τόνων, είναι τρεις φορές ελαφρύτερα (τα αρσενικά έχουν κατά μέσον όρο βάρος 40 τόνων αλλά μπορεί να φθάσουν ως και τους 50). Επιπλέον επιδεικνύουν τη μεγαλύτερη ασυμμετρία μεταξύ των θηλαστικών. «Το κεφάλι του φυσητήρα είναι τελείως ασύμμετρο. Σε αντίθεση με όλα τα άλλα οδοντοκήτη, έχει ένα ρουθούνι αριστερά, στο μπροστινό μέρος του κεφαλιού, αλλά το δεύτερο βρίσκεται εσωτερικά και είναι "τυφλό" - δεν φαίνεται πουθενά αλλά και από αυτό περνάει αέρας» εξηγεί ο βιολόγος.

Εκτός του ότι διαθέτουν τον μεγαλύτερο εγκέφαλο και το ισχυρότερο βιοσόναρ, είναι επίσης οι καλύτεροι δύτες: «Μπορούν να φθάσουν τα 2.000 ή και παραπάνω μέτρα βάθος και να κρατήσουν την αναπνοή τους σχεδόν για δύο ώρες» λέει ο κ. Φραντζής. Ο μέσος όρος κατάδυσής τους κυμαίνεται στα 25-60 λεπτά για τους αρσενικούς και στα 20-24 λεπτά για τους θηλυκούς, ενώ οι «βουτιές» του είδους επαναλαμβάνονται περίπου 20 φορές μέσα στο 24ωρο καθώς καταδύονται συνεχώς στα 500-1.000 μ. ή και ακόμη πιο βαθιά για να βρουν τα μεσοπελαγικά και βαθυπελαγικά καλαμάρια που αποτελούν τη βασική τροφή τους.  Στα «αντίστροφα» ρεκόρ τους συγκαταλέγεται το ότι έχουν τον χαμηλότερο ρυθμό αναπαραγωγής: τα θηλυκά ωριμάζουν στα 10 έτη, η κύηση διαρκεί 16 μήνες και ο θηλασμός πάνω από τρία χρόνια, ενώ ο μέσος ρυθμός γεννήσεων ενός θηλυκού υπολογίζεται στα 5 χρόνια. Τέλος, είναι το πιο «ομιλητικό» ζώο στον πλανήτη: παράγουν ήχους επί 20 ώρες το 24ωρο - δηλαδή, κατά το 80% του χρόνου της ζωής τους.
ΠΑΝΙΣΧΥΡΟ ΒΙΟΣΟΝΑΡ

Ο μεγαλύτερος εγκέφαλος στον πλανήτη Γη
Το υπερμέγεθες κεφάλι των φυσητήρων, το οποίο αντιστοιχεί στο ένα τρίτο του σώματός τους, κρύβει έναν αναλόγων διαστάσεων εγκέφαλο. «Είναι εντυπωσιακό, είναι ο μεγαλύτερος εγκέφαλος που έχει εμφανιστεί ποτέ στον πλανήτη Γη» λέει ο Αλέξανδρος Φραντζής. Στα μεγάλα αρσενικά το βάρος του φθάνει τα 8-10 κιλά και είναι μεγαλύτερος από εκείνον της γαλάζιας φάλαινας, του μεγαλύτερου ζώου στον πλανήτη. Αυτό, όπως επισημαίνει ο βιολόγος, συμβαίνει επειδή οι γαλάζιες φάλαινες δεν έχουν πολύπλοκες κοινωνικές σχέσεις σαν τους φυσητήρες - και οι κοινωνικές σχέσεις είναι ένας από τους βασικούς παράγοντες που «ενισχύουν» τον εγκέφαλο, σύμφωνα με τους επιστήμονες. «Γενικά πιστεύουμε ότι τα ζώα εκείνο που τα κάνει να τα θεωρούμε, εντός εισαγωγικών, εξελιγμένα νοητικά είναι αφενός η δυσκολία στο να βρουν την τροφή τους, γιατί τα αναγκάζει να λύνουν διάφορα προβλήματα, και αφετέρου και πιο σημαντικό, που το έχουν τα κητώδη, το να ζουν σε κοινωνίες στις οποίες υπάρχουν κανόνες και κοινωνικές σχέσεις και είναι αναγκασμένα, όπως και εμείς, να ξεχωρίζουν το κάθε άτομο και να συμπεριφέρονται σε αυτό ανάλογα με τη θέση του, δηλαδή να αναγνωρίζουν προσωπικότητες» εξηγεί.

Εκτός από τον μεγαλύτερο εγκέφαλο, το κεφάλι των φυσητήρων φιλοξενεί επίσης το μεγαλύτερο όργανο παραγωγής ήχων στη Γη, όπως χαρακτηριστικά το αποκαλεί ο κ. Φραντζής: το σύστημα ηχοεντοπισμού ή βιοσόναρ τους. Το σύστημα αυτό, το οποίο διαθέτουν και τα άλλα οδοντοκήτη όπως τα δελφίνια, επιτρέπει στα θαλάσσια θηλαστικά να «βλέπουν» μέσω του ήχου - χάρη σε αυτό οι φυσητήρες μπορούν να εντοπίζουν στο «λυκόφως» του βυθού ή και στο απόλυτο σκοτάδι τα καλαμάρια, που αποτελούν τη βασική τροφή τους. Το χρησιμοποιούν επίσης για να προσανατολίζονται και για να επικοινωνούν μεταξύ τους.

«Το δεύτερο, εσωτερικό ρουθούνι του φυσητήρα έχει διαμορφωθεί σε ένα όργανο που λέγεται ρύγχος του πιθήκου γιατί μοιάζει κάπως έτσι, έχει δύο χείλη που ανοιγοκλείνουν και από εκεί περνάει αέρας υπό πίεση και κάθε φορά που περνάει ο αέρας και ανοίγουν και κλείνουν δημιουργείται ένας ήχος, ένα "κλικ"» εξηγεί ο ειδικός. Αυτό το «κλικ» διοχετεύεται προς το πίσω μέρος του κεφαλιού το οποίο οι φυσητήρες μπορούν να χρησιμοποιούν σαν «φακό» ώστε να «καλιμπράρουν» ανάλογα με την περίσταση τον ήχο αλλάζοντας τη συχνότητά του, κάνοντάς τον πιο ευρύ, εστιάζοντάς τον κ.ο.κ., και να τον στέλνουν ξανά προς το μπροστινό μέρος του κεφαλιού τους.

«Από εκεί εκπέμπουν τον ήχο ο οποίος φεύγει προς το περιβάλλον, μέσα στον ωκεανό» περιγράφει. «Αν ο ήχος συναντήσει κάποιο εμπόδιο - το οποίο, ανάλογα με το αν τον εκπέμπουν οριζόντια ή κάθετα, μπορεί να είναι π.χ. ένα σκάφος, το υδρόφωνό μας, ένας άλλος φυσητήρας ή ένα καλαμάρι - ανακλάται και γυρίζει πάλι πίσω. Αυτή η ανάκλαση περιέχει πληροφορίες σχετικά με το τι είναι αυτό επάνω στο οποίο "χτύπησε" - τα μέγεθός του, την υφή του, την ταχύτητά του και πολλά άλλα στοιχεία». Ο ανακλώμενος ήχος - και μαζί με αυτόν τα δεδομένα που μεταφέρει - λαμβάνεται κυρίως από αισθητήρια όργανα στην κάτω σιαγόνα και οδηγείται στο ακουστικό νεύρο και από εκεί στον εγκέφαλο. «Με αυτό το ηχοεντοπιστικό σύστημα οι φυσητήρες, όπως και τα δελφίνια, μπορούν να βλέπουν ακούγοντας» λέει ο κ. Φραντζής. Το βιοσόναρ των φυσητήρων είναι όμως πολύ πιο μεγάλο και ισχυρό από αυτό των δελφινιών.

Λαλίνα Φαφούτη

Πηγή: tovima.gr

Τρανόσαυρα

Κατηγορία Πανίδα | Αναρτήθηκε 19-05-2018 03:19:27 pm | από nskarmoutsos

Η τρανόσαυρα ανήκει στην μεγάλη οικογένεια σαυρών Lacertidae που περιλαμβάνει τις τυπικές σαύρες με τις μακριές ουρές και τα μεγάλα άκρα. Εξαπλώνεται σε όλη την ηπειρωτική Ελλάδα και στα περισσότερα νησιά. Είναι η πιο μεγαλόσωμη σαύρα με μήκος σώματος να φτάνει τα 16 εκατοστά και την ουρά να έχει το διπλάσιο μήκος του σώματος, με ορισμένα άτομα να έχουν συνολικό μήκος μεγαλύτερο των 50 εκατοστών! http://www.fdparnonas.gr/theanimalof-the-week_lacerta-trilineata/

(Φωτ. 19-5-2018, στο Παράλιο Άστρος)

Πεινασμένοι και φωνακλάδες...

Κατηγορία Πανίδα | Αναρτήθηκε 10-05-2014 09:20:19 am | από nskarmoutsos

Κάπως έτσι δεν γίνεται; Άμα δεν φωνάξεις, δεν θα σε προσέξουν, ούτε καν η μάνα σου... Έτσι και τα δύο νεογέννητα caracara ικετεύουν για τροφή...

...όπως και ο μικρός κότσυφας, που πρόλαβε και εκκολάφθηκε πριν από τα τρία αδέλφια του. Ανυπόμονος από κούνια...

Πηγή: enet.gr

Ολοθούριο (αγγούρι της θάλασσας)

Κατηγορία Πανίδα | Αναρτήθηκε 12-09-2011 12:05:13 am | από nskarmoutsos

Εισαγωγικό σημείωμα: Η θαλάσσια περιοχή του Παραλίου Άστρους  έχει αρκετές ακόμα? ποσότητες Ολοθούριου (αγγουριού της θάλασσας) ή γυμνοσάλιαγκα της θάλασσας κατά τους Σιγκαπουριάνους, ή αρουραίου της θάλασσας κατά τους Κινέζους ή Ψωλιάγκου για εμάς.

Την αποτελεσματικότητα του ως δόλωμα για όσους το έχουν δοκιμάσει κανείς δεν μπορεί να την αμφισβητήσει. Κάποιοι λαοί όμως προτιμούν να το φάνε παρά να το δολώσουν.

Στην Κίνα για παράδειγμα, το αγγούρι της θάλασσας στοιχίζει στα εστιατόρια έως και τρεις φορές πιο ακριβά από ότι το ψάρι ή το κρέας.

Υπάρχουν διάφορες ποικιλίες και μεγέθη, ενώ η μαύρη θεωρείται κατώτερη και φτηνότερη.

Για να το λένε αυτοί κάτι θα ξέρουν, αφού το συμπεριλαμβάνουν στις γαστρονομικές τους προτιμήσεις.

Για να σας δώσω μια ιδέα της προετοιμασίας του Ψωλιάγκου κατά τον σεφ Alan Davidson’s της Νοτιοανατολικής Ασίας (από έρευνα στο internet):

Το πρώτο βήμα είναι να σκιστεί και να ανοιχτεί κατά μήκος της κοιλιάς και αφού πλυθεί καλά μετά το βράζουν. Μετά το θάβουν στην άμμο για δυο εικοσιτετράωρα και αφού το βγάλουν, αφαιρούν την άμμο με μια συρματόβουρτσα.
Για να καταναλωθεί θα πρέπει πρώτα να ενυδατωθεί με θαλασσινό νερό και συνήθως προτιμούν να τον κάνουν σούπα. Πρέπει ακόμα να αναφέρω ότι θεωρείται από τους καλύτερους αφροδισιακούς μεζέδες.

Μια άλλη ιδιότητα που έχουν βρει οι ιθαγενείς ψαράδες είναι ότι τα χρησιμοποιούν για παπούτσια. Αφού τα σκίσουν στη μέση, τυλίγουν τα πόδια τους με αυτά ώστε να έχουν προστασία κατά το περπάτημα επάνω στα βράχια.

Ας δούμε όμως πως θα το χρησιμοποιήσουμε για δόλωμα, αφού πολύ αμφιβάλλω αν θα προσπαθήσει κανείς να το γευτεί…ή μήπως όχι.

Πού θα το αναζητήσουμε.

Στην Ελλάδα συναντώνται δυο είδη. Το ένα είναι σκούρο γκρι-μαύρο στη ράχη με μπεζ στο κάτω μέρος του και θα το βρούμε συνήθως σε πετρώδη βυθό. Αυτό είναι ορατό την ημέρα και μπορούμε να το συλλέξουμε κατά την κολύμβηση μας, ενώ είναι και λίγο πιο δύσκολο στο καθάρισμα.

Το άλλο έχει σκούρο καφέ προς το κόκκινο χρώμα και την ημέρα είναι κρυμμένο κάτω από πλάκες ή μέσα σε φυκιάδες. Είναι πιο δύσκολο στην αναζήτηση του, αλλά καθαρίζεται πιο εύκολα, αρκεί να διαθέτουμε ένα κοφτερό μαχαίρι και νύχια.

Ποια ψάρια το προτιμούν

Πρώτα και καλύτερα έρχονται ο σαργός και η τσιπούρα. Αυτά τα δυο ψάρια πραγματικά θα το προτιμήσουν ανάμεσα από πολλά δολώματα.

Σε αρκετά ψαρέματα που το έχω χρησιμοποιήσει, έχει κάνει την διαφορά και πραγματικά, σε πολλές περιπτώσεις μόνο αυτό το δόλωμα μού έχει δώσει ψάρια .

Ιδιαίτερη προτίμηση στο Ολοθούριο έχει και το μελανούρι, με αρκετές προσωπικές επιτυχίες ενώ σπανιότερα έχω πάρει μουρμούρες, λαβράκια και λυθρίνια.

Πώς θα το καθαρίσουμε

Καταρχήν αυτή η διαδικασία πρέπει να γίνει στη θάλασσα. Αφού βγάλουμε την ποσότητα που νομίζουμε ότι θα μας καλύψει στο ψάρεμά μας, θα φροντίσουμε να τα έχουμε μέσα στο νερό έως ότου τα καθαρίσουμε. Αν τα αφήσουμε έξω από το νερό για αρκετή ώρα, είναι δύσκολο έως αδύνατο να τα καθαρίσουμε.

Για το γκρι-μαύρο Ολοθούριο που θα συλλέξουμε από βραχώδη βυθό, θα χρειαστούμε ένα επίπεδο ξύλο όπου θα έχουμε καρφώσει πρωτίστως ένα μεγάλο καρφί και η μύτη του θα έχει βγει από τη άλλη πλευρά. Αφού το κόψουμε στις δυο άκρες θα το σκίσουμε στη μέση με το μαχαίρι ώστε να ανοίξει διάπλατα.

Θα το καθαρίσουμε με το χέρι μας από την άμμο που έχει μέσα και αφού το καρφώσουμε στο καρφί, θα ξεκινήσουμε να ξύνουμε δυνατά την πέτσα που βρίσκεται εσωτερικά, μέχρι να την αποκολλήσουμε από το σκληρό κυρίως σώμα του.

Την ίδια διαδικασία κάνουμε και με το καφέ κόκκινο Ολοθούριο, με την διαφορά ότι δεν θα χρειαστεί το ξύλο με το καρφί, γιατί καθαρίζεται εύκολα με το νύχι μας.

Αφού τα έχουμε καθαρίσει όλα, τα βάζουμε μέσα σε ένα πλαστικό μπουκάλι του νερού και τα χτυπάμε για κάμποση ώρα.

Όταν τα βγάλουμε θα δούμε ότι η μαλακιά πέτσα έχει σκληρύνει και έχει γίνει πιο παχιά.

Πώς θα το δολώσουμε

Για να το δολώσουμε θα κόψουμε λωρίδες και θα τις περάσουμε κεντητά επάνω στο αγκίστρι μας. Αυτό που πρέπει να γνωρίζετε, είναι ότι το δόλωμα μας όσο μένει στο νερό τόσο φουσκώνει, γι αυτό δεν πρέπει να μπουκώσουμε το αγκίστρι και να χαθεί το αρπάδι μέσα σε αυτό.

Πώς θα το συντηρήσουμε

Από παλιούς ψαράδες, έχω ακούσει ότι το Ολοθούριο είναι αποτελεσματικό, μόνο όταν το συλλέξουμε τους καλοκαιρινούς μήνες.

Η καλύτερη διαδικασία συντήρησης για να έχουμε δόλωμα και τον χειμώνα είναι η εξής απλή: Θα το βάλουμε επάνω σε απορροφητικό χαρτί, θα του ρίξουμε χοντρό αλάτι και θα το φυλάξουμε στην κατάψυξη.

Το Ολοθούριο έχει πολλά θετικά ώστε να το προτιμήσουμε στα ψαρέματα μας.

Καταρχήν μπορούμε να το βγάλουμε μόνοι μας. Δεν έχει κανένα κόστος. Έχει μεγάλη αντοχή στα τσιμπήματα των μικρών ψαριών. Προσελκύει εκλεκτά ψάρια. Όσο μένει στο νερό δεν αλλοιώνεται ενώ αντίθετα γίνεται πιο ελκυστικό και τέλος μας απαλλάσσει από την σκοτούρα, για το που θα βρούμε δόλωμα στις διακοπές μας.

Αυτό που θέλω να τονίσω είναι ότι το Ολοθούριο που θα μας δουλέψει είναι αυτό που θα συλλέξουμε τους μήνες από Ιούνιο έως τέλος Σεπτέμβρη.

Σαρκοφάγο ψάρι... πιάνει πουλιά στον αέρα

Κατηγορία Πανίδα | Αναρτήθηκε 13-01-2014 12:06:45 am | από nskarmoutsos

Τα χελιδόνια πετούν γρήγορα, όχι όμως αρκετά γρήγορα. Πιθανότατα δεν καταλαβαίνουν καν από πού τους ήρθε, όταν μια κοφτερή μασέλα πηδά από το νερό και τα γραπώνει.
Το σαρκοφάγο τιγρόψαρο Hydrocynus vittatus είναι το πρώτο παράδειγμα ψαριού του γλυκού νερού που κυνηγά πουλιά εν πτήσει, αναφέρουν νοτιοαφρικανοί ερευνητές στο «Journal of Fish Zoology».
Μαρτυρίες για ψάρια που αρπάζουν πουλιά σε λίμνες της Νοτίου Αφρικής χρονολογούνται από τη δεκαετία του 1940, μέχρι σήμερα όμως παρέμεναν ανεπιβεβαίωτες.
«Δεν είχαμε πειστεί από τις ανεκδοτολογικές αναφορές» παραδέχεται ο Νίκο Σμιτ, επικεφαλής της μελέτης στο Πανεπιστήμιο North-West.
Καταγραφή ως και 20 επιθέσεων την ημέρα
Στη λίμνη του Εθνικού Πάρκου Μαπουνγκούμπουε, κοντά στα σύνορα με τη Μποτσουάνα και τη Ζιμπάμπουε, η ομάδα του Σμιτ κατέγραφε κάθε ημέρα ως και 20 επιθέσεις του Hydrocynus vittatus σε χελιδόνια του είδους Hirundo rustica.
Άλλες φορές τα ψάρια ακολουθούσαν τα πουλιά κάτω από την επιφάνεια, άλλες εξαπέλυαν επιθέσεις κατευθείαν από βαθιά νερά.
Το τιγρόψαρο, με μήκος μέχρι ένα μέτρο, τρέφεται επίσης με άλλα είδη ψαριών.

Πηγή: tovima.gr

Αχιβάδα ηλικίας 507 ετών

Κατηγορία Πανίδα | Αναρτήθηκε 13-11-2013 07:53:44 pm | από nskarmoutsos

Το φθινόπωρο του 2006 μια ομάδα ερευνητών ανακάλυψε στο πλαίσιο αποστολής στην Ισλανδία μια αχιβάδα που κατάφερε να μπει στο βιβλίο Γκίνες και έγινε πρώτη είδηση στα μέσα ενημέρωσης.

Οι επιστήμονες εκτίμησαν ότι η αχιβάδα, του είδους Arctica islandica, ήταν ηλικίας 405 ετών και ως εκ τούτου το μεγαλύτερο εν ζωή ζώο στον πλανήτη.

Ωστόσο, πραγματοποιώντας ακόμα πιο λεπτομερείς αναλύσεις, οι επιστήμονες σύντομα ανακάλυψαν ότι η αχιβάδα ήταν τελικά 100 χρόνια μεγαλύτερη και συγκεκριμένα ηλικίας 507 ετών.

«Κάναμε λάθος στην αρχή και ίσως τότε βιαστήκαμε να δημοσιεύσουμε τα ευρήματά μας. Ωστόσο είμαστε απόλυτα σίγουροι πως τώρα έχουμε βρει τη σωστή ηλικία της αχιβάδας», δήλωσε ο ωκεανολόγος Paul Butler από το Πανεπιστήμιο Μπανγκόρ της Ουαλίας, που ερευνά το μαλάκιο.

Η «νέα ηλικία» σημαίνει πως η αχιβάδα γεννήθηκε το 1499, λίγο μετά την ανακάλυψη της Αμερικής από τον Χριστόφορο Κολόμβο.

Παρά το γεγονός ότι επιβίωσε για πέντε αιώνες, η αχιβάδα βρήκε τραγικό τέλος το 2006 στα χέρια Βρετανών επιστημόνων, οι οποίοι δεν ήταν ενήμεροι για την ηλικία της και άνοιξαν το κέλυφός της για να τη μελετήσουν.

Μετά τον θάνατό της η αχιβάδα ονομάστηκε Μινγκ, από τη δυναστεία των Μινγκ, η οποία κυβέρνησε την Κίνα από το 1368 έως το 1644, όσο ακόμα ζούσε το μαλάκιο.

Πηγή: econews.gr

Το σπανιότερο ζώο του πλανήτη εντοπίστηκε στο Βιετνάμ

Κατηγορία Πανίδα | Αναρτήθηκε 14-11-2013 06:53:08 pm | από nskarmoutsos

Κάμερα παρακολούθησης σε δάσος του Βιετνάμ κατέγραψε για πρώτη φορά μετά από 15 χρόνια ένα από τα σπανιότερα ζώα του πλανήτη, τον ασιατικό μονόκερο.
Το ζώο μοιάζει με αντιλόπη και αν και έχει δυο κέρατα λέγεται μονόκερος λόγω της σπανιότητάς του. Όπως ανακοίνωσε η περιβαλλοντική οργάνωση WWF, η κάμερα φωτογράφισε το ζώο τον Σεπτέμβριο σε πυκνό δάσος στο κεντρικό Βιετνάμ.
Η παρουσία του ζώου στην περιοχή αναπτερώνει τις ελπίδες των επιστημόνων για την επιβίωση του είδους. Ο ασιατικός μονόκερος ανακαλύφθηκε σε απομακρυσμένα βουνά στο Λάος το 1992 από μεικτή ομάδα της WWF και της δασικής υπηρεσίας του Βιετνάμ, που εντόπισε ένα κρανίο με ασυνήθιστα κέρατα στο σπίτι ενός κυνηγού.
Σημειώνεται ότι αυτό ήταν το πρώτο μεγάλο θηλαστικό που ανακαλύφθηκε για πρώτη φορά σε διάστημα 50 ετών. Πρόκειται για ένα εξαιρετικά σπάνιο ζώο. Δυο ασιατικοί μονόκεροι αιχμαλωτίστηκαν στο κεντρικό Βιετνάμ το 1993 αλλά πέθαναν λίγο μήνες αργότερα.
Στο Βιετνάμ η τελευταία φορά που εθεάθη ασιατικός μονόκερος ήταν το 1998. Το WWF έχει ζητήσει από τους δασοφύλακες των περιοχών κοντά στο σημείο που φωτογραφήθηκε το ζώο να απομακρύνουν όλες τις παγίδες και να εντείνουν τις προσπάθειες κατά του παράνομου κυνηγιού.
Η μεγαλύτερη απειλή για τον ασιατικό μονόκερο είναι η λαθροθηρία. Οι παγίδες συνήθως προορίζονται για άλλα ζώα όπως ελάφια και σιβέτ, που εντάσσονται στη βιετναμέζικη κουζίνα.
Είκοσι χρόνια μετά την ανακάλυψη του, οι επιστήμονες γνωρίζουν ελάχιστα για τον ασιατικό μονόκερο, ενώ είναι αδύνατο να υπολογίσουν τον πληθυσμό του.
Το WWF εκτιμά ότι σε απομακρυσμένες δασικές περιοχές στα σύνορα με το Λάος ζουν στην καλύτερη περίπτωση λίγες εκατοντάδες ασιατικοί μονόκεροι, ωστόσο υπάρχει ακόμα και η πιθανότητα τα ζώα να είναι πολύ λιγότερα από 100.
Πηγή: econews.gr

Πολυκοσμία

Κατηγορία Πανίδα | Αναρτήθηκε 23-11-2013 12:24:19 pm | από nskarmoutsos

Χιλιάδες πελεκάνοι, που μεταναστεύουν στην Αφρική για να ξεχειμωνιάσουν, κάνουν μια στάση στο Ισραήλ. Στην κοιλάδα Χεφέρ Εμέκ, βόρεια του Τελ Αβίβ, υπάρχει μια δεξαμενή νερού που έχει γίνει σημείο συνάντησης τους. Και αφού με την τεχνητή αυτή πηγή έχουν λύσει το πρόβλημα της δίψας, για την πείνα έχουν φροντίσει οι ψαράδες της περιοχής. Σε μια προσπάθεια να γλιτώσουν τις επιδρομές στα ψάρια που ελπίζουν να πουλήσουν, προσφέρουν στα πτηνά εκατοντάδες κιλά από ψάρια δεύτερης διαλογής, κι έτσι μένουν όλοι ικανοποιημένοι...

Αντίθετα, οι άγριες καμήλες που ζουν στην έρημο Σίμπσον της Κεντρικής Αυστραλίας βλέπουν τον αριθμό τους να έχει μειωθεί κατά πολύ: ενώ υπολογίζονταν σε ένα εκατομμύριο, τέσσερα χρόνια σφαγών τις περιόρισαν σε μόνο 300.000. Μάλλον πρέπει να βγάλουν φτερά στα πόδια...

Πηγή: enet.gr

Γέμισε «Γερμανούς» το Παράλιο Άστρος

Κατηγορία Πανίδα | Αναρτήθηκε 27-06-2016 10:36:24 pm | από nskarmoutsos

«Γερμανός» ή Λευκή Αγριόσαλπα αλιευθείσα από ερασιτέχνη ψαρά στο Παλιό λιμάνι Παραλίου Άστρους

Η Αγριόσαλπα (Dusky spinefoot), ένα παρεξηγημένο ψάρι που του κόλλησαν το παρατσούκλι «Γερμανός» αφθονεί τελευταία στη θαλάσσια περιοχή του Παραλίου Άστρους.

Αυτοί οι «Γερμανοί» ψαρεύονται… αλλά πετιούνται από πολλούς ψαράδες και πάλι στη θάλασσα. Την ίδια στιγμή στην Κύπρο η αγορά τους μπορεί να φτάσει και τα 24 ευρώ το κιλό!

Σύμφωνα με τις επιστημονικές αναφορές ζει συνήθως κοπαδιαστά από τα 2 μέτρα μέχρι τα 40, τρέφεται με άλγη και το μήκος του μπορεί να φτάσει τα 30 εκατοστά. Το στομάχι του βρίσκεται δεξιά και αριστερά στη μέση, γι’ αυτό και είναι έτσι χοντρός σε αντίθεση με τα υπόλοιπα ψάρια που η κοιλιά είναι από κάτω.

Ο Γερμανός ή αγριόσαλπα ήταν ένα σπάνιο ψάρι, που αφθονούσε στο ΝΑ Αιγαίο - Ρόδο. Θεωρείται Λεσεψιανός μετανάστης (πέρασε από την Ερυθρά θάλασσα μέσω του καναλιού του Σουέζ), ένα από τα 28 είδη του γένους και ονομάστηκε γερμανός επειδή η παρουσία του στα παράλια εντοπίστηκε κατά την περίοδο της Κατοχής.

Άλλοι αναφέρουν ότι ονομάστηκαν έτσι λόγω του «οπλισμού» που φέρουν, δηλαδή τα αιχμηρά αγκάθια στο σώμα τους. Πώς λέμε οπλισμένος σαν αστακός, οπλισμένος λοιπόν σαν Γερμανός.

Οι πρώτοι ψαράδες τον… κακοχαρακτήρισαν καθώς τα πολλά του αγκάθια έκαναν δύσκολο το ξεψάρισμα του. Ετσι κατέληγε στη θάλασσα, χωρίς να πουληθεί κάτι που επηρέασε και τους καταναλωτές που το τοποθέτησαν στα ψάρια «β΄κατηγορίας». Την ίδια στιγμή στην Κύπρο θεωρείται «α΄ποιότητας» και μάλιστα τελευταία υπάρχουν ψαράδες στα Χανιά που τους εξάγουν στη χώρα αυτή στέλνοντας το με αεροπλάνο σε πολύ καλές τιμές.

Το Τμήμα Αλιείας Χανίων συστήνει στους ψαράδες να αλιεύουν τον «Γερμανό» και να επιδιώξουν την εξαγωγή του από τη στιγμή που έχει πολύ καλή τιμή.

Προηγούμενες αναρτήσεις