Παράλιο Άστρος
logo: Το Άστρος της Θαλάσσης
Αναζήτηση Go

Η βυζαντινή προέλευση της μούντζας

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 20-05-2014 06:32:41 pm | από nskarmoutsos

 Η χειρονομία της μούντζας είναι μια παγκόσμια Ελληνική πρωτοτυπία και δεν χρησιμοποιείται από κανέναν άλλο λαό. Γιατί όμως θεωρείται προσβλητική χειρονομία;

Η απάντηση βρίσκεται στις σελίδες της βυζαντινής Ιστορίας, απ' όπου έχει και τις ρίζες της. Στο Βυζάντιο, μια από τις πιο συνηθισμένες μορφές τιμωρίας ήταν η διαπόμπευση. Μπορεί για τα...σημερινά δεδομένα να φαντάζει παράλογη, αλλά εκείνη την περίοδο εφαρμοζόταν κατά κόρον σε κλοπές, σε μοιχείες κτλ.

Το άτομο που διαπομπεύονταν, το έβαζαν ανάποδα σε ένα γαϊδούρι και το περιέφεραν στους δρόμους της πόλης. Από την πλευρά τους, οι κάτοικοι, για να ταπεινώσουν το συγκεκριμένο άτομο, άλειφαν με ανοιχτή την παλάμη τους το πρόσωπό του με καπνιά. Έτσι, με τον καιρό, η ανοιχτή παλάμη άρχισε να θεωρείται ενέργεια προσβλητική για το πρόσωπο που απευθύνεται.

Στα χρόνια της Τουρκοκρατίας που ακολούθησαν, το παραπάνω εθιμοτυπικό χρησιμοποιήθηκε με το δικό του τρόπο: Συνηθιζόταν να αφήνουν το αποτύπωμα της ανοιχτής παλάμης αλειμμένης με πίσσα στην είσοδο των οίκων ανοχής, ώστε να γίνει σαφές ότι το συγκεκριμένο σπίτι είναι μαγαρισμένο και θα πρέπει οι άνθρωποι να αποφεύγουν να περνούν ακόμη και απ' έξω.

Σήμερα ξέρεις γιατί χρησιμοποιείται, οπότε δεν χρειάζεται να αναφερθεί...

Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

Οι αρχαίες «ρίζες» του γαργαλητού

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 20-05-2017 09:18:44 am | από nskarmoutsos

Όπως και με τόσες άλλες πολύπλοκες ανθρώπινες συμπεριφορές, τα ζώα μπορούν να μας βοηθήσουν να καταλάβουμε τι είναι το γαργαλητό.

Ουσιαστικά, υπάρχουν δύο είδη γαργαλητού: η φαγούρα και το γαργάλημα. Είναι ο μοναδικός τρόπος για να κάνεις να γελάσουν τα μωρά και οι χιμπατζήδες.

Η φαγούρα (ανατριχίλα) είναι μια πρωτόγονη αντίδραση, μια ελαφρώς ερεθιστική αίσθηση που δημιουργείται από μια απαλή κίνηση πάνω στο δέρμα και είναι ευρέως διαδεδομένη.

«Θα πίστευα ότι οι σαύρες, τα έντομα και σχεδόν όλα τα όντα έχουν κάποιο είδος συμπεριφοράς που σχετίζεται με την άμυνα της επιφάνειας του σώματός τους», δήλωσε ο νευροεπιστήμονας του πανεπιστημίου του Μέριλαντ, Ρόμπερτ Προβάιν.

Τα ζώα πρέπει να προστατεύσουν τα σώματά τους ενάντια σε τσιμπήματα εντόμων και παράσιτα, είτε αυτό σημαίνει ένα γρήγορο ξύσιμο στο αυτί και η φαγούρα είναι μια τέτοια αντίδραση.

Το γαργαλητό, από την άλλη πλευρά, είναι ένα μοναδικό φαινόμενο των θηλαστικών. Είναι πιο έντονο και προκαλεί γέλιο, συνδέεται με το παιχνίδι και αποτελεί ένα χαρακτηριστικό γνώρισμα των θηλαστικών.

Βασικά, το γαργάλημα είναι μια αίσθηση που περιλαμβάνει νευρικές ίνες που σχετίζονται με την αφή και τον πόνο. Αλλά είναι περισσότερα από αυτό. «Το γέλιο που προέρχεται από το γαργάλημα μπορεί να θεωρηθεί ως μια κοινωνική συμπεριφορά παρά ως αντανακλαστικό», υποστήριζε ο δερματολόγος Σάμιουελ Τ. Σέλντεν το 2014. Κάπου, στην ιστορία της εξέλιξης το γαργάλημα έγινε αστείο…

«Το γαργάλημα είναι το πρωταρχικό ερέθισμα για το γέλιο», ισχυρίζεται ο νευροεπιστήμονας Προβάιν, προσθέτοντας ότι «στην πραγματικότητα, το γαργαλητό είναι ο υποψήφιός μου για το αρχαιότερο αστείο του κόσμου. Είναι το μοναδικό αστείο που μπορείς να πεις και σε ανθρώπους, αλλά και σε χιμπατζήδες».

Πηγή: topontiki.gr

Όταν ο πόλεμος μετριόταν με ηλεκτρισμό

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 19-05-2012 03:21:46 pm | από nskarmoutsos

Η λαίλαπα της κατοχής και του εμφυλίου πολέμου, που έπληξε τον ελληνικό λαό στη διάρκεια της δεκαετίας του ΄40, αποκαλύπτεται και από την κατανάλωση… ηλεκτρικού ρεύματος κάθε οικογένειας.
Έτσι, το 1948, η κατανάλωση ηλεκτρικής ενέργειας στην Ελλάδα, ήταν μόλις 156 Κιλοβατώρες ανά κάτοικο, όταν στη γειτονική Ιταλία έφθανε τις 500 Kwh και στις ΗΠΑ τις 2.296! Αντίστοιχα, στις αρχές της ίδιας δεκαετίας, κάθε Ελβετός κατανάλωνε 1.390 Kwh και κάθε Νορβηγός 2.770.
Το γεγονός αυτό αποκαλύπτει ο μέσος Έλληνας καταναλωτής, με ελάχιστες εξαιρέσεις, δεν διέθετε ηλεκτρικές συσκευές - ούτε καν ηλεκτρικό ψυγείο - και χρησιμοποιούσε εκείνα τα δύσκολα χρόνια, το ηλεκτρικό ρεύμα μόνο για φωτισμό. Η ηλεκτρική ενέργεια θεωρούνταν πολυτέλεια και κάθε σπίτι διέθετε το πολύ δύο με τρείς ηλεκτρικές λάμπες, ενώ στην ελληνική επαρχία ο ηλεκτροφωτισμός παρέμενε άγνωστος.
Τα παραπάνω στοιχεία, που αποκαλύπτουν μέσω της κατανάλωσης ηλεκτρικού ρεύματος το βιοτικό επίπεδο των ευρωπαϊκών λαών, παρουσιάζονται μέσα από το ιστορικό αρχείο των ηλεκτρικών εταιριών, που δραστηριοποιήθηκαν στην πόλη, πριν ιδρυθεί η ΔΕΗ. Το ιστορικό αυτό υλικό εντοπίστηκε τυχαία σε αποθήκες της ΔΕΗ στη Θεσσαλονίκη.
Το αρχειακό υλικό που διασώθηκε, εκτείνεται χρονολογικά από το 1918 μέχρι και τη δεκαετία του ΄50 και μεταξύ άλλων περιλαμβάνει: μηχανολογικό εξοπλισμό, τιμολόγια, έγγραφα, φωτογραφίες και στοιχεία εργαζομένων, κ.α. ιστορικά στοιχεία. Μέσα από διάφορες υπουργικές αποφάσεις, έγγραφα και έκτακτα διατάγματα των ναζιστικών αρχών κατοχής, αναδεικνύονται επίσης, τραγικές προσωπικές ιστορίες υπαλλήλων στην εταιρία ηλεκτροδότησης, που καταδικάστηκαν για την αντιστασιακή τους δράση και εκτελέστηκαν, ή μεταφέρθηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Όπως προκύπτει από τα ιστορικά έγγραφα ηλεκτρικό ρεύμα «φωτίζει» για πρώτη φορά την Ελλάδα το 1889. Τη χρονιά εκείνη η Γενική Εταιρεία Εργοληψιών, κατασκευάζει στην Αθήνα, στην οδό Αριστείδου, την πρώτη μονάδα παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος. Το πρώτο κτίριο που φωτίζεται είναι τα ανάκτορα και πολύ σύντομα ο ηλεκτροφωτισμός επεκτείνεται στο ιστορικό κέντρο της πρωτεύουσας. Τον ίδιο χρόνο η τουρκοκρατούμενη Θεσσαλονίκη θα «δει» κι αυτή το ηλεκτρικό φως καθώς βελγική εταιρία αναλαμβάνει από τις τουρκικές αρχές το φωτισμό και την τροχιοδρόμηση της πόλης με την κατασκευή εργοστασίου παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας.
Δέκα χρόνια αργότερα οι πολυεθνικές εταιρίες ηλεκτρισμού κάνουν την εμφάνισή τους στην Ελλάδα. Η αμερικανική εταιρία Thomson - Houston με τη συμμετοχή της Εθνικής Τράπεζας θα ιδρύσει την Ελληνική Ηλεκτρική Εταιρία που θα αναλάβει την ηλεκτροδότηση κι άλλων μεγάλων ελληνικών πόλεων. Μέχρι το 1929 θα ηλεκτροδοτηθούν 250 πόλεις με πληθυσμό πάνω από 5.000 κατοίκους,
Ενώ στις πιο απόμακρες περιοχές, που ήταν ασύμφορο για τις μεγάλες εταιρίες να κατασκευάσουν μονάδες παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος, την ηλεκτροδότηση αναλαμβάνουν ιδιώτες ή δημοτικές και κοινοτικές αρχές κατασκευάζοντας μικρά εργοστάσια.
To 1950 υπήρχαν στη Ελλάδα 400 περίπου εταιρίες παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας. Η πρώτη ύλη που χρησιμοποιούσαν ήταν το πετρέλαιο και ο γαιάνθρακας που εισάγονταν από το εξωτερικό.
Η κατάτμηση αυτή της παραγωγής, σε συνδυασμό με τα εισαγόμενα καύσιμα, εξωθούσε την τιμή του ηλεκτρικού ρεύματος στα ύψη (τριπλάσιες ή και πενταπλάσιες τιμές απ' αυτές που ίσχυαν στις ευρωπαϊκές χώρες). Το ηλεκτρικό λοιπόν ήταν ένα πολυτελείας αγαθό, αν και τις περισσότερες φορές παρεχόταν με ωράριο και οι ξαφνικές διακοπές ήταν σύνηθες φαινόμενο.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Προμηθευταί της Βασιλικής Αυλής

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 15-05-2013 09:11:58 am | από nskarmoutsos

Είχε και την κορώνα δίπλα στην ταμπέλα όποιο μαγαζί εκείνα τα χρόνια 
είχε πελάτη...την Βασιλική Αυλή.
Επίσης και προϊόντα υπήρχαν με αυτή την ....ενημέρωση-διαφήμιση.
Έπινες δηλαδή την μπύρα και ένοιωθες Άνακτας....
Στην Αυλή δούλευε κόσμος και κοσμάκης με διάφορες ειδικότητες
και είχαν να το λένε.
Μια οικογενειακή φίλη ήταν μοδίστρα και πώς την έβλεπαν στην γειτονιά
αν και η ίδια προσπαθούσε να εξηγήσει ότι απλά έβγαζε το μεροκάματό της.
Ένας άλλος δούλευε στο τσαγκαράδικο της Ανακτορικής Φρουράς
στους Ευζώνους δηλαδή....τα τσαρούχια τα φιάχνανε εκεί.
Άριστοι μάστορες....
Δεν ήταν και εύκολο να εργαστείς στην Αυλή χωρίς συστάσεις.
Θα μου πείς το ίδιο γίνεται σήμερα στην Βουλή....χωρίς μπάρμπα δεν
προσλαμβάνεσαι.
Η αλήθεια είναι ότι όταν έβλεπες την Κορώνα σε ένα προϊόν αμέσως
"τσίμπαγες" και το αγόραζες....ήθελες να νοιώσεις έστω και λίγο Βασιλιάς.
Συγγενής ήταν τροχονόμος έξω από τα ανάκτορα και του είχε κάνει εντύπωση το σπόρ αυτοκίνητο του τότε νεαρού Διαδόχου που έβγαινε πάντα με ταχύτητα στην Ηρώδου Αττικού και την ασφάλειά του να προσπαθεί να τον ακολουθήσει.
Έφυγε ο Βασιλιάς ο Ανώτατος Άρχων με Κληρονομικό Δικαίωμα και την θέση του στο ίδιο Μέγαρο της Ηρώδου Αττικού πήρε ο εκλεγμένος από τα Κόμματα και όχι από τον Λαό  Πρόεδρος της Δημοκρατίας προερχόμενος ....από τα Κόμματα.
Τι άλλαξε στην ζωή του Έλληνα;
Ότι δεν θα δείς καταναλωτικά αγαθά να γράφουν "Προμηθευταί της Προεδρίας της Δημοκρατίας".

Πηγή

Οι φυλακές Αβέρωφ (1892-1971)

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 12-05-2013 09:02:10 am | Αναδημοσίευση 12-05-2013 | από nskarmoutsos

Οι φυλακές Αβέρωφ, που ονομάζονταν αρχικά Εφηβείο Αβέρωφ, βρίσκονταν στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας στην Αθήνα. Χτίστηκαν το 1892 με δωρεά του εθνικού ευεργέτη Γεώργιου Αβέρωφ και προσφέρθηκαν στη βασίλισσα Όλγα για τους αργυρούς της γάμους. Γρήγορα το Εφηβείο μετατράπηκε σε φυλακή πολιτικών κρατουμένων και στην Κατοχή υπήρξαν δεσμωτήριο εκατοντάδων αντιστασιακών. Οι γυναικείες φυλακές "φιλοξένησαν" γυναίκες πολιτικές κρατούμενες με τα παιδιά τους ως τις αρχές της δεκαετίας του 1970.

Η βασίλισσα Όλγα, μετά τη δωρεά του Αβέρωφ, παραχώρησε τις φυλακές  στο Δημόσιο το 1896. Ως Εφηβείο Αβέρωφ προοριζόταν για την αναμόρφωση ανηλίκων, ηλικίας 18 ετών και κάτω και αργότερα, 25 ετών και κάτω. Για να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα της έκτισης της ποινής και μετά την ενηλικίωση δημιουργήθηκε ένα ξεχωριστό κτίριο για τους κρατούμενους άνω των 18 ετών πίσω από το Εφηβείο έτσι ώστε να μην υπάρχει δυνατότητα επικοινωνίας. Η δαπάνη ανοικοδόμησης καλύφθηκε από τη χορηγία του Αυτοκράτορα της Ρωσίας τσάρου Νικολάου Β` ξαδέλφου της Β. Όλγας.

Από το 1916 ένα μέρος των φυλακών μετατράπηκε σε φυλακή πολιτικών κρατουμένων. Εκεί φυλακίζονταν οι πολιτικοί αντίπαλοι του εκάστοτε κόμματος που βρισκόταν στην εξουσία. Εκείνη την περίοδο γίνονται επεκτάσεις και διαρρυθμίσεις για λόγους ασφαλείας. Τότε σταδιακά αρχίζει να εγκαταλείπεται ο τίτλος του Εφηβείου αποκαλούνται φυλακές Αβέρωφ δημιουργώντας έτσι και ένα τοπωνύμιο για την περιοχή.

Το 1925, το καθεστώς των φυλακών αναδιαρθρώθηκε. Ένα χρόνο αργότερα, το 1926, εκεί εκπαιδεύονταν οι νεοδιορισμένοι δεσμοφύλακες. Μέχρι την Κατοχή, οι φυλακές Αβέρωφ λειτουργούσαν ως Εφηβείο και ως Δικαστική Φυλακή Αθηνών.

Στη διάρκεια της Κατοχής υπήρξαν δεσμωτήριο εκατοντάδων αντιστασιακών (οι μελλοθάνατοι περνούσαν την τελευταία τους νύχτα έξω από το κυρίως κτίριο, σε ιδιαίτερο κελί, το λεγόμενο Αράπης).

Κατά τις εμφύλιες συγκρούσεις του Δεκεμβρίου του 1944 υπήρξαν θέατρο σφοδρότατων μαχών και για ένα μικρό διάστημα πέρασαν στον έλεγχο του ΕΛΑΣ, ενώ ένα μέρος τους γκρεμίστηκε από ανατίναξη.

Από το 1945 τα κτίρια των Φυλακών Αβέρωφ άρχισαν να χρησιμοποιούνται αποκλειστικά για πολιτικούς κρατούμενους. Την περίοδο εκείνη κτίζεται το νοσοκομείο κρατουμένων «Βασιλεύς Παύλος».

Παράλληλα οι γειτονικές γυναικείες φυλακές, που μέχρι τις αρχές της δεκαετίας ’70 φιλοξένησαν γυναίκες πολιτικές κρατούμενες με τα παιδιά τους, περιελάμβαναν 101 κελία, θαλάμους εργασίας, εκκλησία, σχολεία και βοηθητικές εγκαταστάσεις.

Στη διάρκεια του Εμφυλίου στις φυλακές Αβέρωφ περίπου το 80% των κρατούμενων γυναικών προερχόταν από την επαρχία. Ήταν κατά κανόνα αγρότισσες και συχνά αναλφάβητες ή με ελάχιστες γνώσεις Δημοτικού. Στην πλειονότητά τους επρόκειτο για γυναίκες που είχαν συλληφθεί γιατί είχαν συμπαρασταθεί στους άντρες τους ή στους συγγενείς τους ή γιατί συνεργάζονταν με οργανώσεις του ΚΚΕ.

Μεταξύ των γυναικών υπήρχαν 150 γυναίκες με παιδιά κάτω των 5 ετών, από τις οποίες οι 106 για κάποιο διάστημα τα είχαν μαζί τους. Οι εκτελέσεις των γυναικών άρχισαν τον Ιούλιο του 1946 και συνεχίστηκαν αδιάλειπτα μέχρι τη λήξη του εμφυλίου.

Η ηθοποιός, συγγραφέας και αγωνίστρια της Εθνικής Αντίστασης, Ολυμπία Παπαδούκα, που υπήρξε ένα από τα πιο δραστήρια μέλη του ΕΑΜ Θεάτρου στη διάρκεια της Κατοχής -στο σπίτι της έκρυβε τον πολύγραφο όπου τυπώνονταν πολλές από τις προκηρύξεις της οργάνωσης- ήταν κρατούμενη στις γυναικείες φυλακές Αβέρωφ από το 1948 έως το 1952. Το 1981 κατέγραψε την εμπειρία της από τη φυλακή στο βιβλίο της Γυναικείες Φυλακές Αβέρωφ, ίσως το καλύτερο για τη γυναικεία εμπειρία της φυλακής, όπως σημειώνει η ιστορικός Τ. Βερβενιώτη. Σε αυτό, πέρα από τις αφηγήσεις που καταγράφονται, περιλαμβάνονται και φωτογραφίες που έβγαλε η ίδια παράνομα από την είσοδο και τους εσωτερικούς χώρους του κτηρίου των γυναικείων φυλακών. 

Στην επταετία της χούντας, από τις φυλακές Αβέρωφ περνούσαν όλοι πριν δικαστούν, μεταξύ αυτών και ο Ανδρέας Παπανδρέου. Σημειώνεται ότι η περιοχή των Αμπελοκήπων ήταν ήδη ιδιαίτερα πυκνοδομημένη, σε σημείο που τα προσφυγικά της Αλεξάνδρας να βρίσκονται δίπλα στις φυλακές με τους κρατούμενους ακόμα και να συνομιλούν με τους περαστικούς.

Η λειτουργία της διακόπηκε το 1971. Τελικά το 1972 οι φυλακές Αβέρωφ γκρεμίστηκαν και πέρασα στην ιστορία. Οι νέες φυλακές στον Κορυδαλλό υποδέχτηκαν τότε τους λιγοστούς κρατούμενους που είχαν μείνει στις Αβέρωφ.

Η εξαγγελία της στρατιωτικής κυβέρνησης ήθελε στο οικόπεδο των φυλακών να οικοδομείται σύγχρονο Δικαστικό Μέγαρο για την πρωτεύουσα. Οι εργασίες ξεκίνησαν αμέσως και σχεδόν δέκα χρόνια μετά ολοκληρώθηκε το πρώτο κτίριο που στεγάζει τον Άρειο Πάγο, που μέχρι τότε βρισκόταν στο Ιλίου Μέλαθρον της Πανεπιστημίου.

Σήμερα μια μαρμάρινη στήλη στο προαύλιο χώρο του Δικαστικού Μεγάρου θυμίζει ότι «στο χώρο αυτό λειτούργησαν επί δεκαετίες οι Φυλακές Αβέρωφ. Αιωνία η μνήμη στου Έλληνες και Ελληνίδες που κρατήθηκαν και θυσιάστηκαν στις Φυλακές…». Η αναμνηστική στήλη τοποθετήθηκε μόλις το 2000 από την Κίνηση Ενωμένη Εθνική Αντίσταση και τον Δήμο Αθηναίων.

Απομεινάρι του τοπωνυμίου των Φυλακών Αβέρωφ είναι η αφετηρία του εν ενεργεία αστικού λεωφορείου της γραμμής 813 με την ονομασία «Αβέρωφ – Προύσσης» που καταφέρνει να διατηρεί το τοπόσημο ακόμα και όταν αυτό δεν υπάρχει.

Πηγή: tvxs.gr

Στην εποχή του Πάγκαλου ήταν μακριές οι φούστες

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 11-05-2012 07:09:29 pm | Αναδημοσίευση 11-05-2013 | από nskarmoutsos

Στις 11 Μαΐου του 1926, ο δικτάτορας (και παππούς του πρώην βουλευτή και υπουργού του ΠΑΣΟΚ) Θεόδωρος Πάγκαλος, απαγόρευσε την κοντή φούστα στις γυναίκες, απόφαση για την οποία έμεινε περισσότερο γνωστός στην ιστορία.

Η διαταγή του τότε επικεφαλής της κυβέρνησης, ο οποίος είχε αναλάβει την εξουσία με το κίνημα της 25ης Ιουνίου του 1925, ανάγκαζε τις γυναίκες να φορούν φούστα η οποία θα έπρεπε να απέχει 30 εκατοστά από το έδαφος, έτσι ώστε να έχουν σεμνή εμφάνιση. Για την πιστή εφαρμογή της διαταγής, τα όργανα της τάξης είχαν εφοδιαστεί με... μεζούρες, για να διαπιστώσουν εάν η κάθε γυναίκα που κυκλοφορούσε στους δρόμους ήταν στα πλαίσια της νομιμότητας.

Αξίζει να σημειωθεί ότι η συγκεκριμένη διαταγή ήταν έμπνευση για το ρεμπέτικο κομμάτι του Γιώργου Μητσάκη, το οποίο ξεκινούσε με τον –ιστορικό- στίχο «Στην εποχή του Πάγκαλου ήταν μακριές οι φούστες». Στη σχετική ιστοσελίδα, rembetiko.gr, υπάρχει μια ανεκδοτολογική αναφορά για τον τρόπο που αποσύρθηκε το μέτρο. Όπως αναφέρεται, «ο Ιωάννης Καλυβίτης, διευθυντής της νεοσύστατης αστυνομίας Πόλεων, θυμάται ότι κλήθηκε κάποτε στο πρωθυπουργικό γραφείο, όπου ο στρατηγός Θόδωρος Πάγκαλος, παρουσία της συζύγου του, ζήτησε από την Αστυνομία να εκδώσει διαταγή περί απαγορεύσεως κυκλοφορίας των γυναικών στους δρόμους με κοντή φούστα.

Ο διευθυντής αστυνομίας μη μπορώντας να αρνηθεί τη διαταγή του τότε δικτάτορα, μηχανεύθηκε την εξής λύση. Επιστράτευσε μέσω του Τμήματος Ηθών τρεις ιερόδουλες, από τις πλέον ευπαρουσίαστες και προσυννενοήθηκε με έμπιστους αστυφύλακες του να τις συλλάβουν εικονικά.

Εν τω μεταξύ είχαν ειδοποιηθεί φωτορεπόρτερς και όλοι μαζί με αγαστή σύμπνοια έδωσαν μεγάλη δημοσιότητα στις συλλήψεις. Τότε ο στρατηγός Θόδωρος Πάγκαλος θορυβήθηκε από την έκταση που πήρε το θέμα και προκειμένου ν αποφύγει την διεθνή γελοιοποίηση της Ελλάδας τηλεφώνησε στον αστυνομικό διευθυντή να αναστείλει το μέτρο».

Η διαταγή αυτή δεν ήταν η μόνη έκφραση ιδιορρυθμίας του πρώην δικτάτορα, αφού, στο «επεισόδιο του Πετριτσίου», λόγω μιας συμπλοκής στα ελληνοβουλγαρικά σύνορα, διέταξε τα ελληνικά στρατεύματα να εισβάλουν στη Βουλγαρία. Αποτέλεσμα της απόφασης αυτής ήταν, η εντολή της Κοινωνίας των Εθνών για την καταβολή πολεμικής αποζημίωσης στη Βουλγαρία.

Πηγή: tvxs.gr

Μιχάλης Καραολής – Ανδρέας Δημητρίου

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 10-05-2011 06:47:49 am | Αναδημοσίευση 10-05-2013 | από nskarmoutsos

                      

 Σαν σήμερα στις 10 Μαΐου 1956, εκτελέστηκαν στη Λευκωσία ο Μιχάλης Καραολής και ο Ανδρέας Δημητρίου και η θυσία τους ταυτίστηκε με το δίκαιο αίτημα ενός λαού. Πάνε πενήντα και χρόνια από την ανεξαρτησία της Κύπρου που ήρθε ως αποτέλεσμα ενός σκληρού και ανένδοτου αγώνα του Κυπριακού Ελληνισμού. Στην πορεία αυτή αναδείχθηκαν ηγέτες, ήρωες και μάρτυρες, άλλωστε, όπως λένε, το δέντρο της ελευθερίας ποτίζεται με αίμα.

Ήταν δύο νέοι άνθρωποι, στρατευμένοι στη μάχη της απελευθέρωσης, που βρέθηκαν κοντά σε στιγμές οριακές και τα ονόματά τους συνδέθηκαν μια για πάντα. Βρέθηκαν στη φυλακή κατηγορούμενοι για διαφορετικές υποθέσεις, καταδικάστηκαν και οι δύο σε θάνατο και η μοίρα τους τούς έφερε να σταθούν την ίδια μέρα στο ικρίωμα της εκτέλεσης. Το πρωί της 10ης Μαΐου πρώτος απαγχονίστηκε ο Καραολής και λίγο αργότερα ο Δημητρίου. Η αγχόνη είχε στηθεί μέσα στο «προαύλιο» της φυλακής, ενώ μετά την εκτέλεση οι Άγγλοι, δεν απέδωσαν καν τα σώματα των νεκρών παλικαριών στις οικογένειες τους, ώστε να ταφούν σωστά. Αντίθετα, τους έθαψαν μέσα στη φυλακή σε έναν ειδικό χώρο, όπου μετέπειτα έθαψαν και άλλους, και σήμερα είναι τόπος προσκυνήματος. Πρόκειται για τα λεγόμενα «φυλακισμένα μνήματα».

Παγκόσμια κατακραυγή

Οι δύο νέοι έγιναν στο εξής αχώριστο δίδυμο. Στην Ελλάδα, που έδιναν κι έπαιρναν οι διαδηλώσεις για την Κύπρο, άπειρες οδοί και πλατείες σε κάθε μικρή η μεγάλη πόλη, μετονομάστηκαν σε Καραολή και Δημητρίου. Η είδηση της εκτέλεσής τους έκανε το γύρο του κόσμου, ξεσηκώνοντας την κατακραυγή της παγκόσμιας κοινής γνώμης ενάντια στην πάλαι ποτέ βρετανική αυτοκρατορία. Ακόμα περισσότερο στο εσωτερικό της χώρας.

Μιας Βρετανίας που στα μέσα της δεκαετίας του ΄50, και έχοντας χάσει οριστικά το τρένο της Ιστορίας, αγωνιζόταν να διατηρήσει κάτι από την παλιά αποικιοκρατική της αίγλη. Η Κύπρος αντιμετωπιζόταν σαν το τελευταίο προπύργιο σε μια σειρά «εδαφικών απωλειών». Αλλά ο λαός της Κύπρου είχε διαφορετική γνώμη. Σε όλο τον κόσμο, η αποικιοκρατία έπνεε τα λοίσθια. Είχε προηγηθεί η ανεξαρτησία της Ινδίας, ξεκινούσε η επανάσταση στην Ινδοκίνα, ενώ τα επόμενα χρόνια θα εκτυλισσόταν και η αναγέννηση της αφρικανικής ηπείρου.

Μάιος 1945: Η μεγαλύτερη ομαδική αυτοκτονία στην ιστορία της Γερμανίας

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 08-05-2015 07:56:18 pm | από nskarmoutsos

Είναι ένα σχετικά άγνωστο γεγονός της σύγχρονης ευρωπαϊκής ιστορίας –μέχρι και στη Γερμανία, ελάχιστοι το γνωρίζουν.

Αποτυπώνει όμως με τον πλέον εύγλωττο τρόπο τόσο την τραγικότητα του πολέμου (που ως γνωστόν δεν έχει νικητές, αλλά μόνον ηττημένους), όσο και την ιδεοληψία της ανθρώπινης ψυχοσύνθεσης.

Μεταξύ 1-8 Μαΐου του 1945, αμέσως μετά την πτώση του Βερολίνου και σχεδόν ταυτόχρονα με την άνευ όρων συνθηκολόγηση του Τρίτου Ράιχ, συντελέστηκε στην πόλη Ντέμιν στο γερμανικό κρατίδιο του Μεκλεμβούργου – Πομερανίας, η μεγαλύτερη ομαδική αυτοκτονία στην ιστορία της Γερμανίας.

Εκείνες τις ημέρες, κι αφού τα νέα για την ήττα της ναζιστικής Γερμανίας είχαν αρχίσει να διαδίδονται (είχε προηγηθεί η είδηση του θανάτου του Αδόλφου Χίτλερ), περίπου 900 - 1.000 κάτοικοι της μικρής αυτής κωμόπολης αφαίρεσαν οι ίδιοι τόσο τις ζωές τους όσο κι αυτές των οικογενειών τους.

Σε σύνολο 15.000 κατοίκων, αυτό σημαίνει πως ένας στους 15 αυτοκτόνησε.

Το περίεργο είναι πως η συντριπτική πλειοψηφία των αυτοχείρων ήταν απλοί, καθημερινοί άνθρωποι. Ούτε φανατισμένοι αξιωματούχοι των Ες-Ες, ούτε υψηλόβαθμα γρανάζια της ναζιστικής ιεραρχίας.

Πολλές οικογένειες αυτοκτόνησαν μαζί: ο πατέρας και η μητέρα έπνιξαν τα παιδιά τους στο γειτονικό ποτάμι Πέενε και κατόπιν έβαλαν μια βαριά πέτρα γύρω από το λαιμό τους κι έπεσαν στο βυθό του ποταμιού. Άλλοι έκοψαν τις φλέβες τους, ήπιαν δηλητήριο και ποντικοφάρμακο ή κρεμάστηκαν.

Έκτοτε, οι ιστορίες που έχουν έρθει στο φως είναι συγκλονιστικές: μια 18χρονη κοπέλα βοήθησε τους γονείς της να πεθάνουν, κόβοντας η ίδια τις φλέβες τους. Ένας ξυλουργός ξεκλήρισε με το περίστροφο του μιαν ολόκληρη οικογένεια, κατόπιν απαίτησης του ίδιου του πατέρα –προτού στρέψει το πιστόλι στη γυναίκα του και μετά στον εαυτό του.

Άλλες απόπειρες αυτοκτονίας δεν στέφθηκαν με επιτυχία: καταγράφηκαν περιπτώσεις όπου μανάδες έπνιξαν τα παιδιά τους, αλλά οι ίδιες μετά δεν είχαν το κουράγιο να κάνουν το απονενοημένο διάβημα. Κάποιοι κάτοικοι, όταν αποτύγχανε η μια μέθοδος, δοκίμαζαν μιαν άλλη: ένας άντρας δοκίμασε να πνίγει στον Πέενε, αλλά απέτυχε, οπότε πήγε σπίτι του και κρεμάστηκε.

Το περιστατικό αυτό στο Ντέμιν ερευνά και το βιβλίο του γερμανού ιστορικού Φλόριαν Χούμπερ, που κυκλοφόρησε πριν μερικές εβδομάδες.

Μάλιστα, ο συγγραφέας του «Παιδί μου, υποσχέσου μου ότι θα αυτοπυροβοληθείς» («Kind, versprich mir, dass du dich erschießt») μίλησε πριν μερικές ημέρες στη Deutsche Welle για το θέμα αυτό:

«Το τραγικό αυτό γεγονός οφείλεται και στη γεωγραφική θέση (του Ντέμιν). Βρίσκεται σαν χερσόνησος ανάμεσα σε τρία ποτάμια. Μετά την ανατίναξη των γεφυρών, κανείς δεν μπορούσε να φύγει -ούτε οι στρατιώτες του Κόκκινου Στρατού, οι οποίοι είχαν καταλάβει την πόλη στις 30 Απριλίου. Στο Ντέμιν βρίσκονταν τότε εκτός από τους κατοίκους και χιλιάδες πρόσφυγες από τις ανατολικές περιοχές της Γερμανίας. Η πόλη ήταν ασφυκτικά γεμάτη και όλος ο τόπος έμοιαζε με μια τεράστια παγίδα», λέει ο Χούμπερ στην DW.

Οσο για τα βαθύτερα αίτια που ώθησαν τους ανθρώπους αυτούς να αφαιρέσουν οι ίδιοι τις ζωές τους; «Πολλοί άνθρωποι φοβόντουσαν για τις ζωές τους, έτρεμαν τις επονομαζόμενες «ορδές των Μογγόλων», όπως έλεγαν τότε τους Σοβιετικούς, ότι θα έρθουν και θα ξεριζώσουν τις γλώσσες και τα μάτια τους και θα βιάσουν τις γυναίκες τους. Επίσης, κάποιοι είχαν ένα αίσθημα ενοχής και ως εκ τούτου φοβούνταν για ότι επρόκειτο να συμβεί στη συνέχεια», τονίζει ο Χούμπερ, προσθέτοντας επίσης πως «το Ντέμιν δεν είναι ένα μεμονωμένο περιστατικό (μαζικών αυτοκτονιών), καθώς αυτό το αίσθημα κατάρρευσης δεν περιοριζόταν μόνο στις ανατολικές περιοχές της χώρας, αλλά ήταν κυρίαρχο σε όλη τη χώρα».

Μάλιστα, από τις έρευνες του Χούμπερ διαπιστώνεται μια δραστική αύξηση του αριθμού των αυτοκτονιών εκείνη την περίοδο και σε άλλες περιοχές, όπως στην Βαυαρία και στο Αμβούργο.

Οσο για το γιατί η ομαδική αυτοκτονία του Ντέμιν παραμένει μέχρι σήμερα σχετικά άγνωστη ακόμη και στην ίδια τη Γερμανία, ο συγγραφέας επισημαίνει πως «στη Λαοκρατική Δημοκρατία της Γερμανίας [την πρώην Ανατολική Γερμανία] απαγορευόταν να μιλά κανείς για τέτοια ζητήματα που ίσως υπαινίσσονταν άσχημα πράγματα για τον Κόκκινο Στρατό. Όμως πλέον έχει περάσει μεγάλο διάστημα από τη γερμανική επανένωση. Και ενώ παλιά πριν 20-30 χρόνια, πολλά πράγματα περιορίζονταν στα άκαμπτα δίπολα θύτης-θύμα και ήρωας-δήμιος, οι αυτοκτονίες στο Ντέμιν αποδεικνύουν ότι αυτό δεν ισχύει. Οι αυτόχειρες στο Ντέμιν δεν ήταν μεν ούτε θύτες, αλλά ούτε και θύματα, όπως αυτά των γερμανικών στρατοπέδων συγκέντρωσης: ήταν απλώς κάποιοι άνθρωποι που αυτοκτόνησαν κάτω από εξαιρετικά ακραίες συνθήκες».

Πηγή: in.gr

Ξύλο μετά μουσικής

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 09-05-2012 02:01:30 pm | από nskarmoutsos

Την φράση αυτή την χρησιμοποιούμε όταν αναφερόμαστε σε «ανελέητο ξυλοδαρμό». Η ιστορία της βρίσκεται κάπου στα χρόνια της Τουρκοκρατίας και αποτελεί κατά πάσα πιθανότητα «έμπνευση» του Αλή Πασά των Ιωαννίνων. Όταν λοιπόν ο Πασάς αλλά και αργότερα και άλλοι τούρκοι αξιωματούχοι εισβολείς βασάνιζαν κάποιον, διέταζαν να παίζει δυνατά μουσική με έντονα κρουστά, ώστε να υπερκαλύπτει τις φωνές απόγνωσης και τα ουρλιαχτά του πόνου των βασανιζομένων, που τάραζαν την ...ηρεμία των καλοπερασάκηδων τούρκων εισβολέων…
Παρόμοιο σκηνικό όμως συναντάμε και αργότερα, στα πασίγνωστα καφωδεία (Καφέ Αμάν, Καφέ Σαντάν) της παλιάς Αθήνας της νεώτερης Ελλάδας, όπου όταν έπιανε κανένας βαρβάτος καβγάς, οι καταστηματάρχες ζητούσαν από την ορχήστρα να παίζει δυνατά, για να καλύπτει τη φασαρία… Εξ ων λοιπόν και «ξύλο μετά μουσικής»

Πηγή: musicheaven.gr

Η κάρτα έχει τη δική της ιστορία

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 06-05-2013 10:48:52 am | από nskarmoutsos

Πριν από 100 χρόνια, στις 30 Απριλίου 1918, ο Charles Jeffries έστειλε μία κάρτα από το Limburg an der Lahn στην οικογένειά του που ζούσε στο Westcliff-on-Sea, του Έσεξ, προκειμένου να τους ενημερώσει ότι ήταν αιχμάλωτος πολέμου. Η εγγονή του, η 78χρονη Pat Nicholls από το Σέπρεθ του Κεμπριτζσάιρ, κρατούσε φυλαγμένη την κάρτα στα οικογενειακά αναμνηστικά και κειμήλια. Προσπαθεί να μάθει περισσότερα για τον ρόλο της κάρτας στον πόλεμο.
Σύμφωνα με την κάρτα το σύνταγμα στο οποίο πολεμούσε ο Jeffries ήταν το Τμήμα του Βασιλικού Ναυτικού αλλά δεν γνωστοποιείται αν τραυματίστηκε. Έχει γερμανικό γραμματόσημο και ο στρατιώτης Jeffries γεννημένος το 1890, έγραψε τα προσωπικά του στοιχεία και τη διεύθυνσή του με μολύβι. Η κάρτα, την οποία η εγγονή του παρέδωσε στους ιστορικούς μελετητές της πόλης της, είναι τυπωμένη με στοιχεία τόσο γερμανικά όσο και βρετανικά κι έχει τίτλο «είμαι αιχμάλωτος πολέμου στη Γερμανία».

Η εγγονή του αναφέρει ότι ήταν έφηβη όταν ο παππούς της πέθανε από καρκίνο των πνευμόνων το 1953. «Τον θυμάμαι πολύ καλά. Μακάρι να τον είχα ρωτήσει για τον πόλεμο. Αλλά τότε οι άνθρωποι δεν μιλούσαν γι’ αυτό. Ήταν επιθεωρητής αρδευτικών έργων και εργάστηκε για εταιρεία ύδρευσης. Ξέρω πως όταν πιάστηκε αιχμάλωτος η γιαγιά μου Mabel παρέλυσε από το σοκ. Τσέκαρα τη γραφή στην κάρτα. Είναι σίγουρα δική του».
Πηγή: BBC

Προηγούμενες αναρτήσεις