Παράλιο Άστρος
logo: Το Άστρος της Θαλάσσης
Αναζήτηση Go

Όσο περισσότερο μας κλέβουν τη ζωή, τόσο μας ταΐζουν με έθνος και φυλή

Κατηγορία Σχόλια | Αναρτήθηκε 23-01-2018 10:49:55 am | από nskarmoutsos

Του Θοδωρή Αντωνόπουλου

Όσο περισσότερο μας κλέβουν τη ζωή, τόσο μας ταΐζουν με έθνος και φυλή» λέει ένα παλιό εξαρχειώτικο σύνθημα και για μια ακόμα φορά μακαρίζω εαυτόν που με τέτοιες ιδέες «γαλουχήθηκα» γενόμενος άπατρις, διεθνιστής και κοσμοπολίτης, που δεν «ψάρωσα» ποτέ με εθνοκάπηλες ηλιθιότητες τύπου «Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών», «Ελλάς το μεγαλείο σου βασίλεμα δεν έχει» ή το πιο πρόσφατο μακεδονομαχικό «το όνομά μας είναι η ψυχή μας», λες και άμα κερδίσουμε το Μακεδονικό την αμέσως επόμενη μέρα θα μας αποκαλυφθεί διάπλατα το νόημα της ζωής, θα πάρουμε γενναία αύξηση ή/και προαγωγή, θα μας χαρίσουνε μετά χαράς χρέη, οφειλές και πρόστιμα, θα μας χαμογελάσει πλατιά μέχρι κι αυτή-ός που μέχρι χτες μας έριχνε μεγαλοπρεπή χυλόπιτα. Ο ίδιος ο Μεγαλέξανδρος, στο απόγειο της δόξας του και μιμούμενος τους ηττημένους Αχαιμενίδες, είχε διακηρύξει σύμφωνα με κάποιες αρχαίες πηγές το 324 π.Χ. στη Συρία ότι «δεν με ενδιαφέρει η καταγωγή των πολιτών ούτε η ράτσα που γεννήθηκαν... τους καταμερίζω με μόνο κριτήριο την αρετή. Για μένα, κάθε καλός ξένος είναι Έλληνας και κάθε κακός Έλληνας είναι χειρότερος από βάρβαρο» – ακόμα κι αν δεν το είπε έτσι ακριβώς, η όλη πολιτική του σε αυτή την κατεύθυνση κινούνταν μετά τη Βαβυλώνα, κάτι που μάλλον θα χάλαγε τα εγχώρια εθνίκια.

Είκοσι πέντε χρόνια μετά τις ογκώδεις συγκεντρώσεις της Θεσσαλονίκης που με την αγαστή καθοδήγηση και τις ευλογίες της «Δεξιάς του Κυρίου», θρησκευτικής και κοσμικής, αφενός τορπίλισαν τη λύση του Μακεδονικού, αφετέρου αποτέλεσαν ιδεώδες λίπασμα για τα ζιζάνια του εθνικισμού και του φασισμού που έμελλε να γίνουν δάσος εφιαλτικό την επόμενη δεκαετία. Ο σκοταδισμός, αυτόχθονων και μεταφερόμενος, ξανάδωσε δυναμικό «παρών» στη συμπρωτεύουσα, σε αισθητά μικρότερη κλίμακα απ' ό,τι το '92 μεν και δίχως καμιά επίσημη θεσμική στήριξη αλλά παραμένοντας το ίδιο απεχθής, κακόγουστος, εμετικός και εγκληματικά επικίνδυνος, όπως απέδειξαν οι εμπρηστικές επιθέσεις χρυσαυγιτών –στην πρώτη θεαματική «δημόσια δράση» τους εδώ και χρόνια– και συμπαθούντων κατά του κοινωνικού χώρου «Σχολείο» και της στεγαζόμενης σε μοναδικό διατηρητέο αντιεξουσιαστικής κατάληψης Libertatia, όπου από τύχη δεν υπήρξαν θύματα (οι ένοικοι συμμετείχαν σε αντιεθνικιστική συγκέντρωση), καθώς και η βεβήλωση, για μια ακόμα φορά, του Μνημείου του Ολοκαυτώματος στην Αριστοτέλους, παραμονές κιόλας της Παγκόσμιας Ημέρας Μνήμης της Shoah, αντάμα με συνθήματα κατά του «σκλάβου των Εβραίων» δημάρχου Γιάννη Μπουτάρη. Όλα αυτά αυτά σε μια χώρα που παραμένει σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, όπου κανένα επώδυνο μέτρο απ' όσα ψηφίστηκαν μετά τη «μεγάλη ήττα» του καλοκαιριού του '15 δεν στάθηκε ικανό να κινητοποιήσει ούτε κατά διάνοια τόσο κόσμο, – αλλά είναι, βλέπεις, ακριβώς σε τέτοιες συγκυρίες που ο μεταφυσικός λαϊκισμός της τιμής και του αίματος υπονομεύει την κοινωνία των πολιτών, ναρκοθετώντας την όποια επίφαση δημοκρατίας. Όχι, δεν είναι να πανικοβάλλεται κανείς με το χτεσινό συλλαλητήριο, παρά τα παρατράγουδα –ανάθεμα κι αν μερικές δεκάδες από τους συγκεντρωμένους θα προθυμοποιούνταν και να πολεμήσουν ακόμα, αν χρειαστεί, για τη Μακεδονία «μας», ανάθεμα κι αν κάποιοι από τους χιλιάδες Βορειοελλαδίτες που συμμετείχαν θα σταματήσουν ξαφνικά να ταξιδεύουν στην «ακατονόμαστη» χώρα για ψώνια, τζόγο, φτηνή βενζίνη, ιατρικές υπηρεσίες χαμηλού κόστους κ.λπ.– σε τέτοιες περιπτώσεις, βλέπεις, η γυναίκα του Καίσαρα οφείλει να φαίνεται «τίμια», όχι όμως και να είναι γιατί έχουμε κι ανάγκες... Οφείλει όμως να προβληματιστεί με τη σοβαρότερη τα τελευταία χρόνια επίδειξη δύναμης της πιο αντιδραστικής, της πιο αποτρόπαιης Ελλάδας, αυτής που σε προκαλεί να δηλώνεις περήφανα ανθέλληνας, όσο κιτς και γκροτέσκα κι αν ήταν. Ειδικά όταν βλέπει και κομμάτι της αριστεράς, κυβερνώσας και μη, να παίζει στα φανερά ή στα μουλωχτά το «πατριωτικό» χαρτί, λησμονώντας πως «η εθνική ενότητα είναι μια παγίδα» και πως οι «προλετάριοι», οι μη προνομιούχοι δηλαδή, άσχετα από κοινωνικές τάξεις, ράτσες, εθνικές καταγωγές, φύλα, σεξουαλικότητες κ.λπ., «δεν έχουνε πατρίδα» ή, ακόμα κι αν έχουν, την ορίζουν με εντελώς διαφορετικά κριτήρια! Δεν έχει επίσης, θαρρώ, κανένα απολύτως νόημα να αναρωτηθεί κανείς αν αυτοί οι 90, 100, άντε 200.000 παρδαλοί «Ελληνόψυχοι» με τα φλάμπουρα, τα κιτς συνθήματα και τις καρναβαλίστικες στολές που μαζεύτηκαν φουριόζοι στο λιμάνι είναι «ορίτζιναλ» φασίστες σοβινιστές ή ανησυχούντες «αγνοί πατριώτες», όπως ακριβώς δεν έχει νόημα το πόσοι ψηφοφόροι της Χ.Α. είναι «γνήσιοι ναζί» – η Ιστορία έχει επανειλημμένως αποδείξει ότι δίχως «χρήσιμους ηλίθιους» κανένας σανοπωλητής δεν έκανε καριέρα. Και, ναι, περίσσεψαν χθες στη συμπρωτεύουσα τόσο οι σανοπωλητές όσο και οι «χρήσιμοι ηλίθιοι». • Σανοπωλητές: α) Άνθιμος στη Σαλονίκη, Αμβρόσιος στο Αίγιο και λοιποί Ταλιμπάν της Ορθοδοξίας – ο Ιερώνυμος δεν πήρε επισήμως θέση, παρ' ότι εκ των συνδιοργανωτών των μακεδονομαχικών συλλαλητηρίων του '92, μια «ουδετερότητα» που ωστόσο μόνο ως κατάφαση εκλαμβάνεται, εφόσον δεν συνοδεύτηκε από ρητή καταδίκη του εθνοφυλετισμού ως θα όφειλε, με βάση τους ίδιους τους εκκλησιαστικούς κανόνες. β) Κυριάκος Μητσοτάκης: Απέφυγε επίσης την άμεση ανάμειξη (την πήρε όλη πάνω του ο ορίτζιναλ ακροδεξιός αντιπρόεδρός του), μιλώντας γενικά κι αόριστα για «ευαισθησίες», καλώντας τους βουλευτές του να αποφασίσουν κατά συνείδηση αν θα κατέβουν (άρα, όσοι δεν θα το έκαναν, θα φάνταζαν ασυνείδητοι), ακολουθώντας γενικότερα μια οπορτουνιστική τακτική που σίγουρα θα βρει μπροστά του, αν ποτέ κυβερνήσει. γ) Πάνος Καμμένος, το έτερον ήμισυ μιας εκτρωματικής, όπως έχει εξελιχθεί, συγκυβέρνησης. δ) Ο πάλαι πότε φέρελπις εκσυγχρονιστής περιφερειάρχης Τζιτζικώστας, η Εύα Καϊλή της ΔΗΣΥ, ο Λεβέντης, ο Ζουράρις, η Πατουλίδου, ο Νίκος Λυγερός και ο Φράγκος Φραγκούλης, ο υπόδικος Ψωμιάδης, οι συντάκτες του ψευδώνυμου, αριστερής φρασεολογίας «ψηφίσματος της ανοικτής λαϊκής συνέλευσης της Θεσσαλονίκης», η Χ.Α. και τα δεκάδες ακροδεξιά γκρουπούσκουλα, μαζί και κάτι «αριστερά» εθνικιστικής κοπής, που «είδαν φως και μπήκαν». • Χρήσιμοι ηλίθιοι: α) Οι «εγώ δεν είμαι εθνικιστής αλλά θα κατέβω γιατί είμαι πατριώτης» που κάνανε τις καλύτερες πλάτες στις φάλαγγες της μαύρης τάξης. β) Οι διαμαρτυρόμενοι επειδή η κρατική τηλεόραση δεν έδειξε σε ζωντανή αναμετάδοση το συλλαλητήριο, πράγμα που προς τιμή του δεν έκανε κανένα μεγάλο ιδιωτικό κανάλι, ακόμα και από τα ευθέως αντιπολιτευόμενα. Προσωπικά, ελάχιστη εκτίμηση τρέφω για την ΕΡΤ, επικροτώ όμως απόλυτα τη στάση που κράτησε, έστω κι αν ήταν «κατόπιν άνωθεν εντολής» – το αντίθετο θα ήταν ένα τριτοκοσμικό αίσχος. γ) Οι χουλιγκάνοι εκείνοι του «αντισυστημικού» ΠΑΟΚ που επίσης πρωτοστάτησαν στα επεισόδια αλλά και όλοι όσοι φαντασιώνονται ότι οι κερκίδες των οργανωμένων γεννάνε τάχα συνειδήσεις. δ) Όσοι νομίζουν ότι είναι ποτέ δυνατό οι πολίτες μιας χώρας να αποφασίσουν με δημοψήφισμα την ονομασία μιας άλλης. ε) Όλοι όσοι κάνουν τόπο ή σιγοντάρουν τη σύγχρονη εθνικιστική «μπίζνα» είτε στη μακεδονική είτε σε όποια άλλη εκδοχή της, πριμοδοτώντας παντός είδους «αφυπνιστές», «απελευθερωτές», «τιμωρούς» και συνωμοσιολόγους.

Πηγή: www.lifo.gr

To σύνδρομο του ποδηλάτη

Κατηγορία Σχόλια | Αναρτήθηκε 13-01-2015 09:33:38 am | από nskarmoutsos

Του Δημήτρη Θεοδωρόπουλου

Οι περισσότεροι είναι ανάμεσα στα 30 και στα 40. Φορούν κολλητά ρούχα, κράνη σε έντονο χρώμα, είναι ιδρωμένοι και έχουν το υγιώς αυτάρεσκο βλέμμα του ανθρώπου που ξέρει καλά πως κάνει μια σωστή υπέρβαση. Και σε έναν βαθμό την κάνουν: επιλέγουν να κάνουν ποδήλατο στο κέντρο της Αθήνας, μια παρόρμηση με γοητευτική ανεμελιά αλλά και αναμενόμενο ρίσκο. Αγνοούν την επεκτατική βουλιμία των αυτοκινήτων, δέχονται να εισπνεύσουν αυτά που δεν πρέπει να εισπνεύσουν, κάνουν αγέρωχοι πετάλι στην τσαλακωμένη άσφαλτο επιλέγοντας να αλλάξουν αυτοί τη ζωή τους προς το καλύτερο, ακόμη και αν το κράτος τούς αγνοεί επιδεικτικά θεωρώντας τους στη χειρότερη περίπτωση μια στατιστική τροχαίων, στην καλύτερη ένα μάτσο ενοχλητικούς χίπηδες.

Μόνο που κάποιοι το παρακάνουν. Είναι αυτοί που έχουν εμποτιστεί τόσο πολύ με το αίσθημα του αδικημένου και τη σιγουριά τού ότι κάνουν το σωστό, είναι αυτοί που θεωρούν πως από τη στιγμή που ο ΚΟΚ δεν τους σέβεται, δεν έχουν κανέναν λόγο να τον σεβαστούν. Και γι' αυτό παραβιάζουν - σαν φωτοστέφανα με πετάλια - τα κόκκινα φανάρια, σε μια επιλογή οργής που αψηφά τη λογική. Γιατί είναι αδικημένοι. Και λίγο έξαλλοι.

Θεωρούν προφανώς πως από τη στιγμή που η μεγαλειότητά τους ανέβηκε σε ένα ποδήλατο κόντρα στο σύστημα, τίποτα δεν είναι ικανό να τους σταματήσει. Ούτε τα διερχόμενα αυτοκίνητα - αν και αυτά τα προσέχουν για προφανείς λόγους επιβίωσης - ούτε οι χαμερπείς πεζοί, η χαμηλότερη στάθμη της τροφικής αλυσίδας των ελληνικών δρόμων. Είναι εμποτισμένοι με την αγένεια της αδικίας - ο νόμος έχει γίνει το δίκιο του ποδηλάτη.

Δεν είναι επιστημονικά αποδεδειγμένο, αλλά θα μπορούσαμε κάπως αυθαίρετα να ονομάσουμε αυτή τη συμπεριφορά ως «το σύνδρομο του ποδηλάτη». Είναι το περίεργο αυτό σύνδρομο που αναγκάζει ανθρώπους να ρισκάρουν, να αδικήσουν, να παρανομήσουν, να τζογάρουν νιώθοντας αδικημένοι - και άρα δικαιολογημένοι για τα πάντα.

Κάπως υπερβατικά, είναι το σύνδρομο που φαίνεται να έχει ποτίσει την πολιτική σκηνή του τόπου, περιγράφει την εκλογική τάση της Ελλάδας σήμερα, έπειτα από τα τελευταία ζόρικα χρόνια. Ισως και να είναι λογικό: Κανείς λαός, ακόμη και οι ενοχικοί προτεστάντες, δεν μπορεί να ανεχτεί άλλη συκοφαντία, άλλη ταπείνωση, άλλη εξαφάνιση των εργασιακών της δικαιωμάτων - πόσω μάλλον οι όχι και τόσο νηφάλιοι ιστορικά Ελληνες.

Υπάρχουν αναλυτές που εξηγούν πως όλο αυτό το κύμα αντίδρασης είναι επικίνδυνο. Πως αυτή η έλξη στον λαϊκισμό (αν και ποιος πολιτικός απέχει από τον λαϊκισμό; Μάλλον κάποιος που δεν έχει ακουστεί ποτέ) είναι αυτοκαταστροφική - σαν να περνάς με κόκκινο έναν δρόμο οδηγώντας πάνω σε δύο λεπτές ρόδες.

Αυτοί οι αναλυτές αγνοούν μάλλον πως η Ελλάδα τα τελευταία πέντε χρόνια έγινε μια χώρα που, μεταξύ άλλων, έζησε συνθήκες όπως σχολεία χωρίς πετρέλαιο θέρμανσης, ακτινολογικά κέντρα που δεν λειτουργούσαν σε επαρχιακές πόλεις, φοροληστρικές επιδρομές σε ελεύθερους επαγγελματίες και συνταξιούχους από κάτω προς τα επάνω με έμφαση στο κάτω. Ακόμη και αν έπρεπε να πας στην πληρωμένη με 400 ευρώ δουλειά σου, έπρεπε να πληρώσεις σχεδόν 3 ευρώ την ημέρα στα ΜΜΜ. Για να πας στη Θεσσαλονίκη με το αυτοκίνητο έπρεπε να πληρώσεις περίπου 50 ευρώ στα διόδια. Η ανεργία βρίσκεται κοντά στο 27% - και αυτό χωρίς να υπολογιστούν οι εγκλωβισμένοι σε απλήρωτες εργασίες.

Κάποιοι όλα τα παραπάνω τα θεωρούν λαϊκισμό - κάποιοι άλλοι ρεαλισμό. Και αν το 2012 το εκλογικό σώμα είχε φοβηθεί πως θα χάσει τα πάντα, το 2015 έπειτα από τρία χρόνια στασιμότητας, πάρτι Ακροδεξιάς και ελάχιστης οικονομικής βελτίωσης, το μόνο που φαίνεται να επιθυμεί είναι μια αλλαγή. Για κάποιους, όλο αυτό μπορεί να φαίνεται αυτοκαταστροφικό. Για όσους παρατηρούν νηφάλια, λογικό.

Το ερώτημα είναι τι συμβαίνει αν την ώρα που το σύνδρομο του αδικημένου ποδηλάτη φουντώνει και παραβιάζεται άλλο ένα καθεστωτικό φανάρι, έρχεται ένα (γερμανικό) αυτοκίνητο να συναντήσει το ρίσκο της παράνομης ανεμελιάς. Είναι το ερώτημα με το οποίο θα ζήσουμε το επόμενο διάστημα. Δεν φαίνεται να υπάρχει άλλος δρόμος - ούτε ποδηλατόδρομος ασφαλώς.

Πηγή: tovima.gr

Γερμανία - Ελλάδα 1-0

Κατηγορία Σχόλια | Αναρτήθηκε 11-01-2018 11:11:58 am | από nskarmoutsos

Νο 1. Κατάδυση του Σταυρού στο ποταμό Ρήνο, στο Ντίσελντορφ της Γερμανίας

Οι φωτογραφίες απεικονίζουν την Κατάδυση του Σταυρού στις 6-1-2018, η Νο 1 στο Ντίσελντορφ της Γερμανίας και η Νο 2 στο Παράλιο Άστρος. Στη Νο 1 φωτογραφία είναι ορατά τα μέτρα ασφαλείας, υπάρχουν 2 διασώστες πάνω στη πλατφόρμα και 2 διασώστες μέσα στο πλεούμενο, στη Νο 2 φωτογραφία μάταια!! θα ψάχνετε να βρείτε κάτι αντίστοιχο.

Υ.Σ: Κάποιος «καλοπροαίρετος» θα πει μα εκεί είναι ποτάμι και λοιπόν, εδώ δεν πρέπει να ληφθούν στοιχειώδη μέτρα ασφάλειας; 22 άνθρωποι έπεσαν στο χειμωνιάτικο νερό, χώρια τόσοι άλλοι που παρατηρούσαν από τα πλεούμενα και από τις προβλήτες. 

Νο 2. Κατάδυση του Σταυρού στη λιμενολεκάνη του Παραλίου Άστρους

O κοινός νους , καλύτερα αργά παρά ποτέ , τελικά επικρατήσε και ο “Ιερός Χώρος “ της Β' Εθνοσυνέλευσης των Ελλήνων άνοιξε προσωρινά

Κατηγορία Σχόλια | Αναρτήθηκε 31-12-2017 09:32:45 am | από nskarmoutsos

Του Γιάννη Κουρόγιωργα

O κοινός νους , καλύτερα αργά παρά ποτέ , τελικά   επικρατήσε  και  ο  “Ιερός Χώρος “ της Β' Εθνοσυνέλευσης των  Ελλήνων  άνοιξε προσωρινά για 6 μήνες , αλλά όχι  οριστικά και αμετάκλητα, όπως  θέλει και απαιτεί η τοπική κοινωνία.

Το ΥΠΠΟΑ  επιτέλους κατάλαβε ότι “Όταν ο χώρος  είναι ανοικτός  και  προσβάσιμος  προβάλλουμε  την πολιτιστική  μας κληρονομιά  και  βοηθάμε  τον τουρισμό  και  την πατρίδα μας”

https://drive.google.com/file/d/13TkPuhk9Vfr5svMxoS7xqaPWRR2sKMBl/view

Θέλουμε να ευχαριστήσουμε δημόσια την υπουργό Πολιτισμού κ. Λυδία Κονιόρδου <minoff@culture.gr> , την υπουργό Τουρισμού  κ. Έλενα Κουντουρά <minister@mintour.gr> , την κ.Μυρτώ Παινέση  <penesi@synigoros.gr>,  ιδιαίτερα  τον Διευθυντή του Γραφείου Υπουργού  k.Βαγγέλη Πολίτη – Στεργίου <grdypourgou@culture.gr> και επισης ιδιαίτερα τον  Γενικό Γραμματέα Τουριστικής Πολιτικής και Ανάπτυξης κ. Γιώργος Τζιάλλας <tziallas_g@mintour.gr>.

Θέλουμε επίσης να ευχαριστήσουμε δημόσια τα  μέλη  φίλους μας του Συλλόγου Φίλοι του Μουσείου Άστρους,  τον πρόεδρο του Συλλόγου  φίλο και σεβαστό δάσκαλο μας κ. Τάκη Κουτίβα και τον επίσης σεβαστό καθηγητή μας κ. Κ. Κατσιμάνη , για ότι προσέφεραν. Χωρίς την δική τους ενεργό παρουσία  και ενδιαφέρον θα υπήρχε μεγαλύτερη στραβομάρα και στενοκεφαλιά.

Ας μην ξεχνάμε την προσφορά στο δημόσιο διάλογο  και  την φιλοξενία του τοπικού ηλεκτρονικού τύπου . Θέλουμε  να ευχαριστήσουμε δημόσια το astros-kynourianews.gr, το Astros News- Ο παλμός του Άστρους, Το Άστρος της Θαλάσσης και το ArcadiaPortal.gr, η φιλοξενία  και η προσφορά τους στο δημόσιο διάλογο είναι αξιέπαινη και ανυπολόγιστη.  

Δεν ευχαριστούμε τις προισταμένες της ΕΦΑΑΡΚ και της ΓΔΑΠΚ , έκαναν άθελα τους μεγάλη ζημιά πολλά χρόνια ,  ούτε τους αιρετούς μας, που   με έργα τους μας λένε , δεν τους ενδιαφέρει τι θέλει και τι απαιτεί η τοπική κοινωνία μας, ούτε τους ενδιαφέρει ο “Ιερός Χώρος “ της Β' Εθνοσυνέλευσης των  Ελλήνων Ας μην πάρουν τα μυαλά μας αέρα , τίποτα δεν πετύχαμε ακόμα,  και ας μην ξεχάσουμε τι θέλουμε. O “Ιερός Χώρος “ της Β' Εθνοσυνέλευσης των  Ελλήνων  άνοιξε προσωρινά για 6 μήνες , αλλά όχι  οριστικά και αμετάκλητα. Έξη  μήνες  θα περάσουν γρήγορα,  πολύ φοβάμαι τον Σεπτέμβριο  οι επισκέπτες  φίλοι μας  δεν  θα χαρούν να δουν τις πόρτες ανοικτές και θα αναγκασθούν τελικά να φωτογραφίσουν τις αλυσίδες της ντροπής  για τους δικούς τους φίλους στη διασπορά, αυτό μας το έχουν υποσχεθεί θα το κάνουν, δεν έχουμε πια άλλες δικαιολογίες να τους σταματήσουμε ,εύχομαι τον Σεπτέμβριο οι πόρτες να είναι οριστικά  και αμετάκλητα ανοικτές  και να έχουμε ευχάριστα νέα για όλους μας  .

Δεν θέλω να είμαι αρνητικός ,αλλά το μέχρι τον Ιούνιο 2018 δεν μου αρέσει,θέλουμε να μάθουμε περισσότερα,  τι μας μαγειρεύουν; ας γίνουν όλα κάποτε ανοικτά , φανερά και δημόσια. Οι ωρες 7´30 ;, το πρωί  δεν νομίζω στις 7.30 θα εχουμε επισκέπτες. ; μήπως θα ήταν καλύτερα να ήταν  οι ώρες ας πούμε 11.00 μεχρι 6.00; Μήπως θα ηταν καλύτερα να ήταν ανοικτός ο χώρος 5 μέρες Τετάρτη μέχρι Κυριακή, τα Σαββατοκύριακα εχουμε περισσότερους επισκέπτες; τι λέει η τοπική κοινωνία για αυτό; 

Όπως  καταλαβαίνουμε, δεν  υπήρξε  ποτέ  απόφαση  να  κλείσει  O “Iερός Χώρος ” της Β” Εθνοσυνέλευσης  από  την  αρμοδία  αρχή του Υπουργείου Πολιτισμού . Πιθανόν ένας υπάλληλος έκλεισε μια μέρα το "Ιερο Χώρο" γιατί  έτσι  ήθελε και   από  τότε  κρατεί αναιτιολόγητα  το  χώρο  κλειστό , και  το χειρότερο  ίσως  χωρίς  απόφαση  από την αρμοδία  αρχή του Υπουργείου. Ποιός  αρμόδιος θα τολμούσε  γραπτά  και  θεσμικά να αποφασίσει  για  να κλείσει  τον "Ιερό Χώρο"  και  που θα έβρισκε  έστω μια δικαιολογία   για  να αιτιολογήσει  αυτή την απόφαση?.

Περιμένουμε το ΥΠΠΟΑ  να  βρεί  λόγους  να  ανοίξε τον  “Iερό  Χώρο” της Β’  Εθνοσυνέλευσης   των  Ελλήνων, όλες τις ημέρες  και  όλες τις ώρες δεν χρειάζεται φύλακας σε αυτό το χώρο. Ο "Ιερός Χώρος " πριν το κλειδοαμπάρωμα  της ντροπής  ήταν ανοικτός και προσβάσιμος  διακόσια χρόνια  και  έμεινε εδώ, δεν έπαθε τίποτα Στον  "Ιερό Χώρο" υπάρχουν 4 τοίχοι, μια  επιγραφή  της αρχαιολογικής  υπηρεσίας , 4 πεύκα, 2 κυπαρίσια  και 1 ακακία , τίποτα άλλο δεν υπάρχει  σε αυτό τον χώρο,  δεν  υπάρχουν ούτε "αρχαία  γλυπτά   και  αρχιτεκτονικά  μέλη”

Στην νέα  εποχή  αργά η γρήγορα το κράτος θα σταματήσει να φυλάει  4 τοίχους  και όλοι πρέπει να καταλάβουμε την νέα πραγματικότητα, πως πρέπει να προσαρμοστούμε ανάλογα  και "να κάνουμε ότι μπορούμε" , αν θέλουμε να επιβιώσουμε σαν έθνος.

Με ποιό απλά λόγια ,αν δεν έχουμε χρήματα , πρέπει να  αποφασίσουμε  αν  θα κλειδοαμπαρώσουμε  τον Ιερό  Χώρο  για  πάντα  η  θα  ανοίξουμε το χώρο χωρίς φύλακες  και  προισταμένους.O κοινός νους  αργά η γρήγορα  θα επικρατήσει  και ο Ιερός Χώρος θα ανοίξει οριστικά  και αμετάκλητα

Ξέρουμε όλοι μας  "ο  δρόμος  για  να  ανοίξει  το Μουσείο  Άστρους  περνάει  από  τον  “Ιερό Χώρο” “  της Β' Εθνοσυνέλευσης των  Ελλήνων".

Σήμερα όσο ποτέ άλλοτε , τώρα που φαίνεται ότι  ο κοινός νους  τελικά   επικρατήσε   στο ΥΠΠΟΑ  και  ο  “Ιερός Χώρος  άνοιξε προσωρινά , πρέπει η τοπική κοινωνία  να συνεχίσει με βροντερότερες φωνές να απαιτεί το ΥΠΠΟΑ  να ανοίξει οριστικά και αμετάκλητα  τον  “Ιερό Χώρο” “  της Β' Εθνοσυνέλευσης των  Ελλήνων και  επιτέλους να ανοίξει το Μουσείο  Άστρους.

Ρεβε-γιοκ!

Κατηγορία Σχόλια | Αναρτήθηκε 30-12-2017 09:11:38 pm | από nskarmoutsos

Κάθε χρόνο τέτοιες μέρες προετοιμάζαμε τη βραδιά της αλλαγής του χρόνου. Άλλοι καλούσαν κόσμο στα σπίτια τους κι άλλοι ήταν ο κόσμος. Το μενού είχε πολλά ταψιά, άλλα με ρολό χοιρινό, άλλα με κατσίκι στο φούρνο, άλλα με παστίτσιο, άλλα με τυροπιτάκια και τέτοια μπιχλιμπίδια, άλλα με ρύζι και μοσχάρι κοκκινιστό... "να φαν' κι οι κότες", που λένε!

Λίγο μετά την αλλαγή του χρόνου, οι γυναίκες μάζευαν γρήγορα τα φαγητά από τα τραπέζια και έστρωναν τιςτσόχες, πάνω στις οποίες θα δοκιμάζαμε την τύχη μας.

Πόκερ, Εικοσιμία, Θανάση και... Μουτζούρη για τα μικρά παιδιά!

Όλοι καταθέταμε το περίσσευμα ή το υστέρημά μας "για το καλό του χρόνου".

Η αλήθεια είναι πως τους ξετίναζα πάντα, διότι είμαι ανέκαθεν χαρτόμουτρο και γι' αυτό πάντα μ' άρεσε να πηγαίνω σε ρεβεγιόν πρωτοχρονιάς.

Έμπαινα με ένα μεροκάματο και έβγαινα με 5-6...

Τα ρεβεγιόν ήταν ωραία, διότι κι οι γυναίκες έρχονταν ντυμένες "υπερπαραγωγή".

Έτσι, άλλες ευχαριστιόσουν να τις βλέπεις και με άλλες απλώς γελούσες διότι η ανάμειξη Μιλάνου, Παρισίων και Αγίας Βαρβάρας δεν έχει πάντοτε θετικά αποτελέσματα στην αισθητική.

Επίσης, στα ρεβεγιόν γίνονταν και πολύ ενδιαφέρουσες γνωριμίες.

Διότι μες στην πολυκοσμία ήταν εύκολο να ξεμοναχιάσεις οποιαδήποτε ενδιαφερόταν "να μάθει την τέχνη του τιρμπουσόν". (μπορεί και να μην ήξερες, αλλά δεν πειράζει)
Το καλύτερο σημείο γνωριμιών του ρεβεγιόν, βέβαια, ήταν το δωμάτιο που αφήναμε τα παλτά μας. Διότι μόλις έβλεπες μια άγνωστη αιθέρια ύπαρξη να εισέρχεται στο χώρο, ξαφνικά θυμόσουν πως... "κάτι ξέχασες να βγάλεις απ' την τσέπη του παλτό σου" και επομένως πήγαινες να το πάρεις και επ' ευκαιρία να τη βοηθήσεις να βάλει κάπου το παλτό της. Της πρότεινες, λοιπόν, για ασφάλεια να το βάλει κάτω απ' το δικό σου και χαριτολογώντας της έλεγες πόσο ωραία ταιριάζουν τα ρούχα της κάτω απ' τα δικά σου! Αλησμόνητες στιγμές...
Αλλά τα ρεβεγιόν είχαν την πλάκα τους και για άλλους λόγους.

Ήταν οι μόνες μαζώξεις "τύπου πάρτυ" που δεν σκεπάζονταν από το συνεχές "ντάμπα-ντούμπα" της μουσικής και μπορούσες, εκτός των άλλων και να μιλήσεις σαν άνθρωπος.
Τελευταίο ρεβεγιόν που πήγα ήταν την παραμονή της πρωτοχρονιάς του 2009.

Ήμουν σε ένα σπίτι, που δεν ήταν και πολύ του χαρτιού και επομένως το είχαμε ρίξει στην κουβέντα για να περάσει η ώρα.

Η κρίση τότε φανέρωνε τα πρώτα σημάδια της. Οι άνθρωποι είχαν αρχίσει να μιλούν έντονα για πολιτικά ζητήματα.

Αλλά σήμερα πού τέτοια πράγματα!

Ποιος να οργανώσει πια ρεβεγιόν;

Το ρεύμα του φούρνου που θα δουλεύει όλη μέρα ποιος θα το πληρώσει;

Τα κρέατα ποιος θα τα αγοράσει;

Ρεφενέ ρεβεγιόν δεν προβλέπεται. 

Και πώς να το ονομάσουμε άλλωστε; Ρεφε-γιόν;

Τώρα πια, πρωτοχρονιά του 2018, άμα δείτε πολλά άτομα μαζεμένα να τρώνε όρθια, δε λέγεται ρεβεγιόν, αλλά συσσίτιο.

Τώρα πια... ρεβε-γιοκ!

Πηγή: tvxs.gr

Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης πολιτών Αρκαδίας: Κάτω τα χέρια από τη ΔΕΗ

Κατηγορία Σχόλια | Αναρτήθηκε 06-12-2017 09:42:46 pm | από nskarmoutsos

Δελτίο τύπου

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΔΕΗ

Μεγαλόπολη, ένας τόπος με ιδιαίτερη παλαιοντολογική σημασία και πλούσια διαχρονική ιστορική κληρονομιά. Ένας τόπος με πλούσιο υπέδαφος σε λιγνίτη και νερό. Δυο αγαθά που σημαδεύουν το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον του τόπου.

Πριν 50 χρόνια ξεκίνησε η διαδικασία εκμετάλλευσης του λιγνίτη που άλλαξε την πορεία της ευρύτερης περιοχής, δίνοντας δουλειά σε χιλιάδες εργάτες, σταματώντας την μετανάστευση και δημιουργώντας νέες ευκαιρίες. Ταυτόχρονα όμως δημιουργούσε νέα προβλήματα στο περιβάλλον, στην υγεία των εργαζομένων και των κατοίκων και στις αγροτικές καλλιέργειες. Οι αγώνες των εργαζομένων και των κατοίκων ανάγκασαν τη δημόσια ΔΕΗ να πάρει μέτρα βελτίωσης του περιβάλλοντος. Όμως παρά την αρχική μελέτη, που όριζε επιστημονικά σωστά, ότι το γόνιμο επιφανειακό έδαφος θα αποθηκευόταν και μετά την εξόρυξη του λιγνίτη θα τοποθετείτο και πάλι στη γεωργική γη για να συνεχισθεί η αγροτική διαδικασία, έμεινε κενό γράμμα απ’ την πολιτεία. Αντίθετα μάλιστα, όταν πριν λίγα χρόνια μετοχοποιήθηκε η δημόσια ΔΕΗ οι εκτάσεις αυτές παραχωρήθηκαν στην ΔΕΗ Α.Ε. για να αυξηθεί η αξία της στο άνοιγμα  του δρόμου προς τηv ιδιωτικοποίηση και να προωθηθούν τα σχέδια για δημιουργία χωματερών κάθε είδους απορριμμάτων.

Η απόφαση της Κυβέρνησης για ξεπούλημα των δύο πλέον συγχρόνων λιγνιτικών μονάδων της ΔΕΗ στη Μεγαλόπολη μαζί με τα ορυχεία, καθιστά τους «ιδιώτες» κυρίαρχους στην ηλεκτρική παραγωγή της χώρας. Η δε θέση του ενεργειακού κέντρου της Μεγαλόπολης και η σύνδεση της Πελοποννήσου με υποθαλάσσιο αγωγό με την Κρήτη καθιστά το ιδιωτικό κεφάλαιο, χωρίς ιδιαίτερο κόστος, ικανό να ελέγχει τον ενεργειακό τομέα στη νότια Ελλάδα και να προωθεί ανεξέλεγκτα τα κερδοσκοπικά σχέδια του, αδιαφορώντας για τις αρνητικές επιπτώσεις στις τοπικές κοινωνίες και τα εθνικά συμφέροντα.

Οι διαβεβαιώσεις για τις θέσεις εργασίας είναι «κούφια λόγια», αφού γνωρίζουμε τι έχει γίνει σε άλλες δημόσιες επιχειρήσεις που ιδιωτικοποιήθηκαν. Αναμφίβολα, οι νέοι δυνάστες της περιοχής δημιουργούν τεράστιους κινδύνους αφού με τις δραστηριότητές τους θα «αξιοποιούν» τη γη και το νερό σύμφωνα με τα συμφέροντά τους, αδιαφορώντας για τις επιπτώσεις στο περιβάλλον και την κοινωνία.

Το περιβάλλον το έχουμε δανεισθεί απ’ τα παιδιά μας, δεν έχουμε το δικαίωμα να το παραχωρήσουμε στα όποια κερδοσκοπικά συμφέροντα που θα το καταστήσουν «κρανίου τόπο». Φέρνουμε ως κοινωνία ευθύνη για τις αλλοιώσεις και τις ζημιές που έχουν προκληθεί με την ανοχή μας, στο όνομα πάντα του εθνικού συμφέροντος. Όμως, φθάνει ως εδώ!

Δεν μπορεί το κεφάλαιο που σωρεύτηκε από τον ελληνικό λαό, εργαζόμενους στη ΔΕΗ και καταναλωτές, να χαρίζεται. Δεν επιτρέπεται το έδαφος που προσωρινά παραχωρήθηκε από την τοπική κοινωνία να γίνει η θηλειά στο λαιμό μας.

Καμιά κυβέρνηση δεν έχει εξουσιοδοτηθεί να προχωρήσει μια τέτοια πολιτική σε πλήρη αντίθεση με την τοπική κοινωνία.

Το ζήτημα της ΔΕΗ, δεν είναι πρόβλημα μόνο των εργαζομένων, αλλά της κοινωνίας και ως τέτοιο πρέπει να το αντιμετωπίσουμε με αγώνα διαρκείας, με ενότητα και καθαρές θέσεις για το αύριο του τόπου μας.

ΟΧΙ στο ξεπούλημα της ΔΕΗ - ΝΑΙ στην ήπια αξιοποίηση του λιγνίτη από τη δημόσια ΔΕΗ.

Το νερό είναι κοινωνικό αγαθό και όχι εμπόρευμα. Η γη να επανέλθει στην τοπική κοινωνία.

Προστασία και ανάδειξη της παλαιοντολογικής, της πολιτιστικής και ιστορικής κληρονομιάς. Λειτουργία και πάλι του σιδηροδρόμου.

Η Μεγαλόπολη δεν θα γίνει ο σκουπιδότοπος της Περιφέρειας, της χώρας και της Ευρώπης.

Γενέθλια

Κατηγορία Σχόλια | Αναρτήθηκε 04-12-2017 10:11:54 am | από nskarmoutsos

Ξεδοντιασμένοι
αναμασάμε μόνο
τις ιδέες μας
Και τώρα σύντροφοι
τί ώρα φεύγουμε;

Τζένη Φουντέα-Σκλαβούνου, Στο βάθος ύπνος

Πλησιάζουμε τα τρία χρόνια διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ.

Ανεξάρτητα από τί ψήφισε και τί πιστεύει ο καθένας οφείλουμε όλοι να αναστοχαστούμε και να προβληματιστούμε -χωρίς φόβο και πάθος- για ορισμένα ανοικτά θέματα σχετικά με το μοντέλο κυβερνητικής διαχείρισης των res publica.

Δέκα ερωτήματα (ως προς τα κύρια χαρακτηριστικά της Διακυβέρνησης):

1) εσωστρεφής δυσκαμψία ή εξωστρεφής ευλυγισία;
2) ιδεοληπτικά κάγκελα ή ανοικτός μεταρρυθμισμός;
3) εναλλακτική πολιτική θεραπεία της κρίσης ή συμψηφιστική σκανδαλολογία;
4) με τους αριβίστες, νάρκισσους και εμμονικούς ή με τους συνετούς προοδευτικούς πολιτικούς;
5) με "αποκλίνοντα παραλογισμό" λόγω σκοπιμοτήτων ή με διαυγή κι ορθολογική σκέψη και πράξη;
6) με τα "κορδόνια των παπουτσιών" της μεσαίας τάξης ή με τα νομοθετικά προνόμια των εχόντων;
7) με την Ευρώπη των λαών  ή με τους Ρ-Ρ των Λεσχών και των Στοών;
8) με την Αλήθεια και τη Δικαιοσύνη ή με το ψέμα και την επιλεκτική εφαρμογή των νόμων;
9) με τον εθνολαϊκισμό και το σκοταδισμό ή με την ιστορική έννοια της Πατρίδας και το Φως του Πολιτισμού και της Παιδείας;
10) με τη δημοκρατική και διάφανη λειτουργία του Πολιτεύματος ή με κλίκες από σύγχρονους Πατερούληδες (Θ. Λιανός, Τα Νέα 2-3/12/17);

Προφανώς δεν έθεσα τα ερωτήματα για να απαντήσω ο ίδιος. Ούτε βέβαια  σκοπεύω να μηδενίσω τα όσα προσπαθεί να πετύχει ο Αλέξης Τσίπρας.

Δεν κυβερνάει όμως μόνος. Και οι περισσότεροι από τους άλλους δεν φαίνεται να έχουν τις ίδιες απόψεις για τη μετεξέλιξη του ΣΥΡΙΖΑ σε κόμμα Σοσιαλιστικής Δημοκρατικής Αριστεράς.

Αργά ή γρήγορα θα γίνει η σύγκρουση. Ας ελπίσουμε ότι θα επικρατήσουν αυτοί που έχουν ήδη απαντήσει χωρίς διχαστικές προκαταλήψεις στα παραπάνω διλήμματα.

ΥΓ 1. Όσο για το Κίνημα Αλλαγής/ΔΗ.ΣΥ/ΠΑΣΟΚ πρέπει να διευκρινίσει τα εξής: 1) πρόκειται για ΝΕΟ ΚΙΝΗΜΑ (παλιάς) ΑΛΛΑΓΗΣ, οπότε το βάρος πέφτει στο "ποιοί είναι οι πράγματι "καινούργιοι" ή για ΚΙΝΗΜΑ ΝΕΑΣ ΑΛΛΑΓΗΣ, οπότε το βάρος πέφτει στο "τί διαφορετικό" από τη Διακήρυξη του 1974/1981 προτείνεται; 2) έχουν συμφωνήσει για τα πολιτικά όρια ανάμεσα στην Αλλαγή, την Παραλλαγή και τη Συναλλαγή;
ΥΓ 2. "Τα’ παιξες  όλα
πατρίδα, σπίτι, δουλειά
Ανεπιγνώστως

Στοιχηματίζοντας πάνω από την κάλπη’’(Τζ.Φουντέα-Σκλαβούνου)

του Γιάννη Πανούση

* Ο Γιάννης Πανούσης είναι Καθηγητής Εγκληματολογίας, πρώην υπουργός Προστασίας του Πολίτη

Πηγή: capital.gr

Γύρω από τον γύρο

Κατηγορία Σχόλια | Αναρτήθηκε 03-12-2017 09:27:31 am | από nskarmoutsos

Η Ε.Ε. φέρεται να εξετάζει το ενδεχόμενο να απαγορεύσει τον γύρο και το ντονέρ, γιατί έπειτα από ελέγχους διαπίστωσε πως πολλές φορές σ’ αυτές τις λιχουδιές υπάρχει φωσφορικό άλας, το οποίο είναι επικίνδυνο για την υγεία, όταν ψηθεί και ξαναζεσταθεί.

Κάποιοι βιάστηκαν να υψώσουν τα λάβαρα για να υπερασπιστούν την παραδοσιακή απόλαυση, άλλοι ανέσυραν την ιστορία με το κοκορέτσι και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης στρώσαν γιουβέτσι. 

Δεν θα πειράξουν, τουλάχιστον άμεσα, το κεμπάπ οι Βρυξέλλες, για διάφορους λόγους, με κυριότερο ότι το φωσφορικό άλας χρησιμοποιείται ευρέως ως συντηρητικό και σταθεροποιητής στη βιομηχανία τροφίμων. Όταν στη συσκευασία δείτε το E ακολουθούμενο από τους αριθμούς 338 - 452, το super πρόσθετο φωσφορίζει. Όπως όλα τα αόρατα συστατικά που μπαίνουν στο πιάτο μας, δεν είναι ακίνδυνο. Η υπερβολική πρόσληψη έχει ως αποτέλεσμα και την ασβεστοποίηση των αγγείων.

Γι’ αυτό υπάρχει ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Ασφάλειας Τροφίμων, που καθορίζει την ανώτατη ημερήσια λήψη. Στα 30 κεμπάπ την ημέρα καίγεσαι. Ούτως ή άλλως. Για ακόμη έναν χρόνο, λοιπόν, τρώμε λελογισμένα, χωρίς τύψεις, καθώς θα διεξαχθεί νέα έρευνα για το κατεψυγμένο κρέας.

 Αυτονόητο ότι, επικίνδυνο ή μη, κάθε βρώσιμο ή πόσιμο, αθροίζεται στο φορτίο που κουβαλά ο καθένας. Ευνόητο ότι δικαιούμαστε ένα μίνιμουμ ασφάλειας, αλλά μπορούμε να χωνέψουμε την υποκρισία και να υποκύψουμε στην «κρυφή γοητεία της μπουρζουαζίας», που ξαναγυρίζεται, άνευ μπουνιουελικής αδείας, στο κέντρο της ευρωπαϊκής βιομηχανίας; 

Στη διατροφική μας προστασία φαίνεται πως δεν είναι μοναδικό κριτήριο η υγεία. 

Όπως δεν ήταν κριτήριο ποιότητας των αγγουριών η κυρτότητα. Ίσχυε, όμως, για 20 χρόνια η σχετική Οδηγία. Η διευκόλυνση των εμπόρων των μεγάλων χωρών ήταν η αιτία και η ευρωπαϊκή γραφειοκρατία επιμελήθηκε τη συσκευασία. 

Ιδιαίτερα σε αυτούς τους καιρούς, θα περίμενε κανείς αποτελεσματικότητα και ευελιξία και όχι υπερρεαλιστική ταινία για ένα δείπνο, που αποκαλύπτει μόνο αδυναμία. Να χειριστούν τα ίδια τους τα προνόμια.    

Πηγή: naftemporiki.gr

Φαύλος κύκλος

Κατηγορία Σχόλια | Αναρτήθηκε 27-11-2017 04:47:00 pm | από nskarmoutsos

Του Γιώργου Βέλτσου

Εγώ όμως, γράφοντας παράκαιρα εδώ, προσπαθώ να αποδείξω πάλι πως η δημοσιογραφία είναι και αυτή ένα είδος λογοτεχνικού πειραματισμού, όχι μόνο γιατί η «λογοτεχνία» της παράγεται στην καρδιά της επικαιρότητας με μελοδραματικό τρόπο (η επικαιρότητα ως λιμπρέτο), αλλά και επειδή η επικαιρότητα παραμένει «αφήγηση» παροδική και παρωδιακή.

Και όταν ο δημοσιογράφος που την περι-γράφει, «γράφει» και μας συγκινεί, τότε, να πώς η δημοσιογραφία μεταβάλλεται σε «δημιουργική ιστορία», που διατυπώνει συγχρόνως την αλήθεια της λογοτεχνίας.

Αυτή η δημοσιογραφία ως μυθοπλασία χωρίς μύθο συνιστά ένα ιδιόμορφο είδος που δεν διδάσκεται στα Πανεπιστήμια.

Γι’ αυτό επιμένω προσπαθώντας να εισαγάγω στη θλιβερή πραγματικότητα ένα «ποιητικό αίτιο» από το οποίο προέρχεται η ενέργεια που δέχεται η γραφή μου. Και τότε, γιατί να μην επιδίδομαι σε ένα «άλλο αντί άλλου»; Γιατί να μη σαστίζω τον αναγνώστη, πότε με τη γάτα του Σρέντινγκερ και πότε με το θεώρημα της ευθείας του Οϊλερ όπου σε κάθε τρίγωνο ΑΒΓ το ορθόκεντρο, το βαρύκεντρο και το περίκεντρο βρίσκονται πάνω στην ίδια ευθεία;

Μια τέτοια (δημοσιογραφική) επινόηση μιας άλλης γλώσσας για άλλη γλώσσα, στην απαρχαιωμένη γλώσσα της πολιτικής ανάλυσης, σημαίνει ότι το τρίγωνο «Φώφη, Ανδρουλάκης, Καμίνης» δεν μπορεί παρά να καταλήξει σε μία ευθεία γραμμή, που θα την κόψει αύριο-μεθαύριο ο ΣΥΡΙΖΑ, αφήνοντας για τη Ν.Δ. τον γιαλαντζί Ελληνα Μακρόν. Γιατί πόσο θα κρατήσει το happy birthday του Θεοδωράκη προς τη Φώφη. Απαντώ. Οσο θα τον ανέχεται ο Λαλιώτης.

Δηλαδή όσο η αντι-φιλελεύθερη και αντι-μητσοτακική παρακαταθήκη του Ανδρέα προς το πάλαι ποτέ «θείον βρέφος» δεν υλοποιείται από τη Γεννηματά. Κυρίως τώρα που η «ακροδεξιά απόφυση» του Καμμένου κατευθύνεται προς τον κλίβανο μαζί με τις γάζες.

Μετά την ευθεία του Οϊλερ λοιπόν, ιδού και ο φαύλος κύκλος: η μικρή κεντροαριστερά θα ακολουθήσει τη μεγάλη, όταν ο ΣΥΡΙΖΑ «ωριμάσει». Ή, αντίστροφα, όταν η Γεννηματά ωριμάσει ως αριστερή, όπως παλαιότερα ο Κουρουμπλής και η Τζάκρη. Φαύλος κύκλος σημαίνει: ένας λανθασμένος συλλογισμός για μια πράξη όπου το ζητούμενο χρησιμοποιείται ως απόληξη ώστε να επιλύεται ένα πρόβλημα (έδρες στο Κοινοβούλιο), ενώ δημιουργείται ένα άλλο (θέσεις στην Κυβέρνηση).

Αδιέξοδο; Οχι ακριβώς, διότι στη Δημοκρατία αδιέξοδα δεν υπάρχουν. Και συμβαίνει, εκτός από τον τετραγωνισμό του φαύλου κύκλου, να τετραγωνίζεται και το φαύλο τρίγωνο.

Πηγή: efsyn.gr

Μονόδρομος «à la carte»

Κατηγορία Σχόλια | Αναρτήθηκε 23-11-2017 05:13:26 pm | από nskarmoutsos

Ο μονόδρομος του περιφερειακού του Νησιού του Παραλίου Άστρους, όπως φαίνεται δεν ισχύει!! στη στροφή του Φάρου, κάποιος ή κάποιοι έχουν καλύψει την σχετική πινακίδα, βλέπε φωτογραφίες, για να γυρίζει ή γυρίζουν «νόμιμα» κόντρα στη ροή του μονόδρομου.

(Φωτ. Πέμπτη, 23-11-2017 14.55 )

Προηγούμενες αναρτήσεις