Παράλιο Άστρος
logo: Το Άστρος της Θαλάσσης
Αναζήτηση Go

Γίνονται οι παπαγάλοι υπεραιωνόβιοι;

Κατηγορία Περιβάλλον | Αναρτήθηκε 08-01-2013 06:23:04 pm | από nskarmoutsos

Παρ’ όλο που οι παπαγάλοι ζουν πιο πολύ από τα περισσότερα ζώα, υπάρχουν αμφιβολίες αν γίνονται πράγματι υπεραιωνόβιοι.
Αν και υπάρχουν περιπτώσεις παπαγάλων που αναφέρεται ότι έζησαν πάνω από 100 χρόνια, ο μακροβιότερος παπαγάλος που γνωρίζουμε με βεβαιότητα ήταν ένας κιτρινοκέφαλος κακατούα, ο Cocky.
Πέθανε στο ζωολογικό κήπο του Λονδίνου το 1982, σε ηλικία περίπου 82 ετών.

Πηγή: scienceillustrated.gr

«Εισβολείς» από το Σουέζ κυριεύουν τη Μεσόγειο

Κατηγορία Περιβάλλον | Αναρτήθηκε 07-02-2016 03:20:57 pm | από nskarmoutsos

Αυτοί οι Λεσσεψιανοί εξολοθρευτές, με «αρχηγό» τον ύπουλο, φονικό Λαγοκέφαλο ή Λαγόψαρο (φωτ.) , επιχειρούν βίαιο εποικισμό των βυθών. Κορυφαίοι επιστήμονες μιλούν, εξηγώντας ότι εάν δεν ληφθούν δραστικά μέτρα, «αύριο» η Μεσόγειος δεν θα είναι η θάλασσά μας...

Σε μερικές δεκαετίες θα αναγνωρίζουμε τη Μεσόγειο όπως την ξέρουμε σήμερα; Πολλοί επιστήμονες φοβούνται πως όχι, εκτός εάν ληφθούν πιο δραστικά μέτρα για την προστασία της. Η εισβολή ξενικών θαλάσσιων ειδών από τη ναυτιλία, τις ιχθυοκαλλιέργειες, το εμπόριο ειδών ενυδρείου, αλλά κυρίως η είσοδός τους από τη Διώρυγα του Σουέζ, ειδικά μετά την τελευταία μεγέθυνση του καναλιού τον περασμένο Αύγουστο, βάζει σε κίνδυνο τη μοναδική βιοποικιλότητα της Μεσογείου, πλήττει την αλιεία και συχνά απειλεί τη δημόσια υγεία.

Η υιοθέτηση ενός επικαιροποιημένου μεσογειακού σχεδίου δράσης αναφορικά με τα είδη-εισβολείς θα βρεθεί στην ατζέντα της 19ης Συνόδου των Συμβαλλομένων Μερών της Σύμβασης της Βαρκελώνης για «την προστασία της Μεσογείου Θάλασσας από τη ρύπανση», η οποία πραγματοποιείται 9-12 Φεβρουαρίου στην Αθήνα. Πριν από ακριβώς 40 έτη, οι 21 χώρες που περιβάλλουν τη Μεσόγειο καθώς και η Ευρωπαϊκή Ενωση υιοθέτησαν το Μεσογειακό Σχέδιο Δράσης του Προγράμματος Περιβάλλοντος των Ηνωμένων Εθνών που επικυρώθηκε με την υπογραφή της παραπάνω σύμβασης.

Το αποτέλεσμα της συνόδου αναμένεται «πολύ απογοητευτικό», αναφέρει στην «Κ» η Μπέλα Γκαλίλ, θαλάσσια βιολόγος από το Εθνικό Ινστιτούτο Ωκεανογραφίας του Ισραήλ, η οποία πρωτοστάτησε μιας γραπτής διαμαρτυρίας επιστημόνων με σκοπό να ληφθούν μέτρα για να μετριαστεί η εισβολή ξενικών ειδών από τη Διώρυγα του Σουέζ. «Καθόλου ικανοποιητικό» προβλέπει το αποτέλεσμα και ο θαλάσσιος βιολόγος, Αναστάσιος Ελευθερίου, ο πρώτος διευθυντής του Ινστιτούτου Θαλάσσιας Βιολογίας Κρήτης, το οποίο σήμερα αποτελεί τμήμα του Ελληνικού Κέντρου Θαλασσίων Ερευνών (ΕΛΚΕΘΕ).

Οι φόβοι των επιστημόνων απορρέουν από το γεγονός ότι «η Διώρυγα του Σουέζ δεν αναφέρεται ως μια ξεκάθαρη δράση μέσα στο σχέδιο», εξηγεί στην «Κ» η Μαρία ντελ Μαρ Οτέρο, ειδική σε θέματα εισβολικών ειδών από το Κέντρο Μεσογειακής Συνεργασίας της Διεθνούς Ενωσης για τη Διατήρηση της Φύσης (IUCN). «Αυτό λέγεται ηθελημένη τύφλωση», σημειώνει η κ. Γκαλίλ. «Η Αίγυπτος κωφεύει, ενώ οι μεγάλοι οργανισμοί δεν έχουν κάνει πραγματικά καμία κίνηση» λέει ο κ. Ελευθερίου.

Η κ. Οτέρο, η οποία θα συμμετέχει στη Σύνοδο της επόμενης εβδομάδας στην Αθήνα, εκπροσωπώντας την IUCN, επισημαίνει ότι, παρόλα αυτά, το νέο ολοκληρωμένο πρόγραμμα παρακολούθησης και αξιολόγησης της Μεσογείου που θα υιοθετηθεί, θα βάλει στόχο να διερευνηθούν οι τάσεις όσον αφορά το πλήθος, τη χρονική και χωρική κατανομή των ξενικών, και ειδικότερα, των εισβολικών ειδών.

«Η κατάσταση είναι εξαιρετικά περίπλοκη. Υπάρχουν κάποιες διαδικτυακές και τηλεοπτικές αναφορές που υποστηρίζουν ότι η Αίγυπτος έχει πραγματοποιήσει εκτίμηση περιβαλλοντικών επιπτώσεων και βάση των αποτελεσμάτων τους δεν υπάρχει κάποια επίπτωση. Αυτή η έκθεση όμως δεν έχει κατατεθεί ποτέ στην Ευρωπαϊκή Ενωση, οπότε και η Ε.Ε. δεν έχει ιδέα για τη μεθοδολογία τους» λέει η δημοσιογράφος Ρέιτσελ Μπίσοπ, η οποία πρόσφατα έκανε μια δημοσίευση άποψης στην εφημερίδα The New York Times πάνω στο συγκεκριμένο ζήτημα.

Τα είδη που εισέβαλαν

Τα είδη που έχουν εισέλθει στη Μεσόγειο Θάλασσα μετά τη διάνοιξη της Διώρυγας του Σουέζ το 1869 ονομάζονται Λεσσεψιανοί μετανάστες και η παρουσία τους στη γειτονιά μας δεν είναι νέο φαινόμενο. Ενδεικτικά, το 1924 έκανε την εμφάνισή του στη Μεσόγειο το ψάρι Αγριόσαλπα και το 1931 το ψάρι, το οποίο στην Ελλάδα αποκαλούμε, Γερμανός, γιατί ο εντοπισμός του στην Κρήτη συνέπεσε με τη γερμανική κατοχή. Το 1976 έγινε η πρώτη καταγραφή της μέδουσας Rhopilema nomadica στη Μεσόγειο, της οποίας το τσίμπημα είναι επώδυνο και η παρουσία της σήμερα είναι έντονη στις ακτές του Ισραήλ, διώχνοντας τους τουρίστες από τις παραλίες και φράζοντας τους αγωγούς που διοχετεύουν νερό για την ψύξη των σταθμών παραγωγής ενέργειας και για τη λειτουργία των μονάδων αφαλάτωσης.

«Σήμερα στο Ισραήλ πάνω από τα μισά ψάρια που ζουν σε ρηχά νερά, κάτω από 50 μέτρα βάθος, είναι Λεσσεψιανά είδη» σημειώνει ο Ντόρι Εντελιστ, θαλάσσιος βιολόγος από το Πανεπιστήμιο της Χάιφας και το Εθνικό Ινστιτούτο Ωκεανογραφίας του Ισραήλ. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της έρευνάς του όσο μεγαλώνει το βάθος παρατηρείται μια κλιμακωτή μείωση των ξενικών ειδών. Με την πρόσφατη όμως βάθυνση της διώρυγας του Σουέζ η προοπτική για το μέλλον των βαθών της Μεσογείου είναι δυσοίωνη. «Μια ομάδα ειδών που ζει σε μεγάλα βάθη στην Ερυθρά θάλασσα και μέχρι τώρα δεν μπορούσε να εισέλθει στη Μεσόγειο, διότι το κανάλι ήταν πολύ ρηχό, σήμερα της δίνεται η ευκαιρία να περάσει» αναφέρει η κ. Γκαλίλ.

«Η βάθυνση είναι απόλυτα λογική και απαραίτητη για τη ναυσιπλοΐα του σήμερα» προσθέτει, όμως η ίδια, όπως και μια μεγάλη μερίδα της επιστημονικής κοινότητας, επιμένει πως δεν μπορεί να πραγματοποιούνται τέτοια έργα χωρίς παράλληλα να λαμβάνονται τα απαραίτητα προστατευτικά μέτρα, όπως υδατοφράκτες ή φράγματα αλατότητας.

Μέχρι πριν από μερικές δεκαετίες, διάφοροι φυσικοί μηχανισμοί λειτουργούσαν προστατευτικά, ανακόπτοντας την πορεία πολλών ειδών προς τη Μεσόγειο. Το πλάτος της διώρυγας ήταν μικρό, το βάθος της ρηχό και το μήκος της μεγάλο, με αποτέλεσμα να μη διευκολύνεται η δημιουργία ρεύματος. Η διώρυγα περνούσε μέσα από λίμνες με υψηλή περιεκτικότητα σε αλάτι, που αποτελούσαν ένα αφιλόξενο περιβάλλον για την πλειονότητα των ειδών. Σήμερα, η αυξημένη ροή νερού στο κανάλι έχει «ξεπλύνει» τα άλατα που δημιουργούσαν αυτές τις ακραίες συνθήκες αλατότητας.

Αυτή τη στιγμή, πάνω από 1.000 ξενικά είδη βρίσκονται στη Μεσόγειο θάλασσα, σύμφωνα με πρόσφατη καταγραφή του θαλάσσιου βιολόγου Στέλιου Κατσανεβάκη, καθηγητή στο Τμήμα Επιστημών της Θάλασσας του Πανεπιστημίου Αιγαίου. Ο κ. Κατσανεβάκης που στην έρευνά του μελέτησε πώς αλλάζει ο αριθμός των νέων ξενικών ειδών ανά δεκαετία στη Μεσόγειο για κάθε εισβολικό μονοπάτι -ναυτιλία, ιχθυοκαλλιέργειες, εμπόριο ειδών ενυδρείου και Διώρυγα του Σουέζ- παρατήρησε διπλασιασμό του ρυθμού εμφάνισης Λεσσεψιανών ειδών από τα μέσα του 20ού αιώνα. Συγκεκριμένα, ενώ στη δεκαετία του 1950 είχαν καταγραφεί λιγότερα από 40 Λεσσεψιανά είδη, την περασμένη δεκαετία εμφανίστηκαν στη Μεσόγειο 80 νέα είδη.

Σε αντίστροφη πορεία

«Σχηματικά, μπαίνοντας στη Μεσόγειο, τα είδη αυτά ακολουθούν μια πορεία αντίστροφη από αυτή των δεικτών του ρολογιού» λέει ο κ. Κατσανεβάκης, εξηγώντας ότι κινούνται προς το Ισραήλ, περνούν στις ακτές της Τουρκίας και τέλος εισέρχονται στο Αιγαίο. «Το Αιγαίο πέλαγος αποτελεί φραγμό, με αποτέλεσμα ένας μικρός αριθμός από αυτά τα είδη να εξαπλώνεται στη δυτική Μεσόγειο» τονίζει ο θαλάσσιος βιολόγος Κώστας Παπακωνσταντίνου, ο οποίος έχει διατελέσει διευθυντής του Ινστιτούτου Θαλασσίων Βιολογικών Πόρων του ΕΛΚΕΘΕ για πάνω από δύο δεκαετίες. Η ελληνική χερσόνησος, τα μεγάλα βάθη μεταξύ Πελοποννήσου και Κρήτης και μεταξύ Κρήτης και των ακτών της Αφρικής, αποτελούν ακόμα εμπόδιο για τα παράκτια εισβολικά είδη.

Σύμφωνα με την καταγραφή που έκανε ο κ. Παπακωνσταντίνου το 2014, στην Ελλάδα εντοπίστηκαν 42 Λεσσεψιανά είδη. «Το 1990 μόλις 11 είδη είχαν ταυτοποιηθεί στις ελληνικές θάλασσες ως Λεσσεψιανοί μετανάστες» λέει ο κ. Παπακωνσταντίνου. «Οι ρυθμοί δείχνουν ότι πρόκειται για έναν βίαιο εποικισμό που σε βάθος χρόνου πιθανώς να αλλάξει την οικολογία των θαλασσών» προσθέτει.

Στις ελληνικές θάλασσες

Στην Ελλάδα τα εισβολικά είδη ψαριών τα οποία έχουν προκαλέσει τις μεγαλύτερες επιπτώσεις είναι οι Γερμανοί και οι Αγριόσαλπες, δύο είδη του γένους Siganus. «Είναι φυτοφάγα είδη και κάνουν ό,τι και οι κατσίκες στα βουνά. Τρώνε τα πάντα!» λέει ο κ. Κατσανεβάκης, και εξηγεί ότι στις νότιες περιοχές του Αιγαίου, εκεί που παλιά υπήρχε πλούσια κάλυψη από συστάδες φυκών, σήμερα αυτό που παρατηρεί κανείς είναι γυμνό βράχο. «Ο ρόλος των φυκών είναι ο ίδιος με αυτόν των δασών στη χέρσο. Προσφέρουν τροφή, καταφύγιο και υποστηρίζουν μια πολύ πλούσια βιοποικιλότητα, η οποία είναι σημαντική και για την αλιεία» λέει ο κ. Κατσανεβάκης.

Στην Κρήτη οι αλιείς αντιμετωπίζουν και ένα ακόμα, μεγαλύτερο πρόβλημα, τη μεγάλη εξάπλωση του τοξικού Λεσσεψιανού είδους του Λαγοκέφαλου. «Το είδος αυτό πιάνεται σε μεγάλες ποσότητες από διάφορα αλιευτικά εργαλεία, προκαλώντας και ζημιές στις ψαριές και στα εργαλεία» σημειώνει η βιολόγος-ιχθυολόγος, Νότα Περιστεράκη, από το Ινστιτούτο Θαλάσσιων Βιολογικών Πόρων και Εσωτερικών Υδάτων του ΕΛΚΕΘΕ. «Ο Λαγοκέφαλος είναι ανώτερος θηρευτής και τρέφεται με πολλά είδη ψαριών εμπορικής σημασίας, μειώνοντας έτσι τους πληθυσμούς τους» λέει ο κ. Κατσανεβάκης. «Εχει πολύ κοφτερά δόντια και σκίζει τα δίχτυα των ψαράδων για να κλέψει την ψαριά» προσθέτει.

«Η πρώτη φορά που τον εντοπίσαμε στην Ελλάδα ήταν το Ιούνιο του 2005 στις βόρειες ακτές της Κρήτης» θυμάται η κ. Περιστεράκη, η οποία με την ομάδα της ήταν από τους πρώτους που προειδοποίησαν το ελληνικό κοινό για την επικινδυνότητά του. «Ο Λαγοκέφαλος περιέχει στα εντόσθια, τα αυγά και το δέρμα του ποσότητες τετροδοτοξίνης, μιας νευροπαραλυτικής τοξίνης και εάν καταναλωθεί μπορεί να οδηγήσει στον θάνατο, αν δεν υπάρξει άμεση νοσηλεία» τονίζει η κ. Περιστεράκη.

Ενας πρόσφατος επισκέπτης των ελληνικών θαλασσών, που πρωτοεμφανίστηκε το καλοκαίρι του 2015 στη Ρόδο, είναι το εντυπωσιακό Λεοντόψαρο με τα δηλητηριώδη αγκάθια. Σύμφωνα με τους επιστήμονες το Λεσσεψιανό αυτό είδος ήρθε για να μείνει και αναμένεται τα επόμενα έτη να δημιουργήσει πολλά προβλήματα στη Μεσόγειο. «Πρόκειται για ένα αχόρταγο ιχθυοφάγο είδος που κάνει μεγάλη ζημιά στον γόνο των άλλων ψαριών» λέει ο κ. Κατσανεβάκης, εξηγώντας ότι στην περιοχή της Φλόριντα των ΗΠΑ και της Καραϊβικής έχει προκαλέσει ήδη μεγάλες ζημιές. «Εκεί προσπαθούν να το ψαρέψουν ή να κάνουν διαγωνισμούς ψαροντούφεκου για να μειώσουν τους πληθυσμούς του, αλλά χωρίς αποτέλεσμα» προσθέτει.

«Πολύ λίγα από τα εισβολικά είδη έχουν θετική οικονομική αξία» αναφέρει η κ. Γκαλίλ. Ενα τέτοιο παράδειγμα είναι ένα είδος τροπικής γαρίδας, με την ονομασία Marsupenaeus japonicus, η οποία πωλείται σε πολύ υψηλές τιμές στην αγορά. «Σήμερα το πρωί στο Ισραήλ κοστίζουν 60 δολάρια το κιλό» λέει η κ. Γκαλίλ. Για να φτάσουν όμως να προσφέρουν οικονομικό όφελος, σημαίνει ότι τα είδη αυτά έχουν καταλάβει μεγάλες περιοχές, με αποτέλεσμα να έχουν εκτοπίσει κάποιο άλλο, τοπικό είδος της Μεσογείου. «Τα είδη δεν είναι λέγκο: βγάζεις ένα πράσινο τουβλάκι και βάζεις στη θέση του ένα λευκό. Τα είδη εξελίχθηκαν μέσα από ένα περίπλοκο σύστημα αλληλεπίδρασης μεταξύ τους» εξηγεί η κ. Γκαλίλ.

Η άνοδος της θερμοκρασίας αυξάνει τους Λεσσεψιανούς μετανάστες

Η κλιματική αλλαγή έχει παίξει και αυτή καθοριστικό ρόλο στην επιδείνωση του προβλήματος της εισβολής Λεσσεψιανών ειδών στη Μεσόγειο. «Εχουμε μια γεωμετρική αύξηση των ταυτοποιημένων ειδών τα τελευταία χρόνια εξαιτίας της θέρμανσης της Μεσογείου», λέει ο κ. Παπακωνσταντίνου, εξηγώντας ότι όσο θερμαίνονται τα νερά της Μεσογείου τόσο πιο φιλικό γίνεται το περιβάλλον για να ζήσουν εδώ τα θερμόφιλα είδη της Ερυθράς θάλασσας. «Το θέμα της κλιματικής αλλαγής έτσι και αλλιώς δημιουργεί προβλήματα, πόσο μάλλον όταν η Ανατολική Μεσόγειος είναι τόσο προσβάσιμη στα νερά της Ερυθράς Θάλασσας», λέει ο κ. Ελευθερίου.

Αρκετοί είναι εκείνοι που υποστηρίζουν ότι μόνο το άνοιγμα μιας εισόδου δεν αρκεί για να εγκατασταθεί ένα είδος στο νέο περιβάλλον και να γίνει εισβολικό. «Για να συμβεί αυτό σε ένα οικοσύστημα πρέπει να πληρούνται συγχρόνως δύο προϋποθέσεις: η δυνατότητα μεταφοράς, όπως η Διώρυγα του Σουέζ, ή τα έρματα και τα ύφαλα των πλοίων, αλλά και το περιβάλλον εγκατάστασης», λέει ο Φρανσουά Σιμάρντ, υποδιευθυντής και ανώτερος σύμβουλος για θέματα αλιείας του προγράμματος για τις Παγκόσμιες Θάλασσες και τους Πόλους της IUCN. «Tα ξενικά είδη γίνονται εισβολικά γιατί το περιβάλλον έχει υποβαθμιστεί.

Σε ένα ισχυρό και υγιές περιβάλλον είναι πιο δύσκολο να εγκατασταθούν νέα είδη, διότι δεν υπάρχει χώρος γι’αυτά», εξηγεί ο κ. Σιμάρντ.

«Είναι πιο εύκολο σε ένα δωμάτιο με ένα ή δύο άτομα να μπει ένα τρίτο και να καταλάβει τον χώρο, παρά όταν στο δωμάτιο υπάρχουν ήδη δέκα άτομα. Χρειάζεται μεγαλύτερος ανταγωνισμός», λέει ο Δρόσος Κουτσούμπας, καθηγητής στο Τμήμα Επιστημών της Θάλασσας του Πανεπιστημίου Αιγαίου και πρόεδρος του Δ.Σ. του Φορέα Διαχείρισης Εθνικού Θαλάσσιου Πάρκου Ζακύνθου. «Η παρουσία των θαλάσσιων προστατευόμενων περιοχών εγγυάται την καλή ποιότητα του θαλάσσιου περιβάλλοντος και μεγάλη ποικιλότητα ειδών», προσθέτει.

Για... καλές ψαριές

Η καλή λειτουργία ενός οικοσυστήματος, σύμφωνα με τον Γιώργο Κόκκορη, καθηγητή Στατιστικής και Μαθηματικής Οικολογίας στο ίδιο πανεπιστήμιο, μπορεί να εγγυηθεί και καλύτερες ψαριές. Τις τελευταίες δεκαετίες που οι αλιείς στην Ελλάδα καταγράφουν μεγάλες ζημιές, ο κ. Κόκκορης μαζί με την ερευνήτρια Σιλβέν Γιακουμή έχουν προτείνει τη δημιουργία ενός δικτύου θαλάσσιων προστατευτέων παράκτιων περιοχών, που θα λειτουργούν ως ελεύθερα εκκολαπτήρια για τους ντόπιους πληθυσμούς ψαριών. «Οι ψαράδες αντιδρούν γιατί φοβούνται, ενώ οι πολιτικοί δεν έχουν ποτέ το σθένος να επιβάλλουν μια απόφαση», λέει ο κ. Κόκκορης, αναφερόμενος στο ολοκληρωμένο σχέδιο που έχουν προτείνει για τη δημιουργία τέτοιων περιοχών στις Νότιες Κυκλάδες.

Οσο στον ορίζοντα δεν διαφαίνεται μια αποφασιστική διακρατική συμφωνία, τέτοιες τοπικές δράσεις, αν και δεν μπορούν από μόνες τους να λύσουν το πρόβλημα της εισβολής των λεσεψιανών μεταναστών, μπορούν πιθανόν να λειτουργήσουν προστατευτικά για τους ενδημικούς πληθυσμούς της Μεσογείου. «Από τις μινωικές τοιχογραφίες βλέπουμε ότι η πανίδα της Μεσογείου έχει μείνει ίδια εδώ και 5.000 χρόνια», λέει ο κ. Ελευθερίου. «Φοβάμαι όμως ότι με τα νέα δεδομένα θα αρχίσουμε να βλέπουμε μεγάλες αλλαγές».

Πηγή: kathimerini.gr

Τρεις χιλιετίες μετά, τα μεγαλύτερα δέντρα του κόσμου συνεχίζουν να μεγαλώνουν

Κατηγορία Περιβάλλον | Αναρτήθηκε 04-12-2012 12:09:24 am | από nskarmoutsos

Βαθιά μέσα στα δάση της Σιέρα Νεβάδα στην Καλιφόρνια, μια γιγάντια σεκόγια σε ύψος ουρανοξύστη μόλις ανακηρύχθηκε το δεύτερο μεγαλύτερο δέντρο στον κόσμο, αλλά και ο δεύτερος μεγαλύτερος ζωντανός οργανισμός στη Γη, με όγκο που φτάνει τα 1.530 κυβικά μέτρα και περιφέρεια γύρω στα 30 μέτρα.
Οι λεπτομερείς μετρήσεις, τις οποίες δημοσιεύει το περιοδικό National Geographic, αποκαλύπτουν για πρώτη φορά ότι ο αιωνόβιος γίγαντας συνεχίζει να μεγαλώνει παρά τα 3.240 χρόνια ζωής του, διαψεύδοντας τη θεωρία ότι τα υπεραιωνόβια δέντρα αναπτύσσονται πιο αργά καθώς γερνούν.
Κρεμασμένοι με σχοινιά μέσα στο απέραντο φύλλωμα του Προέδρου, όπως ονομάζεται το δέντρο (προς τιμήν του Αμερικανού προέδρου Ουόρεν Χάρντινγκ) οι ερευνητές πέρασαν περίπου ένα μήνα μετρώντας ακόμα και το μικρότερο κλαδάκι και εξάγοντας περίπου 15 δείγματα του κορμού για να υπολογίσουν το ρυθμό ανάπτυξης.
Οι αναλύσεις έδειξαν ότι ο Πρόεδρος διαθέτει γύρω στα 2 δισεκατομμύρια φύλλα, πιθανώς περισσότερα από οποιοδήποτε άλλο δέντρο στη Γη, και στους έξι μήνες που διαρκεί η περίοδος ανάπτυξης κάθε χρόνο παράγει ένα κυβικό μέτρο νέου ξύλου. Αυτό σημαίνει ότι η γιγάντια σεκόγια απορροφά διοξείδιο του άνθρακα από την ατμόσφαιρα ταχύτερα από οποιοδήποτε άλλο φυτό.
Οι δακτύλιοι ανάπτυξης του κορμού δείχνουν ότι ρυθμός ανάπτυξης μειώθηκε δραματικά το 1580 μ.Χ, μια ασυνήθιστα κρύα χρονιά, κατά την οποία οι θερμοκρασίες στα βουνά της Σιέρα Νεβάδα παρέμεναν σχεδόν στους μηδέν βαθμούς Κελσίου ακόμα και το καλοκαίρι.
«Πιστεύω ότι είναι το πιο μεγαλοπρεπές δέντρο σε όλα τα βουνά του κόσμου» σχολίασε ο ο Στίβεν Σίλετ, ερευνητής του Πολιτειακού Πανεπιστημίου Χούμπολτ στην Καλιφόρνια, ο οποίος μέτρησε τον Πρόεδρο σε μια προσπάθεια να δημιουργήσει μια μαθηματική φόρμουλα για το ρυθμό απορρόφησης διοξειδίου του άνθρακα σε αυτά τα εμβληματικά δέντρα.
Η
λίστα της Wikipedia με τα μεγαλύτερα δέντρα σεκόγια δεν έχει ενημερωθεί ακόμα με τα δεδομένα του Δρ Σίλετ.
Ο Πρόεδρος, ύψους 73,4 μέτρων. θεωρούνταν ως σήμερα η τρίτη πιο ογκώδης σεκόγια του κόσμου. Ανεβαίνει τώρα στη δεύτερη θέση, ενώ στην πρώτη παραμένει ο «Στρατηγός Σέρμαν» με ύψος 83,8 μέτρα και όγκο που υπερβαίνει τον όγκο του Προέδρου κατά περίπου 186 κυβικά μέτρα.

Και τα δύο δέντρα ανήκουν στο είδος κωνοφόρου Sequoiadendron giganteum, ενδημικό της Σιέρα Νεβάδα, το οποίο θεωρείται ο μεγαλύτερος και βαρύτερος οργανισμός στη Γη.
Ψηλότερο δέντρο του κόσμου θεωρείται πάντως το συγγενικό είδος κωνοφόρου Sequoia sempervirens, το οποίο επίσης απαντάται στην Καλιφόρνια και φτάνει σε ύψος τα 115 μέτρα.
Το ψηλότερο δέντρο όλων των εποχών ήταν ένας ευκάλυπτος Eucalyptus regnans στη Βικτόρια της Αυστραλίας που είχε κοπεί το 1871 ή το 1872 και μετρήθηκε στο έδαφος στα 132,6 μέτρα. Το ρεκόρ αυτό πάντως αμφισβητείται.
Τα πρωτεία του ψηλότερου εν ζωή δέντρου ανήκουν τώρα σε μια Sequoia sempervirens με την ονομασία
Υπερίων, η οποία φτάνει τα 115, 61 μέτρα.
Συγκριτικά, ο Πύργος Αθηνών έχει ύψος 103 μέτρα και ο Λευκός Πύργος 34 μέτρα.

Ο Μουστός μικρογραφία του Εύξεινου Πόντου

Κατηγορία Περιβάλλον | Αναρτήθηκε 20-10-2012 12:05:09 am | από nskarmoutsos

Κανάλι της λίμνης Μουστού

Του Δρ. Θεόδωρου Σ. Κουσουρή*

Ο  Μουστός (είναι από υδρογεωχημική άποψη μικρογραφία του Εύξεινου Πόντου), κυρίως εξαιτίας των θειούχων πηγών που τον τροφοδοτούν, δημιουργούνται περιοδικά ασφυκτικές συνθήκες για τους εκεί οργανισμούς, καθώς τα εγκλωβισμένα στον πυθμένα της λίμνης θειικά άλατα ανάγονται τελικά σε υδρόθειο (δηλητηριώδες και τοξικό αέριο), το οποίο αφενός κατακαίει την υδρόβια χλωρίδα της λίμνης (μεταξύ άλλων διαθέτει o πυθμένας της λίμνης ένα ''τάπητα'' από ένα σπάνιο με μοναδικό στον ελληνικό χώρο Χαρόφυτο με το όνομα Lamprothamnium), η οποία νεκρώνεται και παίρνει απόχρωση από λευκό μέχρι γκρί-λευκό, και αφετέρου διασπώμενη η χημική στρωμάτωση της λίμνης (σε καιρικές συνθήκες έντονου κυματισμού και βροχόπτωσης), διαδίδεται το τοξικό υδρόθειο σε ολόκληρη τη λίμνη, αφανίζοντας την υδρόβια ζωή(η οποία επανέρχεται μέσα στη λίμνη από το γειτονικό υγρότοπο και γι αυτό η διατήρηση και προστασία του είναι ζωτική για την ίδια τη λίμνη και το οικοσύστημα). Θα πρόσθετα επίσης ότι, εκτός του υδρόθειου, από τον πυθμένα της λίμνης ''αναβλύζουν'' με τη μορφή φυσαλίδων προς την επιφάνεια και άλλα τοξικά αέρια όπως μεθάνιο. Μάλιστα αυτό το αέριο, που είναι εκρηκτικό, κατά τη διάρκεια καταιγίδων (σε θυελλώδεις ημέρες με βροντές και αστραπές) δημιουργεί στην περιοχή της λίμνης ιδιάζουσα κατάσταση, καθώς η ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα τότε δημιουργεί ''πανδαισία'' εκρήξεων και αναφλέξεων'' σε ολόκληρη την επιφάνεια της λίμνης (σχεδόν μοναδικό φαινόμενο στον ελληνικό χώρο).

*Ο Δρ. Θεόδωρος Κουσουρής είναι Υδροβιολόγος – Περιβαλλοντολόγος.

Εντυπωσιακοί σχηματισμοί αλάτων στη Νεκρά Θάλασσα

Κατηγορία Περιβάλλον | Αναρτήθηκε 24-11-2012 08:49:16 am | από nskarmoutsos

Η Νεκρά Θάλασσα είναι γνωστή για τη μεγάλη συγκέντρωση αλατιού, ξεπερνώντας κατά 8,6 φορές τα επίπεδα αλατότητας του ωκεανού, γεγονός που αποτρέπει κάθε είδους υδρόβια ζωή στους κόλπους της, ενώ είναι αδύνατον να βυθιστεί οτιδήποτε στα νερά της.
Το νερό περιέχει περισσότερα από 35 διαφορετικά είδη μετάλλων -συμπεριλαμβανομένων μαγνησίου, ασβεστίου, καλίου, βρωμίου, θείου και ιωδίου- η περίεργη… χημεία των οποίων δημιουργεί κρυσταλλικούς σχηματισμούς άλατος.
Επειδή τα ιόντα και τα ισότοπα που υπάρχουν στο νερό της Νεκράς Θάλασσας κρυσταλλώνονται με διαφορετικούς τρόπους, υπάρχει ένα ευρύ φάσμα φυσικών σχηματισμών, που δεν αφήνει κανέναν αδιάφορο.
Τα πιο εντυπωσιακά από αυτά τα φυσικά γλυπτά είναι τα «μανιτάρια» και τα «νούφαρα», ενώ ενδιαφέρον προκαλούν τα «κοράλλια» άλατος αλλά και οι σταλακτίτες που δημιουργούνται κατά μήκος των ακτών της Νεκράς Θάλασσας.
Οι μεταβολές στις μορφές εξαρτώνται από το πώς τα ιόντα είναι τοποθετημένα στο εσωτερικό της δομής και αν άλλα ιχνοστοιχεία εισχωρήσουν στο πλέγμα και ενσωματωθούν με τα ήδη υπάρχοντα, δημιουργώντας απόκοσμους σχηματισμούς.
Τις τελευταίες δεκαετίες, εξαιτίας της ραγδαίας συρρίκνωσης των ποταμών και των λιμνών που εκβάλλουν στη Νεκρά Θάλασσα αλλά και των αυξανόμενων ποσοτήτων νερού που χρησιμοποιούνται στη γεωργία και στη βιομηχανία, η στάθμη της λίμνης μειώνεται και τα χαρακτηριστικά της γύρω περιοχής μπορεί να αλλάξουν σημαντικά.
Με το πέρασμα του χρόνου όλο και λιγότεροι φυσικοί σχηματισμοί άλατος θα υπάρχουν κατά μήκος των ακτών της Νεκράς Θάλασσας, καθώς το ποσοστό εξάτμισης του νερού ήδη υπερβαίνει το ρυθμό εισροής και τελικά ολόκληρη η περιοχή θα μετατραπεί σε λασπώδεις εκτάσεις.

Πηγή: perierga.gr

Το μεγαλύτερο δέντρο στον κόσμο

Κατηγορία Περιβάλλον | Αναρτήθηκε 17-11-2012 08:47:34 am | από nskarmoutsos

Το Arbol del Tule («Δέντρο της Tule») είναι ένα γιγάντιο κυπαρίσσι (Taxodium mucronatum) που βρίσκεται στην πόλη Santa Maria del Tule του Μεξικού, αποτελώντας εδώ και χρόνια την τουριστική «ατραξιόν» του τόπου, συγκεντρώνοντας πλήθος κόσμου από διάφορα σημεία του πλανήτη που θέλουν να το θαυμάσουν από κοντά! Ο λόγος αυτής της… διασημότητας;
Το δέντρο έχει τη μεγαλύτερη περίμετρο στον πλανήτη, που ξεπερνά τα 50 μέτρα στη βάση του, ενώ η ηλικία του υπολογίζεται να είναι μεταξύ 2.000 και 3.000 ετών. Αν και αρκετά… ηλικιωμένο, συνεχίζει να αναπτύσσεται με γοργούς ρυθμούς, με το βάρος του να υπολογίζεται ότι αγγίζει τους 550 τόνους.
«Αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα δέντρα στον κόσμο και είμαστε περήφανοι που το κυπαρίσσι αυτό βρίσκεται στην περιοχή μας. Για να τιμήσουμε την παρουσία του εδώ, δώσαμε το όνομά του στην πόλη μας, ενώ έχουμε καθιερώσει μια γιορτή προς τιμήν που γιορτάζουμε κάθε χρόνο τον Οκτώβριο», αναφέρει ο τοπικός Τύπος.
Σύμφωνα με τον μύθο, το δέντρο γιγαντώθηκε όταν ο Hernan Cortes στάθηκε κάτω από τα κλαδιά του και φώναξε θριαμβευτικά ότι οι Αζτέκοι νίκησαν τους Ισπανούς στη «La Noche Triste». Αλήθεια ή ψέμα, το τεράστιο δέντρο διακιολογεί και με το παραπάνω τη δημοφιλία του!

Πηγή: perierga.gr

Ένα ορυχείο γεμάτο… χρώματα

Κατηγορία Περιβάλλον | Αναρτήθηκε 10-11-2016 08:57:35 pm | από nskarmoutsos

Ένα εγκαταλελειμμένο ορυχείο βρίσκεται κοντά στην πόλη Yekaterinburg στην κεντρική Ρωσία, του οποίου τα τοιχώματα σχηματίζουν εντυπωσιακά σχέδια και χρώματα.
Η ιδιαιτερότητα αυτή του ορυχείου, οφείλεται στα στρώματα καρναλλίτη, που εντοπίζονται στο εσωτερικό του.

Ο καρναλλίτης αποτελεί ένα ορυκτό από συμπυκνωμένο κάλιο και μαγνήσιο, το οποίο μπορεί να αλλάξει διάφορα χρώματα, ανάλογα με τις συνθήκες τις δημιουργίας του.
Όποιος καταφέρει να επισκεφθεί το ορυχείο, έρχεται αντιμέτωπος με ένα πραγματικό, φυσικό υπερθέαμα.

Ωστόσο, οι σπηλιές δεν είναι εξ ολοκλήρου ανοιχτές για το κοινό. Για να φτάσει κάποιος στο εσωτερικό του ορυχείου πρέπει να πάρει ειδική άδεια από τη ρωσική κυβέρνηση.

Πηγή: perierga.gr

H απλότητα στη φύση σε όλο της το μεγαλείο

Κατηγορία Περιβάλλον | Αναρτήθηκε 08-10-2013 08:40:56 am | από nskarmoutsos

Στη φύση τα πράγματα είναι απλά. Από το πώς μεγαλώνουν τα φυτά και πώς τρέφονται οι μέλισσες μέχρι τον τρόπο που η βροχή πέφτει στα φύλλα ή μια σαύρα κολυμπάει στο νερό, όλα έχουν τον τρόπο τους που γίνονται, ο οποίος συνήθως φαντάζει σε εμάς μαγικός! Μερικά τέτοια στοιχεία συνθέτουν το βίντεο που θα δείτε στη συνέχεια όπου η μητέρα φύση αποκαλύπτει τη μεγαλειώδη ομορφιά της μέσα από την απλότητά της. Ίσως αν το βλέπαμε αυτό κάθε μέρα αντί των ειδήσεων να συνειδητοποιούσαμε ότι αυτά που καταστρέφουμε καθημερινά στη φύση είναι πολλά και να δείχναμε μικρότερη αδιαφορία…

Πηγή: perierga.gr

Καιρός φέρνει τα κάστανα, καιρός και τα καρύδια!

Κατηγορία Περιβάλλον | Αναρτήθηκε 30-12-2012 09:06:24 am | από nskarmoutsos

Την χρονιά που πέρασε γράφτηκαν πολλά για νέες, δυναμικές, εναλλακτικές καλλιέργειες, με απεριόριστες προοπτικές και υποσχόμενα κέρδη... τον τελευταίο καιρό ωστόσο, γίνεται αναφορά σε γνωστές, αλλά απαξιωμένες καλλιέργειες, όπως αυτές της καστανιάς, της κουκουναριάς και της καρυδιάς που καλλιεργούνται στην Ελλάδα εδώ και αιώνες και αξίζουν περισσότερη προσοχή. Είναι καλλιέργειες χωρίς ιδιαίτερες απαιτήσεις και μπορούν να εγκατασταθούν σε μικρούς αγρούς οριακής απόδοσης. Σύμφωνα με το Ινστιτούτο Δασικών Ερευνών, τα Κοινοτικά Πλαίσια Στήριξης συνοδεύονται από Κανονισμούς δάσωσης που επιδοτούν την φύτευση δασικών δένδρων. Η διάρκεια των κανονισμών και η δέσμευση των επενδυτών είναι εικοσαετής. Οι επενδυτές επιδοτούνται εφάπαξ με ένα ποσό που καλύπτει τη δαπάνη εγκατάστασης της φυτείας και ετησίως με μικρότερο ποσό για τη συντήρησής της.

Ειδικότερα για την καστανιά που χρησιμοποιείται για παραγωγή καρπών και ξυλείας, επισημαίνεται πως η ετήσια παραγωγή κάστανου, από 18.000 τόνους τη δεκαετία του '60, έχει μειωθεί στους 12.000 τόνους, με αποτέλεσμα, να εισάγουμε κάθε χρόνο 6 - 7.000 τόνους νωπού προϊόντος από την Τουρκία, την Πορτογαλία και την Κίνα, και σημαντική ποσότητα μεταποιημένου από τη Γαλλία και την Ιταλία. Η καστανοκαλλιέργεια έχει εγκαταλειφθεί, αλλά πιστεύεται πως μπορεί να ανακάμψει. Στην Ελλάδα το κάστανο καταναλώνεται κατά 90% νωπό και μόνο τους χειμερινούς μήνες, ενώ μεταποιημένο, κάτι που αποτελεί καθημερινότητα σε Ευρωπαϊκές χώρες, θα μπορούσε να διπλασιάσει τα οικονομικά οφέλη.

Η σύγχρονη καστανοκαλλιέργεια στην ηλικία των 15 περίπου ετών μπορεί να αποδώσει 300 - 400 ευρώ/χρόνο/στρέμμα, η δε ξυλεία της καστανιάς, θεωρείται πολύτιμη τόσο για την αντοχή της στον χρόνο όσο και για το ιδιαίτερο χρώμα της. Τα ίδια ισχύουν και για την καρυδιά που καλλιεργείται επίσης για τους καρπούς της, αλλά και για την πολύτιμη ξυλεία της. Η χώρα μας θα μπορούσε να είναι εξαγωγική, όμως εισάγει σημαντικές ποσότητες από Τουρκία, Ουκρανία και Γαλλία. Η έκταση που καταλαμβάνουν σήμερα οι καλλιέργειες καρυδιάς ανέρχεται στα 700.000 στρεμμ. περίπου, ενώ η ετήσια παραγωγή καρυδιών ανέρχεται σε 25.000 τόνους. Οι αποδόσεις ανέρχονται σε 250 κιλά/στρεμμ., αποδίδοντας καθαρό ετήσιο εισόδημα 300 - 400 ευρώ/στρεμμ., με δυνατότητα αύξησης των μεγεθών, αν εφαρμοστούν σύγχρονες καλλιεργητικές μέθοδοι και «ανοίξει» ο κλάδος της μεταποίησης. Το ξύλο της ελληνικής καρυδιάς έχει μεγάλη ζήτηση από Ιταλικές ξυλοβιομηχανίες και το σύνολο των δένδρων, ιδιαίτερα στη Δ. Ελλάδα, είναι ήδη προπωλημένο. Ένα ακόμα δέντρο που μπορεί να προσφέρει επιπλέον εισόδημα χωρίς ιδιαίτερες φροντίδες είναι η κουκουναριά. Αν και αναπτύσσεται εύκολα στη χώρα μας, δεν αξιοποιείται κι έτσι εισάγουμε το κουκουνάρι από την Τουρκία και την Ισπανία. H στρεμματική της απόδοση ανέρχεται στα 650 ευρώ/χρόνο στην ηλικία των 20 ετών περίπου, μια διόλου ευκαταφρόνητη απόδοση για μια καλλιέργεια με σχεδόν μηδενικό κόστος, καθώς δεν ξεπερνάει τα 60 ευρώ/στρεμμ. Σε επόμενα σημειώματα θα αναφερθούμε εκτενέστερα σε κάθε μια από τις παραπάνω καλλιέργειες δασικών δένδρων.

Tip 
Κάστανα, κουκουνάρια και καρύδια, τις ημέρες των εορτών έχουν την τιμητική τους! Όσο θα τα απολαμβάνετε, σκεφθείτε την πιθανότητα μέσα στο σκληρό περίβλημά τους να βρίσκονται κρυμμένες διέξοδοι από την οικονομική κρίση... Καλή χρονιά!

Πηγή: imerisia.gr

To νησί των φιδιών

Κατηγορία Περιβάλλον | Αναρτήθηκε 21-04-2012 09:48:36 am | από nskarmoutsos

Θεωρείται από τα πιο επικίνδυνα μέρη στον κόσμο και μάλλον δικαίως. Το νησί «Queimada Grande » βρίσκεται στα ανοιχτά των ακτών της Βραζιλίας και συγκεκριμένα του Σάο Πάολο και από πολλούς «Νησί των Φιδιών».

Ο λόγος για την ονομασία του αυτή, είναι ότι αποτελεί σπίτι για ένα από τα πιο δηλητηριώδη φίδια του κόσμου, του Golden Lancehead Viper. Το νησί αυτό αποτελεί και το μόνο έδαφος όπου απαντάται το συγκεκριμένο είδος που απειλείται με εξαφάνιση.

Αυτό έχει ως αποτέλεσμα η πρόσβαση σε ανθρώπους να είναι απαγορευμένη και αυστηρά ελεγχόμενη από το ναυτικό της Βραζιλίας.

Η έκταση του νησιού φτάνει τα 430.000 τετραγωνικά μέτρα και σύμφωνα με τους ντόπιους σε κάθε τετραγωνικό βρίσκονται 5 δηλητηριώδη ερπετά, που μπορεί να φτάσουν σε μήκος και τα 118 εκατοστά.
Πηγή: newsbeast

Προηγούμενες αναρτήσεις