Παράλιο Άστρος
logo: Το Άστρος της Θαλάσσης
Αναζήτηση Go

Η ιστορία της λαγάνας

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 27-02-2012 12:09:49 am | Αναδημοσίευση 18-03-2013 | από nskarmoutsos

Το παραδοσιακό έθιμο της λαγάνας παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο στο νηστίσιμο τραπέζι της Καθαρής Δευτέρας. Με αφορ­μή λοιπόν αυτή την ιδιαίτερη μέρα ας γνωρίσουμε αναλυτικότε­ρα την ιστορία της, που χάνεται στους αιώνες.

Η λαγάνα είναι άζυμος άρτος ,δηλ. παρασκευάζεται χωρίς προζύμι. Τέτοιος άρτος πρόχειρος χρησιμοποιήθηκε από τους Ισραηλίτες κατά τη νύχτα της Εξόδου τους από την Αίγυπτο υπό την αρχηγία του Μωυσή. Έκτοτε επιβαλλόταν από το Μωσαϊκό Νόμο για όλες τις ημέρες της εορτής του Πάσχα, μέχρι που ο Χριστός στο τελευταίο του Πάσχα ευλόγησε τον ένζυμο άρτο.

Η ιστορία της λαγάνας διατρέχει όλη τη διατροφική παράδοση από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα. Ο Αριστοφάνης στις "Εκκλησιάζουσες" λέει "Λαγάνα πέττεται" δηλ ."Λαγάνες γίνονται". Ο δε Οράτιος στα κείμενά του αναφέρει τη λαγάνα ως "Το γλύκισμα των φτωχών". Το έθιμο της λαγάνας παρέμεινε αναλλοίωτο ανά τους αιώνες και συνηθίζεται να παρασκευάζεται με μεράκι από τον αρτοποιό της γειτονιάς, τραγανή λαχταριστή και σουσαμένια και καταναλώνεται κατά την Καθαρά Δευτέρα, την Πρωτονήστιμη Δευτέρα της Σαρακοστής. Η ονομασία της "Καθαρά" προήλθε από τη συνήθεια που είχαν οι νοικοκυρές το πρωί της ημέρας αυτής, να πλένουν με ζεστό νερό και στάχτη όλα τα μαγειρικά σκεύη, ως "ημέρα κάθαρσης". Στη συνέχεια τα κρεμούσαν στη θέση τους όπου και παρέμεναν μέχρι τη λήξη της νηστείας. Επίσης κατά την ημέρα αυτή εξέρχονταν όλοι οικογενειακώς στην ύπαιθρο και έστρωναν κάτω στη γη και έτρωγαν νηστίσιμα φαγητά όπως χαλβά, ελιές, ταραμά και λαγάνα.

Από την Καθαρά Δευτέρα προετοιμάζεται ο άνθρωπος μετά τις εορτές και την καλοφαγία των Απόκρεων, να καθαρίσει την ψυχή και το σώμα του για να φτάσει στο τέρμα δηλ. στο Πάσχα και να αναστηθεί ξανά με την Ανάσταση του Κυρίου. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η λαγάνα που έχει το σχή­μα της "κυρα-Σαρακοστής", που παριστάνει μια μακριά γυναίκα που έχει ένα σταυρό στο κεφάλι, δεν έχει στόμα γιατί είναι όλο νηστεία. Τα χέρια της είναι σταυρωμένα για τις προσευχές, έχει επτά πόδια που συμβολίζουν τις επτά εβδομάδες της νηστείας. Έθιμο που συνηθιζόταν για να μετρούν το χρόνο κατά την περίοδο της Σαρακοστής ήταν κάθε Σάββατο να κόβουν το ένα πόδι και το τελευταίο το έκοβαν το Μ. Σάββατο όπου το έκρυβαν σε ένα ξερό σύκο ή σε ένα καρύδι και όποιος το έβρισκε ήταν ο τυχερός της επόμενης χρονιάς.
Η νόστιμη και λαχταριστή για όλους μας λαγάνα είναι ένα προϊόν άξιο σεβασμού και με πραγματική πλούσια ιστορία, θα είναι μεγάλη απώλεια για τις επερχόμενες γενεές να ξεχάσουν τις παραδόσεις μας, να ξεχάσουν τις παλιές σαρακοστιανές μυρουδιές. Οι αρτοποιοί της γειτονιάς πιστοί στις παραδόσεις μας παρασκευάζουν την Καθαρά Δευτέρα τη λαγάνα συμβάλλοντας έτσι στη διατήρηση του εθίμου, ώστε οι νέες γενεές να έχουν την ευκαιρία να ακούσουν, να μυρίσουν και να γευτούν τη Σαρακοστή γιατί οι Σαρακοστιανές μυρωδιές είναι έμμεσοι φορείς μιας βαθιάς πνευματικότητας.

Πηγή: scribd.com

Το ολοκαύτωμα του Δομένικου

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 16-02-2013 02:01:19 pm | από nskarmoutsos

Στην περιοχή Καυκάκι εκτελέστηκαν από τον Ιταλικό στρατό κατοχής 135 άμαχοι στις 16 Φεβρουαρίου 1943

Εβδομήντα τρία χρόνια συμπληρώνονται από τις 16 Φεβρουαρίου 1943, καθώς εκείνη η Τρίτη έμελλε να γίνει η πιο μαύρη ημέρα στην ιστορία του μαρτυρικού χωριού Δομένικο κοντά στην Ελασσόνα. Η σφαγή 140 αμάχων κατοίκων του χωριού από τον ιταλικό στρατό κατοχής στοιχειώνει από τότε τις οικογένειες που έμειναν πίσω ζητώντας δικαίωση.

Μια επιχείρηση σφαγής 140 αμάχων που «εκπληρώθηκε με τέλειο τρόπο»

Λίγες ημέρες πριν από τη 16η Φλεβάρη 1943, οι αντάρτες του ΕΛΑΣ είχαν ενημερωθεί ότι οι Ιταλοί ετοίμαζαν επιχείρηση εκκαθάρισης στην ευρύτερη περιοχή Λάρισας - Ελασσόνας. Έτσι πήραν τη μοιραία, όπως αποδείχθηκε, απόφαση να στήσουν ενέδρα εκείνο το πρωινό στην περιοχή Μαυρίτσα, πολύ κοντά στο Δομένικο. Τα αντίποινα της σκληρής Μεραρχίας «Πινερόλο» δεν άργησαν να εκδηλωθούν.

Μεγάλες δυνάμεις Ιταλών με 40 αυτοκίνητα έφτασαν το ίδιο μεσημέρι στο Δομένικο και με τη βοήθεια του διορισμένου από την ιταλική λεγεώνα προέδρου συγκέντρωσαν τους κατοίκους στην πλατεία, ενώ συγχρόνως πυρπολούσαν ολόκληρο το χωριό. Από εκεί με την απειλή πολυβόλων τούς οδήγησαν στην περιοχή της συμπλοκής όπου και κράτησαν όλους τους άνδρες άνω των 14 ετών, λέγοντας ότι θα τους πάνε σε στρατόπεδο συγκέντρωσης στη Λάρισα. Τα γυναικόπαιδα διετάχθησαν να μεταβούν στο διπλανό χωριό Αμούρι.

Είκοσι από αυτούς εκτελέσθηκαν επιτόπου στη Μαυρίτσα, ενώ άλλοι 118 οδηγήθηκαν στην τοποθεσία Καυκάκι μαζί με 5 άνδρες από το Δαμάσιο και άλλους 12 από το Μεσοχώρι. Στη διαδρομή οι ιταλικές δυνάμεις σκότωναν όποιον έβρισκαν μπροστά τους και έκαψαν άλλα 40 σπίτια. Το ίδιο βράδυ ο διοικητής της μεραρχίας, αντιστράτηγος Μπενέλι, έδωσε εντολή εκτέλεσης και για τους υπόλοιπους.

Η αναλυτική αναφορά του Μπενέλι προς τη διοίκηση της Μεραρχίας «Πινερόλο», την οποία έχουν στα χέρια τους οι οικογένειες των θυμάτων, αναδεικνύει την ωμότητα με την οποία ασκούσε τα καθήκοντά του.

Στο τέλος μάλιστα πρότεινε τον αντισυνταγματάρχη Ντε Πάουλα για εύφημη μνεία με την αιτιολογία ότι «ως διοικητής της φάλαγγας αυτοκινήτων που είχε διαταγή να πραγματοποιήσει μια επιχείρηση καταστολής με ηρεμία, αμείλικτη ενεργητικότητα και ευφυή διοικητική δράση, εκπλήρωσε εξ ολοκλήρου και με τέλειο τρόπο όλα τα καθήκοντα που του είχαν ανατεθεί».

Ο πρώτος που ύψωσε το ανάστημά του απέναντι στο έγκλημα

Ο πρώτος που δεν άντεξε να σιωπήσει για τα «αποτρόπαια εγκλήματα που διέπραξε ο ιταλικός στρατός» στις 16 Φεβρουαρίου ήταν ο διοικητής της υποδιεύθυνσης Ελασσόνος Νικόλαος Μπάμπαλης. Με επιστολή του προς το Ιταλικό Φρουραρχείο Ελασσόνας τρεις ημέρες μετά τη σφαγή διαμαρτυρήθηκε, αψηφώντας τις συνέπειες, οι οποίες φυσικά ήταν άμεσες. Συνελήφθη, φυλακίστηκε, καταδικάστηκε σε θάνατο, αλλά γλίτωσε την εκτέλεση και στάλθηκε όμηρος σε στρατόπεδο συγκέντρωσης.

Συγκινητικά είναι όσα έγραψε στο τέλος της επιστολής του: «Δεν σας είναι βεβαίως άγνωστον ότι τον άμαχον πλυθυσμόν προστατεύουν διεθνείς νόμοι και συνθήκαι τας οποίας, ούτε ετηρήσατε, ούτε εσεβάσθητε, εν αντιθέσει προς ημάς, οι οποίοι, κατά τον μεταξύ μας πόλεμο εν Αλβανία ετηρήσαμεν. Εντούτοις ισχυρίζεσθε ότι είσθε το πλέον πεπολιτισμένον Κράτος της Ευρώπης και όμως παρόμοια κακουργήματα δεν τα διαπράττουν παρά μόνο βάρβαροι».

Δομένικο, μια ξεχασμένη ιστορία

Αν και το χωριό Δομένικο έχει ανακηρυχθεί με το Προεδρικό Διάταγμα 399/1998 Μαρτυρική Κοινότητα, η ιστορία του παρέμενε εν πολλοίς άγνωστη μέχρι την ανάδειξή της από την τηλεόραση. Όλα ξεκίνησαν χάρη στο ενδιαφέρον του δημοσιογράφου Στέλιου Κούλογλου, ο οποίος παρουσίασε το θέμα σε τηλεοπτική εκπομπή με τίτλο «Ο μύθος του καλού Ιταλού».

Από εκεί και μετά, το βλέμμα της διεθνούς επιστημονικής κοινότητας στράφηκε στα γεγονότα του Φλεβάρη του 1943, με την καθηγήτρια Ιστορίας του New York University κυρία Λίντια Σανταρέλι να φέρνει στο φως την κυνική ομολογία της εκτέλεσης αμάχων του στρατηγού Μπενέλι.

Τα ντοκυμαντέρ «Ο βρώμικος πόλεμος του Μουσολίνι» της GA & A Productions di Roma και «Δομένικο μια ξεχασμένη θυσία» του Νίκου Παπαθανασίου για την ΕΡΤ, που προβλήθηκαν το 2008, προκάλεσαν κύμα δημοσιεύσεων στην Ιταλία.

Η πρώτη τους προβολή σε παγκόσμιο επίπεδο από το History Channel έγινε στις 13 Μαρτίου 2008. Από εκεί και μετά ξεκίνησε ένας αγώνας δικαστικών ερευνών και επισκέψεων του εκπροσώπου των οικογενειών στην Ιταλία με στόχο τη δίκη των υπαίτιων και την απονομή δικαιοσύνης.

Αν και ο Εισαγγελέας της Λάρισας θεώρησε ότι τα εγκλήματα έχουν παραγραφεί και έβαλε στο αρχείο τη μήνυση των οικογενειών για ποινική δίωξη των υπευθύνων, ο ιταλός εισαγγελέας Σέρτζιο Ντίνι διέταξε δικαστική έρευνα για τους υπαίτιους, μόνο χάρη στα δημοσιεύματα.

Την ίδια στιγμή, μαρτυρικές κοινότητες της Ιταλίας άρχισαν να προσκαλούν τον κ. Ψωμιάδη να παραστεί σε δικές τους εκδηλώσεις μνήμης, όπως συνέβη τον Μάρτιο του 2009 με τον Δήμο 6 της Ρώμης. Ήταν η εκδήλωση μνήμης για τη σφαγή από τους Γερμανούς των κατοίκων της περιοχής Quadraro της Ρώμης, την οποία ακολούθησε πρόταση αδελφοποίησης με την κοινότητα του μαρτυρικού Δομένικου.

«Μια ανεξίτηλη σελίδα ντροπής στην ιστορία της χώρας μου»

Μόλις το 2009, παρά τις αλλεπάλληλες προσκλήσεις των Δομενικιωτών, ο ιταλός πρεσβευτής στην Ελλάδα παραβρέθηκε στις εκδηλώσεις μνήμης. Στην ομιλία του ο τότε πρέσβης κ. Τζιανπάολο Σκαράντε τόνισε ότι το να γνωρίζει κανείς το παρελθόν και να αναγνωρίζει τις ευθύνες του αποτελεί ηθικό και πολιτικό καθήκον. «Τίποτα δεν μπορεί να μειώσει τη σημασία και να διαγράψει τα φρικτά γεγονότα που συνέβησαν εδώ και τα οποία θα μείνουν για πάντα ως ανεξίτηλη σελίδα ντροπής στην ιστορία της χώρας μου» συμπλήρωσε.

Την επίσκεψή του αυτή ακολούθησε με επίσημο έγγραφο της ιταλικής πρεσβείας η δέσμευση να χορηγούνται κάθε χρόνο μία ή περισσότερες υποτροφίες σε νέους του Δομένικου που επιθυμούν να σπουδάσουν στην Ιταλία. Μια υπόσχεση που έμεινε μέχρι σήμερα μόνο στα χαρτιά.

Πηγή: tovima.gr

Ο Φραπές και η ιστορία του

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 15-02-2013 06:11:38 pm | από nskarmoutsos

Ο καφές φραπέ είναι ένα Ελληνικής επινόησης αφρώδες κρύο ρόφημα. Τα βασικά συστατικά του είναι στιγμιαίος καφές, ζάχαρη, νερό και παγάκια. Η εφεύρεσή του έγινε τυχαία το 1957 από τον Δημήτρη Βακόνδιο στην Θεσσαλονίκη.

Παρασκευή

Τα συστατικά του φραπέ είναι στιγμιαίος καφές, νερό, ζάχαρη και προαιρετικά γάλα. Ο φραπές χαρακτηρίζεται «σκέτος», «μέτριος» ή «γλυκός» ως προς τις αναλογίες των συστατικών του. Κατασκευάζεται βάζοντας την επιθυμητή αναλογία καφέ και ζάχαρης σε ένα ψηλό ποτήρι ή σε σέικερ.

Προσθέτοντας νερό σε ύψος ενός εκατοστού από τον πάτο του ποτηριού το μείγμα χτυπιέται στο σέικερ ή με ηλεκτρικό αναδευτήρα μέχρι να σχηματιστεί αφρός. Ακολούθως γίνεται προσθήκη πάγου και νερού και προαιρετικά γάλακτος. Σερβίρεται και πίνεται με καλαμάκι. Ο φραπέ είναι ευχάριστος και δροσιστικός καφές, ιδίως το καλοκαίρι. Όμως είναι πολύ ενεργειογόνος έως διεγερτικός.

Ιστορία

Η δημιουργία του φραπέ ήταν τυχαία. Κατά την διάρκεια της Διεθνούς Έκθεσης στη Θεσσαλονίκη το 1957, ο αντιπρόσωπος της ελβετικής εταιρίας Νεστλέ στην Ελλάδα Γιάννης Δρίτσας παρουσίαζε ένα νέο προϊόν για παιδιά, ένα σοκολατούχο ρόφημα που παρασκευαζόταν στιγμιαία αναμιγνύοντάς το με γάλα και χτυπώντας το με σέικερ.

Ο Δημήτριος Βακόνδιος, υπάλληλος του Δρίτσα συνήθιζε να πίνει Nescafé που ήταν στιγμιαίος καφές και παρασκευαζόταν από την Νεστλέ. Σε ένα διάλειμμα που έκανε κατά την διάρκεια της έκθεσης θέλησε να πιει καφέ αλλά επειδή δεν έβρισκε ζεστό νερό, σκέφτηκε να χρησιμοποιήσει το σέικερ για να φτιάξει τον καφέ του με κρύο νερό.

Έβαλε καφέ, ζάχαρη και νερό, τα κούνησε και δημιούργησε τον πρώτο καφέ φραπέ της ιστορίας. Μετά από χρόνια δήλωνε ότι δε μπορούσε να συνειδητοποιήσει πως ένα απλό πείραμα τον οδήγησε στην εφεύρεση του διασημότερου ροφήματος στην Ελλάδα.

Γλωσσολογία του φραπέ

Η λέξη frappé είναι γαλλική και σημαίνει χτυπημένος ή ανακατεμένος. Ως ξένη λέξη κανονικά δεν κλίνεται (το φραπέ). Όμως, σε αντίθεση με τις περισσότερες γαλλικές λέξεις που έχουμε δανειστεί και παραμένουν άκλιτες, στην ονομαστική επικράτησε να αποκτάει κατάληξη και να κλίνεται (ο φραπές, του φραπέ, οι φραπέδες κλπ.), κυρίως στην καθομιλουμένη. Άλλωστε αυτό παραπέμπει και στην κλίση της λέξης «καφές».

Ενίοτε στον προφορικό λόγο απαντά η μορφή «φραπεδιά» (π.χ.: «Πιάσε μια φραπεδιά») ή, σπανιότερα, «φραπεδούμπα» ή «φράπα» ή «φραπεδοπούλα». «Φραπόγαλο» είναι ο φραπέ με γάλα.

Ο φραπέ χαρακτηρίζει την «ανεμελιά» και τον «ωχαδερφισμό» που παρατηρείται συχνά στους Έλληνες, λόγω του γεγονότος ότι συνήθως πίνεται με αργούς ρυθμούς, με παρέα, με χαλαρή διάθεση, παίζοντας τάβλι, ή συζητώντας περί ανέμων και υδάτων.

Πηγή: dinfo.gr

Η «Σφαγή του Αγίου Βαλεντίνου»

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 14-02-2012 09:25:08 am | Αναδημοσίευση 14-02-2013 | από nskarmoutsos

Δεκατέσσερις Φεβρουαρίου του 1929 οι άνδρες του Αλ Καπόνε εκτέλεσαν επτά αντίπαλους μαφιόζους σε μια αποθήκη στο Σικάγο. Το μακελειό έμεινε στην ιστορία ως η «Σφαγή του Αγίου Βαλεντίνου» και ένα από τα πιο διάσημα εγκλήματα του Ιταλού μαφιόζου.

Την εποχή εκείνη ο Αλ Καπόνε κυριαρχούσε στο νότιο τμήμα του Σικάγου, ενώ ο αντίπαλός του Μπαγκς Μοράν στο βόρειο τμήμα. Καθώς ίσχυε η ποτοαπαγόρευση, οι δύο μαφιόζοι κέρδιζαν εκατομμύρια δολάρια από την παράνομη διακίνηση αλκοόλ. Το πρωτοπαλίκαρο του Καπόνε, Βιτσέντζο Τζιμπάλντι, επεξεργάστηκε το σχέδιο για την εκτέλεση. Σκοπός ήταν η εκδίκηση για τη δολοφονία ανδρών του Καπόνε από τον Μοράν. Οι Ιταλοί μαφιόζοι θα έκλειναν ραντεβού στον Μοράν με δέλεαρ ένα φορτίο ακριβού ουίσκι.

Η συνάντηση κλείστηκε για τις 10:30 το πρωί. Πέντε άνδρες του Καπόνε έφθασαν στην ώρα τους –οι τρεις ντυμένοι αστυνομικοί και οι δύο με πολιτικά- ενώ δεκάδες άλλοι βρίσκονταν στη γύρω περιοχή. Οι τρεις «αστυνομικοί» μπήκαν στην αποθήκη όταν είδαν έναν άνδρα που έμοιαζε με τον Μοράν να μπαίνει. Αιφνιδίασαν τα επτά άτομα που βρίσκονταν μέσα και τους δολοφόνησαν εν ψυχρώ.

Οι περίοικοι άκουσαν τους πυροβολισμούς και ειδοποίησαν την αστυνομία. Φθάνοντας, οι αστυνομικοί βρήκαν έξι πτώματα και έναν βαριά τραυματία. Όταν τον ρώτησαν ποιος τον πυροβόλησε, αυτός ψέλλισε «κανείς» και άφησε την τελευταία του πνοή.

Από τους επτά νεκρούς, πέντε ήταν μέλη της συμμορίας του Μοράν, ένας συνεργαζόμενος μικροκακοποιός κι ένας μηχανικός που βρισκόταν εκεί για να επισκευάσει ένα αυτοκίνητο της συμμορίας. Ο Μοράν σώθηκε επειδή πήγε καθυστερημένα στο ραντεβού.

Η «Σφαγή του Αγίου Βαλεντίνου» απασχόλησε για μεγάλο διάστημα την κοινή γνώμη αλλά και την αστυνομία. Η τελευταία, αν και γρήγορα διαπίστωσε ποιοι ήταν πίσω από το μακελειό, δεν μπόρεσε να προχωρήσει σε συλλήψεις. Ο Αλ Καπόνε, ως συνήθως, είχε άλλοθι: ήταν στη Φλόριντα.

Ο τόπος της «Σφαγής του Αγίου Βαλεντίνου» (2122 Ν. Clark Street) έγινε τουριστική ατραξιόν μέχρι το 1967, όταν η αποθήκη κατεδαφίστηκε. Τα τούβλα του αιματοβαμμένου τοίχου της εκτέλεσης πουλήθηκαν σε δημοπρασία στον καναδό επιχειρηματία Τζορτζ Πάτεϊ, ο οποίος τον ξανάχτισε μέσα σε μπαρ που διατηρούσε στο Βανκούβερ.

Η σκηνή της εκτέλεσης υπάρχει στις ταινίες «Μερικοί το προτιμούν καυτό» του Μπίλι Γουάιλντερ (1959) και «Σημαδεμένος» (1932), ενώ αποτέλεσε το κύριο θέμα της ταινίας του Ρότζερ Κόρμαν «Νύχτα του Αγίου Βαλεντίνου» (1967).

Ποιός ήταν ο Ψευτοθόδωρος;

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 09-02-2013 07:04:55 pm | από nskarmoutsos

Εκείνους που λένε ψέματα συνηθίζουμε να τους λέμε: «Ψευτοθόδωρους».

Ο Ψευτοθόδωρος, λοιπόν, υπήρξε και ήταν ένας από τους πολλούς τύπους της παλιάς Αθήνας γύρω στα 1870.
Οι περισσότερες φάρσες και κατεργαριές του Ψευτοθόδωρου, είχαν σαν θέμα τους, το ... φαΐ. Κι αυτό ήταν πολύ φυσικό, για έναν άνθρωπο που βρισκότανε τις περισσότερες ώρες στην ταβέρνα, για έναν άνθρωπο που αντιπαθούσε τη δουλειά. "Γιατί να δουλέψω εγώ, αφού δουλεύει το μυαλό μου;", έλεγε ο Ψευτοθόδωρος, ομολογώντας το "κoυσoύρι" του.
Τα κατορθώματά του, οι φάρσες του και τα ανέκδοτα του, έμειναν όπως, και το «παρατσούκλι" του παροιμιώδη.
Μεσημέρι, ο Ψευτοθόδωρος πιάνει έγκαιρα το πόστο του δίπλα
από το φούρνο και περιμένει το θύμα του.
Σε λίγο, να κι ο μικρός του Καπιτσίνη (κάτοικος αρκετά πλούσιος
της Αθήνας).
- Έλα δω! του λέει ο Ψευτοθόδωρος...
- Τι θες, μπάρμπα; τον ρώτησε ο μικρός.
- Πόσα σου 'δωσαν, για να πάρεις το γκιουβέτσι;
- Μια δεκάρα!
- Φέρ' την εδώ και τράβα να πεις στην κυρά σου να σου δώσει ακόμη μια πεντάρα, γιατί ακρίβυναν τα ψηστικά για το γκιουβέτσι... και να 'ρθεις σ' ένα τέταρτο, γιατί δεν είναι έτοιμο ακόμη...
Ο αφελής μικρός, που δε γνώριζε τον Ψευτοθόδωρο, αλλά και που δεν είχε κανέναν λόγο να μην τον πιστέψει, γιατί έξω από τον φούρνο, καθώς τον είδε, τον πέρασε για φούρναρη, του έδωσε τη δεκάρα που κρατούσε για τα ψηστικά και έφυγε, για να πάει να φέρει τα «ρέστα».
Ο Ψευτοδόδωρος, τέλειος στρατηγός, φρόντισε, αυτή η σκηνή να γίνει σχεδόν έξω οπό την πόρτα, ώστε να δει ο αληθινός φούρναρης, ότι είχε πάρε - δώσε με το μικρό του Καπιτσίνη. Έπειτα μπήκε στο φούρνο. Πέταξε τη δεκάρα επάνω στον μπάγκο και είπε:
- Το γκιουβέτσι του Καπιτσίνη...
Ο φούρναρης δεν πονηρεύτηκε και του το έδωσε. Το πήρε τότε ο καλός μας και το πήγε κατ' ευθείαν στην ταβέρνα, για να το φάει με την παρέα του.

Το νόστιμο δε είναι, πως εκείνη την ώρα πέρναγε από την ταβέρνα

και ο Καπιτσίνης και ο Ψευτοθόδωρος τον προσκάλεσε να πάρει μεζέ...
- Σ' ευχαριστώ, είπε, κι εγώ γκιουβέτσι έχω και πάω τώρα για φαΐ...
Κι ένα από τ' ανέκδοτά του:
Κάποιος από την παρέα τους έλεγε:
- Που λέτε, ξέρω έναν που μπορεί να σκίσει με τα χέρια του τέσσερις τράπουλες μαζί.
- Μπα, λέει ο άλλος. Αυτό δεν είναι τίποτα. Εγώ ξέρω κάποιον που σπάει με τη γροθιά του ένα μαρμάρινο τραπέζι..
Ο Ψευτοθόδωρος άκουγε. Κι έπειτα πολύ σοβαρός είπε:
Κάτι τρέχει στα γύφτικα. Εγώ έχω έναν ξάδερφο, που σταματάει το τρένο με το ένα του χέρι.
- Τι λες; τον ρώτησαν με θαυμασμό οι φίλοι του και πώς τα καταφέρνει;
- Είναι οδηγός στο σιδηρόδρομο του Πειραιώς ...

Αυτός με λίγα λόγια ήταν ο Ψευτοθόδωρος.
Πηγή: το βιβλίο του Τάκη Νατσούλη "Λέξεις και φράσεις παροιμιώδεις", εκδόσεις Σμυρνιωτάκη, Δεκέμβριος 2007, Αθήνα

Φεβρουάριος ή Φλεβάρης

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 01-02-2012 08:58:56 am | Αναδημοσίευση 01-02-2013 | από nskarmoutsos

Ονομασία του μήνα Φεβρουαρίου

Ετυμολογία μήνα: Ο Φεβρουάριος παράγεται από το λατινικό ρήμα februare, που σημαίνει καθαίρω, αγνίζω, αποβάλλω τα καθάρματα.
Ο Φεβρουάριος προστέθηκε στο Ρωμαϊκό έτος σαν ο τελευταίος μήνας από τον Πομπίλιο Νουμά. Είναι μήνας διαβατήριος και αποκαθαρκτικός. Το 153 π,χ. μεταφέρθηκε στη θέση που έχει σήμερα (δεύτερος μήνας του έτους), και σε αυτή τη θέση διατηρήθηκε και στο Γρηγοριανό ημερολόγιο. Στη διάρκειά του οι Ρωμαίοι διοργάνωναν τελετές καθαρμών και εξαγνισμών.
Η λατινική λέξη februa σημαίνει καθάρσιος-καθαρκτικός και το ουδέτερο πληθυντικού februa, σήμαινε όχι μόνο καθαρτήριος, αλλά και συγκεκριμένα ειδική γιορτή που γίνονταν τον μήνα Φεβρουάριο.
Ο μήνας λοιπόν που περιλάμβανε τους καθαρμούς ονομάστηκε Februarious mensis και μετά από παράλειψη του mensis (μήνας) έμεινε η λέξη Φεβρουάριος.
Η Άλκη Κυριακίδου-Νέστορος αναφέρει ότι ο Φέβρουος ήταν ο θεός των νεκρών και η Φεβρούα ήταν η θεά που επόπτευε τους καθαρμούς και τους εξαγνισμούς.
Ο μήνας Φεβρουάριος ήταν αφιερωμένος λοιπόν από τους Ρωμαίους στον εξαγνισμό και επιπρόσθετα, επειδή ήταν πολύ βροχερός τον είχαν αφιερώσει στον Ποσειδώνα.
Ο Φεβρουάριος αντιστοιχούσε προς τον αττικό μήνα Ανθεστηριώνα.
Με την καθιέρωση του Ιουλιανού ημερολόγιου (46 π.χ.) περιορίστηκαν οι μέρες του μήνα αυτού από 30 που ήταν ως τότε σε 29, και την εποχή του αυτοκράτορα Αυγούστου του αφαιρέθηκε μια ακόμη ημέρα, που προστέθηκε στον μήνα Αύγουστο προς τιμήν του Αυτοκράτορα.

Ονομασίες λαϊκές για το μήνα Φεβρουάριο

Για να συντονιστεί το ημερολόγιο των 365 ημερών προς το ηλιακό έτος, καθιερώθηκε η αύξηση των ημερών του Φεβρουαρίου κατά μια, κάθε τέσσερα χρόνια.
Ο λαός μας τον αποκάλεσε Κουτσοφλέβαρο, επειδή έχει 28 ημέρες και κάθε τέσσερα χρόνια 29. Κάθε τέσσερα χρόνια που έχουμε δίσεκτο έτος, ο λαός μας πιστεύει ότι είναι κακότυχο. Το δίσεκτο έτος δεν πρέπει να φυτεύουν αμπέλια οι γεωργοί ούτε να γίνονται γάμοι ούτε να χτίζονται σπίτια.
Λέγεται επίσης Φλιάρης, Ληψομήνας, Κουτσός, Κουτσούκης ή Μικρός (Κύπρος).
Στον πόντο τον Φεβρουάριο τον ονόμαζαν συνήθως Κούντουρος, γιατί έχει κοντή ουρά, αφού είναι λειψός σε σχέση με τους άλλους. Επίσης σε κάποια μέρη λεγόταν Κούτσουρος, διότι κατά κάποιο τρόπο είναι κουτσουρεμένος.
Οι δύο λέξεις Φεβρουάριος, Φλεβάρης δεν έχουν καμιά σχέση μεταξύ τους άσχετα αν συμπτωματικά ταιριάζουν τόσο ώστε η μια να προέρχεται από την άλλη.
Το ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ είναι ρωμαϊκό από τους Ρωμαίους θεούς Φεβρούα των καθαρμών και Φέβρουο των νεκρών.
Το ΦΛΕΒΑΡΗΣ βγαίνει από τη λαϊκή ελληνική παράδοση και έχει σχέση με τις φλέβες της γης. Ο λαός μας κατά τον Δ.Σ. Λουκάτο, παρετυμολόγησε τον μήνα και τον ονόμασε Φλεβάρη, επειδή «ανοίγει τις φλέβες του» και γεμίζει τη γη νερά.
Κατ' άλλους λέγεται Φλεβάρης, γιατί παγώνει τις φλέβες της γης. Στη Θράκη υπάρχει το ρήμα φλεβαρίζω= πλημμυρίζω, επειδή τα χωράφια «φλεβαρίζουν από τις βροχές
Λέγεται και τρυγητής γιατί στον αγροτικό βίο, ο Φλεβάρης είναι ο μήνας των αμπελιών. Τότε γίνεται το κλάδεμα, το καθάρισμα και το τσάπισμα των αμπελιών. Τότε βάζουν και καταβολάδες, δηλαδή φυτεύουν αμπέλια (εκτός και αν είναι δίσεχτος ο χρόνος). Για αυτό του το περιεχόμενο ο Φλεβάρης λέγεται όπου είναι ανεπτυγμένη η αμπελουργία και Κλαδευτής.
Για τον άστατο καιρό, ο Φλεβάρης λέγεται επίσης και Μεθυσμένος, γιατί δεν ξέρει τι κάνει.

Γιορτές το μήνα Φεβρουάριο

Του Αγίου Τρύφωνα 1 Φεβρουαρίου. Ο άγιος Τρύφωνας θεωρείται φύλακας των αμπελιών.
Της Υπαπαντής 2 Φεβρουαρίου. Γιορτάζεται σε ανάμνηση της συναντήσεως του Συμεών με το παιδίον Ιησού (Λουκ., 2.25).
Τότε γίνονται προβλέψεις. «Ό,τι καιρό κάνει της Υπαπαντής, θα βαστάξει σαράντα ημέρες». Αν είναι καλός ο καιρός στις 2 Φεβρουαρίου, ο βαρύς χειμώνας θα διαρκέσει πολύ ακόμα. Από τις 2 Φλεβάρη σταματούν οι γιορτές και μαζί η αργία και η σχόλη.
Του Αγίου Συμεών 3 Φεβρουαρίου. Ο Άγιος τιμάται από τις εγκύους, που έλεγαν παρετυμολογώντας: «για να μη γεννηθεί το παιδί σημειωμένο».
Του Αγίου Χαραλάμπους 10 Φεβρουαρίου.
Πρώτη Κυριακή της Αποκριάς «Οι μεταμφιέσεις και οι παράδοξοι χοροί των μασκαράδων γίνονται για να ξυπνήσουν τα πνεύματα της βλαστήσεως» .
H Καθαρά Δευτέρα eίναι μια πανάρχαιη γιορτή που σχετίζεται κυρίως με τις πομπές των Κατ' Αγρούς Διονυσίων αλλά και με ορισμένες Απολλώνιες ιδέες λατρευτικού περιεχομένου. Στις μέρες μας συνηθίζεται ο εορτασμός με ομαδική έξοδο στην εξοχή.
Αρχαίες γιορτές ήταν τα Ανθεστήρια, Χόες. Στην Αττική γιόρταζαν τα πρώτα άνθη της αμυγδαλιάς με διαγωνισμούς οινοποσίας. Άνοιγαν τους πίθους με το κρασί (πιθοίγια) και γέμιζαν τις κρασοκανάτες (χόες). Νικητής ήταν όποιος άδειαζε πρώτος τον χουν που χώραγε περισσότερο από δύο λίτρα.

Ο Άγιος Κασσιανός γιορτή στο μήνα Φεβρουάριο

Κάθε τέσσερα χρόνια που το έτος είναι δίσεκτο, την τελευταία ημέρα του Φεβρουαρίου, δηλαδή στις 29 του μήνα, γιορτάζει ο Άγιος Κασσιανός. Η περίεργη αυτή γιορτή, έδωσε αφορμή για διάφορες λαϊκές ερμηνείες και περιπαίγματα.
Στη Μυτιλήνη, τη γιορτή του Αγίου Κασσιανού τη θεωρούν ως γιορτή των τεμπέληδων! Λένε μάλιστα: « του Κασσιανού γιορτάζουν οι οκνοί (οι τεμπέληδες)».
Η παράδοση από την Μυτιλήνη που εξηγεί τις παραπάνω εκφράσεις είναι οι εξής:
Μια μέρα που ο Χριστός γύριζε με τους Αποστόλους, έκατσε σε ένα μέρος να ξεκουραστεί. Πάνε τότε όλοι οι Άγιοι κοντά, για να του γυρέψουν δουλειά. Πάει ο Άι- Νικόλας και του λέει:
_ Χριστέ μου για πες μου, τι να κάνω;
Λέει τότε ο Χριστός:
_ Πήγαινε να δεις ποια καράβια και καΐκια βολοδέρνουν και απέ να τα σώζεις.
Πάει ο Άι - Τρύφωνας και του λέει:
_ Εγώ τι θέλεις να κάνω;
_ Αμ' το κλαδευτήρι το'χεις στη μέση σου και κρέμεται, τι ρωτάς λοιπόν; Πήγαινε στα χωράφια και στα αμπέλια και κάνε τη δουλειά σου. Διώξε τις αρρώστιες απ' τα δέντρα κι όλα τα κακά!
Ένας ,ένας πήγαν όλοι οι Άγιοι στο Χριστό και ανέλαβαν τη δουλειά τους. Πίσω, πίσω πήγε και ο Άγιος Κασσιανός και λέει:
_ Εγώ Χριστέ μου, τι να κάνω;
Γέλασε τότε ο Χριστός, δε βάσταξε και του ‘πε:
_ Αμ' εσύ είσαι που είσαι οκνός! Φύλαγε λοιπόν το Φλεβάρη! Κι άμα δεις και τραβάει είκοσι εννιά, έμπα μέσα στο είκοσι εννιά και κάνε τη δουλειά σου. Πάλι, σα δεν έχει είκοσι εννιά , κάτσε απ' όξω.

Γεωργικές εργασίες το μήνα Φεβρουάριο

Φυτεύουν πατάτες.
Προετοιμάζουν τα χωράφια για να σπείρουν ανοιξιάτικα σιτηρά και
ενισχύουν τα φθινοπωρινά λιπαίνοντάς τα.
Κλαδεύουν αμπέλια και δέντρα.
Καθαρίζουν τα μαντριά.
Συντηρούν την κοπριά σε λάκκους.
Σβαρνίζουν τα χωράφια.

Πηγή: paidika.gr

Αλκυονίδες ημέρες

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 16-01-2015 07:21:39 pm | από nskarmoutsos

Ως Αλκυονίδες μέρες λέγονται από τους Έλληνες συνηθέστερα ημέρες του Ιανουαρίου κατά τις οποίες επικρατεί ωραίος καιρός με ηλιοφάνεια. Η ονομασία αυτή είναι αρχαία ελληνική και προέρχεται από τον Αριστοτέλη.

Οι ημέρες αυτές έλαβαν το όνομά τους ("αλκυόνιαι") από το μύθο της ελληνικής μυθολογίας τον σχετικό με το θαλάσσιο πτηνό Αλκυόνη, που αποτελεί την αλληγορική σημασία του ομώνυμου αστέρα Αλκυόνη των Πλειάδων που φέρεται με το όνομα του πτηνού. Ο αστέρας Αλκυόνη κατά την εποχή αυτή μεσουρανεί κατά τις εσπερινές ώρες και επομένως κατά τις ανέφελες νύκτες του Ιανουαρίου είναι ορατός στο σύμπλεγμα των Πλειάδων, ως κορωνίδα της Πούλιας, κατα τη δημώδη έκφραση, που σημαίνεται ως προς το ζενίθ, στην ψηλότερη περιοχή του ουράνιου θόλου. Εξ αυτού του απλού φυσικού γεγονότος όλες οι συνεχόμενες ημέρες που είναι ορατός ο αστέρας Αλκυών ήταν πολύ φυσικό να ονομασθούν Αλκυονίδες.

Από καθαρά μετεωρολογική άποψη, οι αλκυονίδες ημέρες ως ημέρες καλοκαιρίας εξηγούνται από το γεγονός ότι στο γεωγραφικό πλάτος που βρίσκεται η Ελλάδα μέχρι το γεωγραφικό πλάτος κυρίως της βορειοανατολικής Ευρώπης, κατά την περίοδο του χειμώνα παρατηρείται η αυτή βαρομετρική πίεση (εξίσωση πίεσης) με συνέπεια αφενός να μη δημιουργούνται άνεμοι και αφετέρου ο καιρός να είναι μεν ψυχρός αλλά και ηλιόλουστος, λόγω της αντικυκλωνικής κατάστασης.

Αυτό όμως δεν σημαίνει πως κάθε χρόνο υπάρχουν Aλκυονίδες ημέρες. Υπάρχουν και έτη που έλειψαν τελείως, όπως το 1947, αλλά και οι ημερομηνίες έναρξης και λήξης και διάρκεια αυτών δεν είναι σταθερές. Συνηθέστερα όμως καλύπτουν σχεδόν το δεύτερο ήμισυ του Ιανουαρίου. Παρόλα αυτά, άλλοι επιμένουν να αποδίδουν τη διάρκειά τους σε διάστημα 14 αίθριων ημερών, από τις 15 Δεκεμβρίου έως 15 Φεβρουαρίου στην Ελλάδα, στην καρδιά του χειμώνα.

Οι σχετικοί μύθοι είναι πολλοί και σε όλες τις εκδοχές τους μιλούν για τους θεούς, που προσέφεραν τις μέρες αυτές στο πουλί Αλκυόνη, στο οποίο μεταμόρφωσε ο Δίας την Αλκυόνη, κόρη του θεού των ανέμων Aιόλου μετά το θάνατό της, ώστε να μπορεί να γεννά τα αυγά του στα βράχια των αλκυονίδων νήσων χειμώνα κι όχι άνοιξη.

Πηγή: wikimapia.gr

«Μου έπρηξες το συκώτι»

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 28-01-2013 12:15:29 am | από nskarmoutsos

Στην αρχαία Ελλάδα πολτοποιούσαν το ήπαρ των ζώων, πρόσθεταν σύκα και με αυτόν τον συνδυασμό έφτιαχναν πάρα πολλά γεύματα. Απλοποιημένα, είναι κάτι σαν το σημερινό πατέ φουά γκρα αλλά χωρίς σύκα. Έτρωγαν δηλαδή συκωτόν ήπαρ.
Με τον καιρό, έφυγε η λέξη «ήπαρ» και έμεινε το «συκωτόν», για να καταλήξει τελικά να γίνει σκέτο συκώτι. Οι επιστήμονες από την άλλη πλευρά, ανακάλυψαν πως η στενοχώρια ενός ατόμου συνεπάγεται με διόγκωση του ήπατος, δηλαδή το ήπαρ πρήζεται. Από τον συνδυασμό των δυο παραπάνω προέκυψε η φράση «μου έπρηξες το συκώτι», που τη λέμε όταν μας στεναχωρεί ένα άτομο σε μεγάλο βαθμό.

Ιανουάριος 1986: Η διάλυση του Challenger στον αέρα καρέ-καρέ

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 18-01-2014 08:41:31 am | από nskarmoutsos

28 Ιανουαρίου 1986. Το διαστημικό λεωφορείο Challenger διαλύεται 73 δευτερόλεπτα μετά την εκτόξευση του, σκοτώνοντας και τα επτά μέλη του πληρώματος. Ήταν η πρώτη φορά που οι ΗΠΑ έχασαν αστροναύτες κατά την πτήση.  Ανάμεσα στους νεκρούς αστροναύτες και μια δασκάλα η Κρίστα Μακόλιφ. Στο πρόσωπο της η Αμερική θα δει ένα νέο σύμβολο.

Ο ελαττωματικός σχεδιασμός της ασπίδας των πυραύλων και ο κρύος καιρός ήταν μερικοί από τους παράγοντες που θεωρήθηκαν υπεύθυνοι για την έκρηξη. Το γεγονός παρακολούθησαν από την τηλεόραση εκατομμύρια άνθρωποι:..συνέχεια

Παράξενα και ανέκδοτα της Επανάστασης

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 22-03-2013 11:11:07 am | από nskarmoutsos

Η επίσημη Ιστορία γράφεται οριζόντια, προβάλλοντας το προσκήνιο. Η ανεπίσημη γράφεται κάθετα, αποκαλύπτοντας το παρασκήνιο. Η πρώτη είναι η εκ των υστέρων αποτίμηση, όπως καταγράφεται στα επίσημα έγγραφα.

Η δεύτερη είναι η ζώσα καθημερινότητα, τη στιγμή του συμβάντος, προτού σφραγιστεί με βουλοκέρι. Εμείς προτιμήσαμε να φέρουμε στο φως ορισμένες «μικρές» ιστορίες του Αγώνα. Ολες τους έχουν κάτι κοινό: αναφέρονται σε γραφιάδες.

** Επεισόδιο πρώτο: η συνάντηση Ιωάννη Ζαμπέλιου (1787-1856) με τον Μάρκο Μπότσαρη. Ο Λευκαδίτης λόγιος σπουδάζει νομικά σε ιταλικά πανεπιστήμια και συνδέεται με τον Ιωάννη Κωλέττη και τον Θεόφιλο Καΐρη. Αν και εισαγγελέας στη Λευκάδα, κατά τη διάρκεια της αγγλοκρατίας, γίνεται εντολοδόχος της Φιλικής Εταιρείας. Κάτω από τα μάτια του ξένου κατακτητή, συγκροτεί σώματα πολεμιστών, χρηματοδοτεί με εράνους, συγκεντρώνει όπλα και πυρομαχικά και τα διοχετεύει στη Ρούμελη.

Το συμβάν: ο Αλή πασάς είναι παρελθόν και το Σούλι κινδυνεύει να πέσει στα χέρια των Τούρκων. Ο Μάρκος Μπότσαρης κατεβαίνει κρυφά στην Ακαρνανία προς βοήθεια. Η επιτροπή Λευκάδας στέλνει τον Ιωάννη Ζαμπέλιο να τον συναντήσει.

Ο λόγιος αναφέρει στις αναμνήσεις του:

«-Ναι, τον είπε, θέλω ενεργήσει ό,τι δύναμαι, αγαπητέ Μάρκε, αλλ' εγώ δεν επιστρέφω πλέον. Γράφω μόνον εις την Εταιρίαν μας με το αυτό πλοίον όπου με έφερεν εδώ να ετοιμάσουν τροφάς και χρήματα. Εγώ δε σε ακολουθώ όπου θέλεις. Αγαπώ την πατρίδα· τι ωφελεί; Θέλω να με μάθης να πολεμώ δι' αυτήν.

-Οχι, Ζαμπέλιε, όχι πρέπει να επιστρέψης· ωφελιμώτερον είναι εις το γένος μας να ενεργής από την Λευκάδα ό,τι μας χρειάζεται· αυτός είναι ο ιδικός σου πόλεμος διά την πατρίδα, ιδικός μου να ξεσπαθώνωμεν δι' αυτήν.

»Ο Ζαμπέλιος δεν επείσθη και η φαντασία του ονειρεύεται σπαθί επαναστάτου, οσμήν πυρίτιδος και παιάνας ελληνικούς εις ελληνικά όρη αντηχούντας...

»Ασπάζονται αμοιβαίως και αναχωρούν. Ηταν δε τα πρώτα και τελευταία φιλήματα. Τις οίδεν εάν ο ήχος αυτών έλεγεν: "Εγώ θα αποθάνω" και "εγώ θα σε υμνήσω"».

** Επεισόδιο δεύτερο: η συνάντηση του ποιητή Παναγιώτη Σούτσου (1806-1868) με τον Γεώργιο Καραϊσκάκη. Ο Φαναριώτης σπουδάζει σε Παρίσι και Πάδοβα, όπου επηρεάζεται από το κίνημα του ρομαντισμού. Αμα τη επιστροφή του στην Αθήνα, διορίζεται νομάρχης και γραμματέας του Συμβουλίου Επικρατείας.

Το συμβάν: λίγες ημέρες μετά την καταστροφή του Μεσολογγίου, ένας νέος καταφθάνει στο Ναύπλιο και «παρετύγχανεν εις τον οίκον του Ιωάννου Κωλέττου, πλησίον καθημένου των ηρωικών λειψάνων της αθανάτου φρουράς και διηγουμένου εις τους παρεστώτας τα πρόσφατα τα εν Μεσολογγίω ανδραγαθήματα... Μετά μικρόν εισήλθεν οπλαρχηγός τις, ωχρός την όψιν και ισχνός την σάρκα, αλλά συστρέφων οφθαλμούς αστράπτοντας και κινών οφρύν πυκνήν...».

Η συνάντηση, όπως την περιγράφει ο Παναγιώτης Σούτσος στα «Τρία λυρικά δράματα (Αγνωστος, Γεώργιος Καραϊσκάκης, Οδοιπόρος)» του 1842:

«- Ερχεσαι, νέε! μετ' εμού; Είπεν ο στρατηγός εις τον νεανίαν· υπάγω να ελευθερώσω την Αττικήν· εγώ θέλω πράττει· συ θέλεις γράφει.

»Και από της ζώνης λαβών δύο χρυσά όπλα, έδωσεν αυτά εις τον νεανίαν, ως δείγμα ευνοίας· ο δε άπειρος νεανίας αποποιηθείς το δώρημα, υπεσχέθη ότι θέλει εξυμνήσει τας πράξεις αυτού.

»Ο πολεμικός ανήρ ήτο ο Γεώργιος Καραϊσκάκης· ο δε νεανίας, ο ποιητής, όστις δέκα εξ έτη εμμένει σήμερον εις την υπόσχεσίν του».

** Επεισόδιο τρίτο: ο ποιητής Διονύσιος Σολωμός (1798-1857) με τον υπηρέτη του Λάμπρο, ζούσε στο σπίτι του Στράνη. Απέναντι το Μεσολόγγι επολιορκείτο.

Τα δύο συμβάντα: αποτυπώνονται στα «Απαντα Διον. Σολωμού», εκδ. Σ. Χ. Ραφτάνη, εν Ζακύνθω (1880).

Το πρώτο:

«Ο εθνικός ποιητής Σολωμός ζούσε στ' Ακρωτήρι της Ζάκυθος με τον πιστό του υπηρέτη Λάμπρο, στο σπίτι του Στράνη. Ο υπηρέτης αργότερα διηγώταν:

- «Ενα μεσημέρι (1825) ακούμε κανονιές, και το αφεντικό εβγήκε έξω από την κάμαρά του και στάθηκε στο λόφο. Επειτα ανασηκώνοντας τα χέρια στον ουρανό εφώναξε δυνατά, μα πολύ δυνατά:

- "Βάστα καϊμένο Μισολόγγι βάστα!".

Και έκλαιγε σαν το παιδί».

«Ενα άλλο βράδυ μ' αστροφεγγιά, ήτανε καθισμένος στη ρίζα μιας ελιάς και έπειτα από πολλή σιωπή είπε στον υπηρέτη του:

- Λάμπρο, τι να γίνουνται εκεί κάτου τώρα τ' αδέρφια μας; Κι' άρχισε να κλαίη πάλι».

Το δεύτερο:

«Αλλη φορά παράγγειλε να δοθή το φαΐ του στους χωριάτες λέγοντας:

- "Ετούτην την ώρα, Λάμπρο, πόσοι από τους αδελφούς μας εις το Μισολόγγι πεινάνε... Δεν θέλω περιστέρια!".

Κι' ο ποιητής έφαγε ψωμί κι' ελιές μονάχα».

Πηγή: enet.gr

Προηγούμενες αναρτήσεις