Παράλιο Άστρος
logo: Το Άστρος της Θαλάσσης
Αναζήτηση Go

Καφέ-Αμάν

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 20-10-2012 12:06:35 am | Αναδημοσίευση 05-01-2013 | από nskarmoutsos

Το Καφέ-Αμάν (όνομα που πιθανώς να προήλθε ίσως από το τούρκικο Μάνι Καβέσι), ήταν είδος λαϊκού καφενείου της προπολεμικής Ελλάδας μέσα στο οποίο δύο ή τρεις τραγουδιστές, οι επονομαζόμενοι αμανετζήδες, αυτοσχεδίαζαν λέγοντας στίχους, συχνά στη μορφή του διαλόγου μεταξύ τους, πάντα σε ελεύθερο ρυθμό και μελωδία. Χαρακτηριστικό ήταν το επαναλαμβανόμενο επιφώνημα "αμάν, αμάν" που προσπαθούσαν με αυτό οι τραγουδιστές να κερδίσουν χρόνο για ν`αυτοσχεδιάσουν καινούργιους στίχους. Άλλη συνώνυμη ονομασία τέτοιου τύπου καφενείου ήταν και το Καφέ Σαντούρ, που ήταν συνηθέστερη στη Μικρά Ασία, και κυρίως στη Σμύρνη. Τα δε τραγούδια που άδονταν σ΄ αυτά λέγονταν αμανέδες ή μανέδες ή αμάνι.

Από τις παλιότερες μορφές αυτών των τραγουδιών ο αμανές, όπως το έλεγαν οι Ελληνες, ή "μανές", κατά τους Τούρκους, οι "αμάνι" κατά τους Μικρασιάτες, ήταν ακριβώς αυτό το ημι-αυτοσχέδιο τραγούδι που χαρακτηριζόταν από τη διασπορά ανάμεσα στους στίχους μεγάλων μελισμάτων πάνω στη λέξη αμάν και που ως επί το πλείστον ήταν καταθλιπτικού περιεχομένου.

Σε αντιδιαστολή αυτού του τύπου των καφενείων της παλιάς Αθήνας ήταν τα γνωστά πολυτελείας καφενεία Καφέ-Σαντάν όπου ακόμη και μικροί θίασοι παρουσίαζαν πλούσιο καλλιτεχνικό πρόγραμμα.

Τελικά τα Καφέ Αμάν έπαψαν να υφίστανται μετά από ειδική απαγορευτική διάταξη του καθεστώτος του Μεταξά το 1937 με την οποία και απαγορεύθηκαν οι αμανέδες, σε δημόσιους χώρους σε όλη την ελληνική επικράτεια θεωρούμενοι (εσφαλμένα) ως καθαρό τουρκικό είδος.

Ένα από τα ωραία χαρακτηριστικά λαϊκά τραγούδια που αναφέρονται στα Καφέ αμάν είναι και οι στίχοι του ακόλουθου τραγουδιού που πρωτoακούσθηκε στην Αμερική για κάποιον πλούσιο πλέον μετανάστη σε στοίχους και μουσική του Δημοσθ. Ζάττα με έντονη μίξη δημοτικού τραγουδιού σε ανατολίτικο μοτίβο και που φέρεται να πρωτοτραγούδησε ο Γιάννης Ιωαννίδης:

Πηγή: el.wikipedia.org

Η Ελλάδα 71 χρόνια πίσω...

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 18-10-2012 12:17:49 am | από nskarmoutsos

Χαρτονόμισμα 20.000 δραχμών του 1947

Η ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΕΚΘΕΣΗ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΕΙΝΑΙ Η ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΑΝΑΦΟΡΑ ΜΙΑΣ - ΟΠΟΙΑΣΔΗΠΟΤΕ - ΠΡΕΣΒΕΙΑΣ ΞΕΝΗΣ ΧΩΡΑΣ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ !!!!
ΚΙ ΟΜΩΣ ΣΥΝΤΑΧΘΗΚΕ ΤΟ 1947 !!!
Αρχές του 1947 η αγγλική κυβέρνηση έχει ανακοινώσει στις ΗΠΑ πως αδυνατούσε πλέον να συνεχίσει τον ρόλο που είχε αναλάβει, δηλαδή τον ρόλο της ενίσχυσης της ελληνικής κυβέρνησης στον αγώνα της κατά της κομμουνιστικής επικράτησης στην Ελλάδα.
Ο Αμερικανός πρόεδρος Τρούμαν προκειμένου να έχει ιδία άποψη για την οικονομική κατάσταση στην Ελλάδα στέλνει το πρώτο τρίμηνο του 1947 τον Paul A. Porter ως επικεφαλής αμερικανικής αποστολής.
Στις 14 Φεβρουαρίου 1947, μετά από έναν περίπου μήνα παραμονής στην Ελλάδα ο Paul A. Porter στέλνει επιστολή προς τον υφυπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ W.L. Clayton με τις πρώτες εντυπώσεις του, γράφοντας μεταξύ των άλλων:
"Εδώ δεν υπάρχει κράτος σύμφωνα με τα δυτικά πρότυπα. Αντ' αυτού υπάρχει μία χαλαρή ιεραρχία ατομιστών πολιτικών, μερικοί από τους οποίους είναι χειρότεροι από άλλους, που είναι τόσο απασχολημένοι με τον προσωπικό τους αγώνα για εξουσία, ώστε δεν έχουν τον χρόνο να αναπτύξουν οικονομική πολιτική, ακόμη κι αν υποθέσουμε ότι είχαν την ικανότητα».
«Σε ολόκληρη τη χώρα, από τη μία άκρη στην άλλη, κυριαρχεί μία γκρίζα ανυπεράσπιστη, βαθιά έλλειψη πίστης για το μέλλον - μία έλλειψη πίστης που οδηγεί σε πλήρη απραξία στο παρόν. Οι άνθρωποι έχουν παραλύσει από την αβεβαιότητα και τον φόβο, οι επιχειρηματίες δεν επενδύουν, οι καταστηματάρχες δεν αποθηκεύουν προμήθειες».
Και συνεχίζει: «Η δημόσια διοίκηση είναι υπερβολικά εκτεταμένη?[??]?. Οι χαμηλοί μισθοί προσαυξάνονται βάσει ενός εντελώς συγκεχυμένου συστήματος επιδομάτων, χάρη στα οποία μερικοί δημόσιοι υπάλληλοι κερδίζουν μέχρι και τέσσερις φορές περισσότερο από τον βασικό μισθό τους».
Για το ίδιο θέμα αναφέρει: «Ποτέ άλλοτε δεν έχω δει διοικητική δομή που να είναι τόσο απαράδεκτη. Απλούστατα, δεν είναι δυνατόν να βασιστεί κάνεις ότι η δημόσια διοίκηση θα φέρει εις πέρας ακόμη και τις πιο απλές λειτουργίες μίας κυβέρνησης - την είσπραξη των φόρων, την εφαρμογή οικονομικών κανόνων, την επισκευή δρόμων.
Συνεπώς η δραστική μεταρρύθμιση της δημόσιας διοίκησης αποτελεί συνθήκη εκ των ουκ άνευ για την επίτευξη οποιουδήποτε άλλου αποτελέσματος στην Ελλάδα».
Για την εκτελεστική εξουσία : «Η ελληνική κυβέρνηση δεν έχει άλλη πολιτική εκτός από το να εκλιπαρεί για ξένη βοήθεια ώστε να διατηρηθεί στην εξουσία απαριθμώντας θορυβωδώς τις θυσίες της Ελλάδος... [.......]?στόχος της είναι να χρησιμοποιήσει την ξένη βοήθεια ως μέσο για τη διαιώνιση των προνομιών μίας μικρής κλίκας που αποτελεί την αόρατη εξουσία στην Ελλάδα».
Για τα οικονομικά συμφέροντα: «Τα ναυτιλιακά συμφέροντα βρίσκονται σε ιδιαιτέρα σκανδαλώδη θέση. Σήμερα η ελληνική εμπορική ναυτιλία βρίσκεται σε άνθηση και οι εφοπλιστές καρπώνονται τα κέρδη. Όμως η χρεοκοπημένη ελληνική κυβέρνηση δεν απολαμβάνει κανένα όφελος από όλο αυτό τον πλούτο. Οι αποδοχές των ναυτικών εξακολουθούν να εισρέουν στη χώρα, αλλά τα κέρδη των πλοιοκτητών παραμένουν, στην πλειονότητά τους, στο εξωτερικό».
Για την ντόπια νομενκλατούρα: «Η ομάδα πίεσης της καλής κοινωνίας - οι κομψοί κοσμοπολίτες που έχουν την έδρα τους στις Κάννες, στο Σαιν Μόριτς και στην αθηναϊκή πλατεία Κολωνακίου - θα ενεργοποιηθεί.
Πολλοί από αυτούς είναι γοητευτικοί άνθρωποι που μιλούν εξαιρετικά αγγλικά και αδημονούν ειλικρινά να παρέχουν κάθε δυνατή βοήθεια στην αμερικανική αποστολή. Εντούτοις θα αποπειραθούν να προσεταιριστούν την αποστολή και να τη μετατρέψουν σε ένα εργαλείο διασφάλισης των προνομιών τους».
Για την αίτηση βοηθείας: «Αίσθησή μου είναι ότι το ελληνικό κράτος έχοντας υποβάλει αίτηση βοήθειας και εποπτείας, έχει θέσει, στο μέτρο αυτό, όρια στην ίδια του την εθνική κυριαρχία».

Πηγή: daypress.gr

Ενας αφρικανός βασιλιάς ο πλουσιότερος άνθρωπος της χιλιετίας

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 17-10-2012 12:08:20 am | Αναδημοσίευση 05-01-2013 | από nskarmoutsos

Ο αφρικανός βασιλιάς Μάνσα Μούσα Α' υπήρξε ο πλουσιότερος άνθρωπος της χιλιετίας.

Ποια σχέση έχουν ένας σχεδόν άγνωστος βασιλιάς του Μάλι που έζησε τον 14ο αιώνα, ο άνθρωπος που κατασκεύασε στην Αμερική τα πολυκαταστήματα Wal-Mart, ο άντρας που ανακάλυψε τις αγορές μέσω ταχυδρομείου το 1870 και μερικοί ευγενείς που βοήθησαν με την Νορμανδική κατάκτηση της Αγγλίας; Ολοι τους φιγουράρουν στη λίστα της ιστοσελίδας Celebrity Net Worth που υπολογίζει τις περιουσίες των πλούσιων και διάσημων με τους 25 πλουσιότερους ανθρώπους των τελευταίων 1.000 ετών, με περιουσίες που αποτιμώνται συνολικά σε 4,317 τρισεκατομμύρια δολάρια (μετά από αποπληθωρισμό).

Χρησιμοποιώντας πληθωρισμό της τάξης του 2199,6% ετησίως, όπου 100 εκατομμύρια δολάρια το 1913 ισοδυναμούν με 2.299,63 δισεκατομμύρια το 2012, η λίστα περιλαμβάνει μόνο τρεις ζωντανούς, καμία γυναίκα και 14 Αμερικανούς.

Στην κορυφή όλων, βρίσκεται ένας βασιλιάς, ο Μάνσα Μούσα Α', γεννημένος το 1280, κύριος της αυτοκρατορίας του Μάλι η οποία περιλάμβανε τη σύγχρονη Γκάνα, το Τιμπουκτού και το Μάλι της Δυτικής Αφρικής, ο οποίος φέρεται να είχε προσωπική περιουσία 400 δισεκατομμυρίων δολαρίων, όταν πέθανε, το 1331.

Δεύτερη στη λίστα είναι η βρετανική οικογένεια Ρόθτσιλντ, τα μέλη της οποίας συγκαταλέγονται και σήμερα στις λίστες των πλουσιότερων του κόσμου, με περιουσιακά στοιχεία αξίας τουλάχιστον 350 δισεκατομμυρίων δολαρίων, σε ορυχεία, τράπεζες, διαχείρισης ιδιωτικών στοιχείων, αγροκτηνοτροφία, κρασιά και φιλανθρωπίες.

Στο μεταξύ, ο Τζον Ντ. Ρόκφελερ, τρίτος στη λίστα, είναι ο πλουσιότερος Αμερικανός που έζησε ποτέ, με περιουσία αξίας 340 δισεκατομμυρίων δολαρίων σε σημερινά ποσά, όταν πέθανε το 1937.

Φτωχότερος όλων και τελευταίας της λίστας στην 25η θέση βρίσκεται ο 82χρονος αμερικανός επιχειρηματίας Γουόρεν Μπάφετ, ο οποίος προτού αρχίσει να διαθέτει την περιουσία του φιλανθρωπίες διέθετε «μόλις» 64 δισεκατομμύρια δολάρια.

1. Μάνσα Μούσα Α' - 400 δισ. δολάρια (γεννηθείς το 1280)

Ο Βασιλιάς Μούσα απέκτησε την κολοσσιαία προσωπική του περιουσία χάρη στο γεγονός ότι η χώρα του κάλυπτε περισσότερες από τις μισές ανάγκες ολόκληρου του κόσμου σε αλάτι και χρυσό. Χρησιμοποίησε την προσωπική του περιουσία για να χτίσει μεγαλοπρεπή τζαμιά που στέκουν περήφανα μέχρι σήμερα.

2. Οικογένεια Ρόθτσιλντ - 350 δισ. δολάρια (έτος γέννησης 1744)

Γνωστή και ως Οίκος Ρόθτσιλντ, είναι σήμερα οι πλουσιότεροι άνθρωποι του κόσμου. Ως ευρωπαϊκή τραπεζική δυναστεία γερμανο-εβραϊκής καταγωγής, καθιέρωσαν τους ευρωπαϊκούς τραπεζικούς και χρηματοπιστωτικούς οίκους στα τέλη του 18ου αιώνα. Ολα ξεκίνησαν με τον Μάγιερ Αμσελ Ρόθτσιλντ, ο οποίος ανέπτυξε έναν χρηματοπιστωτικό οίκο και εγκατέστησε καθέναν από τους πέντε γιους και σε ένα ευρωπαϊκό κέντρο, ως εκπροσώπους του, ξεκινώντας έτσι την ομώνυμη δυναστεία.

3. Τζον Ντ. Ροκφέλερ - 340 δισ. δολάρια (γεννηθείς το 1839)

Ο πλουσιότερος Αμερικανός που έζησε ποτέ και ο πρώτος που συγκέντρωσε το ποσό του ενός δισεκατομμυρίου δολαρίων, ο Ροκφέλερ ξεκίνησε την περιουσία από την πετρελαιοβιομηχανία. Πέρασε τα τελευταία 40 χρόνια της ζωής του ως συνταξιούχος, δημιουργώντας ιδρύματα που συνέβαλαν με απαράμιλλο τρόπο στην εξέλιξη της ιατρικής, της εκπαίδευσης και της επιστημονικής έρευνας.

4. Αντριου Κάρνεγκι - 310 δισ. δολάρια (γεννηθείς το 1835)

Ο αμερικανοσκοτσέζος βιομήχανος ηγήθηκε της τεράστιας διεύρυνσης της αμερικανικής χαλυβουργίας στα τέλη του 19ου αιώνα και απέκτησε το μεγαλύτερο μέρος της περιουσίας του όταν πούλησε την Χαλυβουργία Κάρνεγκι στην JP Morgan προς το σημερινό ισοδύναμο των 310 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Επειτα αφιερώθηκε στις φιλανθρωπίες, ενώ δώρισε τα τελευταία του 30 εκατομμύρια δολάρια μετά τον θάνατό του.

5. Τσάρος Νικόλας Β' της Ρωσίας - 300 δισ. δολάρια (γεννηθείς το 1868)

Ο Νικολάι Αλεξάντροβιτς Ρομανόφ κυβέρνησε την Ρωσία ως το 1917, οπότε και δολοφονήθηκε μαζί με την οικογένεια του, στο πλαίσιο της Κόκκινης Επανάστασης.

6. Μιρ Οσμάν Αλί Χαν - 236 δις. δολάρια (γεννηθείς το 1886)

Ο ηγέτης της Ιμπέραμπαντ πριν η χώρα του καταληφθεί από την Ινδία κατείχε μια προσωπική συλλογή χρυσού αξίας 100 εκατομμυρίων δολαρίων και κοσμημάτων αξίας 400 εκατομμυρίων δολαρίων. Το περίφημο διαμάντι του ονόματι «Τζέικομπ», που σήμερα θα άξιζε 95 εκατομμύρια δολάρια χρησιμοποιούνταν ως πρες-παπιέ στο γραφείο του, ενώ λέγεται ότι διέθετε περισσότερες από 50 Rolls-Royce.

7. Γουλιέλμος ο Κατακτητής - 229,5 δισ. δολάρια (γεννηθείς το 1028)

Διασημότερος για την εισβολή και την κατάκτηση της Αγγλίας το 1066, πέθανε το 1087 κληροδοτώντας το ισοδύναμο των 229, 5 δισεκατομμυρίων στους γιους του.

8. Μουαμάρ Καντάφι - 200 δισ. δολάρια (γεννηθείς το 1942)

Εχοντας οικειοποιηθεί σημαντικό μέρος του πλούτου της χώρας του, ο πρώην ηγέτης της Λιβύης διέθετε μόνο 70 δισεκατομμύρια δολάρια σε ξένους τραπεζικούς λογαριασμούς, ενώ υπολογίζεται ότι συνολικά η περιουσία του ξεπερνούσε τα 200 δισ. δολάρια.

9. Χένρι Φορντ - 199 δισ. δολάρια (γεννηθείς το 1863)

Ιδρυτής της αυτοκινητοβιομηχανίας Φορντ, ο Φορντ κατασκεύασε το πρώτο αυτοκίνητο που προοριζόταν για την αμερικανική μεσαία τάξη. Η οικογένειά του συνεχίζει να ελέγχει την επιχείρηση.

10. Κορνίλιους Βάντερμπιλτ - 185 δισ. δολάρια (γεννηθείς το 1794)

Είναι ο τρίτος πλουσιότερος Αμερικανός που έζησε ποτέ. Πλούτισε μέσω της βιομηχανίας ατμόπλοιων που διέθετε, ενώ αργότερα ανέλαβε την εταιρία σιδηροδρόμων της Νέας Υόρκης και αγόρασε μεγάλα ακίνητα στο Μανχάταν και το Στάτεν Αϊλαντ.

11. Αλαν Ρούφους - 178,65 δισ. δολάρια (γεννηθείς το 1040)

Στρατιωτικός σύντροφος του Γουλιέλμου του Κατακτητή, στον οποίο μετά κατάκτηση της Αγγλίας δόθηκαν 250,000 εκτάρια γης, σημερινής αξίας 178,65 δισεκατομμυρίων δολαρίων.

12. Μπιλ Γκέιτς - 136 δισ. δολάρια (γεννηθείς το 1955)

Ενώ ο Γκέιτς είναι ο δεύτερος πλουσιότερος ζωντανός με καθαρή περιουσία αξίας 62,5 δισεκατομμυρίων δολαρίων, στο απόγειό του, το 199, η εταιρείας τεχνολογίας του Microsoft άξιζε 136 δισεκατομμύρια δολάρια σε σημερινές τιμές. Ο Γκέιτς εμφανίζει πλούσιες φιλανθρωπικές δραστηριότητες.

13. Γουίλιαμ ντε Βαρέν - 146,13 δις. δολάρια (άγνωστη ημερομηνία γέννησης)

Αγγλος ευγενής και στρατιωτικός ηγέτης, ο πρώτος κόμης του Σάρεϊ κατείχε όταν πέθανε, το 1088, τεράστιες εκτάσεις στην κατοχή του, γεγονός που του παρέχει και την 13η θέση στους πλουσιότερους της χιλιετίας.

14. Τζον Τζέικομπ Αστορ - 121 δις. δολάρια (γεννηθείς το 1763)

Ο Αστορ έβγαλε το πρώτο του εκατομμύριο πουλώντας γούνες από τον Καναδά στη Νέα Υόρκη και κατέληξε να αγοράσει τεράστια ακίνητα στο Μανχάταν.

15. Ρίτσαρντ Φιτζάλαν - 118,6 δις. δολάρια (γεννηθείς το 1306)

Ο 10ος Κόμης του Αρούντελ απέκτησε την περιουσία του χάρη στα τεράστια αγροτεμάχια που είχε στην κατοχή του όταν πέθανε, το 1376.

16. Τζον του Γκοντ - 110 δις. δολάρια (γεννηθείς το 1340)

Ο τρίτος γιος του άγγλου βασιλιά Εδουάρδου Γ', απέκτησε την περιουσία του εξαιτίας του μεγέθους τω εδαφών που είχε στην κατοχή του.

17. Στίβεν Ζιράρ- 105 δισ. δολάρια (γεννηθείς το 1750)

Γαλλικής καταγωγής αμερικανός κροίσος με επενδύσεις στον τραπεζικό και εφοπλιστικό τομέα, έσωσε την αμερικανική κυβέρνηση από την χρεοκοπία κατά τον πόλεμο του 1812, θέτοντας στις υπηρεσίας της μέσω της Τράπεζάς του σχεδόν ολόκληρη την περιουσία. Πέθανε άκληρος και άφησε τα χρήματά του σε φιλανθρωπικούς σκοπούς.

18. Αλεξάντερ Τέρνι Στιούαρτ - 90 δισ. δολάρια (γεννηθείς το 1803)

Εφτασε από την Ιρλανδία στην Αμερική το 1823 και απέκτησε την περιουσία του εφαρμόζοντας τις αγορές από πολυκαταστήματα μέσω ταχυδρομείου.

19. Χένρι, Δούκας του Λάνκαστερ - 85,1 δισ. δολάρια (γεννηθείς το 1301)

Ο Δούκας του Λάνκαστερ είναι άλλος ένας άγγλος ευγενής που απέκτησε την περιουσία του μέσω των εδαφών που διέθετε.

20. Φρίντιχ Βέιερχάουζερ - 80 δισ. δολάρια (γεννηθείς το 1834)

Εφτιαξε την περιουσία του μέσω της επιχείρησης ξυλείας του, ενώ επεκτάθηκε και στην αγορά ακινήτων.

21. Τζέι Γκουλντ - 71 δισ. δολάρια (γεννηθείς το 1836.
Ο δημόσιος εχθρός του Κορνίλιους Βάντερμπιλτ, υπήρξε διάσημος «βασιλιάς» των σιδηροδρόμων, λέγεται ότι χρησιμοποίησε πολλές και αμφιλεγόμενες πρακτικές για να πλουτίσει.

22. Κάρλος Σλιμ - 68 δισ. δολάρια (γεννηθείς το 1940)

Ο μεξικανός επιχειρηματίας είναι σήμερα ο πλουσιότερος άνθρωπος του κόσμου. Διαθέτει επιχειρήσεις στον χώρο των τηλεπικοινωνιών, των τραπεζών, της εστίασης, των εξορύξεων και στον κατασκευαστικό κλάδο.

22. Στίβεν βαν Ρένσελαερ - 68 δισ. δολάρια (γεννηθείς το 1764)

Υπήρξε κυβερνήτης της Νέας Υόρκης, ενώ η οικογένεια του κατείχε για κάποια περίοδο αυτό που αργότερα έγινε η πολιτεία της Νέας Υόρκης.

23. Μάρσαλ Φιλντ - 66 δισ. δολάρια (γεννηθείς το 1834)

Ο ιδρυτής των πολυκαταστημάτων Μάρσαλ και κροίσος των ακινήτων, αξιοποίησε μεγάλο τμήμα της περιουσίας του σε φιλανθρωπίες.

24. Σαμ Γουόλτον - 65 δισ. δολάρια (γεννηθείς το 1918)

Ιδρυτής των πολυκαταστημάτων Walmart, «άξιζε» 65 δισεκατομμύρια δολάρια όταν πέθανε το 1992. Εκτοτε η περιουσία του κληροδοτήθηκε στους τρεις γιους του και αυξήθηκε στα 100 δισεκατομμύρια δολάρια συνολικά.

25. Γουόρεν Μπάφετ - 64 δισ. δολάρια (γεννηθείς το 1930)

Θεωρείται από πολλούς ο πιο επιτυχημένος επιχειρηματίας του 20ου αιώνα, και διέθετε καθαρή περιουσία αξίας 64 δισεκατομμυρίων δολαρίων, πριν αρχίσει να διαμοιράζει τα χρήματά του σε φιλανθρωπίες.

Πηγή: tovima.gr

Η Κρίση των Πυραύλων στην Κούβα

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 15-10-2012 09:35:33 am | από nskarmoutsos

Στις 22 Οκτωβρίου 1962 ο Αμερικανός πρόεδρος Τζον Φ. Κένεντι ανακοινώνει μέσω τηλεοπτικού μηνύματος το ναυτικό αποκλεισμό της Κούβας σε μία ζώνη 500 μιλίων, μετά την εγκατάσταση στο νησί 42 σοβιετικών πυραύλων με πυρηνικές κεφαλές, την ανάπτυξη των οποίων επιτρέπει ο Φιντέλ Κάστρο φοβούμενος αμερικανική επέμβαση. Σε όλη τη διάρκεια της ψυχροπολεμικής περιόδου, η «κρίση των πυραύλων» είναι το γεγονός που φέρνει τις δύο υπερδυνάμεις στα πρόθυρα πυρηνικής σύγκρουσης.

Όλα ξεκινούν τη νύχτα της 15ης Οκτωβρίου 1962 όταν αμερικανικό κατασκοπευτικό αεροπλάνο πραγματοποιεί πτήση πάνω από την Κούβα. Η εμφάνιση του φιλμ που αποτυπώνουν οι κάμερες του και η διαπίστωση ότι στο έδαφος της Κούβας βρίσκονται σοβιετικοί πύραυλοι εδάφους SS-4 μέσου βεληνεκούς, με ακτίνα δράσης 1.600 χλμ που μπορούν να πλήξουν την Ουάσινγκτον ή τη Νέα Υόρκη, αποτελεί την αρχή της «κρίσης των πυραύλων».

Η μανία των Αμερικανών εναντίον του Κάστρο και οι προσπάθειες εκφοβισμού του, συντελούν στη συνεργασία του με τους Σοβιετικούς. Ήδη, από τις 3 Σεπτεμβρίου έχει υπογραφεί συμφωνία Μόσχας-Αβάνας, η οποία εκτός από παροχή μεγάλης οικονομικής και τεχνικής βοήθειας, προβλέπει και την αποστολή σοβιετικών όπλων και στρατιωτικών συμβούλων στην Κούβα.

Την επόμενη ακριβώς ημέρα, ο Αμερικανός πρόεδρος Κένεντι δηλώνει απειλητικά πως «το καθεστώς του Κάστρο θα εμποδιστεί με οποιαδήποτε μέσα κριθούν αναγκαία αν αναλάβει υπονομευτική δράση στο Δυτικό Ημισφαίριο». Στις 19 Σεπτεμβρίου, απόφαση του Κογκρέσου αναφέρει, μεταξύ άλλων, ρητά την απειλή χρήσης όπλων εναντίον της Κούβας και επαναβεβαιώνει την απόφαση της Ουάσινγκτον να συνεχίσει να εργάζεται για την ανατροπή του Κάστρο.

Η Σοβιετική Ένωση δε μένει αμέτοχη στις εξελίξεις. «Επίθεση εναντίον της Κούβας θα είναι η αρχή της εξαπόλυσης πολέμου», αναφέρει χαρακτηριστικά. «Έχουμε πει και επαναλαμβάνουμε ότι αν εξαπολυθεί πόλεμος, εάν ένας επιτιθέμενος πραγματοποιήσει επίθεση εναντίον κάποιου κράτους και αυτό το κράτος ζητήσει βοήθεια, η Σοβιετική Ένωση έχει τη δυνατότητα να παράσχει τη βοήθεια αυτή από το έδαφός της».

Στο ήδη τεταμένο κλίμα, προστίθεται η επιβολή του αμερικανικού ναυτικού αποκλεισμού της Κούβας στις 22 Οκτωβρίου, μετά από τηλεοπτικό μήνυμα του προέδρου Κένεντι. Την ίδια ώρα,σύμφωνα με τον υπουργό Άμυνας των ΗΠΑ Μακ Ναμάρα, περίπου 25 φορτηγά πλοία χωρών του Συμφώνου της Βαρσοβίας κατευθύνονται προς την Κούβα. Οι Σοβιετικοί επεξεργάζονται το ενδεχόμενο αύξησης της στρατιωτικής ετοιμότητας των ένοπλων δυνάμεων του Συμφώνου.

Η απειλή του πυρηνικού εφιάλτη είναι κοντά. Στις 24 Οκτωβρίου, ο γ.γ. του ΟΗΕ Ου Θαντ, με επιστολές του προς τον Κένεντι και τον Χρουστσόφ ζητά «ανακωχή» 2-3 εβδομάδων, κατά τη διάρκεια της οποίας οι Σοβιετικοί πρέπει να αναστείλουν κάθε εργασία στις πυραυλικές εγκαταστάσεις της Κούβας και κάθε αποστολή όπλων, ενώ οι Αμερικανοί οφείλουν να διακόψουν το ναυτικό αποκλεισμό. Ο Χρουστσόφ αποδέχεται την πρόταση του Ου Θαντ, ο Κένεντι ζητά διαβουλεύσεις.

Η ένταση συνεχίζει να κλιμακώνεται και ο Ου Θαντ απευθύνει μηνύματα προς τους δύο ηγέτες, στα οποία εκφράζεται η αγωνία του για το ενδεχόμενο αναμέτρησης αμερικανικών και σοβιετικών πλοίων στη θαλάσσια ζώνη αποκλεισμού της Κούβας.

Ο Χρουστσόφ απαντά στο γ.γ. του ΟΗΕ πως θα διατάξει τα σοβιετικά πλοία να μείνουν εκτός της ζώνης αποκλεισμού, χαρακτηρίζοντας ωστόσο την κίνηση αυτή «καθαρά προσωρινή». Ο Κένεντι, από την πλευρά του απαντά ότι «θα κάνει ότι είναι δυνατόν για να αποτραπεί σύγκρουση με σοβιετικά πλοία εφόσον παραμείνουν εκτός της αποκλεισμένης ζώνης.

Με μυστική επιστολή του προς τον Αμερικανό πρόεδρο, ο Χρουστσόφ δέχεται να απομακρύνει τους σοβιετικούς πυραύλους από την Κούβα εφόσον οι ΗΠΑ δεσμευτούν μόνιμα ότι δεν πρόκειται να εισβάλουν στο νησί. Στις 26 Οκτωβρίου, ο Κάστρο, από την άλλη, που έχει περιθωριοποιηθεί από τις διμερείς διαπραγματεύσεις, προτείνει στο Σοβιετικό ηγέτη τη χρήση πυρηνικών όπλων εναντίον των ΗΠΑ εάν αυτές εισβάλουν στην Κούβα.

Ο Χρουστσόφ στέλνει και δεύτερη –συμβιβαστική- επιστολή προς τον Κένεντι, με την οποία προτείνει την απομάκρυνση των «μέσων που οι ΗΠΑ θεωρούν επιθετικά» από την Κούβα, εφόσον οι ΗΠΑ απομακρύνουν τα ίδια μέσα από την Τουρκία. Και οι δύο χώρες θα πρέπει να κάνουν δήλωση στο Συμβούλιο Ασφαλείας ότι σέβονται το απαραβίαστο των συνόρων και την κυριαρχία της Κούβας και της Τουρκίας αντίστοιχα, συνεχίζει η επιτολή. Τέλος, οι ΗΠΑ θα αναλάβουν την υποχρέωση να μην αναμιγνύονται στις εσωτερικές υποθέσεις της Κούβας και να μην εισβάλουν ή να παράσχουν το έδαφός τους ως ορμητήριο για τέτοια εισβολή.

Ο Κένεντι απαντά στην πρώτη επιστολή του Χρουστσόφ, αποδεχόμενος την πρότασή της. Οι ΗΠΑ θα άρουν τα μέτρα αποκλεισμού και θα παράσχουν διαβεβαιώσεις εναντίον της εισβολής στην Κούβα και η ΕΣΣΔ θα απομακρύνει «τα οπλικά συστήματα» από το νησί. Ο Σοβιετικός ηγέτης αποδέχεται από την πλευρά του την αμερικανική πρόταση, με αποτέλεσμα ο κίνδυνος του πυρηνικού ολέθρου να απομακρυνθεί.

Πηγή: tvxs.gr

Τί είναι η ντούγκλα; (Ο Καπετανάκης που ʽχει ντούγκλα στο μουστάκι)

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 26-10-2012 04:55:05 pm | από nskarmoutsos

Παρʼ ότι η λέξη «ντούγκλα» (ή ντούγλα), σε συνδυασμό με τα συμφραζόμενα (δηλαδή το μουστάκι), αλλά και ηχητικά, δίνει την εντύπωση ότι πρόκειται για μπούκλα, δηλαδή παραπέμπει σε (στριφο)γυριστό μουστάκι, εν τούτοις η πραγματικότητα δεν είναι ακριβώς έτσι. Η ντούγκλα αποτελεί λάθος προφορά τής αγγλικής λέξης «Douglas», η οποία κανονικά προφέρεται «Ντάγκλας».
Πριν μερικές δεκαετίες, που ήταν τής μόδας το στριφογυριστό («τσιγκελωτό») μουστάκι, οι άντρες χρησιμοποιούσαν κερί για να μπορέσουν να επιτύχουν και να κρατήσουν το σχήμα που ήθελαν. Ένα απʼ τα πιο δημοφιλή κεριά, ήταν το «Douglas», αμερικανικής προελεύσεως. Καθώς όμως για τον μέσο Έλληνα τής εποχής εκείνης, η γνώση τής αγγλικής γλώσσας και γενικότερα η φωνητική απόδοση ξενικών όρων, δεν ήταν και «στα πάνω της», το «Ντάγκλας» έγινε «Ντούγκλας», για να καταλήξει στο «ντούγκλα» (ή ντούγλα).
Κατά μία άλλη εκδοχή, ο όρος οφείλεται στον Αμερικανό ηθοποιό Douglas Fairbanks (1883-1939), ο οποίος είχε δημιουργήσει μόδα με το λεπτό μουστάκι του κι όταν κάποιος ήθελε να αναφερθεί σε τέτοιο μουστάκι, έλεγε «αυτός έχει μουστάκι (α λα) Ντούγκλας».
Για την ιστορία, ο Καπετανάκης «που ʽχει ντούγκλα στο μουστάκι» όπως αναφέρεται στο γνωστό τραγούδι (ερμηνευτής ο Πάνος Μιχαλόπουλος), ήταν υπαρκτό πρόσωπο.
Ήταν ακόλουθος του Ελευθέριου Βενιζέλου και κατά την δεκαετία τού 1930, διετέλεσε διευθυντής των φυλακών της Παλαιάς Στρατώνας στο Μοναστηράκι. Ήταν ιδιαίτερα αυστηρός και επιβλητικός. Το μουστάκι του ήταν περιβόητο. Του έκανε ιδιαίτερη περιποίηση και το πρόσεχε σαν τα μάτια του, καθώς όταν κοιμόταν το έβαζε σε…μυστακοθήκη.

Πηγή: rc-cafe.blogspot.com

Το ζευγάρι της Αγίας Παρασκευής

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 14-10-2012 01:56:48 pm | από nskarmoutsos

Στην παλιά Αθήνα, κοντά στο Θησείο, υπήρχε κάποτε η συνοικία

της Αγίας Παρασκευής,

που δεν υπάρχει σήμερα.
Σε κάποιο μοναχικό σπιτάκι κατοικούσε ένα αντρόγυνο:
Ο Θάνος και η Παγώνα Παγιαυλή.
Ο κόσμος τους έβλεπε και τους ζήλευε, γιατί έμοιαζαν....
"σαν δύο αληθινά πιτσουνάκια" όπως γράφει ένας παλιός χρονικογράφος.
Το ζευγάρι αυτό είχε γίνει υπόδειγμα για τους άλλους παντρεμένους

κι όλοι προσπαθούσαν

να μιμηθούν το "το αντρόγυνο της Αγίας Παρασκευής".
Ένα βράδυ όμως μερικοί φίλοι πέρασαν έξω από το σπίτι τους κι άκουσαν

γυναικείες φωνές

και κλάματα.
Κατάλαβαν τότε πως ο άντρας έδερνε τη γυναίκα του.
Δεν είπαν τίποτε κι έφυγαν.
Την επομένη το αντρόγυνο παρουσιάστηκε σαν να μη συνέβη απολύτως τίποτα.
Αυτό κράτησε περισσότερο από μήνα, ώσπου από στόμα σε στόμα μαθεύτηκε

το μυστικό:

κάθε νύχτα τις έτρωγε η Παγώνα από το Θάνο και την ημέρα

παρουσιάζονταν

σαν το πιο αγαπημένο κι ευτυχισμένο ζευγάρι της Αθήνας.
Από τότε, όταν βλέπουμε κανένα αντρόγυνο να υποκρίνεται το αγαπημένο,

λέμε ότι μοιάζει

με "το αντρόγυνο της Αγίας Παρασκευής".

Πηγή: i-diadromi.com

100χρονίτικη+ συνταγή για Μουστοκούλουρα από το Παράλιο Άστρος

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 11-10-2018 10:53:48 am | από nskarmoutsos

Νο 1. 100χρονίτικη+ συνταγή για Μουστοκούλουρα από το Παράλιο Άστρος

Από ξεχασμένο βιβλιάριο συνταγών, το οποίο χρονολογείται πριν το 1900, που ανακαλύψαμε σε συρτάρι σπιτιού του Παραλίου Άστρους, δημοσιεύουμε μια συνταγή για Μουστοκούλουρα.

Μουστοκούλουρα - υλικά

  • 1,3 κιλά αλεύρι
  • 160 γραμμάρια λάδι να το τρίψουμε
  • 480 γραμμάρια ζάχαρη να τη διαλύσουμε με ένα ποτήρι αλισίβα
  • 320 γραμμάρια μούστο θα τον βάλουμε σε μια λεκάνη και θα τον αναπιάσουμε όπως τα μελομακάρονα
  • Νερό καθόλου
  • 1 κουταλάκι του γλυκού σόδα
  • 80 γραμμάρια κονιάκ
  • Λεμόνι
  • 1 κουταλιά της σούπας κανέλα

Υ.Σ: Έχουν μετατραπεί οι μονάδες μέτρησης, ως εξής: Α. 1 Οκά = 1,2829 κιλά και 2. 1 Δράμι = 3,20725 γραμμάρια.

Νο 2. Μουστοκούλουρα

Ο ευλογημένος καρπός των Ελλήνων από την αρχαιότητα

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 30-07-2011 11:47:08 pm | από nskarmoutsos

Tου Π. ΦΑΚΛΑΡΗ, Καθηγητή Κλασικής Αρχαιολογίας Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης

Ο καθηγητής Αρχαιολογίας Π. Φάκλαρης παραθέτει σειρά στοιχείων που μαρτυρούν την παρουσία του ελαιόδενδρου στον ελλαδικό χώρο από τη Νεολιθική ακόμη εποχή και αποδεικνύουν την κυρίαρχη σημασία που είχαν για τους Ελληνες το ελαιόλαδο, η βρώσιμη ελιά, το ξύλο, ακόμη και τα φύλλα του δένδρου.
Η εξέταση των αρχαιολογικών στοιχείων που αφορούν τη χρήση και τη σημασία της ελιάς στην αρχαιότητα επιβεβαιώνει ότι αυτή αποτελούσε ένα από τα χρησιμότερα και πιο αγαπητά δέντρα των Ελλήνων, λόγω της ιερότητός
της, της οικονομικής σημασίας της και των ποικίλων χρήσεων των προϊόντων της στην καθημερινή και στη θρησκευτική ζωή.
Παλαιότερα είχε υποστηριχθεί εσφαλμένα ότι η καλλιέργειά της μεταφέρθηκε στην Ελλάδα από την Παλαιστίνη. Νεότερα στοιχεία που προέκυψαν από ανάλυση γύρης μαρτυρούν την παρουσία της στον ελλαδικό χώρο από τη νεολιθική εποχή. Συστηματική καλλιέργειά της πιστοποιήθηκε και στη μυκηναϊκή περίοδο σε διάφορα σημεία της Ελλάδας. Αλλά και οι πινακίδες της Γραμμικής Β' από τα αρχεία των ανακτόρων Κνωσού, Πύλου και Μυκηνώνν μαρτυρούν την οικονομική σημασία της κατά τον 14ο και τον 13ο αι. π.Χ. Στην Κνωσό και στις Αρχάνες βρέθηκαν μέσα σε αγγεία κουκούτσια από ελιές, ενώ στη Ζάκρο βρέθηκαν ολόκληρες ελιές με τη σάρκα τους, που χρονολογούνται περί το 1450 π.Χ. Επίσης κουκούτσια ελιάς βρέθηκαν σε τάφους της Μεσαράς, ενώ σε άλλα σημεία της Κρήτης βρέθηκαν ελαιοπιεστήρια υστερομυκηναϊκής ΙΙ και ΙΙΙ περιόδου (1450-1200 π.Χ.). Ελιές απεικονίζονται και σε έργα τέχνης της εποχής αυτής. Μια τοιχογραφία του ανακτόρου της Κνωσού του 16ου αι. π.Χ. αποτελεί θαυμάσια απεικόνιση ελαιώνα, ενώ τα χρυσά ποτήρια από τον μυκηναϊκό τάφο του Βαφειού Λακωνίας (16ος αι. π.Χ.)
κοσμούνται με παράσταση ελαιοδένδρων.

Τι αναφέρει η μυθολογία

Σύμφωνα με τη μυθολογία την ελιά έφερε στους Ελληνες η Αθηνά, η οποία δίδαξε και την καλλιέργειά της. Είναι χαρακτηριστικό το γνωστό επεισόδιο της φιλονικίας της Αθηνάς με τον Ποσειδώνα για το όνομα της Αθήνας.
Στην Ακρόπολη υπήρχε η ιερή ελιά της Αθηνάς, η πρώτη ελιά που η θεά χάρισε στους Ελληνες, και στην Ακαδημία οι 12 ιερές ελιές, οι μορίαι, και ο ιερός ελαιώνας από τον οποίο προερχόταν το λάδι που δινόταν ως έπαθλο στους νικητές των Παναθηναίων.
Ενδεικτικό της σημασίας της ελιάς για την Αθήνα είναι ότι οι Αθηναίοι στα νομίσματά τους απεικόνιζαν την Αθηνά με στεφάνι ελιάς στο κράνος της και έναν αμφορέα με λάδι ή ένα κλαδί ελιάς.
Μια άλλη παράδοση αναφέρει ότι ο Ηρακλής (του οποίου το ρόπαλο ήταν από αγριελιά) έφερε βλαστάρι ελιάς από τη χώρα των Υπερβορείων (μυθικός λαός που οι Ελληνες πίστευαν ότι κατοικούσε πέρα από τον Βορρά ή κατά άλλη ερμηνεία στον ουρανό) και το φύτεψε στην Ολυμπία. Με τα κλαδιά του κοτίνου, της αγριελιάς αυτής, στεφανώνονταν οι ολυμπιονίκες. Με κλάδους ελιάς ήταν στεφανωμένο και το χρυσελεφάντινο άγαλμα του Διός στην Ολυμπία, έργο του Φειδία, ένα από τα επτά θαύματα του αρχαίου κόσμου.

Το λάδι ως αιτία πολέμου

Το λάδι αποτελούσε σημαντικότατο παράγοντα της αρχαίας ελληνικής οικονομίας. Οι Σπαρτιάτες εισβάλλοντας στην Αττική κατά τον Πελοποννησιακό Πόλεμο κατέστρεψαν τους ελαιώνες της, αλλά και οι Αθηναίοι με τον Περικλή έκοψαν τα ελαιόδενδρα των πεδιάδων της Κυνουρίας και της Αργολίδος. Οι αρχαίες πηγές αναφέρουν αρκετές παρόμοιες περιπτώσεις, κατά τις οποίες ο εχθρικός στρατός με την καταστροφή των ελαιοδένδρων έπληττε την οικονομία του τόπου για πολλά χρόνια έως ότου ξανααναπτυχθεί ο ελαιώνας. Κάποιες φορές η μεγάλη παραγωγή λαδιού δεν ήταν ευλογία για τον τόπο. Στην περίπτωση της Θυρεάτιδος ο πλούτος της πεδιάδας σε λάδι φαίνεται ότι αποτέλεσε μία από τις αιτίες συγκρούσεων μεταξύ Σπάρτης και Αργους επί εννέα αιώνες.
Το πλεόνασμα της παραγωγής αποθηκευόταν σε μεγάλους πήλινους πίθους ή διακινούνταν μέσω χερσαίου και θαλασσίου εμπορικού δικτύου, με κύριο προορισμό την αγορά του Ευξείνου Πόντου. Για τη χερσαία μεταφορά του, χρησιμοποιούσαν ασκούς φορτωμένους σε υποζύγια, ενώ για τη θαλάσσια το συσκεύαζαν σε οξυπύθμενους αμφορείς. Φημισμένο ήταν το ανοιχτόχρωμο λάδι της Σάμου και των Θουρίων της Μεγάλης Ελλάδας. Σε κακές χρονιές όμως οι περιοχές που παρήγαν λάδι όχι μόνο δεν είχαν πλεόνασμα να εμπορευτούν, αλλά υπήρχε τόση έλλειψη, ώστε θεωρούσαν ευτυχές το να βρουν λάδι στην αγορά για την κάλυψη των αναγκών τους. Σε ψήφισμα του 2ου αι. π.Χ. οι Αθηναίοι τίμησαν έναν έμπορο λαδιού που είχε σταθμεύσει στον Πειραιά, γιατί δέχθηκε να πουλήσει σ' αυτούς το φορτίο των 56.000 λίτρων λαδιού που προόριζε αρχικά για τον Βόσπορο.

Διατροφή και υγιεινή

Το λάδι αποτελούσε από την αρχαιότητα βασικό στοιχείο της ελληνικής διατροφής. Τρεις ήταν οι ποιότητες λαδιού. Ωμοτριβές ή ομφάκινον ονομαζόταν το αρίστης ποιότητας και εξαγόταν από ελιές αγουρωπές, χωρίς ξεθέρμισμα. Το δεύτερον γεύματος ήταν το καλής ποιότητας λάδι. Χυδαίον έλαιον χαρακτήριζαν το κατώτερης ποιότητας λάδι από ελιές υπερώριμες ή χτυπημένες.
Το λάδι εκτός από βασική τροφή αποτελούσε απαραίτητη καύσιμη ύλη για φωτισμό, αφού με λάδι έκαιγαν οι λύχνοι. Αυτή η χρήση του επιβιώνει σήμερα στα καντήλια.
Διαδεδομένη επίσης ήταν η χρήση του στη σωματική υγιεινή. Επάλειψη του σώματος με λάδι προστάτευε από τον ήλιο ή το ψύχος. Μετά το λουτρό γινόταν επάλειψη του σώματος και της κόμης με αρωματικό λάδι, καθώς αυτό ήταν το βασικό συστατικό πολλών αρωμάτων. Η παραγωγή αρωματικού λαδιού στην Ελλάδα μαρτυρείται στη μυκηναϊκή
εποχή από τις πινακίδες Γραμμικής Β' της Πύλου. Επίσης ο Θεόφραστος στο έργο του Περί Οσμών και ο Διοσκουρίδης σώζουν πληροφορίες για τα υλικά και τις συνταγές παραγωγής αρωματικού λαδιού.

Θεραπευτικές ιδιότητες

Το λάδι χρησιμοποιούνταν στην αρχαιότητα και για τις θεραπευτικές ιδιότητές του. Στον Ιπποκράτειο Κώδικα αναφέρονται περισσότερες από 60 φαρμακευτικές χρήσεις του. Ηταν κατάλληλο για τη θεραπεία δερματικών παθήσεων, ως επουλωτικό και αντισηπτικό σε τραύματα, εγκαύματα και γυναικολογικές ασθένειες. Πιθανόν χρησίμευε και ως μέσον αντισύλληψης. Επίσης το χρησιμοποιούσαν ως εμετικό αλλά και για προβλήματα των αφτιών.
Ως τροφή βοηθούσε την αντιμετώπιση καρδιακών παθήσεων. Εκτός από το λάδι, για τις θεραπευτικές τους ιδιότητες χρησιμοποιούσαν και τα φύλλα και άνθη της ελιάς, από τα οποία παρασκεύαζαν αφέψημα που το χρησιμοποιούσαν ως κολλύριο, για την αντιμετώπιση της φλόγωσης των ούλων και του έλκους του στομάχου.
Το λάδι χρησιμοποιούνταν επίσης και ως λιπαντικό, π.χ. σε μετάλλινους μηχανισμούς ή ξύλινα εξαρτήματα. Για τη
συντήρηση του ελεφαντοστού, του δέρματος και του μετάλλου χρησιμοποιούσαν αλοιφή με βάση το λάδι. Η
συντήρηση του χρυσελεφάντινου αγάλματος του Διός στην Ολυμπία, σύμφωνα με πληροφορίες των πηγών, γινόταν με
λάδι.

Οι ποικιλίες της ελιάς

Ποικίλες ήταν οι χρήσεις του λαδιού για θρησκευτικούς σκοπούς. Με λάδι έκαναν σπονδές στους βωμούς, άλειφαν επιτύμβιες στήλες ή έσπενδαν πάνω σε ιερές πέτρες. Η αρχαία χρήση του λαδιού και του κρασιού στην ταφική
τελετουργία έχει διατηρηθεί και στη χριστιανική θρησκεία.
Οι βρώσιμες ελιές αποτελούσαν βασικό στοιχείο της διατροφής, κυρίως όσων γευμάτιζαν εκτός σπιτιού εργαζόμενοι στην ύπαιθρο, σε ταξίδια, ή σε εκστρατείες. Οι ελιές προσφέρονται για τέτοια χρήση αφού μεταφέρονται εύκολα, δεν αλλοιώνονται και έχουν μεγάλη θρεπτική αξία. Σε διάφορες ανασκαφές έχουν βρεθεί κουκούτσια από ελιές που αποτελούν τροφικά κατάλοιπα. Οι αρχαίοι συγγραφείς σώζουν πληροφορίες για τη μεγάλη ποικιλία βρώσιμων ελιών.
Θλασταί ελαίαι ήταν πιθανόν οι τσακιστές μαύρες ελιές, οι οποίες αναφέρεται ότι ήταν εύπεπτες. Κολυμβάδες ονομάζονταν οι ελιές που έπλεαν σε άλμη. Η κατανάλωσή τους ήταν διαδεδομένη. Οι αλμάδες ήταν παραπλήσια ποικιλία με τις προηγούμενες. Ισως πρόκειται για κολυμβάδες στο πρώτο στάδιο της επεξεργασίας τους με αλάτι.
Γογγύλαι ονομάζονταν οι σφαιρικές ελιές, πιθανόν οι σημερινές καρυδοελιές. Δρυπετείς ήταν οι υπερώριμες ζαρωμένες ελιές, οι οποίες καταναλώνονταν χωρίς επεξεργασία. Οι μέλαιναι αναφέρεται από τον Αθήναιο ότι ήταν δύσπεπτες. Οι πιτυρίδαι ήταν μικρές, είχαν το χρώμα του πίτουρου και συλλέγονταν προτού ωριμάσουν. Οι στεμφυλίδες ήταν μαύρες ελιές από τις οποίες γινόταν το στέμφυλον, πολτός από τριμμένες ελιές, ο οποίος μαζί με μυρωδικά, λάδι και ξίδι έκανε το επίτυρον, το οποίο προφανώς καταναλωνόταν με τυρί.
Η επεξεργασία μερικών ειδών ελιών για κατανάλωση δεν διέφερε από τη σημερινή. Μετά το ξεπίκρισμα με νερό και αλάτι παρέμεναν μερικές ώρες στο ξίδι και τελικά αποθηκεύονταν μέσα σε λάδι. Για άλλα είδη, αντίθετα, χρησιμοποιούσαν υλικά που είναι ασυνήθιστα για τη σημερινή πρακτική, δηλαδή μετά το ξεπίκρισμα αναφέρεται ότι τις έβαζαν σε ξίδι, βρασμένο κρασί και μέλι, προσθέτοντας διάφορα μυρωδικά, μάραθο, κύμινο, απήγανο, μέντα, κορίανδρο.

Το ξύλο και τα κλαδιά

Εκτός από το λάδι και τις ελιές, το ξύλο της ελιάς χρησιμοποιούνταν ως καύσιμη ύλη, για ξυλοδεσιές στην αρχιτεκτονική, για εμπόλια στη σύνδεση κιόνων, για στειλεούς αγροτικών και άλλων εργαλείων, αλλά και για την κατασκευή ξοάνων θεών και άλλων ξύλινων αγαλμάτων.
Τα φύλλα και οι κλάδοι της ελιάς χρησιμοποιούνταν για στρώματα. Σε τέσσερις τάφους των Φερών του τέλους του 5ου αι. π.Χ., στους οποίους σώθηκαν πολλά οργανικά αντικείμενα, οι νεκροί είχαν τοποθετηθεί σε παχύ στρώμα από κλώνους ελιάς. Προφανώς αυτό συνέβαινε και σε άλλους τάφους στους οποίους τα οργανικά υλικά δεν διατηρήθηκαν.
Στις Συρακούσες, σε περιπτώσεις ψηφοφορίας για εξοστρακισμό, το όνομα αυτού που ήθελαν να εξοριστεί γραφόταν με μελάνι πάνω σε φύλλα ελιάς (πεταλισμός). Σε κάποιες περιπτώσεις οστρακισμού, με φύλλα ελιάς ψήφιζαν και στη Βουλή των Αθηνών (εκφυλλοφορία).
Είναι επομένως σαφές ότι η ελιά ? για το λάδι, τις βρώσιμες ελιές, το ξύλο ακόμη και τα φύλλα της ? είχε κυρίαρχη παρουσία στην ιδιωτική και δημόσια ζωή των Ελλήνων. Αλλά και η ελληνική ύπαιθρος στην οποία κυριαρχούσαν τα ελαιόδενδρα αποτελούσε το θαυμάσιο σκηνικό της ζωής τους, το οποίο αναμφι βήτητα επέδρασε στην απέριττη και αρμονική αισθητική που ανέπτυξαν.
Αυτή η εποχή του έτους είναι η εποχή συγκομιδής του καρπού, κατά την οποία ο πληθυσμός της ελληνικής υπαίθρου εργάζεται σκληρά στους ελαιώνες, όπως και οι πρόγονοί του από την αρχαιότητα ως σήμερα, θερμαίνοντας τις ψυχρές ημέρες με τις φωνές τους, τους ήχους των ραβδιών και των πριονιών και την ασταμάτητη μουσική του πολύτιμου καρπού που πέφτει στα πανιά

Πηγή: kairatos.com.gr

Παναγιώτης Θανόπουλος. Ο Αρκάς παντοπώλης που έγραψε παγκόσμια ιστορία…

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 07-10-2012 11:30:07 am | από nskarmoutsos

Ξενίζει τον ερευνητή της Παλιάς Αθήνας η ποικιλία των προσφερόμενων τροφίμων, ακόμη και την περίοδο του Όθωνα (1834-1862). Μια περίοδο, όπου η καταταλαιπωρημένη από την οθωμανική κατοχή πόλη μας προσπαθούσε να ορθοποδήσει. Η επιτυχία αυτή πιστώνεται αποκλειστικά στους εμπόρους της Αθήνας. Όπως και οι ναυτικοί μας, οι «παζαρίτες» όπως τους αποκαλούσαν τότε, ήταν μια κοινωνική τάξη που ξεχώριζε διαχρονικά. Κατόρθωναν παρά την έλλειψη υποδομών και μέσων (φανταστείτε ότι μόλις το 1891 άρχισε να χρησιμοποιείται ο πάγος), να τροφοδοτούν τους Λουκούλλους της πόλης ακόμη και με χαβιάρι!
Ο Παναγιώτης Θανόπουλος ήταν ένας από αυτούς. Τον συναντούμε την «Ρωμαντική Περίοδο» (1862-1880) σαν έναν ασήμαντο μπακαλόγατο σ’ ένα μαγαζί της Αιόλου να διαλαλεί την πραμάτεια: «Δώσε, δώσε μικρέ και σε παρακαλώ το καλύτερο!».
Φτωχό παιδί από την ορεινή Αρκαδία, χώθηκε στην αγορά της Αθήνας δουλεύοντας, όπως όλοι οι εργαζόμενοι της εποχής του, για ένα κομμάτι ψωμί. Η μοίρα του όμως φαίνεται ότι είχε γράψει άλλα πράγματα γι’ αυτόν.
Το αφεντικό του αρρώστησε και αναγκασμένος να αποχωρήσει προσωρινά, ανέθεσε στον «πιτσιρικά» να φέρει αυτός «βόλτα» το μαγαζί.
Ο «πιτσιρικάς» όχι μόνο τα κατάφερε αλλά, όταν μετά από μερικά χρόνια επανήλθε το αφεντικό του, ένιωσε ικανός να ξεκινήσει αυτοδύναμος πια.
Το 1877 ξεκίνησε το δικό του παντοπωλείο στον πιο κεντρικό δρόμο της πόλης: Αιόλου 79 ακριβώς απέναντι από το βασιλικό φαρμακείο. Ας το επισκεφτούμε μαζί με τον ρεπόρτερ της εφημερίδας «Σκριπ», τον Μάιο του 1903.
«Πού είσθε, Λούκουλλοι;
»Αδυνατώ κυριολεκτικώς να περιγράψω τι βλέπω και ζαλίζομαι αληθινά και μου φαίνεται ότι όλα εκείνα τα με ζηλευτήν τάξιν και φιλοκαλίαν σωρευμένα, παρετεταγμένα, στιβαγμένα, το ένα επάνω εις το άλλο, αντικείμενα γυρίζουν γύρω-γύρω, χορεύουν σαν έμψυχα και τα αμέτρητα κουτιά του Νεστλέ, τα απειράριθμα Μποβρίλ, η θαυμάσιες σαρδέλλες εις χίλια είδη, οι γευστικώτατοι αστακοί, τα εις τόνους ολοκλήρους τυριά του, η γραβιέρα, το τσέστερ και το ροκφόρ, και ο βασιλεύς των χαβιαριών πέρνουν ζωήν, κινούνται, εκστρατεύουν και έρχονται... προς το στόμα μου.
»Μετρώ τουλάχιστον δύο χιλιάδες κουτιά φαρίνας Νεστλέ. Τρεις έως τέσσαρες χιλιάδες κουτιά σαρδέλλες. Χίλιους αστακούς. Χίλια μπουκαλάκια Μποβρίλ. Πέντε χιλιάδες μπουκάλια πίκλες και άλλα τουρσιά. Εκατομμύριον ολόκληρον πακέτων, μικρών και μεγάλων, από τα μικροσκοπικά των 20 λεπτών έως τα κολοσσαία σαν ογκόλιθοι. Άλλος σωρός παρέκει μπουκαλιών με μουστάρδα. Δεξαμεναί που θα τας εζήλευαν και τα θωρηκτά μας με λάδι. Βαρέλια με βούτυρα. Τενεκέδες με βούτυρα ευρωπαϊκά.

»Ακούστε και θαυμάστε
»Όλα από τις εκλεκτότερες μάρκες, όλα από τα εκλεκτότερα είδη, εν αφθονία δε μυθώδη.
»Διότι ο Θανόπουλος επήγε μόνος του έξω και εδιάλεξε την καλλίτερη μάρκα από κάθε είδος, έφερε δε και είδη που πρώτην φοράν εισάγονται εις την Ελλάδα. Εις χίλια και πλέον ανέρχονται τα είδη, με τα οποία εφόρτωσε το κατάστημά του...
»Υπολογίζω ότι με τας προμηθείας που έχει το κατάστημα αυτό, δύο χιλιάδες μπεμπέδες μπορούν να τραφούν επί μίαν εβδομάδα διά Νεστλέ, δεκαπέντε χιλιάδες άνθρωποι μπορούν να πάρουν για ορεκτικό σαρδέλλες του κουτιού. Χίλιαι οικογένειαι να ποικίλουν το πρόγευμά τους με αστακόν του κουτιού. Χίλια γεροντοπαλλήκαρα να ανακτήσουν σφρίγος νέον με το Μποβρίλ. Και εκατομμύρια άλλοι να ανοίξουν την όρεξίν τους με πίκλες, εληές Καλαμών, μουστάρδες.
»Αφίνω δε τα τυριά, εις σωρούς κεφαλιών στιβαγμένα, και τον τσίρον του, το θαυμάσιον χαβιάρι, το εν λιπαρά υγρότητι αναπαυόμενον μέσα εις τα κομψά βαρελάκια.
»Καμαρώστε τάξιν!
»Όλα αυτά φαντασθήτε τα εις σωρούς με γεωμετρικά σχήματα, με πυραμίδας, με κώνους, με τετράγωνα, παρατεταγμένα, ταξινομημένα κατ’ είδος, μέγεθος, χρώμα με ζηλευτήν τάξιν.
»Εδώ δεξιά, μόλις εισέρχεσθε, ένα περίκομψον τραπέζι, επίμηκες από ωραίον ξύλον με ένα παμμέγιστον πάλλευκον μάρμαρον απαστράπτον. Γύρω γύρω μέσα σε τενεκέδες ωραιοτάτους τα λάδια και τα βούτυρα και τα χαβιάρια και τα τυριά. Το τμήμα των ρευστών αυτό∙ τμηματάρχης ο Χρήστος, ο αρχαιότατος υπάλληλός του, με δύο βοηθούς.
»Απέναντι ακριβώς είνε το ταμείον, κομψότατον διαμέρισμα από το αυτό ξύλον, με ωραιοτάτας γλυφάς, δύο θυρίδας και ένα τελειότατον χρηματοκιβώτιον διά τας... εισπράξεις. Ταμίας ο, και πρώην τοιούτος, κ. Παναγιώτης.
»Παρέκει άλλο τμήμα των αποικιακών∙ τμηματάρχης ο επίσης αρχαιότατος υπάλληλός του Κωστής με ένα βοηθόν.
»Έπειτα το τμήμα των στερεών με τμηματάρχην τον άλλον Κωστήν. Και το τμήμα των οσπρίων, τα οποία δεν θα πωλή πλέον εις χύμα, όπως όλα τα μπακάλικα, αλλά σκευασμένα μέσα εις ωραιότατα πακέτα, δεμένα και ζυγισμένα των εκατό δραμίων μέχρις οκάν.
»Έτσι θα πωλή κάθε πράγμα που φέρεται εν τω εμπορίω εις χύμα. Πάστες κλ. πρι φιξ δε. Κάθε τενεκές, κάθε μπουκάλι, κάθε κεφάλι τυρί, κάθε πακέτο έχει ένα χαρτάκι με την τιμήν του.
»Πάει η μπαλάντζα, η ζυγαριά και η σέσουλα και το κατοστάρι και η συμφωνίες.
»Θα ψωνίζετε, θα σας δίδουν ένα κουπόνι, θα πληρώνετε εις το γκυσσέ, θα φεύγετε και θα τα βρίσκετε εις το σπίτι σας τα ψώνια σταλμένα με το ωραίον καροτσάκι του καταστήματος».
Σ’ αυτό το ρεπορτάζ του 1903 κρύβεται μια παγκόσμια πρωτιά, που δυστυχώς μέσα σ’ όλα τα δεινά της περιόδου δεν αναδείχτηκε όπως έπρεπε, ακόμη κι από τους νεώτερους ερευνητές. Ούτε λίγο ούτε πολύ, ο οξυδερκής αυτός επαγγελματίας εισήγαγε στο λιανικό εμπόριο τις έννοιες της τυποποιημένης συσκευασίας, της αυτοεξυπηρέτησης και της οργανωμένης αποστολής «κατ’ οίκον»! Αρχές, στις οποίες στηρίζεται απόλυτα σήμερα το λιανικό εμπόριο τροφίμων διεθνώς.
Δικαίως λοιπόν ο Τύπος της πόλης του είχε βγάλει το παρατσούκλι
«Ο Πατριάρχης των Παντοπωλών» και δεν έπαυε να τον παινεύει για κάθε νέα του πρωτοβουλία.
Αντιγράφουμε: «Πρώτος αυτός εξευγένισε το επάγγελμα και εξωράισε και ευπρέπισε το γιγάντιον κατάστημά του μέχρι μορφής φαρμακείου…». Φυσικά ο Θανόπουλος, φύσις ανήσυχη όπως ήταν, δεν έπαυε να τους τροφοδοτεί με ευχάριστες ειδήσεις. Ξεχωρίζω δύο: Στα μέσα της Belle Époque (1880-1910) αγόρασε στις παραδουνάβιες περιοχές μεγάλες εκτάσεις γης και παρήγαγε ο ίδιος το χαβιάρι που πουλούσε στην Αθήνα. Ο Σουρής θα γράψει εκστασιασμένος:

«Χαβιάρι Γέλβας και τυριά και μπύρα στην μπουκάλα
σαμπάνια ανεκτίμητη καθώς και τόσα άλλα,
τουτέστιν αυγοτάραχο και του κουτιού σαρδέλαις
πρώτης ποιότητος εληαίς, τουρσιά και μουρταδέλαις,
του Θανόπουλου το λαμπρόν κοσμούν παντοπωλείον
που κείται στο Βασιλικόν εκεί Φωτογραφείον»
Το 1911 απασχολήθηκαν στο παντοπωλείο του και οι πρώτες γυναίκες υπάλληλοι. Αν σκεφθεί κανείς το συντηρητικό χάος στις σχέσεις των δύο φύλων που αντιμετώπιζε η Ελληνική Επικράτεια, θα καταλάβει για τι επιχειρηματική οξύνοια μιλάμε.
Ο Παντελής Θανόπουλος που διαδέχτηκε την επιχείρηση, αποδείχτηκε άξιος συνεχιστής. Δημιούργησε στις αρχές της δεκαετίας του 1930, στα Χαυτεία το μεγαλύτερο πολυκατάστημα τροφίμων και ποτών που είχε γνωρίσει ποτέ η Πρωτεύουσα. Μέχρι έτοιμα φαγητά έβρισκε κανείς!. Να πούμε ακόμη ότι ανάμεσα στα αναψυκτικά που προσφερόντουσαν, φιγουράριζε –άλλη μια πρωτιά και αυτή-… ποια άλλη; Η καλή μας Coca Cola!
Και η λαμπρή ιστορία συνεχίζεται. Πάμε τρίτη πλέον γενιά: Δημήτρης Θανόπουλος. Πρόεδρος της ομώνυμης Α.Ε. που δημιούργησε μετά το 1980 τα τρία σούπερ-μάρκετ της αλυσίδας στη Νέα Κηφισιά, στη Νέα Ερυθραία και στην Κηφισιά (σταθμός ΗΣΑΠ). Προτού τον γνωρίσω είχα διαβάσει μια συνέντευξή του, όπου δήλωνε με κάποια κρυφή περηφάνια ότι μπορεί πάντα να κόβει ακριβώς το μισό κιλό φέτα που θα του ζητήσεις! Θα μπορούσε κάλλιστα να αναφέρει ότι πρώτος αυτός, παράλληλα με τον Μαρινόπουλο, εφάρμοσε στα καταστήματα του το σύγχρονο σύστημα της αυτοεξυπηρέτησης, όπως τελικά διαμορφώθηκε στις Ην. Πολιτείες. Όταν βέβαια τον γνώρισα και διάβασα στο επισκεπτήριο που μου έδωσε κάτω από το όνομά του τη λέξη ΕΜΠΟΡΟΣ, κατάλαβα ότι είχα την τιμή να γνωρίσω ένα είδος επαγγελματία που τείνει να εκλείψει· έναν τελευταίο εκπρόσωπο μιας εποχής, όπου η λέξη Μπακάλης σήμαινε κάτι πολύ διαφορετικό.
Σε πείσμα της γνωστής ρήσης του Λαμπρόπουλου (άλλου ιερού τέρατος του εμπορίου) «Η πρώτη γενιά δημιουργεί, η δεύτερη απλά συντηρεί και η τρίτη ξεπουλάει», περάσαμε αισίως στην τέταρτη γενιά:
«-Μεγαλώσαμε περνώντας τα καλοκαίρια και τα Σάββατα, ενώ ακόμη πηγαίναμε σχολείο, στο μαγαζί μας σαν πωλητές τυριών, μαναβικής, αποθηκάριοι..», έλεγε πρόσφατα στην «Καθημερινή» ο Τέλης Θανόπουλος που μαζί με τον αδελφό του Περικλή έχουν αναλάβει να περάσουν την μοναδική αυτή ελληνική επιχείρηση λιανικού εμπορίου στον τρίτο αιώνα συνεχούς λειτουργίας της. Διαβάζοντας τις γραμμές αυτές, ο νους μου πήγε αυτόματα στα λόγια του πατέρα τους για τη φέτα. Φαίνεται ότι η μετριοφροσύνη είναι χαρακτηριστικό των δυνατών. Θα μπορούσαν κάλλιστα και αυτοί να αναφέρουν ότι 230 εργαζόμενοι σε μια αλυσίδα, που ο κύκλος εργασιών της υπερβαίνει τα 39 εκατομμύρια ευρώ, προσφέρουν καθημερινά στους τυχερούς των Βορείων Προαστίων τη μεγαλύτερη ποικιλία τροφίμων που μπορεί να βρει κανείς στην Ελλάδα. Ειδικά στο χώρο των ντελικατέσεν.
…Και να σκεφτεί κανείς ότι η ιστορία μας ξεκίνησε κάπου στην Παλιά Αθήνα,
μ’ έναν κουρελή μπακαλόγατο να ξελαρυγγίζεται όλη μέρα:

«Δώσε, δώσε μικρέ και σε παρακαλώ το καλύτερο!»
για ένα κομμάτι ψωμί…

Πηγή: paliaathina.com

Προηγούμενες αναρτήσεις