Παράλιο Άστρος
logo: Το Άστρος της Θαλάσσης
Αναζήτηση Go

Ανακαλύφθηκε πιθανώς το αρχαιότερο μάτι στον κόσμο

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 11-12-2017 10:20:39 am | από nskarmoutsos

Επιστήμονες ανακοίνωσαν ότι ανακάλυψαν στην Εσθονία το απολίθωμα ίσως του αρχαιότερου ματιού που έχει ποτέ βρεθεί σε έμβιο οργανισμό και το οποίο χρονολογείται προ 530 εκατομμυρίων ετών περίπου.

Το μάτι, που ανήκε σε ένα προ πολλού εξαφανισμένο θαλάσσιο οργανισμό, ένα είδος τριλοβίτη (εν ονόματι Schmidtiellus reetae), μοιάζει αρκετά με μια πολύ πρώιμη εκδοχή του ματιού που εξελίχθηκε αργότερα σε ορισμένα ζώα όπως τα καβούρια, οι μέλισσες και οι λιβελούλες.

Επειδή το μάτι είναι μερικώς κατεστραμμένο, οι επιστήμονες μπόρεσαν να μελετήσουν την εσωτερική δομή και ανατομία του οργάνου. Μεταξύ άλλων, φέρει περίπου 100 ομματίδια, τα μικροσκοπικά φωτοευαίσθητα κύτταρα που υπάρχουν και σε σύγχρονα μάτια, αν και πολύ σε πολύ μεγαλύτερο αριθμό πια. Από την άλλη, το παλαιοζωικό μάτι δεν διαθέτει φακό.

Οι ερευνητές από τη Βρετανία, τη Γερμανία και την Εσθονία, με επικεφαλής τον καθηγητή του Πανεπιστημίου του Εδιμβούργου Ίουαν Κλάρκσον, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο επιστμονικό έντυπο Proceedings of the National Academy of Sciences (PNAS), εκτιμούν ότι το πανάρχαιο πλάσμα είχε σχετικά κακή όραση σε σχέση με τα σημερινά ζώα. Παρόλα αυτά, μπορούσε να διακρίνει τα εμπόδια και τους πιθανούς επικίνδυνους θηρευτές μέσα στα ρηχά νερά όπου ζούσε.

«Η ανακάλυψή μας αποκαλύπτει κάτι αξιοσημείωτο: ότι η δομή και η λειτουργία των ματιών έχει ελάχιστα αλλάξει κατά το τελευταίο μισό δισεκατομμύρια χρόνια», δήλωσε ο Κλάρκσον.

Οι ερευνητές δήλωσαν ότι θεωρούν μάλλον απίθανο να βρουν ένα σχετικά άθικτο σύνθετο μάτι παλαιότερο από αυτό που ανακάλυψαν στη Βαλτική.

Πηγή: in.gr

«Έχασε τ’ αβγά και τα καλάθια»

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 07-12-2012 06:33:24 pm | από nskarmoutsos

Το 1688 η Αθήνα βίωσε μια καταστροφική έξαρση πανούκλας, οι νεκροί ήταν χιλιάδες. Όλα τα χωράφια, είχαν γίνει νεκροταφεία. Πολλοί Αθηναίοι, για να σωθούν, πήραν τις οικογένειες τους και τράβηξαν σε διάφορα νησιά. Ανάμεσα σε αυτούς ήταν και ένας έμπορος αβγών, ο Ιωάννης Ντερτσίνης. Για να μην αφήσει το εμπόρευμα του να χαλάσει, αποφάσισε να πάρει τα αβγά μαζί του.
Έτρεφε την ελπίδα να τα πουλήσει στους νησιώτες που θα συναντούσε. Κατά την διάρκεια όμως του ταξιδιού, Αλγερινοί κουρσάροι επιτέθηκαν στο πλοίο και τους έπιασαν. Όσοι από τους ταξιδιώτες ήταν νέοι και γέροι, κρατήθηκαν αιχμάλωτοι και μεταφέρθηκαν στο Αλγέρι. Τον Ιωάννη Ντερτσίνη, που ήταν γέρος και άρρωστος, τον άφησαν ελεύθερο. Αναγκάστηκε να γυρίσει ξανά πίσω στην Αθήνα.
Φυσικά, πολλοί ενδιαφέρθηκαν να μάθουν για την τύχη των συγγενών τους που ήταν στο πλήρωμα και τον επισκέπτονταν σπίτι του, για να τους πει τα καθέκαστα. Σε μια Αθηναία, που είχε χάσει τον άντρα της και έκλαιγε σπαρακτικά, ο Ιωάννης Ντερτσίνης της είπε: «Η αφεντιά σου, κλαις για τον άντρα σου. Αμ τι να πω εγώ ο κακομοίρης, που έχασα τ' αβγά και τα καλάθια», φράση που χρησιμοποιούμαι ακόμα και σήμερα με αλλοιωμένη όμως σημασία.

Η Βαρβαρία και οι Μπαρμπαρόσα

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 05-12-2012 06:17:41 pm | από nskarmoutsos

Από αρχαιοτάτων χρόνων οι άνθρωποι καταδίωκαν τους συνανθρώπους τους· και η πειρατεία εμφανίστηκε στη Μεσόγειο από τότε που κατασκευάστηκαν τα πρώτα πλοία. Από τον Μεσαίωνα επιδίδονταν στην πειρατεία και χριστιανοί και μουσουλμάνοι, με ή χωρίς την πρόφαση του πολέμου, και συχνά χωρίς καμία απολύτως τύψη συνειδήσεως. Για τους Τούρκους οι δραστηριότητες των Ιπποτών του Αγίου Ιωάννη, κατά τη διάρκεια της παραμονής τους στη Ρόδο, δεν ήταν τίποτε διαφορετικό, ενώ ο Φερδινάνδος και η Ισαβέλλα, μετά την ήττα τους από τον Βασίλειο της Γρανάδας, σίγουρα δεν αντιμετώπισαν τη συνεχή παρενόχληση των ισπανικών πλοίων από μουσουλμάνους επιδρομείς από τη Βόρεια Αφρική ως μια τιμητική συνέχιση του πολέμου εκ μέρους των ηττημένων. Ωστόσο, έτσι το έβλεπαν αυτοί οι εισβολείς, και καθώς ο 16ος αιώνας προχωρούσε η παρενόχληση αυτή πήρε μια νέα διάσταση: η Βαρβαρική –ή Βερβερική– Ακτή συνδέθηκε άμεσα με την πειρατεία.
Μετά την πρώτη εμφάνιση των Αράβων, σχεδόν 900 χρόνια νωρίτερα, οι ακτές της Βόρειας Αφρικής –με εξαίρεση τη Μελίγια, η οποία είχε κατακτηθεί από τους Ισπανούς το 1497 και παραμένει ως και σήμερα ισπανική κτήση–1 είχαν βρεθεί υπό τον έλεγχο των Ομεϋαδών, των Αββασιδών και των Χαλιφάτων των Φατιμιδών, των Αλμοραβιδών και των Αλμοάδων, και διαφόρων άλλων μικρότερων δυναστειών, όπως οι Beni Haf στην Τυνησία, οι Beni Ziyan στο κεντρικό Μαχρέμπ και οι Beni Merin στο Μαρόκο. Η ηγεμονία τους, στο μεγαλύτερο μέρος της, ήταν εμπνευσμένη. Αυτοί επέτρεπαν την ελευθερία της θρησκευτικής λατρείας στις μικρές χριστιανικές κοινότητες που υπήρχαν εντός των συνόρων τους· τον 13ο αιώνα υπήρχε μάλιστα και Επίσκοπος της Φεζ, όπου εκεί ο Λέων ο Αφρικανός –του οποίου τα γραπτά εξακολουθούν να αποτελούν, για περίπου τέσσερεις αιώνες, μία από τις βασικές πηγές από τις οποίες η Ευρώπη αντλεί πληροφορίες για το Ισλάμ– διετέλεσε γραμματέας στο «νοσοκομείο των ξένων». Περί το 1526 αυτός επιβεβαίωσε την «ευγένεια, τον ανθρωπισμό και τις έντιμες συναλλαγές των Βαρβάρων… ενός πολιτισμένου λαού [που] επέβαλλαν νόμους και θεσπίσματα στον εαυτό τους» και γνώριζαν τις τέχνες και τις επιστήμες. Επιπλέον, φαίνεται ότι διατηρούσαν αρκετά στενές εμπορικές σχέσεις με τη Σικελία και τις ιταλικές εμπορικές δημοκρατίες, και ήταν πολύ γνωστοί ακόμη και στους Άγγλους εμπόρους του 15ου αιώνα, για τους οποίους η Αλγερία ήταν πολύ πιο εύκολα προσβάσιμη από ό,τι η Κωνσταντινούπολη ή ακόμη και η Βενετία. Μολονότι οι ηγεμόνες τους κατάφεραν να αποτρέψουν την πειρατεία, δεν μπορούσαν σε καμία περίπτωση να αποτρέψουν τον απόπλου των μεμονωμένων πειρατών, και οι χριστιανοί που αποτελούσαν τα θύματά τους –ειδικά οι Σαρδηνοί, οι Μαλτέζοι, οι Γενοβέζοι και οι Έλληνες– έκαναν και αυτοί με τη σειρά τους ό,τι καλύτερο μπορούσαν. Πράγματι, ως το τέλος του 14ου αιώνα οι αποδόσεις τους ήταν μάλλον καλύτερες· αυτοί, πλέον, αντί για τους μουσουλμάνους, αποτελούσαν τους βασικούς τρομοκράτες της Μεσογείου. Η ενασχόλησή τους έχασε κάτι από την ιδιομορφία της μόνον εξαιτίας της επέλασης των εμπορικών στόλων· έκτοτε κεντρικό ρόλο διαδραματίζουν οι Μαυριτανοί κουρσάροι.
Ως γνωστόν, τον 15ο αιώνα σημειώθηκαν δύο κατακλυσμιαία γεγονότα, ένα σε κάθε πλευρά της Μεσογείου: στα ανατολικά η άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1453 –με τον επακόλουθο αποκλεισμό των χριστιανικών πλοίων από τη Μαύρη Θάλασσα– και στα δυτικά η σταδιακή εκδίωξη των Μαυριτανών από την Ισπανία κατά την περίοδο μετά το 1492. Και τα δύο αυτά γεγονότα οδήγησαν σε μια αύξηση του αριθμού των ανέστιων –στην Ανατολή ήταν χριστιανοί, στη Δύση μουσουλμάνοι– που όλοι τους ήταν κατεστραμμένοι, δυσαρεστημένοι και διψούσαν για εκδίκηση. Πολλοί από αυτούς υιοθέτησαν τη ζωή των πειρατών. Οι χριστιανοί συνήθως είχαν τη βάση τους στην Κεντρική Μεσόγειο: στη Σικελία ή στη Μάλτα, ή σε κάποιο από τα αμέτρητα νησιά στα ανοιχτά των δαλματικών ακτών. Οι μουσουλμάνοι, από την άλλη μεριά, είχαν ομόθρησκούς τους μόνο στη Βόρεια Αφρική. Ανάμεσα στην Ταγγέρη και στην Τυνησία απλωνόταν μια έκταση περίπου 1.930 χιλιομέτρων, και στο μεγαλύτερο μέρος της, που αποτελούσε μια γόνιμη παραθαλάσσια λωρίδα με αρκετό νερό, υπήρχαν αμέτρητα απάνεμα φυσικά λιμάνια ιδανικά για την εξυπηρέτηση των σκοπών τους. Και έτσι γεννήθηκε ο μύθος της Βαρβαρικής Ακτής.
Από όλους τους πειρατές εκείνης της ακτής, οι δύο σπουδαιότεροι ήταν αδέρφια: ο Αρούτζ και ο Χιζρ –ο οποίος είναι ευρύτερα γνωστός με το όνομα Χαϊρεντίν Μπαρμπαρόσα. Γεννημένοι στο νησί της Μυτιλήνης (στη σημερινή Λέσβο), ήταν γιοι ενός απόμαχου γενίτσαρου ελληνικής καταγωγής, που τότε εργαζόταν ως αγγειοπλάστης, και της γυναίκας του, που ήταν χήρα ενός Έλληνα ιερέα. (Εφόσον όλοι οι γενίτσαροι ήταν χριστιανοί στην καταγωγή, προτού υποχρεωθούν διά της βίας να αλλαξοπιστήσουν, οι αδερφοί Μπαρμπαρόσα δεν είχαν «μέσα τους» ούτε μια σταγόνα τουρκικό, αραβικό ή βερβερικό αίμα – γεγονός το οποίο επιπλέον μαρτυρούσαν τα περίφημα κόκκινα γένια τους). Όταν ήταν πολύ νέος ο Αρούτζ –ο μικρότερος από τους δύο– είχε λάβει μέρος σε μια αποτυχημένη εκστρατεία εναντίον των Ιπποτών του Αγίου Ιωάννη, κατά τη διάρκεια της οποίας είχε πιαστεί αιχμάλωτος και είχε υποχρεωθεί να δουλέψει στις γαλέρες τους. Αφού εξαγοράστηκε η ελευθερία του –δεν έχουμε ιδέα από ποιον– αμέσως μετά οι έμποροι της Κωνσταντινούπολης τον όρισαν καπετάνιο σε ένα πειρατικό πλοίο, και υπηρέτησε υπό τις διαταγές του ηγεμόνα των Μαμελούκων στην Αίγυπτο.
Κάποια στιγμή στις αρχές του αιώνα ο Αρούτζ μαζί με τον αδερφό του έκαναν την εμφάνισή τους στην Τυνησία με δύο γαλιότες – που ήταν κατά βάση ανοιχτά σκάφη με περίπου 17 κουπιά σε κάθε πλευρά, το καθένα από τα οποία τραβούσαν δύο, ίσως και τρεις, κωπηλάτες· και το 1504, στον πορθμό ανάμεσα στη νήσο Έλβα και στην ιταλική ενδοχώρα, ο Αρούτζ κέρδισε τα πρώτα μεγάλα του τρόπαια: δύο παπικές γαλέρες, φορτωμένες μέχρι την κουπαστή με πολύτιμα αγαθά από τη Γένοβα. Είχαν ως προορισμό τους την Τσιβιταβέκια, δεν κατάφεραν όμως ποτέ να φθάσουν εκεί· έπεσαν στα χέρια των πειρατών και μεταφέρθηκαν με υπερηφάνεια στην Τυνησία.

Πηγή: istoria.gr

Η ελονοσία και το DDT!!

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 14-12-2012 12:09:28 am | από nskarmoutsos

Στην Αθήνα του 1947 Το DDT πήγαινε σύννεφο... για προληπτικούς λόγους (!!!),για την ελονοσία.

Το DDT είναι εντομοκτόνο και έκαναν ψεκασμούς για την καταπολέμηση των κουνουπιών που την μετέδιδαν Έχει απαγορευθεί η χρήση του από χρόνια γιατί προκαλούσε βλάβες κυρίως στα έμβρυα.

Το 1944 ο Διεθνής Ερυθρός Σταυρός υπολογίζει σε 2.5 εκατομμύρια τους ελονοσούντες στην Ελλάδα (επί συνόλου 7 εκατομμυρίων περίπου). Η ανθρωπιστική κρίση κινητοποίησε πολλές οργανώσεις του εξωτερικού, όπως η GWRA (ελληνοαμερικανική). Η οργάνωση αυτή, εκτός από τους 5 τόνους Paris Green (αρσενικούχο σκεύασμα) που έστειλε στην Ελλάδα με την έναρξη του πολέμου, άσκησε μεγάλη πίεση στην Αμερικανική κυβέρνηση. Ο καθηγητής Γρηγόριος Α. Λιβαδάς, διευθυντής της Υγειονομικής Σχολής, κάνει εκκλήσεις σε διεθνείς οργανώσεις, αλλά οι απαντητικές επιστολές λογοκρίνονται και δεσμεύονται από τη Βέρμαχτ. Τελικά οι σύμμαχοι εδέησε να λασκάρουν τον αποκλεισμό, προκειμένου να σταλεί ανθρωπιστική βοήθεια μέσω της ουδέτερης Ελβετίας.

Προηγουμένως οι Εγγλέζοι σιγουρεύτηκαν ότι θα διατηρήσουν τον έλεγχο της όλης επιχείρησης. Οι Γερμανοί επειδή ήσαν και αυτοί ευπαθείς στην ελονοσία (δεν είχαν καθόλου ανοσία) επέτρεψαν στην περιοχή της Θεσσαλονίκης τη χρήση μιας νέας ουσίας, που έστειλε ο Ερυθρός Σταυρός για τον τύφο. Η ουσία παρασκευαζόταν από την εταιρεία Geigy με το εμπορικό όνομα Neocid και Gesarol. Ήταν το περίφημο DDT! Κάποια πειράματα στα κουνούπια που έγιναν το 1943 στο Λαγκαδά, είχαν καλά αποτελέσματα.

Από το 1942 μέχρι τις αρχές του 1945 εστάλησαν στην Ελλάδα τεράστιες ποσότητες ανθελονοσιακών φαρμάκων. Από αυτά πολύ λίγα έφτασαν στη δυτική Πελοπόννησο «λόγω των συνθηκών»... Στην Κατοχή ένα σωληνάριο κινίνο είχε αξία σκληρού νομίσματος στη μαύρη αγορά, ενώ μετά την απελευθέρωση το «μοίραζαν με τη σέσουλα».

Πηγή: newsnow.gr

Ο τραγικός Δεκέμβρης του 1944

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 02-12-2015 03:01:17 pm | από nskarmoutsos

Δύο μήνες  μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας από τους Γερμανούς κατακτητές και ενώ στην Ευρώπη, το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου συνοδεύτηκε από την ελπίδα για ειρήνη, κοινωνική ευημερία και ανάπτυξη, η Αθήνα μετατράπηκε σε πεδίο μιας βίαιης εμφύλιας σύγκρουσης. Στις 3 Δεκεμβρίου 1944, ξεκινούν  οι 33 αιματηρές μέρες από τα Δεκεμβριανά, που επισκίασαν την ευφορία της απελευθέρωσης και στην ουσία έκλεισαν ένα κύκλο εμφύλιων συγκρούσεων μεταξύ αντιστασιακών οργανώσεων, που είχαν ξεκινήσει στην κατεχόμενη Ελλάδα από το 1943.

Η αντιπαράθεση αυτή προήλθε από το κενό εξουσίας, που δημιουργήθηκε στην Ελλάδα μετά την αποχώρηση των γερμανικών δυνάμεων κατοχής   και βρήκε από τη μια το ΕΑΜ,  ισχυρότερο στρατιωτικά και με ευρεία  λαϊκή απήχηση και  από την άλλη πλευρά  συνασπισμένο το σύνολο των αντικομουνιστικών  δυνάμεων, με  την υποστήριξη των Βρετανών. Ο Γεώργιος Παπανδρέου, πρωθυπουργός της  κυβέρνησης εθνικής ενότητας, προσπάθησε  να τερματίσει την στρατιωτική κυριαρχία του ΕΑΜ,  ζητώντας τον αφοπλισμό του και το σχηματισμό νέου εθνικού στρατού. Για το ΚΚΕ η προοπτική εξουδετέρωσης του ΕΛΑΣ, του αποστερούσε ένα βασικό μηχανισμό, που του εξασφάλιζε εδαφική κυριαρχία και πολιτική επιρροή, μέσα στο ρευστό σκηνικό που επικρατούσε στη χώρα και τη βρετανική παρουσία. Έτσι αποφάσισε να αποχωρήσει από την κυβέρνηση και να αποσύρει τις στρατιωτικές δυνάμεις του από τη Βρετανική διοίκηση. Αυτή ήταν και η ουσία της διαφωνίας,  που αποτέλεσε την αφορμή για τα Δεκεμβριανά.

Σε μια επίδειξη ισχύος, το ΕΑΜ διοργάνωσε στις 3 Δεκεμβρίου ένα μεγάλο  συλλαλητήριο στην Πλατεία Συντάγματος, παρά την κυβερνητική απαγόρευση.  Το συλλαλητήριο βάφτηκε στο αίμα, καθώς οι διαδηλωτές δέχθηκαν καταιγισμό πυρών από την πλευρά των δυνάμεων ασφαλείας, είτε αναίτια, είτε κατ άλλους ανταποδίδοντας πυρά των διαδηλωτών, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν 30 άτομα.

Από τις επόμενες μέρες οι συμπλοκές γενικεύθηκαν σε όλη την Αθήνα και σε λίγες μέρες ο ΕΛΑΣ είχε καταλάβει 22 από τα 25  αστυνομικά τμήματα της πόλης, ενώ αντίστοιχα απέτυχε, έπειτα από αρκετές μέρες πολιορκίας στο στρατόπεδο Μακρυγιάννη και στο Γουδί. Από την άλλη πλευρά η κυβέρνηση ενέπλεξε τους υπό κράτηση Ταγματασφαλίτες της Αθήνας και της Πελοποννήσου , για τους οποίους η εμπλοκή στα Δεκεμβριανά έγινε η αντικομουνιστική κολυμβήθρα του Σιλωαμ, στην οποία αναβαπτίστηκαν πολλοί δοσίλογοι . Η αδυναμία επικράτησης του ΕΛΑΣ το πρώτο δεκαήμερο του Δεκεμβρίου και η άφιξη των Βρετανικών ενισχύσεων με τεθωρακισμένα και αεροπλάνα, αποδείχτηκε καθοριστική για τη συνέχεια. Ταυτόχρονα το ΚΚΕ απέρριψε πρόταση του Τσόρτσιλ, που επισκέφτηκε την Αθήνα τα Χριστούγεννα του 1944, για συμβιβασμό.

Τελικά  στις αρχές Ιανουαρίου ο ΕΛΑΣ αναγκάσθηκε να υποχωρήσει από την Αθήνα και στις 12 Φεβρουάριου 1945 συμφωνήθηκε ανακωχή, και υπογράφτηκε η Συμφωνία της Βάρκιζας μεταξύ αντιπροσώπων του ΕΑΜ και της κυβέρνησης Πλαστήρα. Η Συμφωνία της Βάρκιζας προέβλεπε την αποστράτευση του ΕΛΑΣ ,τη γενική αμνησία για τα "πολιτικά" εγκλήματα και τη διεξαγωγή εκλογών και δημοψηφίσματος για το πολιτειακό ζήτημα και γενικότερα προσδιόριζε τους όρους μετάβασης στο μεταπολεμικό πολιτικό καθεστώς. Η συμφωνία όμως δεν μπόρεσε να συμβάλλει στην εθνική συμφιλίωση, καθώς τα πάθη ήταν πολύ έντονα για όλους από τις αγριότητες που προηγήθηκαν και έτσι παραβιάστηκε  άμεσα και από τις δύο πλευρές. Η κυβέρνηση ανέχθηκε και μερικές φορές οργάνωσε διώξεις από ένοπλες δεξιές ομάδες και το μοναρχικό παρακράτος εναντίον  των οπαδών του ΚΚΕ, συμβάλλοντας πράγματι σε αυτό που ονομάστηκε από την Αριστερά "Λευκή Τρομοκρατία". Ταυτόχρονα εκκαθάρισε τις δημόσιες υπηρεσίες, τα σώματα ασφαλείας μέχρι και την Ιερά Σύνοδο από οπαδούς του ΕΑΜ, σε μια προσπάθεια εξόντωσης η περιθωριοποίησης της Αριστεράς, ενόψει των επικείμενων εκλογών και του δημοψηφίσματος για τη μοναρχία. Αντίστοιχα  το ΚΚΕ απέκρυψε και δεν παρέδωσε το καλύτερο κομμάτι του οπλισμού του, ενώ έστελνε στελέχη του στο Ρουμπίκ και το Μπούλκες, για στρατιωτική εκπαίδευση.

Όλες οι πολιτικές δυνάμεις, δεν επέδειξαν την αυτογνωσία που  επέβαλαν οι συνθήκες, καθώς οι μεν "ζαλίστηκαν" από την αναπάντεχη "νίκη" τους και δεν διακατέχονταν από πνεύμα συμφιλίωσης , οι δε αρνήθηκαν να παραδεχτούν την ήττα τους και τους συμβιβασμούς που έπρεπε να κάνουν. Έτσι η Συμφωνία της Βάρκιζας, ήταν πλέον "νεκρό γράμμα" και σε αυτό είχαν συμβάλει όλοι, ανοίγοντας το δρόμο προς το μαζικό και συνολικό εμφύλιο μεταξύ των εμπλεκομένων, που έλαβε χώρα το 1946 - 49.

Τα Δεκεμβριανά εκτός από τους 4.000 περίπου νεκρούς που άφησαν πίσω τους, μεταξύ των οποίων μεγάλος αριθμός αμάχων και ομήρων, αποτέλεσαν μια μη αναστρέψιμη καταστροφή, για την πολιτική ζωή της χώρας. Διέλυσαν τον "μεγάλο συνασπισμό" της απελευθέρωσης, κατέστρεψαν την προσπάθεια ανοικοδόμησης, οδήγησαν  στην παλινόρθωση της μοναρχίας και  έδωσαν αμετάκλητα την πρωτοβουλία των κινήσεων στους ακραίους αντικομουνιστές. Το όλο κλίμα που αναπτύχτηκε στη συνέχεια στη χώρα, συνετέλεσε επίσης στο πρωτοφανές Ευρωπαϊκά γεγονός, της μη τιμωρίας των δωσίλογων και συνεργατών των Γερμανών, καθώς αυτοί ήδη είχαν συμπαραταχθεί με την κυβερνητική – βρετανική πλευρά που επικράτησε και στη συνέχεια εντάχθηκαν με τιμές στις υπηρεσίες του μεταπολεμικού κράτους.  

Το ποιος είχε τη μεγαλύτερη ευθύνη για τα Δεκεμβριανά, παραμένει ένα από τα πιο διαμφισβητούμενα σημεία στην ιστορία της νεότερης Ελλάδας. Είναι αφελές όμως να αντιμετωπίζονται τα γεγονότα αυτών των ημερών μεμονωμένα η ως μια αιματοβαμμένη συγκέντρωση που "ξέφυγε", αλλά πρέπει να εξετάζονται στο ευρύτερο πλαίσιο των εμφυλίων συγκρούσεων, που είχαν ξεκινήσει στην κατεχόμενη Ελλάδα από το 1943.

Σίγουρα όμως η απροκάλυπτη ξένη επέμβαση, η αμοιβαία καχυποψία, αλλά και αδιαλλαξία και από τις δύο παρατάξεις, οδήγησαν στο να μεταφερθεί ο Εμφύλιος, από την περιφέρεια στην Αθήνα και να βαθύνει το χάσμα μεταξύ των εμπλεκομένων.

Από την ιστορία οφείλουμε να παίρνουμε μαθήματα προς μίμηση και προς αποφυγή. Ασφαλώς τα γεγονότα των Δεκεμβριανών και κατ επέκταση ο εμφύλιος είναι μάθημα προς αποφυγή, ανεξάρτητα ποιοι τελικά, ο καθένας πιστεύει, ότι φέρουν την ευθύνη για αυτά. Κάθε παράταξη 70 χρόνια μετά, μπορεί πλέον ανώδυνα να κάνει την αυτοκριτική της για τα γεγονότα, όπως αντίστοιχα γίνεται σ όλη την Ευρώπη από χώρες και παρατάξεις, για μελανές σελίδες της ιστορίας τους. Σίγουρα αντικείμενο αυτοκριτικής για τις παρατάξεις, πρέπει να αποτελέσουν, μια σειρά από αμφιλεγόμενα για την κάθε μια ζητήματα , όπως τα Τάγματα Ασφαλείας, ο δωσιλογισμός, η   «Λευκή Τρομοκρατία», οι θηριωδίες, οι σφαγές αμάχων και άλλα πολλά που ακόμα και τώρα παραμένουν θέματα ταμπού για αυτές.

Ο εμφύλιος πόλεμος παρέμεινε για πολλά χρόνια πηγή εντάσεων διχόνοιας και παθών. Έφτασε όμως πλέον ο καιρός  να περάσει στη σφαίρα της ιστορίας και να προσεγγίζεται όχι για να αναπαράγει διχόνοια, αλλά με νηφαλιότητα και ψυχραιμία και με ένα αποστασιοποιημένο τρόπο που θα  εξετάζει τις διάφορες πτυχές του, το πως φτάσαμε σ αυτόν και όχι ποιος έφταιγε. Ο τρόπος αυτός προσέγγισης της ιστορίας μας θα αποτελέσει ένα δείγμα της παιδείας της κοινωνίας μας, καθώς και  εγγύηση για ένα δημοκρατικό μέλλον.

Του Κωνσταντίνου Β. Μανιάτη Αντιστράτηγου ε.α

Πηγή: tvxs.gr

Ποια είναι η παλαιότερη «στημένη» φωτογραφία του κόσμου;

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 29-09-2012 05:33:43 pm | από nskarmoutsos

Ο ντοκιμαντερίστας Έρολ Μόρις υποστηρίζει ότι ανακάλυψε την παλαιότερη στημένη φωτογραφία του κόσμου.
Πρόκειται για την φωτογραφία του Ρότζερ Φέντον «Η Κοιλάδα της Σκιάς του Θανάτου» που τραβήχτηκε το 1855, στη διάρκεια του πολέμου της Κριμαίας.
Η διάσημη φωτογραφία θεωρείται ίσως η παλαιότερη που έχει τραβηχτεί στη διάρκεια πολεμικής σύρραξης.
Ο Έρολ Μόρις αποφάσισε να ελέγξει την αυθεντικότητα της φωτογραφίας, όταν διάβασε ένα κείμενο της Σούζαν Σόνταγκ που κατηγορούσε τον Φέντον ότι «έστησε» τη φωτογραφία.
Η εικόνα δείχνει έναν δρόμο διάσπαρτο από οβίδες κανονιών.
Ο Έρολ Μόρις ανακάλυψε ότι στην πραγματικότητα υπήρχαν δύο φωτογραφίες: μία με τις οβίδες και μία χωρίς. Ιστορικοί που συμβουλεύτηκε εμφανίστηκαν διχασμένοι: κάποιοι ανέφεραν ότι η φωτογραφία με τις οβίδες ήταν στημένη, ενώ άλλοι ότι στη δεύτερη φωτογραφία οι οβίδες συλλέχθηκαν από στρατιώτες μετά τη μάχη.
Μετά από έρευνα, ο Μόρις ανακάλυψε ότι στην πραγματικότητα η δεύτερη φωτογραφία ήταν εκείνη με τις οβίδες.
Υποστηρίζει, μάλιστα, ότι ο Φέντον και οι συνεργάτες του τοποθέτησαν τις οβίδες στο δρόμο για τη λήψη της φωτογραφίας.
Ο πόλεμος της Κριμαίας (1853 - 1856) υπήρξε η ένοπλη σύγκρουση μεταξύ της Ρωσικής Αυτοκρατορίας και των συμμαχικών δυνάμεων της Βρετανικής Αυτοκρατορίας, της Αυτοκρατορίας της Γαλλίας, της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και του Βασιλείου της Σαρδηνίας.

Πηγή: ΔΟΛ

Η Τρούμπα

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 09-03-2012 06:56:24 pm | από nskarmoutsos

Παλαιότερα ο Πειραιάς ήταν πολύ άγριος. Με τα καταγώγια, τα Καμπαρέ, τους οίκους ανοχής, τα καφενεία και τα χασισοποτεία, τους νταήδες, τους μάγκες, τους ρεμπέτες, τους αγαπητικούς, τους πορτοφολάδες και τους κλέφτες των λιμανιών.

Το 1832 Με τη δημιουργία του ελληνικού κράτους και την ανακήρυξη της Αθήνας σε πρωτεύουσα, το λιμάνι αναστήθηκε και εξελίχθηκε στο μεγαλύτερο λιμάνι της χώρας.

Για την εξυπηρέτηση των πλοίων και τον ανεφοδιασμό τους με νερό, το 1860 έσκαψαν πάνω στο ντόκο ένα πηγάδι και τοποθέτησαν μια τρόμπα με την οποία τροφοδοτούσαν στα πλοία νερό. Από αυτήν τη τρόμπα ονομάστηκε η περιοχή Τρούμπας. Ήταν η κακόφημη περιοχή του Πειραιά που παλιότερα την εποχή των Αμερικάνων γνώρισε μεγάλες δόξες εξ αιτίας της προστυχιάς και της ανομίας αφού ήταν γεμάτη καμπαρέ πουτάνες και χασικλήδες. Κάθε που Αμερικάνικο πλοίο του έκτου στόλου έπλεε στον Πειραιά, όλοι οι κάτοικοι και περίοικοι της Τρούμπας συσκέφτονταν πως να τα φάνε τους Αμερικάνους. Ήταν ένας παράνομος τόπος με δικούς του άγραφους κανόνες σε εποχές φτώχειας, όταν οι άνθρωποι δεν είχαν στον ήλιο μοίρα.

Πηγή: chlorakas-efimerida.com

Ζητείται μικρός

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 19-01-2013 09:38:27 am | από nskarmoutsos

Η ταμπέλα " ζητείται μικρός" ήταν πολύ συνηθισμένη εκείνα τα χρόνια στις προθήκες των μαγαζιών.
Ανάλογα και με την δουλειά σε διαλέγανε....
Για τις αποθήκες χονδρεμπορίου της Ευριπίδου της Σοφοκλέους έπρεπε να είσαι
ψωμομένος....για τα εμπορικά δεν έπαιζαν ρόλο στο"interview "οι οκάδες.
Τα κουρεία τα κεντρικά είχαν όλα μικρούς για ...βούρτσα.
Ξεσκόνιζες μετά το κούρεμα τον πελάτη να φύγουν οι τρίχες από το σακάκι
και αν δεν τον έφτανες ...πήδαγες.
Και έτσι και ήταν από αυτούς που ξηγιόντουσαν τάλιρο....έκανες τραμπολίνο.
Υπήρχαν και οι μεγαλοκυρίες που κατηφορίζανε από το Κολωνάκι στην Σταδίου
να ψωνίσουν και στην συνέχεια ο μικρός φορτωνότανε τα πακέτα και τις συνόδευε σπίτι.
Σε μπακάλικο απαραίτητος ο μικρός (μπακαλόγατος λεγότανε "χαϊδευτικά")...
και είχε μεγαλομπακάλικα τότε....
Στα καφενεδάκια του Κέντρου ο μικρός πήγαινε τους καφέδες με το ταψί στα γύρω μαγαζιά και στα γραφεία των μεγάρων.
Ένας από αυτούς τους μικρούς ξεκίνησε με θελήματα
σε ένα μικρό μαγαζάκι σε στοά με είδη ραπτικής....με πολύ δουλειά....μεγάλη πελατεία...
Ο ιδιοκτήτης δεν είχε παιδιά....τον κράτησε...τον πάντρεψε και του άφησε το μαγαζί που υπάρχει μέχρι σήμερα δυστυχώς μαζί με καναδυό ακόμα στην ίδια στοά.
Παππούς τώρα βοηθάει τον γυιό του....
Κατεβαίνοντας συχνά στο Κέντρο περνάω πάντα από την στοά και μπροστά
από το μαγαζάκι του κοντοστέκομαι για να μου φωνάξει...."...παρών..."

Πηγή

Οι πρώτες μηχανόβιες (1920 -1973)

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 27-11-2014 02:17:41 pm | από nskarmoutsos

Δεκαετίες πριν, και κυρίως με αφορμή τις απώλειες του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, όλο και περισσότερες γυναίκες άρχισαν να αναλαμβάνουν ρόλους που μέχρι πρότινος άνηκαν αποκλειστικά στο ανδρικό φύλλο.

Η αρχή έγινε με την στελέχωση γυναικών σε θέσεις βαριάς εργασίας στα εργοστάσια στην Ευρώπη, και γρήγορα επεκτάθηκε σε δραστηριότητες καθαρά ψυχαγωγικές δημιουργώντας ένα κλίμα πρώιμης γυναικείας χειραφέτησης. Μία από αυτές ήταν και η οδήγηση μοτοσυκλετών μεγάλου κυβισμού.

Οι πρώτες γυναίκες μηχανόβιες, βέβαια, ξεκίνησαν την πορεία τους από το... τσίρκο, στις πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα. Η εικόνα μια γυναίκας –κασκαντέρ που πραγματοποιεί επικίνδυνα κόλπα πάνω σε δύο ρόδες ήταν αρκετά αξιοπερίεργη για να προσελκύσει κόσμο.

Την δεκαετία του '30, και αφού η Αμέλια Έρχαρτ είχε πραγματοποιήσει επιτυχώς το ταξίδι της ως η πρώτη γυναίκα πιλότος που διέσχισε μόνη της τον Ατλαντικό Ωκεανό, όλο και περισσότερες αμερικανίδες, σύζυγοι κυρίως λατρών των δύο τροχών, έμαθαν να οδηγούν και κυκλοφορούσαν με μοτοσυκλέτες. Το 1937 η Sally Halterman, ήταν η πρώτη γυναίκα που έβγαλε δίπλωμα οδήγησης στην Columbia των ΗΠΑ, ενώ ήδη από το 1944 το αστυνομικό τμήμα του Σαν Φραντσίσκο εγκαινίασε την πρώτη ομάδα κρούσης γυναικών μοτοσυκλετιστριών.

Πλησιάζοντας προς τα 50s όλο και περισσότερες γυναίκες που δεν ταίριαζαν στον ρόλο του pin up εκδήλωναν ενδιαφέρον για τις μηχανές. Γρήγορα στην Αμερική δημιουργήθηκε μία τάση girl riders και άρχισαν να διοργανώνονται και οι πρώτοι αγώνες ταχύτητας γυναικών.

Στα 60s η γυναικεία χειραφέτηση είχε τον πρώτο ρόλο, και οι μηχανόβιες ήταν κατά κύριο λόγο γυναίκες δυναμικές που συντηρούσαν όλο το leather-ζόρικο προφίλ που πάει πακέτο με τα μεγάλα κυβικά, ενώ στα 70s – με την μαζική επικράτηση των μηχανών Harley- όλο και περισσότερες γυναίκες άρχισαν να εισχωρούν για πρώτη φορά στους κύκλους οργανωμένων συλλόγων και bikers' club όπως οι Hells' Angels.

Σε κάθε περίπτωση, είτε τώρα είτε πριν από εβδομήντα χρόνια, η εικόνα μια γυναίκας πάνω σε μηχανή δεν έπαψε ποτέ να ασκεί ακαταμάχητη γοητεία…συνέχεια

Οδοφύλακες

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 28-11-2012 06:07:56 pm | από nskarmoutsos

Οι πρώτοι τροχονόμοι ονομάζονταν «οδοφύλακες», τα πεζοδρόμια «παραπάτια», οι αποστάσεις μετριόνταν με «σχοινίδια», τα πρόστιμα για παραβάτες, πεζούς και τροχοφόρα, ήταν ιδιαίτερα τσουχτερά και ο πρώτος κώδικας οδικής κυκλοφορίας είχε τίτλο «περί της καθ’ οδόν απαντήσεως των αμαξών, εφίππων κ.λπ.». Πρόκειται για σειρά τριών νομοθετημάτων που θέσπισε η αντιβασιλεία και σκόπευαν να καλλιεργήσουν οδική συνείδηση στους Έλληνες και να θέσουν τα θεμέλια για τη λειτουργία του νέου οδικού δικτύου.
Πότε συνέβαιναν όλα αυτά; Μα όταν φτιάχτηκαν οι πρώτοι δρόμοι, στα τέλη 1836! Τότε, αποφασίστηκε η λήψη μέτρων, τα οποία αποσκοπούσαν στην προστασία των δρόμων ώστε να διατηρούνται σε καλή κατάσταση αφού κατασκευάσθηκαν «δια τοσούτων δημοσίων δαπανών». Ήταν η εποχή, που οι μόνοι έτοιμοι δρόμοι, ήταν η οδός Πειραιώς, που οδηγούσε από την πρωτεύουσα στο λιμάνι της και ο δρόμος από την πρώτη πρωτεύουσα το Ναύπλιο προς Άργος. Όσο γραφικά φαντάζουν σήμερα, στην εποχή τους τα μέτρα αυτά ήταν πρωτοποριακά και αποτελούσαν αντιγραφή θεσμικών μέτρων που ίσχυαν στις σημαντικότερες πρωτεύουσες της Ευρώπης.

Πηγή: mikros-romios.gr

Προηγούμενες αναρτήσεις