Παράλιο Άστρος
logo: Το Άστρος της Θαλάσσης
Αναζήτηση Go

Το μεγαλύτερο καταφύγιο για το «τέλος του κόσμου»

Κατηγορία Γενική | Αναρτήθηκε 21-06-2013 08:46:52 am | από nskarmoutsos

Εταιρεία «ανακαινίζει» τον μεγαλύτερο υπόγειο αποθηκευτικό χώρο των κρατικών υπηρεσιών των ΗΠΑ για να προσφέρει εγκαταστάσεις διαβίωσης αλλά και... επαγγελματικής στέγης σε όσους είναι αποφασισμένοι να επιβιώσουν.

Οι Σπηλιές του Ατσιζον ή αλλιώς οι Εγκαταστάσεις Αποθήκευσης Ατσιζον είναι ένα δίκτυο μεγάλων στοών που έχουν σκαφτεί μέσα στο έδαφος, κυρίως από κιμωλία, κοντά στις όχθες του Μιζούρι, σε βάθος μερικών δεκάδων μέτρων.

Από το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο χρησιμοποιήθηκαν ως ασφαλής χώρος αποθήκευσης κάθε λογής... μυστικών και επικίνδυνων πραγμάτων από τις ΗΠΑ, μέχρι που επί Ομπάμα κατέληξαν κι αυτές να ιδιωτικοποιηθούν, στις αρχές του 2013.

Τώρα, ένας Καλιφορνέζος από αυτούς που ξέρουν να παίρνουν πολλά λεφτά από αυτούς που τα έχουν πουλώντας... τρύπες, μετατρέπει το δίκτυο των στοών σε καταφύγιο ενάντια σε συνθήκες αποκάλυψης, όπως μετά από πυρηνική επίθεση, πτώση κομήτη, καταστροφή του κλίματος κτλ.

Η Vivos Survival Shelter and Resort διαφημίζει το μεγαλύτερο παγκοσμίως καταφύγιο, έκτασης 185 στρεμμάτων και υποστηρίζει ότι μπορεί να υποστηρίξει μέχρι και πέντε χιλιάδες άτομα που θα χρησιμοποιούν 1.500 «οχήματα αναψυχής», δηλάδή κάποιου είδους αυτοκινούμενα τροχόσπιτα.

Η αγορά κάθε οχήματος κοστίζει περίπου 25.000 δολάρια, ενώ επιπρόσθετες χρεώσεις μερικών χιλιάδων προβλέπονται ανά άτομο που θα τα χρησιμοποιεί και για το ετήσιο ενοίκιο του χώρου που θα χρησιμοποιεί.

Μεταξύ των υπηρεσιών και υποδομών που προσφέρονται είναι και πολυτελείς επιλογές, όπως υπόγειο γήπεδο γκολφ, αίθουσα μπόουλινγκ και πισίνα...

Επιστροφή του έθνους

Κατηγορία Γενική | Αναρτήθηκε 20-06-2018 09:41:12 am | από nskarmoutsos

Όπως τα σμήνη των μελισσών... έτσι η μια φυλή μετά την άλλη...». Τον Όμηρο και την Ιλιάδα του από μετάφραση αρκετοί τρυγήσαμε και για «έθνος» δεν μιλήσαμε. Στη Ραψωδία Β, μέσα σε μόλις πέντε στίχους (87-91), «έθνεα είσι μελισσάων... ως των έθνεα πολλά νεών», απαντάται δύο φορές με διαφορετικές αναφορές.

Στη Ραψωδία Ν, μήπως αρχίζει να σχηματίζεται η γραμμή; «ως Αινεία θυμός ενί στήθεσσι γεγήθει/ως ίδε λαών έθνος...».

Η αρχή των Μηδικών Πολέμων δίνει απάντηση για «το Ελληνικόν». Οι Αθηναίοι αποκρίνονται στους Λακεδαιμόνιους ότι συνθηκολόγηση με τον εχθρό είναι αδιανόητη γιατί «το Ελληνικόν, εόν όμαιμόν τε και ομόγλωσσον, και θεών ιδρύματά τε κοινά και θυσίαι ήθεά τε ομότροπα». Έτσι μας τα μεταφέρει ο Ηρόδοτος στις «Ιστορίες» και κάποιοι, αιώνες μετά, στήνουν για το «όμαιμον» φασαρίες, για να προωθήσουν ιδεολογίες.

Δεν διαβάζουν όλες τις ιστορίες. Το Ελληνικόν (σ.σ.: δεν αναφέρεται ρητά σε «έθνος») «αφότου φάνηκε, την ίδια πάντα γλώσσα μιλεί - αυτή είναι η πεποίθησή μου. Aφότου όμως ξέκοψε από το πελασγικό, αδύνατο τότε και στην αρχή μικρό, αυξήθηκε ύστερα και πλήθαινε σε έθνη, καθώς προσχώρησαν σ’ αυτό κυρίως οι Πελασγοί, αλλά και πολλά άλλα βαρβαρικά φύλα. Τέλος είμαι της γνώμης ότι το Πελασγικό έθνος πρωτύτερα και εφόσον ήταν βαρβαρικό, ποτέ δεν γνώρισε μεγάλη δύναμη».

Γνωρίζει πάλι δύναμη το έθνος γενικώς, παρά τις διαφορετικές ερμηνείες, τις εμπειρίες, τις κοινωνίες, και τις ιδεολογίες. Το έθνος, για άλλους έθος, για άλλους γένος, για άλλους πένθος, επιστρέφει. Πώς αμφισβητούν η Ρωσία του Πούτιν και η Κίνα του Σι την αμερικανική ηγεμονία; Πού επένδυσε ο Τραμπ για να πάρει την εξουσία και πού οι Brexiteers στη Βρετανία; Γιατί αναζωπυρώνονται εθνικά αισθήματα σε όλη την Ευρώπη και αποσχιστικές τάσεις παίρνουν κράτη στο κατόπι;

Το σκηνικό αλλάζει, την παγκοσμιοποιημένη αγορά πόσοι κάνουν χάζι; Ένας κόσμος αναζητεί ξανά το σύνορο ή την (κοινωνική) προστασία. Αταξία. Η «Διεθνής των εθνικισμών» έτοιμη ν’ αδράξει την ευκαιρία.

Της Κατερίνας Τζωρτζινάκη

Πηγή: naftemporiki.gr

Ρύθμιση χρεών σε εφορία και Ασφαλιστικά Ταμεία με πολλές δόσεις αλλά και κούρεμα (πίνακες - παραδείγματα)

Κατηγορία Γενική | Αναρτήθηκε 20-06-2018 09:33:01 am | από nskarmoutsos

Σημαντική ανάσα θα πάρουν από τη νέα ρύθμιση χιλιάδες οφειλέτες σε εφορία αλλά και ασφαλιστικά ταμεία.

Σύμφωνα με τη νέα απόφαση του υπουργείου Εργασίας προβλέπεται ακόμη και κούρεμα χρεών ως και 50% για ποσά άνω των 125.000 ευρώ, αύξηση του ορίου ρύθμισης του εξωδικαστικού μηχανισμού και ένταξη σε καθεστώς ρύθμισης και των χρεών ως τις 21 Δεκεμβρίου του 2017, τόσο στα Ασφαλιστικά Ταμεία, όσο και προς την εφορία.

Σε ό,τι αφορά στα χρέη προς τα Ταμεία και την εφορία η απόφαση προβλέπει διεύρυνση στη ρύθμιση των χρεών από τις 50.000 στις 125.000 ευρώ.

Όσοι έχουν χρέη ως 125.000 μπορούν να πετύχουν μείωση ως 85% σε πρόστιμα και προσαυξήσεις.

Σύμφωνα με το newsit.gr, όσοι έχουν οφειλές άνω των 125.000 μπορούν να πετύχουν εκτός από το κούρεμα 85% σε πρόστιμα και προσαυξήσεις και δεύτερο κούρεμα στο βασικό κεφάλαιο της οφειλής ως και 50%. Εδώ ωστόσο η κάθε περίπτωση θα κρίνεται ξεχωριστά με βάση τη βιωσιμότητα μιας επιχείρησης.

Όλοι οφειλές θα πρέπει να γνωρίζουν ότι για να μπουν στη ρύθμιση αυτή θα πρέπει πρώτα να έχουν εξοφλήσει όλα τα χρέη που έχουν μετά την 31/12/2017.

Πως διαμορφώνονται οι δόσεις με κούρεμα 85% σε πρόστιμα και προσαυξήσεις για οφειλή 5.000 ευρώ

Ετήσιο εισόδημα

οφειλή

δόσεις

ποσό

7.000

5.278

27

193

9.500

5.208

20

262

12.000

5.158

15

343

14.500

5.138

13

395

19.500

5.108

10

537

24.500

5.088

7,5

677

34.500

5.068

6

844

 

Πως διαμορφώνονται οι δόσεις με κούρεμα 85% σε πρόστιμα και προσαυξήσεις για οφειλή 15.000 ευρώ

 

Ετήσιο εισόδημα

οφειλή

δόσεις

ποσό

7.000

17.827

90

193

9.500

17.019

65

262

12.000

16.545

50

330

14.500

16.256

40,5

399

19.500

15.894

29

548

24.500

15.715

23

683

34.500

15.503

16,3

951

 

Πως διαμορφώνονται οι δόσεις με 65κούρεμα 85% σε πρόστιμα και προσαυξήσεις για οφειλή 30.000 ευρώ

 

Ετήσιο εισόδημα

οφειλή

δόσεις

ποσό

7.000

37.658

120

314

9.500

37.658

120

314

12.000

37.117

112

331

14.500

35.590

89

400

19.500

33.911

63

538

24.500

33.029

49

674

34.500

33.088

33,8

949

 

Πως διαμορφώνονται οι δόσεις με κούρεμα 85% σε πρόστιμα και προσαυξήσεις για οφειλή 55.000 ευρώ

 

Ετήσιο εισόδημα

οφειλή

δόσεις

ποσό

7.000

69.039

120

575

9.500

69.039

120

575

12.000

69.039

120

575

14.500

69.039

120

575

19.500

69.039

120

575

24.500

66.335

98

677

34.500

62.251

66

948

Πηγή: topontiki.gr

 

ΟΗΕ: Ενας βίαιος εκτοπισμός κάθε δύο δευτερόλεπτα το 2017

Κατηγορία Γενική | Αναρτήθηκε 20-06-2018 09:23:39 am | από nskarmoutsos

Οι πόλεμοι, η βία και οι διώξεις προκάλεσαν νέο ρεκόρ βίαια εκτοπισμένων παγκοσμίως, για πέμπτη συνεχή χρονιά, καθιστώντας πιο κρίσιμη από ποτέ μια νέα παγκόσμια συμφωνία για τους πρόσφυγες, σύμφωνα με έκθεση της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ που δημοσιεύτηκε στις 19 Ιουνίου 2018.

Σύμφωνα με την ετήσια έρευνα «Global Trends», 68,5 εκατομμύρια άνθρωποι είχαν εκτοπιστεί βίαια σε ολόκληρο τον κόσμο στο τέλος του 2017, γεγονός που υποδεικνύει έναν τεράστιο αριθμό ανθρώπων σε κίνηση και ισοδυναμεί με 44.500 άτομα που εκτοπίζονται κάθε μέρα ή ένα άτομο που εκτοπίζεται κάθε δύο δευτερόλεπτα.

Οι πρόσφυγες που εγκατέλειψαν τις χώρες τους για να αποφύγουν τις συγκρούσεις και τις διώξεις αντιπροσώπευαν 25,4 εκατομμύρια, 2,9 εκατομμύρια περισσότεροι από ό, τι το 2016. Πρόκειται για τη μεγαλύτερη αύξηση που παρουσίασε ποτέ η Αρμοστεία σε ένα μόνο έτος.

Ο αριθμός των νέων εκτοπισμένων αυξάνεται επίσης: 16,2 εκατομμύρια άνθρωποι εκτοπίστηκαν το 2017, είτε για πρώτη φορά είτε επανειλημμένα. Στην κορυφή της λίστας των παραγόντων που οδήγησαν σε εκτοπίσεις κατά τη διάρκεια του 2017, ήταν η κρίση στη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό, ο πόλεμος στο Νότιο Σουδάν και η διαφυγή στο Μπανγκλαντές από τη Μιανμάρ εκατοντάδων χιλιάδων προσφύγων Ροχίνγκια.

Ο αριθμός των αιτούντων άσυλο, που αναμένουν την έκβαση των αιτημάτων τους για χορήγηση καθεστώτος πρόσφυγα, αυξήθηκε κατά περίπου 300.000, σε 3,1 εκατομμύρια, μέχρι το τέλος Δεκεμβρίου του 2017. Οι εκτοπισμένοι στο εσωτερικό της χώρας τους αντιπροσώπευαν 40 εκατομμύρια από το σύνολο, ελαφρώς λιγότεροι από τους 40,3 εκατ. το 2016.

«Βρισκόμαστε σε μια λεωφόρο, όπου η επιτυχία στη διαχείριση της καταναγκαστικής μετακίνησης απαιτεί μια νέα και πολύ πιο ολοκληρωμένη προσέγγιση, ώστε να μην αφήνονται οι χώρες και οι κοινότητες να ασχολούνται μόνες με αυτό», ανέφερε ο ύπατος αρμοστής του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες Φίλιππο Γκράντι.

Η έκθεση Global Trends της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες δημοσιεύεται παγκοσμίως κάθε χρόνο πριν από την Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων στις 20 Ιουνίου.

«Σήμερα, την παραμονή της Παγκόσμιας Ημέρας για τους Πρόσφυγες, το μήνυμά μου προς τα κράτη μέλη είναι να το υποστηρίξετε αυτό», ανέφερε ο κ. Γκράντι. «Κανείς δεν γίνεται πρόσφυγας από επιλογή, αλλά οι υπόλοιποι από εμάς μπορούμε να έχουμε την επιλογή για το πώς βοηθούμε».
Τα ευρήματα στην έκθεση «Global Trends» αμφισβητούν ορισμένες από τις αντιλήψεις σχετικά με την αναγκαστική μετακίνηση. Μεταξύ αυτών είναι η ιδέα ότι οι εκτοπισμένοι στον κόσμο έχουν μετακινηθεί κυρίως σε χώρες του παγκόσμιου βορρά. Τα στοιχεία δείχνουν ότι το αντίθετο είναι αλήθεια: 85% των προσφύγων έχουν καταφύγει σε αναπτυσσόμενες χώρες, πολλές από τις οποίες είναι απελπισμένα φτωχές και λαμβάνουν μικρή υποστήριξη για τη φροντίδα αυτών των πληθυσμών. Επίσης, τέσσερις από τους πέντε πρόσφυγες παραμένουν σε χώρες δίπλα στη δική τους.

Ο εκτοπισμός μεγάλης κλίμακας πέραν των συνόρων, είναι επίσης λιγότερο συχνός από ό, τι υποδηλώνει ο συνολικός αριθμός των 68,5 εκατομμυρίων. Σχεδόν τα δύο τρίτα εκείνων που αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τις εστίες τους είναι εσωτερικά εκτοπισμένοι που δεν έχουν εγκαταλείψει τις χώρες τους. Από τα 25,4 εκατομμύρια πρόσφυγες, λίγο περισσότεροι από το ένα πέμπτο είναι οι Παλαιστίνιοι υπό τη φροντίδα της UNRWA.

Από τους υπόλοιπους, για τους οποίους είναι υπεύθυνη η Ύπατη Αρμοστεία, τα δύο τρίτα προέρχονται από μόλις πέντε χώρες: Συρία, Αφγανιστάν, Νότιο Σουδάν, Μιανμάρ και Σομαλία. Ο τερματισμός της σύγκρουσης σε οποιαδήποτε από αυτές έχει τη δυνατότητα να επηρεάσει σημαντικά την ευρύτερη εικόνα της παγκόσμιας μετακίνησης, αναφέρει η Αρμοστεία.

Δύο ακόμα στοιχεία από την έκθεση «Global Trends» είναι ότι οι περισσότεροι πρόσφυγες ζουν σε αστικές περιοχές (58%) όχι σε καταυλισμούς ή αγροτικές περιοχές και ότι ο παγκοσμίως, ο εκτοπισμένος πληθυσμός είναι νέος: 53% είναι παιδιά, συμπεριλαμβανομένων πολλών που είναι ασυνόδευτα ή χωρισμένα από τις οικογένειές τους.

Όπως και με τον αριθμό των χωρών που παράγουν μεγάλους αριθμούς εκτοπισμένων, ο αριθμός των χωρών που φιλοξενούν μεγάλους αριθμούς ήταν επίσης συγκριτικά μικρός. Η Τουρκία παρέμεινε η κορυφαία χώρα που φιλοξενεί πρόσφυγες σε απόλυτους αριθμούς, με πληθυσμό 3,5 εκατομμυρίων προσφύγων, κυρίως Σύρων.

Ο Λίβανος φιλοξένησε τον μεγαλύτερο αριθμό προσφύγων σε σχέση με τον εθνικό πληθυσμό του. Συνολικά, 63% όλων των προσφύγων υπό την ευθύνη της Ύπατης Αρμοστείας ήταν σε μόλις 10 χώρες, ενώ σε ποσοστό 31% βρίσκονταν στην υποσαχάρια Αφρική.

Δυστυχώς, οι λύσεις παρέμειναν περιορισμένες. Οι πόλεμοι και οι συγκρούσεις συνέχισαν να είναι οι κυριότεροι μοχλοί, με μικρή ορατή πρόοδο προς την ειρήνη. Περίπου 5 εκατομμύρια άνθρωποι ήταν σε θέση να επιστρέψουν στα σπίτια τους το 2017, με τους περισσότερους να επιστρέφουν από τον εσωτερικό εκτοπισμό. Μεταξύ αυτών ήταν οι άνθρωποι που επέστρεφαν κάτω από πίεση ή σε εύθραυστα περιβάλλοντα.

Λόγω της μείωσης του αριθμού των τόπων που προσφέρθηκαν, ο αριθμός των προσφύγων που επανεγκαταστάθηκαν μειώθηκε κατά περισσότερο από 40% σε περίπου 100.000 άτομα.
Η κατάσταση στην Ευρώπη και τη Μεσόγειο
Στη διάρκεια του 2018 καταγράφηκαν από τον Διεθνή Οργανισμό Μετανάστευσης 44.570 αφίξεις στην Ευρώπη (στοιχεία μέχρι 10 Ιουνίου), ενώ η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες κατέγραψε 40.357 αφίξεις μέσω του υδάτινου δρόμου της Μεσογείου (στοιχεία μέχρι 19 Ιουνίου).

Σύμφωνα με τον ΟΗΕ, το 2017 είχαν περάσει μέσω θαλάσσης στην Ευρώπη 172.302 άτομα (29.718 στην Ελλάδα, 119.369 στην Ιταλία και 28.349 στην Ισπανία), το 2016: 362.753 (173.450 στην Ελλάδα, 181.436 στην Ιταλία και 14.094 στην Ισπανία), το 2015: 1.015.078 (856.732 άτομα στην Ελλάδα, 153.842 στην Ιταλία και 16.263 στην Ισπανία) και το 2014: 216.054 (41.038 στην Ελλάδα, 170.100 στην Ιταλία και 11.716 στην Ισπανία).

Εφέτος μέχρι τις 19 Ιουνίου είχαν φθάσει με βάρκες στην Ελλάδα 12.587 άτομα, στην Ιταλία 15.521 και στην Ισπανία 12.237. Στην Ελλάδα φθάνουν κυρίως πρόσφυγες από τη Συρία, το Ιράκ και το Αφγανιστάν, στην Ιταλία από Τυνησία, Ερυθραία και Νιγηρία και στην Ισπανία από Γουινέα, Συρία και Μάλι.

Πηγή: kathimerini.gr

Προς παράταση η υποβολή φορολογικών δηλώσεων

Κατηγορία Γενική | Αναρτήθηκε 19-06-2018 10:47:39 am | από nskarmoutsos

Παράταση μέχρι τα μέσα Ιουλίου εξετάζεται για την υποβολή φορολογικών δηλώσεων ενώ δεν αποκλείεται το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης να εξαντλήσει τα περιθώρια και να παρατείνει τις προθεσμίες υποβολής των δηλώσεων μέχρι τις 30 Ιουλίου, χωρίς όμως να αλλάξει την ημερομηνία πληρωμής της πρώτης δόσης δηλαδή την 31 Ιουλίου.

Οι αρρυθμίες στη λειτουργία του Taxisnet, αλαλούμ με τις βεβαιώσεις του ΕΦΚΑ, προβλήματα με τους φιλοξενουμένους αλλά και τις δηλώσεις αγροτών και συνταξιούχων συνθέτουν τη φετινή εικόνα που εμφανίζει η διαδικασία υποβολής των φορολογικών δηλώσεων.

Από την άλλη οι φορολογούμενοι δεν βιάζονται να υποβάλουν τη δήλωσή τους και το αφήνουν για την τελευταία στιγμή. Μέχρι την Δευτέρα 18 Ιουνίου είχε υποβληθεί το 47% των δηλώσεων ποσοστό το οποίο αντιστοιχεί σε 2.950.091. Δηλαδή πρέπει σε διάστημα 12 ημερών να υποβληθούν περισσότερες από τις μισές και συγκεκριμένα 3,3 εκατ. δηλώσεις ή διαφορετικά 275.000 δηλώσεις κάθε μέρα.

Να σημειωθεί ότι πριν ξεκινήσουν την διαδικασία υποβολής της δήλωσή τους οι φορολογούμενοι που συμπλήρωσαν το 18ο έτος της ηλικίας τους, όσοι παντρεύτηκαν ή υπόγραψαν σύμφωνο συμβίωσης το 2016 αλλά και οι φορολογούμενοι που δεν εισέπραξαν το 2017 ενοίκια από την εκμίσθωση των ακινήτων θα πρέπει να περάσουν από την εφορία.

Πηγή: enikonomia.gr

Σπιτική λεμονάδα: οικολογικό αναψυκτικό για το καλοκαίρι

Κατηγορία Γενική | Αναρτήθηκε 19-06-2012 12:04:06 am | από nskarmoutsos

Σας περισσεύουν λεμόνια; Τώρα που μπήκε το καλοκαίρι μπορείτε να τα χρησιμοποιήσετε για να φτιάξετε ένα σπιτικό και οικολογικό αναψυκτικό: μια υπέροχη λεμονάδα!

Υλικά:

4 λεμόνια

Μισό λίτρο νερό

800 γραμμάρια ζάχαρη

Εκτέλεση:

Ξύστε τα λεμόνια στον τρίφτη και προσθέστε το ξύσμα σε μία κατσαρόλα μαζί με νερό και ζάχαρη.

Ζεστάνετε το μείγμα μας και μόλις πάρει βράση χαμηλώστε τη φωτιά και αφήστε το να βράσει για 10 έως 15λεπτά.

Αφού κρυώσει το σιρόπι προσθέστε και το χυμό από τα λεμόνια (εναλλακτικά μπορείτε να προσθέσετε και χυμό από μισό πορτοκάλι).

Σουρώστε το χυμό του λεμονιού και τοποθετήστε τον σε ένα γυάλινο μπουκάλι.

Βάλτε το μπουκάλι στο ψυγείο, όπου διατηρείται τουλάχιστον για δύο εβδομάδες.

Η λεμονάδα σερβίρεται σε μικρή δόση και αραιώνετε με παγωμένο νερό.

Πηγή: econews.gr

Γιατί το λέμε έτσι.....

Κατηγορία Γενική | Αναρτήθηκε 19-06-2012 06:21:32 pm | από nskarmoutsos

ΤΑ ΚΡΕΜΑΣΕ ΣΤΟΝ ΚΟΚΟΡΑ

Οι αρχαίοι αγαπούσαν και αυτοί τα τυχερά παιχνίδια, όπως τα κότσια
( ζάρια), αλλά και τα στοιχήματα στις κοκορομαχίες (αλεκτρυονομαχίαι). Όπως συμβαίνει και σήμερα κυρίως στην Ασία, έβαζαν δύο κοκόρια να μαλώσουν και άρχιζαν τα στοιχήματα, για τον νικητή. Έτσι, πάνω στα κοκόρια στοιχηματίζοντας, κρεμούσαν πολλές φορές ακόμα και ολόκληρες περιουσίες. Στον κόκορα κρεμούσαν τα χρήματά τους και όπως συμβαίνει συνήθως με τους παίχτες, τα έχαναν. Από τα αρχαία λοιπόν χρόνια, και από τις κοκορομαχίες, μας έμεινε και η φράση «τα κρέμασε στον κόκορα », που λέμε μέχρι και σήμερα με την ίδια σημασία.
ΔΕ ΜΥΡΙΣΑ ΤΑ ΝΥΧΙΑ ΜΟΥ

Στην αρχαία Ελλάδα πριν αθλητές μπουν στο στίβο, πολλοί από τους θεατές έβαζαν μεγάλα στοιχήματα, για τον νικητή, όπως γίνεται σε πολλές περιπτώσεις και σήμερα. Πολλοί ακόμη πήγαιναν στα διάφορα μαντεία, για να μάθουν το νικητή. Οι «μάντισσες», «βουτούσαν» τότε τα νύχια τους σ ένα υγρό, από δαφνέλαιο, ύστερα τα έβαζαν κοντά στη μύτη τους κι έπεφταν σ ένα είδος καταληψίας. Τότε ακριβώς έλεγαν και το όνομα του νικητή. Από το περίεργο αυτό γεγονός έμεινε ως τα χρόνια μας η φράση: «δε μύρισα τα νύχια μου», που τη λέμε συνήθως, όταν μας ρωτούν για κάποιο γνωστό συμβάν, το οποίο εμείς δεν έχουμε μάθει.

Πηγή: elikoncc.

Βασκανία, το «κακό μάτι»

Κατηγορία Γενική | Αναρτήθηκε 25-06-2012 06:27:23 pm | από nskarmoutsos

Βασκανία, μάτιασμα ή κακό μάτι ονομάζεται η πεποίθηση κατά την οποία είναι δυνατό να επηρεαστεί αρνητικά ένας άνθρωπος εξ'αιτίας του φθόνου ή μονάχα ενός βλέμματος από έναν άλλο άνθρωπο (πιθανόν και ακούσια). Η διαδικασία αυτή καθώς και οι προτεινόμενοι τρόποι αντιμετώπισής της, διαφέρει από τόπο σε τόπο.

Υπάρχουν ακόμα και στη σημερινή εποχή υπέρμαχοι της βασκανίας οι οποίοι βρίσκουν μέσω του μηχανισμού προσφυγή στην αυθεντία απόδειξη ύπαρξης της στην εκκλησία, η οποία επίσημα την αποδέχεται. Καθώς η εκκλησία δεν αμφισβητείται από την πλειοψηφία του κόσμου, τουλάχιστον στην Ελλάδα, και τα ιερά της βιβλία γίνονται επίσημα αποδεκτά ως αναλλοίωτα κείμενα από το Σύνταγμα της Ελλάδας, η βασκανία είναι μια πραγματικότητα στη ελληνική κοινωνία.

Γεωγραφική εξάπλωση

Η πίστη στο "μάτι" είναι πιο διαδεδομένη στην Μέση Ανατολή, στη δυτική αλλά και στην ανατολική Αφρική, κεντρική/νότια Ασία, αλλά και στην Ευρώπη, ιδίως στις μεσογειακές χώρες. Αναφορές στην βασκανία μπορούν να βρεθούν στο Κοράνι, όπως και σε Εβραϊκά ιερά κείμενα (Ταλμούδ, Τανάκ). Στην περιοχή του Αιγαίου, καθώς και σε άλλες περιοχές όπου δεν υπάρχουν πολλοί άνθρωποι με μάτια ανοικτού χρώματος, θεωρείται ότι τα ανοιχτόχρωμα μάτια μπορούν να "ματιάσουν" ευκολότερα. Αυτή η πεποίθηση ίσως έχει τις ρίζες της στο γεγονός ότι, άνθρωποι από κοινωνίες όπου δεν ήταν διαδεδομένη η πίστη στη βασκανία (όπως π.χ. από την Βόρεια Ευρώπη), πιθανόν να μην τηρούσαν κάποια τοπικά έθιμα όπως το να μην κοιτά κανείς έντονα στα μάτια αγνώστους. Έτσι λοιπόν στην Ελλάδα και στην Τουρκία, τα φυλαχτά που έχουν την ικανότητα να προστατεύουν από το μάτι, έχουν την μορφή μπλέ ματιών. Στον πίνακά του με τίτλο "Το διαβολικό μάτι", ο Τζών Φίλιπ (1859) απεικονίζει τον εαυτό του καθώς φιλοτεχνεί το σκίτσο μιας Τσιγγάνας, η οποία βλέποντάς τον να την κοιτά έντονα, πιστεύει ότι γίνεται "στόχος" βασκανίας.

Η βασκανία στα αρχαία χρόνια

Η αρχή της βασκανίας ανάγεται στην Ανατολή και τη Χαλδαία , από την οποία πιθανότατα διαδόθηκε στην Ελλάδα, την Ιταλία και τις λοιπές χώρες της Ευρώπης. Οι αρχαίοι Έλληνες και αργότερα οι Ρωμαίοι πίστευαν στη βασκανία. Εκτός από ορισμένους σκεπτικιστές, η πίστη στο κακό μάτι ήταν ευρύτατα διαδεδομένη και ριζωμένη όχι μόνο στο λαό αλλά και στα πιο ανεπτυγμένα πνεύματα της αρχαιότητας. Ο Δημόκριτος, ο Αριστοτέλης, ο Πλούταρχος, ο Απολλωνίδης, ο Φίλαρχος, ο Ηλιόδωρος, ο Αλέξανδρος ο Αφροδισιεύς, ο Πλίνιος, ο Βιργίλιος, ο Κικέρων παραδεχόταν τη βασκανία.

Από αυτούς, τέσσερις ασχολήθηκαν με τη βασκανία και προσπάθησαν να εξηγήσουν και να δώσουν λογική εξήγηση στο φαινόμενο: Δημόκριτος, ο Πλούταρχος, ο Αριστοτέλης και ο Ηλιόδωρος.

Το κακό μάτι μπορούσε να επηρεάσει όχι μόνο τον άνθρωπο αλλά και ότι είχε προσφιλές. Τα παιδιά θεωρούνταν τα ευκολότερα θύματα της βασκανίας. Οι Ρωμαίοι είχαν θέσει τα παιδιά υπό την προστασία ειδικής θεάς της Cumina, η οποία είχε σαν προορισμό να αποτρέπει την επίδραση του κακού ματιού. Τα κατοικίδια ζώα ήταν επίσης δυνατό να επηρεαστούν. Ο Βιργίλιος απεικόνισε ως εξής το παράπονο βοσκού του οποίου καταστράφηκε το κοπάδι “Nescio quis teneros oculus mihi fascinat agnos” (αγνοώ ποιο κακό μάτι βασκάνει τα αρνιά μου). Στην Ιταλία η ιδέα της βασκανίας (jettatura) ήταν βαθύτατα ριζωμένη.

Η Εκκλησία και η βασκανία

Οι πατέρες της εκκλησίας δεν αρνούνται τη βασκανία, την αποδίδουν όμως σε επέμβαση του πονηρού πνεύματος και τη θεωρούν έργο του διαβόλου. Εκκλησιαστικοί συγγραφείς ταυτίζουν τη βασκανία με το φθόνο, θεωρούν δε τη βασκανία κακή για τους άλλους αλλά και για το εαυτό αυτού που την προκαλεί. Ιδιαίτερο λόγο για τη βασκανία έγραψε ο Άγιος Βασίλειος. Με τη σύνθεση ευχών κατά της βασκανίας, αλλά και φυλακτηρίων, η εκκλησία παραδέχτηκε σιωπηλά την ύπαρξή της.

Κύριε ο Θεός ημών, ο Βασιλεύς των αιώνων, Ο Παντοκράτωρ και Παντοδύναμος, ο ποιών πάντα και μετασκευάζων μόνω τω βούλεσθαι, ο εν την επταπλάσιον καμίνον και την φλόγα την εν Βαβυλώνι εις δρόσον μετάβαλων και τους αγίους σου τρείς παίδας σώους διαφύλαξας, ο Ιατρός και Θεραπευτής των ψυχών ημών, η ασφάλεια των εις σε ελπιζόντων, σου δεόμεθα και σε παρακαλούμεν, απόστησον,φυγάδευσον και απέλασον πάσαν διαβολικήν ενέργειαν, πάσαν σατανικήν έφοδο και πάσαν επιβουλήν, περιέργειαν τε πονηράν και βλάβην και οφθαλμών βασκανίαν των κακοποιών και πονηρών ανθρώπων απο του δούλου σου ( τούδε) και ή υπο ωραιότητος ή ανδρείας ή ευτυχίας ή ζήλου και φθόνου ή βασκανίας συνέβη, αυτός, φιλάνθρωπε Δέσποτα, έκτεινον την κραταίαν σου χείρα και τον βραχίονα σου τον ισχυρόν και ύψιστον και επισκόπων επισκόπησον το πλάσμα σου τούτο και κατάπεμψον αυτώ Άγγελον ειρηνικόν, κραταίον, ψυχής και σώματος φύλακα, ός επιτιμήσει και απελάσει απ΄αυτού πάσαν βλάβην, πάσαν πονηράν βούλην, πάσαν φαρμακείαν και βασκανίαν των φθοροποιών και φθονερών ανθρώπων' ίνα ύπο σου ο σός ικέτης φρουρούμενος μετ΄ευχαριστίας ψάλη σοί' Κύριος εμοί βοηθός και ου φοβηθήσομαι τί ποιήσει μοι άνθρωπος' και πάλιν' Ου φοβηθήσομαι κακά, ότι συ μετ΄εμού ει' ότι συ εί ο Θεός, κραταίωμα μου, ισχυρός εξουσιαστής, αρχών ειρήνης, πατήρ του μέλλοντος αιώνος. Ναί Κύριε Ο Θεός ημών, φείσαι του πλάσματός σου και σώσον τον δούλον σου από πάσης βλάβης και επηρείας της εκ βασκανίας γινομένης και ανωτέρον αυτόν παντός κακού διαφύλαξον' πρεσβείαις της υπερευλογημένης ενδόξου Δεσποίνης ημών Θεοτόκου και αειπαρθένου Μαρίας, των φωτοειδών Αρχαγγέλων και παντών σου των αγίων. Αμήν

Προφύλαξη από το κακό μάτι

Από τα αρχαιότατα χρόνια οι άνθρωποι ζητούσαν διάφορα μέσα για την εξουδετέρωση της ενέργειας της βασκανίας. Στους Έλληνες αναφέρονται: βασκάνια, προβασκάνια, αποτρόπαια, φυλακτήρια, εγκόλπια, περιάμματα, περίαπτα, τελέσματα, στους Λατίνους amuletum, στους Γάλλους amulette, talisman, fétiche, στους Ιταλούς ligature, alligatura. Γενικά τα φυλακτήρια ήταν είτε χειρονομίες, σύμβολα, χρήση λίθων, μετάλλων, φυτών και ζώων. Από τις χειρονομίες για την αποτροπή του βασκάνου αναφέρουμε το φτύσιμο, γνωστό και στους αρχαίους Έλληνες αλλά και μέχρι σήμερα: «Ως μη βασκανθώ τρις εις εμόν έπτυσα κόλπον» (Θεοκρίτου Ειδύλλια 6, 14), «Φτύσε τον κόρφο σου». Επίσης η μούντζα ή φασκέλωμα, η fica των Ιταλών, η έκταση δηλαδή του δείκτη και του μικρού δακτύλου. Οι χειρονομίες συνοδευόταν κάποτε και με φράσεις όπως: «Εις την κεφαλήν σοι» (Πλατ. Ευθ. 6, 283), «Και συ», «Έρρε», «Προσκυνώ Αδράστειαν».

Στην αρχαία Ρώμη κρέμαγαν το "fascinum", ένα φυλακτό φαλλικού σχήματος, στο λαιμό κυρίως των παιδιών για προστασία από το κακό μάτι, αλλά και για να τους φέρει γονιμότητα.

Η χρήση φυλακτηρίων ήταν και είναι ευρύτατα διαδεδομένη σε όλους τους λαούς και όλα τα κοινωνικά στρώματα. Οι θρησκείες της Άπω Ανατολής, ο Βουδισμός, ο Βραχμανισμός, ο Χαμανισμός και ο Ταοϊσμός καλλιέργησαν την πίστη στα φυλακτήρια. Ο Χριστιανισμός παρά τις προσπάθειές του, δεν κατόρθωσε να καταργήσει τη χρήση των φυλακτηρίων. Η ΣΤ’ Οικουμενική Σύνοδος με τον κανόνα 61 είχε ορίσει καθαίρεση για τους κληρικούς και εξαετή αφορισμό για τους λαϊκούς οι οποίοι έδιναν στις γυναίκες δεμάτια από μεταξένια («σηρικά») νήματα, υφασμένα με τρίχες αρκούδας ή και πουγγιά ως εγκόλπια κατά της βασκανίας. Τελικά η Εκκλησία αναγκάστηκε να τα παραδεχτεί και να τα καθιερώσει, καταδικάζοντας μόνο τα φυλακτήρια που είχαν σχέση με ασεβείς ή αιρετικές παραδόσεις, όπως τα Αβραξάς των Γνωστικών ή και εκείνα στα οποία συγχέονταν χριστιανικές και ιουδαϊκές ιδέες ως σύμβολα ασαφή και μυστηριώδη.

Σήμερα ιδιαίτερα διαδεδομένα είναι τα ματόχαντρα (μπλέ χάντρα που μοιάζει με μάτι), αλλά και φυλακτά από ιερά προσκυνήματα. Χρήση φυλακτηρίου έχει και ο αγιασμός.

Στην Τουρκία χρησιμοποιούνται ιδιαίτερα τα ματόχαντρα, αλλά και επιγραφές όπως "Allah, maşallah" και "Allah korusun!", οι οποίες επικαλούνται την προστασία του Αλλάχ.

Πηγή: el.wikipedia.org

Μύθοι και αλήθειες για το λάδι

Κατηγορία Γενική | Αναρτήθηκε 24-06-2013 07:03:07 pm | από nskarmoutsos

Οσο ελκυστικά κι αν είναι, τα διάφανα μπουκάλια είναι ακατάλληλα για το λάδι γιατί το φως το οξειδώνει. «Θέλουμε να αγοράζουμε λάδι, όχι κολόνια!»

Εσένα που σε ξέρω τόσο λίγο» θα μπορούσαμε να τραγουδήσουμε μπροστά σε ένα μπουκάλι με «εξαιρετικό παρθένο ελαιόλαδο», τώρα μάλιστα που μερικοί παραγωγοί αποφάσισαν να πουλήσουν πιο πολύ μπουκάλι παρά περιεχόμενο. Διαβάστε στις εσωτερικές σελίδες αλήθειες για ένα από τα πιο βασικά στοιχεία της διατροφής μας. Σκούρα ή διάφανη συσκευασία; Ελαιοτριβείο με μυλόπετρες ή μεταλλικούς κυλίνδρους; Τι ακριβώς είναι το άθερμο λάδι; Πόσο ωφέλιμο; Οξύτητα και οξείδωση είναι το ίδιο πράγμα; Ποιοι παράγουν το περισσότερο ελαιόλαδο και ποιοι το χειρότερο στην Ευρώπη; Ποιος ο ρόλος του ελληνικού λαδιού σε σχέση με το ιταλικό;

Επίσης ο αναγνώστης στις σελίδες αυτές θα βρει τι ακριβώς είναι το «εξαιρετικό παρθένο ελαιόλαδο», επίσης έξι κριτήρια σχετικά με το καλό ελαιόλαδο, μια άποψη κατεδαφιστική για τα διάφορα σπορέλαια και το τηγάνισμα ενώ δίδονται και αριθμητικές τιμές για ένα καλό ελαιόλαδο.

Με τη θέλησή μου και όχι για επαγγελματικούς λόγους κάθησα πάλι στο θρανίο ένα από τα προηγούμενα Σάββατα. Ηθελα να μάθω περισσότερα για το ελαιόλαδο, όχι μόνο για το πώς αναγνωρίζεις με κάπως αντικειμενικά κριτήρια ένα καλύτερο από ένα χειρότερο αλλά και γιατί με έτρωγε πάντα η αμφιβολία όταν άκουγα τα γνωστά σε όλους: «Εχουμε το καλύτερο λάδι στον κόσμο», «Αυτό αν το πουλήσουμε καλά στους ξένους μπορεί να μας ξελασπώσει», «Είμαστε, γενικά, μαγαζί γωνία». Παρακολούθησα λοιπόν το «Σεμινάριο για το Ελαιόλαδο», που απαίτησε σχεδόν μια ολόκληρη και πολύτιμη ημέρα μου. Βγαίνοντας, απόγευμα πια, είχα μετανιώσει.

Ενας άνθρωπος επί επτά ώρες μας μιλούσε, κυριολεκτικά ασταμάτητα και με πάθος για το ελαιόλαδο. Ξεκίνησε ως πολιτικός μηχανικός αλλά έκανε στη συνέχεια σπουδές και για Food Policy ενώ πλέον ένα μεγάλο τμήμα του χρόνου του καταναλώνεται σε επισκέψεις σε διάφορα μέρη στη Μεσόγειο, αρκεί να βγάζουν εκεί, έστω και λίγο, λάδι με ενδιαφέροντα χαρακτηριστικά. Συμμετέχει σε γευσιγνωσίες (ναι, υπάρχει και κάτι τέτοιο, «γευσιγνωσία ελαιολάδου») ενώ πραγματοποιεί επισκέψεις σε ελαιώνες ή κάνει συναντήσεις με μηχανικούς και κατασκευαστές υπερσύγχρονων ελαιοτριβείων. Τα όσα έχουν δει τα μάτια του τον έχουν κάνει πλέον να αισθάνεται πιο πολύ σαν μουτζαχεντίν του λαδιού, όπως παραδέχεται τουλάχιστον ο ίδιος. Ο κ. Β. Φραντζολάς (που γραπτά του υπάρχουν στο www.bostanistas.gr) μιλάει πραγματικά με πολύ πάθος για το λάδι. Και απλώνει μπροστά μας προς χρήση φωτογραφίες, πίνακες, στατιστικές. Γι' αυτό και εγώ γράφω πως μετάνιωσα προχθές, γιατί σκέφθηκα πως από αρκετά χρόνια πιο πριν έπρεπε να είχα φροντίσει να μάθω τουλάχιστον τα απαραίτητα για ένα σημαντικό προϊόν της Ελλάδας και το πιο βασικό συστατικό της διατροφής μου.

Τι γίνεται στην Ευρώπη

Στο χρηματιστήριο του ελαιολάδου δεν χωρούν μεγάλα λόγια ούτε η ρητορική των πολιτικών. Η Ελλάδα είναι πολύ πίσω ακόμη, άσχετα αν κατά καιρούς διάφορα άρθρα προσπαθούν να δώσουν μιαν άλλη εικόνα. Ο μεγαλύτερος παραγωγός ελαιολάδου είναι η Ισπανία. Κάθε χρόνο κατά μέσον όρο παράγει 1.200.000 τόνους. Πέρυσι, έχοντας μια σούπερ χρονιά έφθασε τους 1.600.000 τόνους. Τα λάδια των Ισπανών όμως, πλην εξαιρέσεων, είναι κατώτερης ποιότητας και από της Ελλάδας και από της Ιταλίας. Κατακλύζουν ωστόσο τον κόσμο. Οι Ιταλοί παράγουν εξαιρετικό λάδι αλλά κάνουν τεράστιες εξαγωγές διότι ακόμη ο ξένος καταναλωτής αυτούς ταυτίζει με το ελαιόλαδο και επειδή τους λείπουν αρκετές εκατοντάδες χιλιάδες τόνοι κάθε χρόνο, κάνουν μεταξύ άλλων εισαγωγές και από την Ελλάδα που παράγει περίπου 350.000 τόνους τον χρόνο. Εμείς έχουμε προς το παρόν ένα περίσσευμα 100.000-120.000 τόνων και υπάρχει ανάγκη να τους πουλάμε αυτή την ποσότητα κάθε χρόνο διότι το ελαιόλαδο μετά τους 18 μήνες στα δοχεία χάνει πολύ σε ποιότητα. Δυστυχώς οι Ιταλοί είναι οι μόνοι που αγοράζουν το λάδι μας, κανένας άλλος. Είναι μύθος το ότι οι γείτονες δεν έχουν καλά λάδια και τα κάνουν καλύτερα μόνο χάρη στα δικά μας. Οι αριθμοί τον καταρρίπτουν.

Ποιο είναι το «εξαιρετικό παρθένο ελαιόλαδο»

Η κουβέντα βέβαια γίνεται πάντα για το χαρακτηριζόμενο ως «εξαιρετικό παρθένο ελαιόλαδο», αυτό που πωλείται καλά στο εξωτερικό. Για να πάρει όμως τέτοια ταμπέλα ένα ελαιόλαδο πρέπει να είναι όπως βγαίνει από το ελαιοτριβείο, χωρίς επεξεργασία και με οξύτητα κάτω από 0,8%. Αν η οξύτητα είναι πάνω από 0,8% αλλά δεν υπερβαίνει το 2% τότε χαρακτηρίζεται απλά «παρθένο» και πάνω από 2% έχει τον χαρακτηρισμό «βιομηχανικό», που αντικατέστησε τα παλαιότερα «λαμπάντε», «κουπέ» και σε τελευταίο στάδιο το «ραφινέ».

Για να χαρακτηριστεί ως άθερμο ένα λάδι πρέπει να έχει βγει από το ελαιοτριβείο χωρίς η θερμοκρασία του να περάσει τους 28 βαθμούς Κελσίου. Σε αρκετά ελαιοτριβεία ανεβάζουν τη θερμοκρασία ακόμη και στους 60 βαθμούς για να αυξήσουν ελάχιστα ίσως την παραγωγή, σε βάρος βέβαια της ποιότητας. Διότι οι πολυφαινόλες πάνω από τους 28 βαθμούς γίνονται πιο υδατοδιαλυτές και φεύγουν με τα υδατικά απόβλητα του ελαιοτριβείου. Ειδικά μάλιστα όταν κάποιοι αφήνουν τον ελαιοπολτό στον μαλακτήρα για μιάμιση ώρα στους 40 ή και 50 βαθμούς Κελσίου. Ενα άλλο αρνητικό για τον καταναλωτή θέμα είναι η ημερομηνία λήξης σε μια φιάλη. Διότι δυστυχώς επιτρέπεται να εκτείνεται ως και 18 μήνες μετά την εμφιάλωση(!) και όχι 18 από την παραγωγή. Αρα μπορείς να εμφιαλώνεις παραγωγή του 2010 το 2011 με λήξη το 2012! Σε εμάς μένει μόνο να κοιτάξουμε στη συσκευασία και να υπάρχει όσο το δυνατόν μεγαλύτερος χρόνος ως τη λήξη. Επίσης να αναγράφεται τουλάχιστον ότι πρόκειται για «ελληνικό προϊόν» και όχι να υπάρχει η άκρως ύποπτη ένδειξη «ελληνικής κατασκευής».

Αλλο οξύτητα, άλλο oξείδωση

Η οξείδωση, που παλαιότερα λεγόταν τάγκισμα, είναι μια χημική αλλοίωση και συμβαίνει όταν το ελαιόλαδο έρχεται σε παρατεταμένη επαφή με το φως και με το οξυγόνο, οπότε αποκτά μια δυσάρεστη γεύση, κάτι σαν χωματίλα. Ο βαθμός ελεύθερης οξύτητας, όπως είναι το ακριβές, ορίζεται ως το ποσό των ελεύθερων λιπαρών οξέων στο ελαιόλαδο και εκφράζεται ως ποσοστό (%) του ελαϊκού οξέος. Οξείδωση και οξύτητα είναι δυο διαφορετικές έννοιες. Να μην τις μπερδεύουμε.

Ενα από τα βασικά πράγματα που μαθαίνεις όταν ασχοληθείς σοβαρά με το θέμα «ελαιόλαδο» είναι πως το αγουρέλαιο δεν έπρεπε να θεωρείται μια πολυτέλεια, μια ξεχωριστή κατηγορία λαδιού, αλλά κάτι το αυτονόητο. Διότι για καλής ποιότητας λάδι πρέπει η ελιά να μαζεύεται όταν ακόμη είναι σκληρή, μισοπράσινη ως μισομώβ. Και σε όλες τις εκθέσεις και διεθνείς γευσιγνωσίες τέτοια ελαιόλαδα βραβεύονται κυρίως. Είναι το ελαιόλαδο που έχει πικράδα, δυνατό άρωμα και σε κάνει να βήχεις όταν έχει περάσει από το στόμα στον λαιμό. Και εξετάζουν τρία χαρακτηριστικά που κωδικοποιούνται σε τρεις λέξεις ακριβώς: ΠΙΚΡΟ - ΦΡΟΥΤΩΔΕΣ - ΠΙΚΑΝΤΙΚΟ με βαθμολογία από το 1 ως το 10 για το καθένα (σε κάποιες γευσιγνωσίες μάλιστα χρησιμοποιούν μπλε ποτήρια για να μην επηρεάζονται από το χρώμα). Και πρέπει το λάδι που τρώμε να είναι αγουρέλαιο διότι τότε οι τόσο ωφέλιμες πολυφαινόλες υπάρχουν στη μέγιστη ποσότητα. Οταν δηλαδή είναι οι ελιές άγουρες. Και αυτές οι ουσίες μάλιστα βρίσκονται ακριβώς κάτω από τη φλούδα τους. Υψηλή περιεκτικότητα σε πολυφαινόλες σε ένα λάδι σημαίνει επίσης και μεγαλύτερη ανθεκτικότητα στο οξειδωτικό στρες από τον αέρα, το φως και τη θερμοκρασία.

Στοιχείο σημαντικό για τη διατηρησιμότητα ενός ελαιολάδου. Ενα καλό ελαιόλαδο  πρέπει να περιέχει περίπου 200-250 mgr/kgr ενώ 250-350 mgr/kgr θεωρείται εξαιρετική επίδοση. Οι πιο βασικές ποικιλίες που δίνουν λάδι εδώ στην Ελλάδα είναι η κορωνέικη (λίγο-πολύ παντού), η Χαλκιδικής, η Αμφίσσης (κυρίως στην Κεντρική Ελλάδα), η Μαρώνειας (στην Ανατολική Θράκη), η κολοβή και η αδραμυτινή (στη Μυτιλήνη) και το γνωστό παντού στην Πελοπόννησο Μανάκι. Λίγη Αθηνολιά και επίσης στην Αττική αρκετές ελιές μεγαρίτικες.

Ελαιοτριβεία της καταστροφής

Εκεί όμως όπου ο συνομιλητής μας συννεφιάζει και γίνεται καταιγιστικά καταγγελτικός είναι στο θέμα των ελαιοτριβείων. Κατ' αρχάς θεωρεί ότι είναι εντελώς λάθος αυτό που ακόμη υπάρχει στην Ελλάδα, τα ελαιοτριβεία να πληρώνονται σε είδος, δηλαδή να κρατούν ένα μέρος από το λάδι που βγάζουν οι ελιές σου. Διότι έτσι πιέζουν συνέχεια για μεγαλύτερη ποσότητα, ρίχνοντας έτσι την ποιότητα με τις υψηλότερες θερμοκρασίες, τα πιο πολλά νερά και με το να παροτρύνουν τους παραγωγούς να μαζεύουν τις ελιές όταν είναι πιο ώριμες. Επίσης έτσι, όταν εμφανίζονται οι ιταλοί αγοραστές με μετρητά στην τσέπη αγοράζουν ό,τι θέλουν, όσο χαμηλά θέλουν.

«Μπορεί να έχεις πολύ καλής ποιότητας ελιές και το ελαιοτριβείο να σου καταστρέψει το ελαιόλαδο» μου λέει. Σε ένα ελαιοτριβείο που πήγε μαζί με ξένους ενδιαφερομένους δεν υπήρχαν κυπελλάκια να δοκιμάσουν το λάδι και οι άνθρωποι τον ρώτησαν απορημένοι: «Μα, καλά, εδώ δεν δοκιμάζουν τι λάδι βγάζουν;». Αναφέρει επίσης κάτι που του είπε ένας ιταλός αρχισχεδιαστής μηχανημάτων ελαιοποίησης πριν από λίγες ημέρες: «Εσείς οι Ελληνες δύσκολα αλλάζετε». Σήμερα σε χώρες όπως η Ιταλία κυρίως ο εξοπλισμός των ελαιοτριβείων έχει φθάσει σε επίπεδα που εδώ πολλοί δεν τα έχουν φανταστεί καν. Δεξαμενές όπου πάνω από το ελαιόλαδο διοχετεύεται πλέον αέριο άζωτο για την αποφυγή της επαφής με το οξυγόνο του αέρα που οξειδώνει το προϊόν, διαφορετικές γραμμές παραγωγής για ελιές με διαφορετικό βαθμό ωρίμανσης ώστε να μην μπλέκουν τα λάδια των πιο ώριμων με τα πιο άγουρα, η ελαιοποίηση να γίνεται μέσα σε 24 ώρες από την άφιξη στο ελαιοτριβείο και να μην περιμένει η ελιά πιεσμένη για ημέρες σε σακιά στοιβαγμένα το ένα επάνω στο άλλο (που τώρα πλέον έπρεπε να μην χρησιμοποιούνται και να έχουν αντικατασταθεί με πλαστικές κλούβες). Η μάλαξη του πολτού να μη διαρκεί περισσότερο από 40 λεπτά και οι ελιές να μαζεύονται προτού μπει ο Δεκέμβριος. Ολα αυτά τα κάνουν οι άλλοι, που δεν διαθέτουν «μαγαζί γωνία». Ισως γι' αυτό.
Τι καθορίζει την τιμή
Το χρηµατιστήριο του ελαιολάδου

Τα υπεροξείδια έχουν να κάνουν µε την κατάσταση οξείδωσης του ελαιολάδου. Η λεγόµενη «τιµή υπεροξειδίου» προσδιορίζει τη συγκέντρωση των υπεροξειδίων στο δείγµα. Τα υπεροξείδια είναι κύριες ενώσεις οξείδωσης, που εµφανίζονται κατά τη διάρκεια της επεξεργασίας και αποθήκευσης του ελαιολάδου, ως συνέπεια της παρουσίας οξυγόνου. Σε ένα δεύτερο στάδιο της διαδικασίας οξείδωσης, τα υπεροξείδια διασπώνται σε διαφορετικά τελικά προϊόντα οξείδωσης. Για να ταξινοµηθεί ένα ελαιόλαδο ως εξαιρετικό παρθένο η µέγιστη τιµή υπεροξειδίου δεν πρέπει να υπερβεί τα 20 χιλιοστοϊσοδύναµα οξυγόνου ανά κιλό ελαιολάδου.
Αλλος δείκτης χρήσιµος για τον καθορισµό της ποιότητας του ελαιολάδου είναι η απορρόφηση στο υπεριώδες φάσµα. Αυτή η µέτρηση δίνει πληροφορίες για την ποιοτική κατάσταση του ελαιολάδου και ειδικότερα για τον προσδιορισµό του βαθµού της οξειδωτικής του αλλοίωσης. Η µέτρηση γίνεται σε δύο µήκη κύµατος, 232 και 270 nm. Στο πρώτο µήκος κύµατος απορροφούν τα πρωτογενή προϊόντα οξείδωσης (συζυγή υπεροξείδια), ενώ στο δεύτερο τα δευτερογενή προϊόντα οξείδωσης (αλδεΰδες, κετόνες). Η διαφορά (ΔΚ) της απορρόφησης δίνει πληροφορίες για την κατάσταση οξείδωσης του ελαιολάδου. Οσο µικρότερη είναι η τιµή, τόσο υψηλότερη είναι η ποιότητα του ελαιολάδου και δεν πρέπει να περνάει το 0,01 για το «εξαιρετικό παρθένο» ελαιόλαδο. Αλλοι ποιοτικοί δείκτες είναι ο Κ232 που δεν πρέπει να περνάει το 2,5 και ο Κ270 που πρέπει να είναι µικρότερος από 0,22. Από τις τιµές τους µπορεί να γίνει αντιληπτό αν υπάρχουν πολλές οξειδωτικές ουσίες και αν έχει γίνει νόθευση.
Ενα πολύ καλό ελαιόλαδο καλό πρέπει, κατά τη γνώµη του κ. Φραντζολά, να πληροί τουλάχιστον 4 από τα παρακάτω 6 κριτήρια: 1. Οξύτητα < 0,3, 2. Αριθµός Υπεροξειδίων < 8, 3. Πολυφαινόλες > 200 mgr/Kgr, 4. Στην κλίµακα της γευσιγνωσίας να παίρνει για το Φρουτώδες > 3,0, 5. Για το Πικάντικο >2,0, 6. Για το Πικρό >2,0.
Αν δοθούν σε ποσοστά οι παράγοντες που διαµορφώνουν την ποιότητα θα είναι: 60% το ελαιοτριβείο, 20% ο βαθµός ωρίµανσης, 15% η ποικιλία, οι διάφορες ασθένειες και ιδιαίτερα ο δάκος, 5% οι τοπικές συνθήκες.
Τί πρέπει να γνωρίζουμε
Ο δεκάλογος του καταναλωτή
1
.Αλλο οξύτητα άλλο οξείδωση. Η τιμή της οξύτητας έχει να κάνει με την κατάσταση του καρπού και το πώς διακινείται έως ότου φθάσει στο ελαιοτριβείο. Η οξείδωση πάλι με το πόσο έρχεται σε επαφή με το οξυγόνο το προϊόν αφού ο καρπός πολτοποιηθεί και μεταβληθεί σε ελαιόμαζα.

2.Τα ελαιόλαδα που δεν θα μπορέσουν να πάρουν τον τίτλο «εξαιρετικό παρθένο» ή έστω «παρθένο» λόγω κάποιων σοβαρών ελαττωμάτων, τα παραλαμβάνουν κάποιες βιομηχανίες που κατεβάζουν την οξύτητα με χρήση χημικών και την οσμή με τη χρήση φίλτρων. Ανεβάζουν τη θερμοκρασία ως και 220 βαθμούς και βγαίνει ένα ουδέτερο προϊόν. Το αναμειγνύουν με 5%-10% εξαιρετικό παρθένο ελαιόλαδο και στη συσκευασία γράφουν πρώτο αυτό, αν και βρίσκεται σε πολύ μικρότερη ποσότητα.

3.Τηγανίζουμε όσο χρειάζεται, με ελαιόλαδο και όχι με σπορέλαια (που τα χρησιμοποιούν στις ξένες κουζίνες επειδή εκεί δεν είχαν ελαιόλαδο), όπως προπαγανδίζουν διάφοροι σεφ, φυλαγμένα άλλωστε σε διάφανα δοχεία και συχνά νοθευμένα.

4.Ενα ελαιόλαδο καλής ποιότητας αντέχει να χρησιμοποιηθεί στο τηγάνισμα ως και πέντε φορές κατά τον κ. Φραντζολά. Δεν θέλει να ακούει καν για τα διάφορα σπορέλαια, που όπως λέει δεν διαθέτουν καθόλου αντιοξειδωτικά, όπως είναι οι πολυφαινόλες και έτσι ταγκίζουν αμέσως μόλις θερμανθούν.

5.Επίσης δεν προτείνει να μαγειρεύουμε με πυρηνέλαιο αλλά το προτιμά σε κάθε περίπτωση από τα σπορέλαια.

6.Πρέπει να είμαστε επιφυλακτικοί απέναντι στα λάδια που διατίθενται σε διαφανείς συσκευασίες, όσο καλοσχεδιασμένα και αν είναι. Οπως παρατηρεί ο κ. Φραντζολάς: «Η χλωροφύλλη στο φως δρα οξειδωτικά για το ελαιόλαδο και σε λίγο χρόνο το οξειδώνει. Και εμείς θέλουμε να αγοράζουμε λάδι, όχι κολόνια».

7.Οι παλιές μυλόπετρες, που καθαρίζονται πιο δύσκολα και πιο σπάνια, δεν δίνουν καλύτερο λάδι από ό,τι μπορούμε να πάρουμε στα σύγχρονα ελαιοτριβεία. Το ελαιόλαδο που εξάγεται σε σύγχρονα ελαιοτριβεία τριών ή δύο φάσεων είναι πικρότερο από εκείνο των πέτρινων μύλων και το προτιμούμε ακριβώς γι' αυτό τον λόγο. Επίσης η μακρόχρονη μάλαξη και οι υψηλές θερμοκρασίες μειώνουν την πικράδα διότι το ζεστό νερό αυξάνει τη διαλυτότητα των γλυκοζιτών. Το διφασικό φυγοκεντρικό σύστημα είναι προτιμότερο διότι παράγει ελαιόλαδα με εντονότερη πικρή γεύση αφού στο τριφασικό έχουμε επίσης διοχέτευση νερού κατά τη διαδικασία. Και εμείς θέλουμε όσο γίνεται περισσότερη πικράδα και κάψιμο στον λαιμό.

8. Η ελαιοποίηση θα πρέπει να ξεκινάει γύρω στις 20 - 25 Οκτωβρίου και όχι ακόμη και μετά τον Νοέμβριο, επειδή έχει επικρατήσει η άποψη πως όσο πιο πολύ ωριμάσουν οι ελιές τόσο θα είναι αυξημένη η απόδοσή τους σε λάδι. Στην Ιταλία οι περισσότεροι παραγωγοί  αρχίζουν από τα μέσα Οκτωβρίου ή ακόμη και από την 1η Οκτωβρίου.

9. Οσο μένει το λάδι χάνει τα ωφέλιμα συστατικά του, όπως κατέδειξε μελέτη που έγινε πριν από τέσσερα χρόνια: π.χ. στις 22.10, οι πολυφαινόλες ήταν 440 mgr/Kgr και μέσα σε 40 ημέρες, στις 3.12, είχαν πέσει στα 209 mgr/Kgr.

10.Υπάρχουν ακόμη και στο ράφι του υπερμπακάλικου καλά, φθηνά «εξαιρετικά παρθένα» ελαιόλαδα, ενώ τα ξένα πωλούνται σε τιμές που αυτό τον καιρό δίκαια μας φαίνονται δυσβάστακτες.

Τελετή γευσιγνωσίας
Βαθμολογώντας ένα λάδι

Για πρώτη φορά συμμετέχω σε αυτή τη σεμνή αλλά πολύ χρήσιμη τελετή. Oλοι σιωπηλοί περιμένουμε το σύνθημα για να ανοίξουμε τα πώματα των αριθμημένων δειγμάτων με διάφορα λάδια. Μερικά από αυτά μάλιστα τα βρίσκεις σε προσιτή τιμή και σε ράφια σουπερμάρκετ. Ανάμεσα στα δείγματα πάντως είναι και το πιο ακριβό ελληνικό αλλά και το πιο βραβευμένο αυτή τη στιγμή στον κόσμο.

Ο «παλιός» σε αυτή την περίπτωση, που είναι και ο σκηνοθέτης του όλου έργου, μας έχει εξηγήσει ότι οργανοληπτική ανάλυση (και όχι γευσιγνωσία) είναι η μέτρηση του αρώματος και άλλων χαρακτηριστικών ενός τροφίμου χρησιμοποιώντας τις πέντε αισθήσεις μας (αν και όταν χρησιμοποιούν μπλε ποτήρια για το λάδι αποκλείουν σκόπιμα τα μάτια). Με τη δικαιολογία ότι ο δοκιμαστής μπορεί να παρασυρθεί από το χρώμα. Παρ' όλα αυτά υπάρχουν πολλά στοιχεία που μπορείς να ψάξεις στο λάδι. Εμείς περιοριζόμαστε στα τρία πιο σημαντικά: το φρουτώδες, που εξαρτάται από την ποικιλία των ελιών και γίνεται αισθητό απευθείας από τη μύτη ή από την οπισθορινική οδό, το πικρό, που έχει να κάνει με το πόσο άγουρες ήταν οι ελιές, και το πικάντικο, χαρακτηριστικό λαδιών που παράγονται στην αρχή της ελαιοκομικής περιόδου. Το τελευταίο προκαλείται από τη δράση των φαινολικών ουσιών, απλώνεται σε ολόκληρη τη στοματική κοιλότητα και εξαλείφεται λίγα δευτερόλεπτα μετά τη δοκιμή. Η ένταση του πικάντικου μειώνεται κατά τη διάρκεια της ωρίμανσης του ελαιολάδου. Οι εξασκημένοι μπορούν να καταλάβουν αν οι ελιές έμειναν για πολύ χρόνο στα σακιά, αν υπέστησαν ζύμωση, αν έμειναν παραπάνω από όσο έπρεπε στη μάλαξη, αν το λάδι θερμάνθηκε πάνω από τους 28 βαθμούς, αν προήλθε από ξερές ελιές, αν χρησιμοποιήθηκε αλάτι ή αν ήλθε σε επαφή με το νερό. Υπάρχει μάλιστα στο Διαδίκτυο και μία μελέτη των ΤΕΙ Κρήτης - Σχολή Τεχνολογίας-Γεωπονίας (υπεύθυνος Δ. Λυδάκης) για το χρώμα, τη γεύση και το άρωμα του λαδιού με πολλά στοιχεία που αξίζει να έχουμε υπόψη μας.  

Αυτό που χτυπάει πρώτο και από μακριά είναι το χρώμα. «Είναι ένα από τα σημαντικότερα οργανοληπτικά χαρακτηριστικά, δεδομένου ότι σχετίζεται και με άλλες ποιοτικές πτυχές του ελαιολάδου» αναφέρεται στη μελέτη αυτή. Το χρώμα το καθορίζουν κυρίως οι χλωροφύλλες (πράσινο) και τα καροτένια (κίτρινο - κόκκινο). Γενετικοί παράγοντες, τρόπος παραγωγής και βαθμός ωρίμανσης παίζουν τον ρόλο τους και όσο το λάδι μένει, το χρώμα αλλοιώνεται. Πάντως οι δοκιμαστές δεν εστιάζουν πολύ την προσοχή τους στο χρώμα. Προχωρούν στη γεύση και στο άρωμα.

Για τη γεύση αναφέρεται: «Οι πέντε βασικές γεύσεις είναι το γλυκό, το αλμυρό, το ξινό, το πικρό και το ουμάμι. Το παρθένο ελαιόλαδο δεν περιέχει σάκχαρα ή αλάτι και η αίσθηση του ξινού, που οφείλεται στα ελεύθερα λιπαρά οξέα, δεν γίνεται αντιληπτή, επειδή αυτά δεν είναι διαλυτά στη θερμοκρασία του ανθρώπινου σώματος. Το πικρό στο παρθένο ελαιόλαδο οφείλεται σε ενώσεις που υπάρχουν στον ελαιόκαρπο, τους γλυκοζίτες. Περιλαμβάνουν ουσίες όπως η τυροσόλη και η υδροξυτυροσόλη, υπεύθυνες για την πικρή γεύση».

Το ελαιόλαδο που εξάγεται με τους μεταλλικούς κυλίνδρους είναι πικρότερο από εκείνο που βγάζουν οι μυλόπετρες. Η μακρόχρονη μάλαξη και οι υψηλές θερμοκρασίες μειώνουν την πικράδα, αλλά αυτό δεν θεωρείται προσόν για το λάδι μας. Επίσης η εξαγωγή με πίεση και το διφασικό φυγοκεντρικό σύστημα δίνουν ελαιόλαδο με πιο έντονη πικράδα. Οι γλυκοζίτες είναι οι ουσίες που ευθύνονται για τη στυπτική γεύση (astringency) ορισμένων παρθένων ελαιολάδων. Η παρουσία τους δημιουργεί μια αίσθηση ξηρότητας και αγουρίλας στο στόμα, μια στυφάδα δηλαδή που θυμίζει κρασιά ή κυδώνια, και μια αίσθηση καψίματος. Τέλος, ως προς το άρωμα, για το ελαιόλαδο θεωρείται ότι παράγεται από πτητικές ενώσεις χαμηλού μοριακού βάρους. Το ερέθισμα μπορεί να γίνει αντιληπτό άμεσα (nasal), όταν το άρωμα φθάνει στο οσφραντικό επιθήλιο μέσω της μύτης, και έμμεσα (retro nasal), όταν το άρωμα, που γίνεται πτητικό στη θερμοκρασία του σώματος, περνά διά μέσου του στόματος στο οσφραντικό επιθήλιο.

Πάνω από εκατό πτητικές ενώσεις έχουν προσδιοριστεί στο παρθένο ελαιόλαδο που συμβάλλουν στο ξεχωριστό άρωμά του, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνονται C6 αλκοόλες, αλδεΰδες και εστέρες. Καμία από αυτές τις ενώσεις μόνη της δεν μπορεί να εξηγήσει τη συνολική αίσθηση του αρώματος.
Σύμφωνα με τη μελέτη των ΤΕΙ Κρήτης: «Το στάδιο ωρίμανσης των καρπών κατά τη συγκομιδή επηρεάζει το άρωμα του ελαιολάδου. Η μέγιστη ένταση αρώματος αντιστοιχεί στη μέγιστη περιεκτικότητα σε πτητικές ουσίες στο βέλτιστο στάδιο ωρίμανσης». Ακριβώς όπως γίνεται και με τη γεύση, το σύστημα έκθλιψης του ελαιολάδου και οι συνθήκες κατά την επεξεργασία - ιδίως κατά την άλεση και τη μάλαξη του καρπού - επηρεάζουν το είδος και την ένταση του αρώματος. Εντονη άλεση και παρατεταμένη μάλαξη σε υψηλές θερμοκρασίες επιδρούν αρνητικά. Η πίεση ή το διφασικό φυγοκεντρικό σύστημα παράγουν ελαιόλαδα με εντονότερο άρωμα. Σύμφωνα και με τα αποτελέσματα των δοκιμών μας, το ακριβότερο δεν ήταν και το καλύτερο, ένα φθηνό λάδι που βρίσκεις και στο ράφι του σουπερμάρκετ στη γειτονιά σου δεν ήταν και τόσο κακό, ένα ιταλικό ήταν υπέροχα έντονο και το παγκόσμια βραβευμένο υπερασπίστηκε τη φήμη του.

Πηγή: tovima.gr

Παρατείνονται οι συμβάσεις στην Κοινωφελή Εργασία

Κατηγορία Γενική | Αναρτήθηκε 14-06-2018 10:24:05 am | από nskarmoutsos

Με απόφασή τους -η οποία δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως- έξι συναρμόδιοι υπουργοί παρατείνουν την διάρκεια των συμβάσεων όσων εργάζονται (μέσω προγράμματος Κοινωφελούς Εργασίας) στις υπηρεσίες διαχείρισης των προσφυγικών ροών.

Συγκεκριμένα, η απόφαση "πιάνει" όσους προσελήφθησαν με βάση την Πρόσκληση Νο 9/2017 και παρέχουν τις υπηρεσίες τους σε:

  • Δήμους
  • Υπηρεσίες Α΄ υποδοχής
  • Άσυλο
  • Διαχείριση προσφυγικών ροών

Η παράταση είναι δίμηνη.

Πηγή: workenter.gr

Προηγούμενες αναρτήσεις