Παράλιο Άστρος
logo: Το Άστρος της Θαλάσσης
Αναζήτηση Go

Βρέθηκαν απολιθώματα «γιγαντιαίων» πιγκουίνων

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 06-08-2014 02:53:09 pm | από nskarmoutsos

Τεράστιοι πιγκουίνοι, ψηλότεροι από το μέσο άνθρωπο, ζούσαν στην Ανταρκτική πριν από 37 εκατομμύρια χρόνια, σύμφωνα με Αργεντινούς ερευνητές.

Η ερευνητική ομάδα του Μουσείου Λα Πλάτα στην Αργεντινή ανέλυσε απολιθώματα που βρέθηκαν πρόσφατα στην Ανταρκτική και αποκάλυψαν πως 37 εκατομμύρια χρόνια πριν η παγωμένη ήπειρος φιλοξενούσε το μεγαλύτερο είδος πιγκουίνων στην ιστορία.

Το συγκεκριμένο είδος των αποκαλούμενων «κολοσσιαίων πιγκουίνων» ονομάζεται Palaeeudyptes klekowskii και οι αντιπρόσωποί του είχαν ύψος δύο μέτρα και βάρος περίπου 115 κιλά. Συγκριτικά, ο γνωστός μας αυτοκράτορας πιγκουίνος έχει ύψος 1,10-1,36 μέτρα και βάρος 46 κιλά.

Οι γιγάντιοι πιγκουίνοι μπορούσαν να καταδυθούν βαθύτερα και να μείνουν κάτω από την επιφάνεια του νερού για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα σε σχέση με τους σύγχρονους πιγκουίνους, διαθέτοντας περισσότερο χρόνο για την εύρεση τροφής. Οι ερευνητές εκτιμούν πως ο πιγκουίνος του είδους Palaeeudyptes klekowskii μπορούσε να κρατήσει την ανάσα του για τουλάχιστον 40 λεπτά.

Τα απολιθώματα, τα οποία αποτελούν τα πιο ολοκληρωμένα που έχουν βρεθεί ποτέ στην Ανταρκτική, ανακαλύφθηκαν στη νήσο Σέιμουρ στην ανταρκτική χερσόνησο. Η τοποθεσία αυτή είχε αρκετά πιο θερμό κλίμα πριν από 37-40 εκατομμύρια χρόνια, παρόμοιο με αυτό της Γης του Πυρός σήμερα. Στο συγκεκριμένο νησί έχουν βρεθεί χιλιάδες οστά πιγκουίνων, καθώς κατοικούταν από 10 με 14 διαφορετικά είδη.

Σύμφωνα με την δρα Καρολίνα Ακόστα Οσπιταλέτσε, επικεφαλής της έρευνας, η ανακάλυψη αυτών των οστών έχει τεράστια συστημική και παλαιοβιολογική σημασία και αναμένεται να συνεισφέρει στη μελέτη και άλλων ειδών της ίδιας περιόδου.

Πηγή: naftemporiki.gr

Η αγριότερη «συμμορία» στην ιστορία της Γης

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 25-07-2014 12:58:16 am | από nskarmoutsos

Ο Τυραννόσαυρος ρεξ, είναι ο μεγαλύτερος και πιο μοχθηρός θηρευτής που πάτησε το πόδι του στη Γη. Η εμφάνιση του T-rex προκαλούσε όπως είναι ευνόητο τον απόλυτο φόβο και τρόμο. Αδυνατούμε να φανταστούμε τι θα προκαλούσε η ομαδική εμφάνιση Τυραννόσαυρων ρεξ σε μια περιοχή. Σύμφωνα με μια νέα μελέτη οι T-rex δεν ήταν μοναχικοί κυνηγοί αλλά κινούνταν σε ομάδες για να αναζητήσουν τροφή. Οι ειδικοί κάνουν λόγο για… συμμορίες Τυραννόσαυρων που τρομοκρατούσαν τον κόσμο στον οποίο ζούσαν.
Τα νέα ευρήματα
Ολα ξεκίνησαν όταν πρόσφατα εντοπίσθηκαν σε ένα κομμάτι γης μήκους 60 μέτρων και πλάτους τεσσάρων στον Καναδά πλήθος αποτυπωμάτων διαφόρων ειδών δεινοσαύρων. Ανάμεσα σε αυτά ήταν και πολλά αποτυπώματα T-rex. Αυτό το εύρημα σε συνδυασμό με ορισμένα άλλα οδήγησε ομάδα ειδικών να αναπτύξουν μια νέα θεωρία για τη συμπεριφορά των Τυραννόσαυρων ρεξ.
«Αυτά τα τρομακτικά πλάσματα μπορεί να κυνηγούσαν σε ομάδες για να αυξήσουν τις πιθανότητες να βρουν και να εξοντώσουν θηράματα και άρα να έχουν περισσότερες πιθανότητες επιβίωσης» αναφέρει ο Ρίτσαρντ Μακ Ρία, έφορος του Κέντρου Παλαιοντολογίας Peace Region στον Καναδά που ήταν μέλος της ερευνητικής ομάδας η μελέτη της οποίας δημοσιεύεται στην επιθεώρηση «PLoS ONE».
Τα νέα δεδομένα
Ο Τυραννόσαυρος ρεξ είναι ο δεινόσαυρος που αποτελεί μόνιμο αντικείμενο μελέτης των επιστημόνων για αυτό και συχνά ανακαλύπτονται νέα στοιχεία για την ύπαρξη του. Τα πιο πρόσφατα στοιχεία που έχουν προκύψει είναι ότι ο T-rex δεν στεκόταν όρθιος στα δύο του πόδια όπως πιστευόταν μέχρι σήμερα αλλά το σώμα του χαμήλωνε και γινόταν μια ευθεία με την τεράστια ουρά του. Αυτό σύμφωνα με τους ειδικούς τον έκανε να έχει καλύτερη ισορροπία όταν έτρεχε. Νέες αναλύσεις δείχνουν μάλιστα ότι παρά το μέγεθος του ο T-rex έτρεχε γρήγορα. Υπολογίζεται ότι μπορούσε να αναπτύξει ταχύτητα λίγο μικρότερη από αυτή των αλόγων, περίπου 40 χλμ/ώρα.
Ομως το τίμημα για την ταχύτητα και τη στάση που είχε όταν κινούνταν ήταν ότι δεν μπορούσε να μετακινήσει εύκολα και γρήγορα το μεγάλο του κεφάλι γεγονός που λογικά θα τον δυσκόλευε στο κυνήγι και την εξόντωση θηραμάτων. Για αυτό ίσως οι T-rex αποφάσισαν κάποια στιγμή να κυνηγούν σε ομάδες ώστε να έχουν καλύτερα αποτελέσματα.
Πηγή: tovima.gr

Οι δέκα ισχυρότερες εκρήξεις ηφαιστείων

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 10-07-2014 12:00:32 am | από nskarmoutsos

Ο κρατήρας του ηφαιστείου Σαμάλας στην Ινδονησία που θεωρείται ότι «έδωσε» την ισχυρότερη έκρηξη των τελευταίων 2.000 ετών

Τις ισχυρότερες ηφαιστειακές εκρήξεις των τελευταίων 2.000 ετών εντόπισε ομάδα ερευνητών εξετάζοντας τις εναποθέσεις διοξειδίου του θειου σε πυρήνες πάγου από την Ανταρκτική. Οι επιστήμονες θεωρούν ότι πρόκειται για την πιο αξιόπιστη χρονολόγηση των σημαντικότερων ηφαιστειακών γεγονότων στην πρόσφατη ιστορία της Γης που έχει διεξαχθεί ως σήμερα και πιστεύουν ότι θα βελτιώσει σημαντικά τις γνώσεις και τα μοντέλα των ειδικών που μελετούν όχι μόνο την ηφαιστειακή δραστηριότητα αλλά και το κλίμα του πλανήτη.

«Οδηγός» το διοξείδιο του θείου

Οι πολύ ισχυρές ηφαιστειακές εκρήξεις διοχετεύουν στην ατμόσφαιρα πολύ μεγάλες ποσότητες διοξειδίου του θείου οι οποίες οδηγούν στον σχηματισμό σωματιδίων (γνωστά ως ηφαιστειακά αερολύματα) τα οποία «μπλοκάρουν» το φως του ήλιου με αποτέλεσμα να ψυχραίνουν τον πλανήτη (αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο αποτελούν έναν από τους σημαντικότερους «απρόσμενους» ρυθμιστές του κλίματος της Γης). Στη συνέχεια το μεγαλύτερο μέρος του διοξειδίου του θείου εναποτίθεται στο έδαφος και όταν «πέφτει» επάνω σε πάγους παγιδεύεται μέσα σε αυτούς.

Επιστήμονες από το Ινστιτούτο Ερευνών της Ερήμου του Πανεπιστημίου της Νεβάδα με επικεφαλής τον Μάικλ Σιγκλ και τον Τζον Μακ Κορνέλ ανέλυσαν τις ποσότητες διοξειδίου του θείου που έχουν παγιδευτεί σε πυρήνες πάγου από πολλές περιοχές της Ανταρκτικής προκειμένου να προσδιορίσουν, με βάση τις συγκεντρώσεις του, πότε σημειώθηκαν τα μεγαλύτερα ηφαιστειακά γεγονότα κατά τη διάρκεια των τελευταίων 2000 ετών στη Γη. Οι πυρήνες του πάγου δεν είναι φυσικά «ημερολόγια» – δεν δίνουν δηλαδή ακριβείς χρονολογίες αλλά κατά προσέγγιση χρονικές περιόδους. Με βάση όμως αυτές τις χρονικές περιόδους και τις γνωστές ηφαιστειακές εκρήξεις του παρελθόντος (για των οποίων την ένταση και τη δραστηριότητα δεν είναι δυνατόν να έχουμε πλήρη εικόνα) οι ερευνητές κατόρθωσαν να προσδιορίσουν ποιες από αυτές ήταν οι πιο ισχυρές.

Το ηφαιστειακό «Top 10»

Σύμφωνα με τα αποτελέσματά τους, τα οποία δημοσιεύθηκαν στην επιθεώρηση «Nature Climate Change», οι τρεις σημαντικότερες εκρήξεις των τελευταίων δυο χιλιετιών έχουν σημειωθεί στην Ινδονησία: η ισχυρότερη ήταν εκείνη του ηφαιστείου Σαμάλας το 1257 με δεύτερη εκείνη του ηφαιστείου Κουβάε το 1452 και τρίτη εκείνη του Ταμπόρα το 1815. Τέταρτη κατά σειρά εκτιμάται ότι ήταν είτε η έκρηξη του Πάγκο στην Παπούα Νέα Γουϊνέα το 674 ή εκείνη του Ορους Τσέρτσιλ στην Ανατολική Αλάσκα γύρω στο 700.  

Στην πέμπτη και έκτη θέση τοποθετείται το Ραμπάουλ, επίσης στην Παπούα Νέα Γουϊνέα, με δυο εκρήξεις γύρω στο 535. Η έβδομη ισχυρότερη έκρηξη σημειώθηκε σχεδόν λίγο αργότερα από εκείνη του Σαμάλας και θεωρείται ότι ήταν εκείνη του Κιλατόα στις Ανδεις το 1280. Η όγδοη εκτιμάται ότι προήλθε από το ηφαίστειο Ιλοπάνγκο στην Κεντρική Αμερική το 450 ενώ η ένατη σημειώθηκε στην Ισλανδία γύρω στο 1785, και προήλθε είτε από το ηφαίστειο Γκρίμσβετν είτε από το Λάκι. Στη δέκατη θέση τοποθετείται τέλος η έκρηξη του ηφαιστείου Ριντζάνι στην Ινδονησία, η οποία σημειώθηκε λίγο πριν από εκείνη του Σαμάλας.

Λαλίνα Φαφούτη

Πηγή: tovima.gr

Ανακαλύφθηκε το μεγαλύτερο πουλί που έχει πετάξει ποτέ στη Γη

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 08-07-2014 02:34:08 pm | από nskarmoutsos

Τέτοιο πουλί, με άνοιγμα πτερύγων περίπου επτά μέτρων, δεν έχει ξαναπετάξει στη Γη.
Το απολίθωμά του, που ανακαλύφθηκε στη διάρκεια ανασκαφών για τη δημιουργία ενός νέου αεροδρομίου στη Ν.Καρολίνα των ΗΠΑ, μελέτησαν αμερικανοί ερευνητές και, όπως είπαν, σπάει το ρεκόρ του προηγούμενου κατόχου, του πουλιού Argentavis magnificens, που έμοιαζε με κόνδορα, είχε φτερούγες εξήμισι μέτρων και ζούσε στην Αργεντινή πριν από 6 εκατ. χρόνια.
Ο εντυπωσιακός νέος κάτοχος του ρεκόρ, που ζούσε πριν από 25 έως 28 εκατομμύρια χρόνια και ζύγιζε 22 έως 40 κιλά, ήταν διπλάσιος από το «βασιλικό άλμπατρος», το μεγαλύτερο πουλί που πετάει σήμερα στους ουρανούς του πλανήτη μας και έχει άνοιγμα πτερύγων τρισήμισι μέτρα.
Εκτιμάται ότι χάρη στις τεράστιες φτερούγες του, μήκους 6,1 έως 7,4 μέτρων, μπορούσε να ταξιδεύει μεγάλες αποστάσεις, χωρίς να τις κουνάει καθόλου, με ταχύτητα έως 60 χιλιομέτρων την ώρα.
Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον παλαιοντολόγο Ντάνιελ Ξέπκα του Εθνικού Κέντρου Εξελικτικής Σύνθεσης, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών των ΗΠΑ (PNAS), σύμφωνα με το BBC, το πρακτορείο Ρόιτερς και το "New Scientist", ανέφεραν ότι το τεράστιο πουλί, που ονομάστηκε "Pelagornis sandersi", ανήκει στην κατηγορία των πελαγορνιθιδών, μιας προ καιρού εξαφανισμένης ομάδας γιγάντιων θαλασσοπουλιών.
Οι επιστήμονες, οι οποίοι μελετούν το καλοδιατηρημένο απολίθωμα (ανακαλύφθηκε το 1983, αλλά μόλις τώρα έγινε αντιληπτή η σημασία του), που βρίσκεται στο Μουσείο της πόλης Τσάρλεστον, απορούν πώς είναι δυνατό να σηκωνόταν στον αέρα και να πετούσε με τόσο μεγάλο μέγεθος.
Μερικά μαθηματικά μοντέλα δείχνουν ότι το εν λόγω πουλί είχε ξεπεράσει το μέγιστο δυνατό μέγεθος για να πετάει ένας οργανισμός.
Δεν αποκλείεται ότι το πουλί, με τα κοντά και άχαρα πόδια του, έπαιρνε φόρα κατεβαίνοντας κάποια πλαγιά, ώστε να αποκτήσει την απαραίτητη ώθηση για να υψωθεί στον αέρα, ενώ μπορεί να περίμενε και τα κατάλληλα ρεύματα αέρα για να βοηθήσουν την πτήση του.
Από τη στιγμή όμως που κατάφερνε να βρεθεί στον αέρα, οι προσομοιώσεις σε υπολογιστή δείχνουν ότι ήταν ‘άσος' στο πέταγμα, συνήθως πάνω από τους ωκεανούς, κατά καιρούς βουτώντας ως την επιφάνεια του νερού για να αρπάξει την τροφή του.
Από τα μακριά σαγόνια του, προεξείχαν μακριές οστέινες προβολές σαν ψευδο-δόντια, με τα οποία διαπερνούσε ψάρια, καλαμάρια και ό,τι άλλο έβρισκε.
«Αυτό το πουλί θα σκοτείνιαζε τον Ήλιο, καθώς περνούσε από πάνω. Από κοντά, μπορεί να έφερνε στο νου κάποιον δράκο. Οποιοσδήποτε με παλλόμενη καρδιά θα κεραυνοβολιόταν από δέος», δήλωσε ο Ξέπκα, ο οποίος δεν απέκλεισε να βρεθούν τα απολιθώματα ακόμη μεγαλύτερων πουλιών.
Στη Γη είναι γνωστό ότι έχουν πετάξει ακόμη μεγαλύτερα πλάσματα, οι πτερόσαυροι (με κορυφαίο τον θηριώδη Κουετζαλκοάτλους, ο οποίος είχε άνοιγμα φτερούγων περίπου 11 μέτρων), όμως δεν ήσαν πουλιά, αλλά ιπτάμενα ερπετά, που ζούσαν παράλληλα με τους δεινόσαυρους.
ΠΗΓΗ: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Ανακαλύφθηκαν βάτραχοι παγιδευμένοι μέσα σε κεχριμπάρι ηλικίας 99 εκατομμυρίων ετών

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 15-06-2018 09:11:15 am | από nskarmoutsos

Μικροσκοπικοί βάτραχοι παγιδευμένοι μέσα σε κεχριμπάρι ηλικίας 99 εκατομμυρίων ετών, οι οποίοι ζούσαν την εποχή των δεινοσαύρων, ανακαλύφθηκαν στη βόρεια Μιανμάρ από Κινέζους και Αμερικανούς επιστήμονες.

Είναι τα αρχαιότερα απολιθώματα βατράχων μέσα σε κεχριμπάρι που έχουν ποτέ βρεθεί.

Τα τέσσερα απολιθώματα, παρά το μικρό μέγεθός τους (περίπου δύο εκατοστά το καθένα), αποτελούν ένα σπάνιο «παράθυρο» σε ένα χαμένο κόσμο. Για ένα «εύρημα-θαύμα» έκανε λόγο η επικεφαλής ερευνήτρια δρ Λίντα Σινγκ του Πανεπιστημίου Γεωεπιστημών της Κίνας, στο Πεκίνο.

Σύμφωνα με τους ερευνητές, που έκαναν σχετική δημοσίευση στο περιοδικό, η ανακάλυψη δείχνει ότι οι βάτραχοι, οι οποίοι εγκλωβίστηκαν στο κολλώδες ρετσίνι κάποιου δέντρου, ζούσαν σε τροπικά δάση την εποχή προτού εξαφανισθούν οι δεινόσαυροι.

Οι βάτραχοι έχουν μια μακρά εξελικτική ιστορία τουλάχιστον 200 εκατομμυρίων ετών στη Γη. Το συγκεκριμένο προϊστορικό είδος, που ονομάσθηκε Electrorana limoa, εμφανίζει αρκετές ομοιότητες με
τους σημερινούς βατράχους.

Η ανακάλυψη βατράχων μέσα σε κεχριμπάρι είναι πολύ σπάνια. Οι προηγούμενοι που είχαν βρεθεί στη Δομινικανή Δημοκρατία και στο Μεξικό, είχαν ηλικία μόνο 40 και 25 εκατομμυρίων ετών αντίστοιχα.

Πηγή: kathimerini.gr

Οταν η Γη έγινε... φούρνος και εξόντωσε τα πτηνά

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 30-05-2018 10:01:09 am | από nskarmoutsos

Αποτελεί ένα από τα πιο σημαντικά γεγονότα στην ιστορία της Γης και σύμφωνα με τους ειδικούς εκείνο στο οποίο ο άνθρωπος οφείλει εν πολλοίς την ύπαρξη του.

Πριν από περίπου 65 εκ. έτη ένας τεράστιος αστεροειδής με διάμετρο 10-15 χλμ. έπεσε στη Γη σε μια περιοχή του σημερινού δυτικού Μεξικού. Η τρομακτική σύγκρουση προκάλεσε αλυσιδωτές αρνητικές επιπτώσεις στον πλανήτη που είχαν ως αποτέλεσμα να εξαφανιστεί μεγάλο μέρος της χλωρίδας και της πανίδας.

Διακόπηκε έτσι απότομα η επί περίπου 200 εκ. έτη κυριαρχία των δεινοσαύρων στην Γη και άνοιξε ο δρόμος για την κυριαρχία των θηλαστικών. Εχουν διατυπωθεί εκατοντάδες θεωρίες για το τι συνέβη στον πλανήτη μετά την πτώση του αστεροειδή. Ποια γεωατμοσφαιρικά γεγονότα έλαβαν χώρα αλλά και τι συνέβη με διάφορα είδη ζωής.

Παράλληλα ένα από τα μεγάλα εξελικτικά μυστήρια που προσπαθούν να λύσουν οι επιστήμονες είναι η εμφάνιση και εξέλιξη των πτηνών. Εχουν διατυπωθεί και σε αυτή την περίπτωση πολλές θεωρίες με εκείνη που έχει κερδίσει έδαφος να αναφέρει ότι τα πτηνά προέρχονται από δεινοσαύρους που στο δυσμενές περιβάλλον που είχε διαμορφωθεί για αυτούς μίκρυναν σε μέγεθος, έβγαλαν φτερά και έμαθαν να πετούν για να μπορέσουν να επιβιώσουν. Δύο νέες μελέτες έρχονται να ρίξουν στο τραπέζι νέα στοιχεία για το τι πιθανώς συνέβη στον πλανήτη μετά την πτώση του αστεροειδούς αλλά και τι συνέβη με τα πτηνά.

Οι μελέτες

Την πρώτη μελέτη υπογράφουν ερευνητές του Πανεπιστημίου του Μισούρι και σε αυτή αναφέρουν ότι η πτώση του αστεροειδή προκάλεσε κλιματικές αλλαγές παρόμοιες με αυτές που βιώνουμε και σήμερα αλλά σε πολύ πιο έντονο επίπεδο. Σύμφωνα με την μελέτη μετά την πτώση του αστεροειδούς η θερμοκρασία σε όλον τον πλανήτη αυξήθηκε τουλάχιστον πέντε βαθμούς Κελσίου και παρέμεινε σε αυτά τα επίπεδα για περίπου 100 χιλιάδες έτη. Αυτό φυσικά οδήγησε σε εξαφάνιση πολλά είδη φυτών και ζώων. Οι ερευνητές αναφέρουν ότι αμέσως μετά την πτώση του αστεροειδή ξέσπασαν τεράστιες πυρκαγιές που διήρκεσαν πολλούς μήνες. Σε αυτό το γεγονός εστίασε την δική της μελέτη ερευνητική ομάδα με επικεφαλής την Ρέγκαν Νταν, παλαιοντολόγο του Μουσείου Φυσικής Ιστορία Field στο Σικάγο. Σύμφωνα με την μελέτη αυτή οι πυρκαγιές που ξέσπασαν στον πλανήτη μετά την πτώση του αστεροειδούς εξόντωσαν όλα τα είδη πτηνών που πετούσαν τα οποία είχαν βρει καταφύγιο πάνω στα δέντρα. Κατάφεραν να επιβιώσουν μόνο κάποια είδη πτηνών που ζούσαν στο έδαφος έμοιαζαν με τα σημερινά εμού και δεν είχαν πτητικές ικανότητες. Οι ερευνητές αναφέρουν ότι όλα τα σημερινά πτηνά κατάγονται από αυτά τα πτηνά και ότι τα πτηνά έπρεπε να μάθουν από την αρχή πώς να πετούν γεγονός που παρουσιάζει ιδιαίτερο ιστορικό αλλά και εξελικτικό ενδιαφέρον.

Πηγή: tovima.gr

Πώς οι Αζτέκοι δημιούργησαν τη σημερινή ντομάτα

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 26-05-2015 02:53:24 pm | από nskarmoutsos

Αριστερά, μια άγρια ντοματιά από τη Νότιο Αμερική. Δεξιά, μια σημερινή ποικιλία βιομηχανικής ντομάτας

Σε σχέση με τους άγριους προγόνους τους, οι σημερινές ντομάτες είναι πραγματικά μεταλλαγμένα τέρατα. Όταν οι ισπανοί κονκισταδόρ έφτασαν στην Αμερική, οι Αζτέκοι είχαν ήδη μετατρέψει ένα μικρό, άνοστο και μοβ καρπό σε υπερμέγεθες, ζουμερό φρούτο. Πεντακόσια χρόνια αργότερα, ένα από τα γενετικά μυστικά της μεταμόρφωσης έρχεται στο φως, και μάλιστα ανοίγει θεωρητικά το δρόμο για τη μεγέθυνση οποιουδήποτε φρούτου.
H τομάτα (Solanum lycopersicum) μεταφέρθηκε στην Ευρώπη από τον ισπανό Χερνάν Κορτές, ο οποίος πρόσεξε το κόκκινο φρούτο που καλλιεργούσαν οι Αζτέκοι στο Μεξικό. Ήταν ένα από τα φυτά του σημαντικού γένους Solanum που μεταφέρθηκαν στον Παλαιό Κόσμο τον 16ο αιώνα, μαζί με την πατάτα, τη μελιτζάνα, την πιπεριά και τον καπνό.
Στην αρχική, άγρια μορφή της η ντοματιά παράγει καρπούς σε μέγεθος μούρου. Κι όμως, μια από τις ποικιλίες που έφερε ο Κορτέζ στην Ευρώπη έδινε γιγάντιους καρπούς, γνωστούς σήμερα ως ντομάτα beefcake.
Οι Αζτέκοι είχαν αλλάξει την ντομάτα με τη μέθοδο των παραδοσιακών διασταυρώσεων, κατά την οποία ο καλλιεργητής διασταυρώνει μόνο τα φυτά που έχουν επιθυμητά χαρακτηριστικά. Είναι μια διαδικασία που μπορεί να κρατήσει δεκαετίες ή αιώνες, αλλάζει όμως δραματικά το παραγόμενο προϊόν.
Νέα έρευνα που δημοσιεύεται στην επιθεώρηση Nature Genetics αποκαλύπτει τώρα το μυστικό της ντομάτας beefcake. Η ερευνητική ομάδα στο Εργαστήριο του Κολντ Σπρινγκ Χάρμπορ στις ΗΠΑ διαπίστωσε ότι το μεγάλο μέγεθος οφείλεται σε ένα είδος υπερπαραγωγής βλαστικών κυττάρων.
Το μέγεθος του καρπού και πολλά ακόμα χαρακτηριστικά των φυτών ρυθμίζονται από το μερίστωμα, τον ιστό από τον οποίο μεγαλώνουν οι άκρες των βλαστών. Η μελέτη αποκάλυψε την ύπαρξη ενός μηχανισμού ανάδρασης, στον οποίο ένα γονίδιο διεγείρει την παραγωγή βλαστικών κυττάρων ενώ το άλλο την επιβραδύνει.
Η μείωση της δραστηριότητας του ανασταλτικού μηχανισμού είναι αυτό που γιγάντωσε την ποικιλία beefcake. Το ανασταλτικό γονίδιο κωδικοποιεί μια πρωτεΐνη (CLAVATA3) που συνδέεται στην επιφάνεια των κυττάρων-στόχων όπως το κλειδί στην κλειδαριά. Για να λειτουργήσει κανονικά η πρωτεΐνη πρέπει να έχουν συνδεθεί πάνω της τρία μόρια σακχάρου.  Αν ο αριθμός αυτός μειωθεί, η ανασταλτική πρωτεΐνη δεν λειτουργεί αποτελεσματικά και τα βλαστικά κύτταρα αυξάνονται.
Στη φύση, αυτό θα μπορούσε να προκαλέσει σοβαρά προβλήματα στο φυτό, αφού η υπερπαραγωγή βλαστικών κυττάρων μπορεί να κάνει τους βλαστούς μακρείς αλλά αδύναμους. Επιπλέον, το φυτό χρειάζεται περισσότερη ενέργεια για να παραγάγει τους γιγάντιους καρπούς του. Σε συνθήκες καλλιέργειας, όμως, η ανθρώπινη φροντίδα εξασφαλίζει την επιβίωση της ποικιλίας.
Η παρέμβαση σε αυτόν τον μηχανισμό ρύθμισης του μεριστώματος ήταν μία μόνο από τις γενετικές αλλαγές που έδωσαν τις εκατοντάδες ποικιλίες τομάτας που απολαμβάνουμε σήμερα.
Το σημαντικό όμως είναι ότι οι πρωτεΐνες CLAVATA που αναστέλλουν την παραγωγή βλαστικών κυττάρων υπάρχει σε όλα τα φυτά. Και αυτό σημαίνει ότι ο μηχανισμός θα μπορούσε θεωρητικά να ρυθμιστεί και σε άλλα φρούτα προκειμένου να τα φέρει κυριολεκτικά στα μέτρα μας.

Πηγή: in.gr

Η ιστορία της πλαστικής σακούλας

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 07-05-2015 07:40:55 pm | από nskarmoutsos

Ελαφριά σαν πούπουλο. Με ένα φύσημα του ανέμου καρφώνεται στα κλαδιά των δέντρων. Πηγαίνει στους θάμνους, στις αλάνες, τους δρόμους και τα πεζοδρόμια. Και ρυπαίνει.
Για να καταλήξει στη θάλασσα. Θαλασσοπούλια, φώκιες, θαλάσσιες χελώνες και φάλαινες παγιδεύονται ή πνίγονται εξαιτίας της κοινής ελαφριάς πλαστικής σακούλας.
Η πλαστική σακούλα μεταφοράς προϊόντων χρησιμοποιείται από τον καταναλωτή, κατά μέσο όρο, είκοσι λεπτά πριν πεταχτεί. Και χρειάζεται μια χιλιετηρίδα-γαργαντούας για να χαθεί για πάντα.
Λίγες ημέρες μετά την υπερψήφιση, από την Ολομέλεια του Ευρωκοινοβουλίου, του Κανονισμού για δραστικό περιορισμό της κοινής, ελαφριάς πλαστικής σακούλας μεταφοράς προϊόντων σε ποσοστά 80-90% οι περισσότεροι άνθρωποι θα ήθελαν να ξεχάσουν τα γενέθλια της.
Ήταν στα τέλη του 19ου αιώνα όταν ένας Γερμανός επιστήμονας ,ο Χάνς Φον Πέχμαν, εντόπισε ένα λευκό κηρώδες ίζημα στον πυθμένα του δοκιμαστικού του σωλήνα.
Ο Φον Πέχμαν δεν φανταζόταν ότι αυτό το υλικό θα αποτελούσε την πρώτη ύλη σε κάθε είδους συσκευασίες από τα σαμπουάν, μέχρι τα σακουλάκια των σάντουιτς ή την επένδυση των καλωδίων.
 Το 1898 ο Γερμανός επιστήμονας παρασκεύασε, κατά λάθος, το πολυαιθυλένιο, ενώ μελετούσε το διαζωμεθάνιο.
Το πείραμα του Φον Πέχμαν «θάφτηκε» για να ξανανακαλυφθεί μετά από 34 χρόνια.
Το πολυαιθυλένιο, στη μορφή που το γνωρίζουμε σήμερα, ανακαλύφθηκε από τους Ε.Φόσετ και Ρ.Γκίσμπσον, πάλι κατά λάθος, στα εργαστήρια των Imperial Chemical Industries (ICI) στο Νόρθγουιτς της Βρετανίας.
Εφαρμόζοντας πολύ υψηλή πίεση (αρκετές εκατοντάδες ατμόσφαιρες) σε ένα μείγμα αιθυλενίου και βενζαλδεΐδης παρασκεύασαν πάλι ένα λευκό, κηρώδες υλικό.
Επειδή η αντίδραση είχε ξεκινήσει από επιμόλυνση με ίχνη οξυγόνου στη συσκευή τους, το πείραμα ήταν αρχικά δύσκολο να αναπαραχθεί.
 Το 1935 ένας άλλος χημικός της ICI, ο Μάικλ Πέριν ανέπτυξε αυτό το «ατύχημα» σε μια αναπαραγώγιμη σύνθεση υψηλής πίεσης του πολυαιθυλαινίου που έγινε η βάση για τη βιομηχανική παραγωγή του που ξεκίνησε το 1939.
Κατά τη διάρκεια του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου χρησιμοποιήθηκε στην κατασκευή των ραντάρ και το 1944 η Bakelite Corporation στο Τέξας και η Du Pont στο Τσάρλεστον της Δυτικής Βιρτζίνιας ξεκίνησαν μια μεγάλης κλίμακας εμπορική παραγωγή.
«Το πολυαιθυλένιο έδειχνε μια μεγάλη ευλογία, κυρίως για τη βιομηχανία τροφίμων. Αλλά τώρα όλο και περισσότερο φαίνεται ότι δεν ήταν μόνο ευλογία. Συνέβαλε στη βελτίωση της υγιεινής των τροφίμων με τίμημα την υποβάθμιση του περιβάλλοντος.
Είναι ένα κλασικό παράδειγμα μιας βραχυπρόθεσμης λύσης της οποίας ξεσκεπάζονται οι συνέπειες» λέει ο καθηγητής Τιμ Λανγκ, επίτροπος για τους φυσικούς πόρους και τη χρήση γης στην επιτροπή βιώσιμης ανάπτυξης της Βρετανίας.
Η ώρα της μαζικής χρήσης έφτασε το 1950 όταν η πλαστική σακούλα μπήκε στα βρετανικά σούπερ μάρκετ.
Το 1965, η σουηδική εταιρία Celloplast σχεδίασε την «γιαγιά» της πλαστικής σακούλας, περίπου όπως την ξέρουμε σήμερα.
Αυτό το πρώτο μοντέλο έμεινε στην ιστορία ως «T-shirt πλαστική τσάντα» και ήταν φτιαγμένο από υψηλής πυκνότητας πολυαιθυλένιο.

Η Exxon Mobile ήταν υπεύθυνη για την εισαγωγή της πλαστικής σακούλας στις Ηνωμένες Πολιτείες και η πλαστική σακούλα έκανε το ντεμπούτο της στα αμερικανικά σούπερ-μάρκετ τη δεκαετία του ’70.
Η χρήση της «πλαστικής τσάντας T-shirt» εξαπλώθηκε σταδιακά μέχρι το 1982, όταν δύο από τις μεγαλύτερες αλυσίδες η Safeway και η Kroger εγκατέλειψαν το χαρτί για χάρη του πλαστικού.
«Πρώτη ύλη το πετρέλαιο»
Η κοινή γνώμη ευαισθητοποιήθηκε όσον αφορά στον περιορισμό της χρήσης του πλαστικού όταν ανακαλύφθηκε το 1997 «Η μεγάλη δίνη των σκουπιδιών του Ειρηνικού».
Πρόκειται για δύο τεράστιες κηλίδες από διαλυμένο και θρυμματισμένο πλαστικό που έχουν δημιουργηθεί στον Ειρηνικό Ωκεανό και καταλαμβάνουν έκταση υπερδεκαπλάσια της Ελλάδας.
Ο πολτός που σχηματίζουν τα εκατομμύρια κομματάκια από κάθε είδους πλαστικό έχει πάχος δέκα μέτρα.
Τα τεμαχισμένα πλαστικά αποτελούν ένα είδος «χημικού σφουγγαριού» αφού απορροφούν τις εξόχως βλαπτικές χημικές ενώσεις ΡΟΡ (εμμένοντες οργανικοί ρύποι) που μέσω των θαλάσσιων ειδών και κυρίως των λιπαρών ψαριών εισέρχονται στον ανθρώπινο οργανισμό. Από τις αρχές του 2000 οι κυβερνήσεις σε όλο τον κόσμο επιβάλλουν περιορισμούς στη χρήση των πλαστικών σακουλών.
Το Μπαγκλαντές τις απαγόρευσε μετά από τις εξαιρετικά σοβαρές πλημμύρες που προκλήθηκαν από όγκους σακουλών που είχαν βουλώσει τα φρεάτια. Η Ιρλανδία επιβάλλοντας χρέωση 15 σεντς για κάθε πλαστική σακούλα μείωσε την χρήση της κατά 90% μέσα σε τρεις μήνες.
Το Σαν Φρανσίσκο έγινε η πρώτη πόλη στις ΗΠΑ που απαγόρευσε τις πλαστικές σακούλες και χρεώνει με 10 σεντς τη χρήση κάθε χάρτινης σακούλας.
«Οι κοινές, ελαφριές πλαστικές σακούλες αποτελούν μια περιττή σπατάλη φυσικών πόρων (αφού παράγονται με πρώτη ύλη το πετρέλαιο). Η μείωση τους είναι αναγκαία για λόγους περιβαλλοντικούς, οικονομικούς και ηθικούς.
Οι Πράσινοι αλλά και χιλιάδες πολίτες σε όλη την Ευρώπη αγωνιστήκαμε για μια τέτοια ιστορική απόφαση», δήλωσε ο Νίκος Χρυσόγελος, συν-επικεφαλής των Πράσινων-Αλληλεγγύη. Ας δούμε πώς οι Ευρωπαίοι πολίτες κάνουν χρήση της πλαστικής σακούλας σε αριθμούς:
200 πλαστικές σακούλες χρησιμοποίησε το 2010 ο μέσος ευρωπαίος πολίτης
Πάνω από 60.000 τόνοι πλαστικού καταλήγουν μέσω της πλαστικής σακούλας στο περιβάλλον ή σε χώρους ταφής των απορριμμάτων στην Ελλάδα.
8 δισ. πλαστικές σακούλες χρησιμοποιούνται κάθε χρόνο στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
466 σακούλες χρησιμοποιούν κατά μέσο όρο οι Πολωνοί και οι Σλοβάκοι
4 σακούλες χρησιμοποιούν οι Δανοί οι οποίοι χρεώνονται για τη χρήση τους
70.000 τόνοι πλαστικών αποβλήτων ανακυκλώνονται ετησίως από της βιομηχανίες πολυαιθυλενίου της Βρετανίας
Στις 90 σακούλες κατ' άτομο το χρόνο μέχρι το 2019 και στις 40 σακούλες μέχρι τα τέλη του 2025 έχει στόχο να μειώσει τον αριθμό τους η νέα συμφωνία.
Λόγω των αντιδράσεων της Βρετανίας, ο στόχος αυτός δεν θα είναι δεσμευτικός εφόσον οι χώρες-μέλη επιβάλουν χρεώσεις ή άλλα μέτρα που αποτρέπουν τη χρήση.
Στόχος είναι να διασφαλιστεί ότι από τα τέλη του 2018, αυτές οι σακούλες δεν θα δίνονται δωρεάν στους καταναλωτές.
Δράσεις για την ανάδειξη του προβλήματος της πλαστικής σακούλας
Το Δίκτυο Μεσόγειος SOS διοργανώνει τον κεντρικό του καθαρισμό αυτή την Κυριακή 10 Μαΐου και ώρα 10 π.μ. στην παραλία Σχινιά (εντός της προστατευόμενης περιοχής του Εθνικού Πάρκου Σχινιά-Μαραθώνα), στο πλαίσιο της εκστρατείας «Καθαρίστε τη Μεσόγειο 2015».
Η προστατευόμενη περιοχή του Σχινιά έχει χαρακτηριστεί ως Εθνικό Πάρκο, έχει αναγνωριστεί ως Σημαντική Περιοχή για τα Πουλιά, ενώ έχει ενταχθεί και στο ευρωπαϊκό οικολογικό Δίκτυο NATURA 2000.
Η επιλογή της ημερομηνίας καθαρισμού έχει ως στόχο τη συμβολική διασύνδεση του εορτασμού της Ημέρας της Ευρώπης, την ακριβώς προηγούμενη ημέρα (9/5), με το βασικό θεματικό άξονα της φετινής εκστρατείας που είναι ανάδειξη του προβλήματος της πλαστικής σακούλας στο περιβάλλον.
ΠΗΓΗ: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Η γεωργία του παρελθόντος

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 29-04-2014 12:45:15 am | από nskarmoutsos

Διονυσιακή παράσταση που απεικονίζεται σε αμφορέα. Το θέμα της κύριας παράστασης είναι παρμένο από τη λατρεία του Διονύσου. Στο μέσον εμφανίζεται ο Διόνυσος να κρατάει κλαδί αμπέλου στο αριστερό χέρι και κάνθαρο στο δεξί (Μουσείο Μονάχου)

Από τα πιθάρια των Μινωιτών μέχρι τις κροκοσυλλέκτριες κι από τους ψαράδες της Σαντορίνης μέχρι τα Θεσμοφόρια, η αρχαία Ελλάδα αναγνωρίζει τον εαυτό της, εκτός από τη Φιλοσοφία, τις Τέχνες και τα Γράμματα, μέσα από τη γεωργία, με προστάτιδα φυσικά τη θεά Δήμητρα.

Εστω κι αν στο πέρασμα των χρόνων είδε την αίγλη της να χάνεται από τους προστάτες των σπόρων, Αγίους Γεώργιο και Δημήτριο, που ούτε τα ονόματά τους φυσικά είναι τυχαία, και τον Προφήτη Ηλία να παίρνει κεφάλι στους κτηνοτρόφους.

Η γεωργία υποθέτουν οι επιστήμονες ξεκίνησε γύρω στο 10000 π.Χ. και ήταν η μεγαλύτερη επαναστατική αλλαγή, αφού ο άνθρωπος μετά το ρόλο του κυνηγού-τροφοσυλλέκτη εγκαταστάθηκε, έμαθε να καλλιεργεί και να δημιουργεί ανάπτυξη. Πιο σύγχρονες θεωρίες, υποστηρίζουν πως γεωργία και κτηνοτροφία αναπτύχθηκαν σχεδόν ταυτόχρονα χρονικά πολύ νωρίτερα, δηλαδή πριν από 18.000 ώς 32.000 χρόνια, όταν λύκοι ακολουθούσαν τους κυνηγούς προς αναζήτηση τροφής και στο πέρασμα των χρόνων ήρθε και η εξημέρωση.

Το παράδοξο είναι ότι ενώ τα επαγγέλματα του γεωργού και του κτηνοτρόφου υποτιμήθηκαν, λόγω δυσκολιών, η αξία του καλού φαγητού ανά τους αιώνες -πέρα από το ζήτημα της «ιερών τροφών»- παρέμεινε αδιαμφισβήτητη.

Η ελιά, αγαπημένο δέντρο της θεάς Αθηνάς, τα ψάρια και τα θαλασσινά, δώρα του θεού Ποσειδώνα, η θεά Αρτεμις κυνηγός, με το ιερό ελάφι της. Κι ο θεός Διόνυσος, ο Βάκχος, ο θεός του κρασιού. Ουσιαστικά οι θεοί, εκτός από παντοδύναμοι, λειτουργούν και ως προστάτες της τροφής, ενώ δεν είναι τυχαίο ότι ο Ιησούς ευλόγησε τον άρτον και τον οίνον.

Ο Οδυσσέας συναντά κατά την επιστροφή του στην Ιθάκη το χοιροτρόφο του τον Εύμαιο, αφού προηγουμένως έχει δει από κοντά την παρασκευή φέτας από τον Κύκλωπα Πολύφημο. Στο παλάτι του γηραιού και σεβάσμιου βασιλιά Νέστορα το κύριο εμπορεύσιμο προϊόν ήταν το ελαιόλαδο. Τρόποι ακόμη και μεταποίησης των ψαριών ήταν γνωστοί στους Σαντορινιούς από αρχαιοτάτων χρόνων, ενώ στο νεκρομαντείο στο Φανάρι, στην Ηπειρο, όπου γίνονταν νεκρικές τελετές, βρέθηκαν παραισθησιογόνα λούπινα.

Σπόροι και τροφές

Απανθρακωμένα προϊόντα μαρτυρούν πως οι Μινωίτες καλλιεργούσαν δημητριακά, όσπρια, λαχανικά στους κήπους, ενώ ασχολούνταν κυρίως με την παραγωγή ελαιολάδου, σταριού και κρασιού. Μάλιστα, προτού ασχοληθεί συστηματικά ο Ιπποκράτης με τα βότανα, είχαν ήδη ασχοληθεί οι Μινωίτες.

Τα «Θεσμοφόρια», σ' ανάμνηση της άφιξης της θεάς Δήμητρας στην Ελευσίνα, ήταν η πιο γνωστή γιορτή της αρχαιότητας για το θέμα των σπόρων και ήταν κατ' εξοχήν γυναικεία γιορτή (εξ ου κι οι «Θεσμοφοριάζουσες» του Αριστοφάνη). Κάθε φθινόπωρο, δηλαδή ουσιαστικά την περίοδο που ξεκινούν οι αγροτικές εργασίες, οι αρχαίες Ελληνίδες ξεκινούσαν το εορταστικό τυπικό προς τιμήν της θεάς Δήμητρας και της κόρης της Περσεφόνης. Οσο διαρκούσαν τα Θεσμοφόρια απαγορευόταν αυστηρά στους άντρες να μπουν στους ναούς, ειδάλλως τιμωρούνταν με τύφλωση ή ακόμη και με θάνατο. Η γιορτή, που διαρκούσε 4-5 ημέρες, συνέπιπτε στην ημερομηνία με το μνημόσυνο του Οσιρι στην Αίγυπτο.

Στο βιβλίο της Αμαλίας Ηλιάδη για τη «Διατροφή των αρχαίων Ελλήνων», ο Τριπτόλεμος ξεκινά από την Αττική για να διδάξει την καλλιέργεια του σίτου σ' όλη την οικουμένη. Μέλι, κρασί, όσπρια, λαχανικά, φρούτα, κρέας πουλερικών και κυρίως το ψωμί από κριθάρι και τα ψάρια δεν έλειπαν από το τραπέζι του αρχαίου Αθηναίου, σημειώνει η συγγραφέας, η οποία τονίζει πως ο Ηρακλής έτρωγε ένα ζωμό από μπιζέλια. Οι αρχαίοι Αθηναίοι, σημειώνει, ήταν λιτοδίαιτοι, ενώ υπήρχε πρόβλημα με το πότισμα των χωραφιών. Στα σπίτια των αρχόντων, ωστόσο, όπως διαφαίνεται στις κωμωδίες του Αριστοφάνη, σημαντική θέση είχαν και τα σύκα.

Οι μύθοι του Αισώπου για το βοσκό και το βασιλιά, για το γεωργό και τους γιους του αντικατοπτρίζουν μεγάλες χρονικές περιόδους της ανθρωπότητας, ενώ δεκάδες δημοτικά τραγούδια, παροιμίες, εκφράσεις αναφέρονται στο γεωργικό, ποιμενικό, αλλά κι αλιευτικό βίο κ.ά. Πολλές απ' τις ζωομορφικές μεταμφιέσεις που πραγματοποιούνται και σήμερα κυρίως στη βόρεια και κεντρική Ελλάδα κατά κανόνα τον Γενάρη και την περίοδο της Αποκριάς πανελλαδικά, ανάγονται σε προχριστιανικές τελετές, γονιμικές δηλαδή τελετουργίες, με στόχο τον εξευμενισμό του ενιαύσιου δαίμονα για τη βελτίωση της σοδειάς: Ραγκουτσάρια, Μπαμπούγερα, παρωδίες γαμήλιων τελετών, τελετουργικά οργώματα, με χαρακτηριστικό το έθιμο του Καλόγερου, που γίνεται συνήθως από τις κοινότητες των Αναστενάρηδων στη Μακεδονία.

Οι τελετουργικές πυρές με τον καθαρτήριο ρόλο της φωτιάς, που γίνονται τις Απόκριες, κατά την Ανάσταση με το κάψιμο του Ιούδα, αλλά και το καλοκαίρι με τον Αϊ-Γιάννη Κλήδονα, εκτός από προστασία απέναντι στους δαίμονες, που θα επιχειρούσαν να καταστρέψουν τη σοδειά, είχαν και πρακτική σημασία.

Πέντε κουζίνες

Η λίστα των τροφίμων του ελληνικού τραπεζιού διευρύνθηκε, αφ' ενός διότι πολλές εισαγόμενες καλλιέργειες ήρθαν κι έμειναν στο διάβα των αιώνων, αφ' ετέρου διότι μόλις τον 20ό αιώνα άλλαξε ο τρόπος συντήρησης, αφού το ψυγείο σήμανε επανάσταση στη διατροφή.

Η ελληνική κουζίνα λόγω παράδοσης μπορεί να διαχωριστεί σε 5 διαφορετικές: κρητική (μεσογειακή διατροφή με ελαιόλαδο, χόρτα κ.ά.), βορειοελλαδίτικη/στεριανή (βούτυρο, κρέας, κυνήγι), επτανησιακή (μεσογειακή διατροφή επηρεασμένη από τη μακρόχρονη κατοχή ιταλικών φύλων), νησιωτική (μεσογειακή διατροφή αλλά με έμφαση σε ψάρια, θαλασσινά), βυζαντινή/πολίτικη (κουζίνα με πιο πολύ βούτυρο, περίτεχνες γεύσεις και συνδυασμούς).

Για πρώτη φορά το 2013, η γιορτή των Θεσμοφορίων επανήλθε στο προσκήνιο από το υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και θα μπορούσε να εξελιχθεί υπό προϋποθέσεις σ' ένα σημαντικό αγροτουριστικό και πολιτιστικό θεσμό. Την ίδια στιγμή ιδιαίτερη βαρύτητα θα έπρεπε να δώσουν οι κρατούντες και στα Ανθεστήρια, μια αρχαιοελληνική γιορτή, που σχετίζεται με τα λουλούδια και μια πτυχή της βλέπουμε κάθε Πρωτομαγιά στην Κηφισιά, τη Νέα Σμύρνη κ.α.

Άννα Στεργίου

Πηγή: enet.gr

Στο κέντρο της Γης, το ρολόι πάει 2,5 χρόνια πίσω

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 24-04-2016 08:59:51 am | από nskarmoutsos

Τι ώρα είναι; Η απάντηση ποικίλλει ανάλογα με το βάθος: λόγω της Γενικής Σχετικότητας του Αϊνστάιν, το κέντρο της Γης είναι 2,5 χρόνια νεότερο από το έδαφος που πατάμε, δείχνουν οι τελευταίοι υπολογισμοί.
Όπως προέβλεψε πριν από έναν αιώνα ο Άλμπερτ Αϊνστάιν, ο χρόνος τρέχει πιο αργά όταν η δύναμη της βαρύτητας μεγαλώνει. Και αυτό σημαίνει ότι στην κορυφή ενός βουνού ο χρόνος κυλά πιο γρήγορα από ό,τι στη βάση του, αφού η απόσταση της κορυφής από το κέντρο του πλανήτη είναι μεγαλύτερη και η βαρύτητα μικρότερη.
Το φαινόμενο έχει επιβεβαιωθεί πειραματικά και πρέπει μάλιστα να λαμβάνεται υπόψη στο σύστημα GPS -ο χρόνος κυλά πιο γρήγορα για τους δορυφόρους του συστήματος, και αν αυτή η διαφορά δεν λαμβανόταν υπόψη η απόκλιση στο γεωγραφικό στίγμα θα έφτανε τα πολλά χιλιόμετρα ανά ημέρα.
Όπως επισημαίνουν οι ερευνητές της τελευταίας μελέτης, τη δεκαετία του 1960 ο αμερικανός κβαντικός φυσικός Ρίτσαρντ Φέινμαν είχε υπολογίσει ότι η χρονική απόκλιση ανάμεσα στην επιφάνεια και τον πυρήνα της Γης ήταν μία με δύο ημέρες.
Ο Δρ Ούλριχ Ούγκερχοφ του Πανεπιστημίου του Ώρχους στη Δανία είχε τη σωφροσύνη να διασταυρώσει την εκτίμηση του Φέινμαν πριν την συμπεριλάβει σε ένα σύγγραμμα που συνέτασσε για τους προπτυχιακούς φοιτητές του.
Υπολόγισε έτσι τη διαφορά στο βαρυτικό δυναμικό -ένα μέτρο του έργου που παράγει η βαρύτητα μετακινώντας ένα σώμα προς τα κάτω- ανάμεσα στο κέντρο και την επιφάνεια του πλανήτη. Οι υπολογισμοί έδειξαν ότι, για κάθε δευτερόλεπτο που περνάει στην επιφάνεια, ο χρόνος στο κέντρο της Γης υπολείπεται κατά 3 x 10-10 δευτερόλεπτα.
Στα τέσσερα δισεκατομμύρια χρόνια που έχουν περάσει από τον σχηματισμό του πλανήτη, η σωρευτική διαφορά φτάνει περίπου τον ενάμισι χρόνο.
Αυτό, όμως, ισχύει μόνο αν θεωρήσει κανείς ότι η Γη είναι ομοιογενής. Στην πραγματικότητα δεν είναι, αφού ο πυρήνας του πλανήτη αποτελείται κυρίως από σίδηρο και έχει μεγαλύτερη πυκνότητα από τον μανδύα και τον φλοιό. Λαμβάνοντας υπόψη αυτούς τους παράγοντες, οι οποίοι επηρεάζουν το βαρυτικό πεδίο, ο Ούγκερχοφ καταλήγει στην εκτίμηση ότι ένα ρολόι στο κέντρο του πυρήνα θα πήγαινε 2,5 χρόνια πίσω σε σχέση με ένα ρολόι στην επιφάνεια της θάλασσας.
Στην περίπτωση του γιγάντιου Ήλιου, προσθέτει ο ερευνητής, η χρονική διαφορά ανάμεσα στο κέντρο και την επιφάνεια είναι ακόμα μεγαλύτερη, γύρω στα 40.000 χρόνια.
Παραμένει πάντως ασαφές αν ο Ρίτσαρντ Φέινμαν έκανε λάθος στις πράξεις, ή αν η εκτίμησή του μεταφέρθηκε αλλοιωμένη από «χρόνια» σε «μέρες» από άλλους επιστήμονες.
Όπως επισημαίνει ο Ούγκερχοφ στο περιοδικό New Scientist, «θα πρέπει κανείς να είναι πάντα προσεκτικός και να διασταυρώνει τα λεγόμενα ακόμα και των διάσημων ανθρώπων».

Πηγή: in.gr

Προηγούμενες αναρτήσεις