Παράλιο Άστρος
logo: Το Άστρος της Θαλάσσης
Αναζήτηση Go

H μάχη του Βατερλό

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 19-06-2012 09:13:53 am | από nskarmoutsos

ΗΤΑΝ πριν από σχεδόν διακόσια χρόνια για την ακρίβεια: 18 Ιουνίου 1815. Την ημέρα εκείνη έγινε η θρυλική, όπως πέρασε στην ιστορία, μάχη του Βατερλό. Ο γαλλικός στρατός του Ναπολέοντα Βοναπάρτη συνετρίβη από τους ενωμένους στρατούς των άλλων μεγάλων ευρωπαϊκών δυνάμεων, επικεφαλής των οποίων ήταν ο δούκας του Ουέλινγκτον. 

Πηγή: ethnos.gr

Κολωνάκι

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 18-06-2012 09:22:49 am | από nskarmoutsos

Το Κολωνάκι είναι κεντρική συνοικία της Αθήνας. Το Κολωνάκι ξεκινά από την Λεωφόρο Πανεπιστημίου (Νοτιοδυτικά) και εκτείνεται Βόρεια-Βορειανατολικά μέχρι το Μαιευτήριο "Έλενα Βενιζέλου" και από περίπου την Λεωφόρο Λυκαβηττού (Δυτικά) μέχρι την Λεωφόρο Βασιλίσσης Σοφίας (Ανατολικά). Λόγω δε της υγιεινής και δροσερής γενικά τοποθεσίας της αλλά και της γειτνίασης της προς τα Παλαιά Ανάκτορα, σημερινή έδρα της Βουλής των Ελλήνων, αλλά και με το Προεδρικό Μέγαρο, εξελίχθηκε και συνεχίζει να θεωρείται η αριστοκρατική συνοικία της πόλης της Αθήνας.
Το άλλοτε βέβαια ειδυλλιακό Κολωνάκι με τις χαρακτηριστικές Αθηναϊκές αυλές αμέσως μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο άρχισε να μεταβάλλεται σε συνοικία με τις πρώτες μεγάλες πολυκατοικίες, αρχής γενομένης από τον κεντρικό δρόμο Πατριάρχου Ιωακείμ.
Η ονομασία της συνοικίας αυτής οφείλεται σε παλαιά μαρμάρινη κυλινδρική στήλη ύψους 2 μέτρων και διαμέτρου 30 εκατοστών που βρέθηκε στη περιοχή και αναστηλώθηκε στη δεξιά σκάλα της Δεξαμενής. Οι Αθηναίοι της τουρκοκρατούμενης Αθήνας προς αποτροπή επιδημιών ή άλλων συμφορών συνήθιζαν να κάνουν λιτανείες και ιεροτελεστίες με θυσίες νεαρών μόσχων. Στα σημεία που κατέληγαν αυτές οι λιτανείες ολοκλήρωναν την ιεροτελεστία και έστηναν το «κολωνάκι». Έχουν βρεθεί πολλά σημεία στην Αθήνα που είχαν στηθεί τέτοια κολωνάκια.
Η μεγάλη κοινωνική διαφορά που παρουσίαζαν μεταξύ τους οι σχετικά ομόηχες συνοικίες Κολωνός και Κολωνάκι έγινε αφορμή για πολλές ανέκδοτες προπολεμικές ιστορίες που χάρισαν και σχετικό τίτλο ελληνικής ταινίας «Λαός και Κολωνάκι» (αντί του Κολωνός και Κολωνάκι).
Στη διάρκεια της τελευταίας δεκαετίας και ιδιαίτερα της τελευταίας πενταετίας το Κολωνάκι αρχίζει και μεταμορφώνεται. Είναι χαρακτηριστικό ότι στις πριν μόλις μερικά χρόνια, εκτός από τις ιστορικές καφετέριες πέριξ της Πλατείας Κολωνακίου, και μερικών καφενείων στην οδό Σκουφά δεν λειτουργούσαν άλλα νυχτερινά κέντρα. Στην διάρκεια των τελευταίων ετών άνοιξαν στην περιοχή δεκάδες καφετέριες, που πολλές μετατρέπονται σε μπαρ που λειτουργούν μέχρι τα ξημερώματα.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα η οδός Σκουφά. Δεκάδες ισόγεια και υπόγεια πολυκατοικιών μετατράπηκαν από αποθήκες, ή μανάβικα, καθαριστήρια, μπακάλικα κλπ σε καφετέριες, μπαρ ακόμη και μπουζουξίδικα. Το φαινόμενο παρουσιάζεται εντονότατα και στην Μηλιώνη, την Ηρακλείτου, την Πατριάρχου Ιωακείμ, στην Σόλωνος κλπ, δημιουργώντας πολλές φορές την δυσφορία και τις αντιδράσεις των κατοίκων της περιοχής καθώς πολλά από αυτά λειτουργούν χωρίς άδειες ή ημιπαράνομα, χωρίς όμως οι αρμόδιες τοπικές αρχές και η πολιτεια να δίνουν λύση στο πρόβλημα. Το βράδυ όλοι οι δρόμοι της περιοχής μετατρέπονται σε απέραντα ανεξέλεγκτα παρκινγκ. Η περιοχή εξακολουθεί να αποτελεί πάντως πόλο έλξης για κόσμο από όλες τις περιοχές της Αθήνας αλλά και τους τουρίστες που έρχονται για διακοπές στην πρωτεύουσα.

Πηγή : el.wikipedia.org , www.nessos.net

Ελληνική πόλη αφορίστηκε επειδή έκλεβε τα χέλια της Μονής

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 14-06-2013 06:32:43 pm | από nskarmoutsos

(Φωτ. Χέλι)

Στο σχετικό κείμενο που έχει σταλεί στον Επίσκοπο Βονίτσης το 1530 από τον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Ιερεμία και το πρωτότυπο βρίσκεται στα Γενικά Αρχεία του Κράτους , υπάρχει η προτροπή του Οικουμενικού Πατριάρχη στους κατοίκους της Βόνιτσας να σταματήσουν να κλέβουν τα χέλια από τι διβάρι της Μονής Κορωνησίας (η οποία ανήκε απευθείας στο Οικουμενικό Πατριαρχείο και είχε ως μετόχι της τη Μονή Αγίας Παρασκευής της Βόνιτσας) ειδάλλως θα υποστούν τις συνέπειες του Αφορισμού που αναφέρονται στο κείμενο .

Ακολουθεί το  ακριβές γράμμα του Πατριάρχου Ιερεμίου του Α:

Ανέκδοτον γράμμα του Πατριάρχου Ιερεμίου του  Α΄ περί της μονής της Κορακονησίας  Εν έτη 1530 μήνα Ιούλιον

ΙΕΡΕΜΙΑΣ ΕΛΕΩ ΘΕΟΥ  ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ

ΝΕΑΣ ΡΩΜΗΣ ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ

«Θεοφιλέστατε Επίσκοπε Βονδίτζης και εντιμότατοι κληρικοί και οι καλλιστεύοντες εν αυτή Χριστιανοί. Χάρις είη υμίν άπασι και ειρήνη από Θεού Παντοκράτορος. Γνωστόν έστω υμίν ,πως ο πρώην Ιωαννίνων κυρ Γεννάδιος μετά των εν τη θεία και σεβασμία μονή της Παναγίας μου της εν τη Κορακονησία διακειμένων μοναχών, ανέφερον εις την ημών μετριότητα,

ότι αυτόθι έχοντες χελοκοφινοβίβαρα έκπαλαι εξ’ ων έχωσι μικράν απόλαυσιν,τινές εκ των αυτόθι τάχα χριστιανοί ,αντί συνδρομής και βοηθείας ως ώφειλον ποιείν εις το Μοναστήριον,δια ψυχικήν αυτών σωτηρίαν, επαπειλώνται και λέγωσι δούναι δι αυτά τέλος αυθεντικόν.

Και αποσπάσαι και εκβαλείν αυτά ,από της Ιεράς αυτών μονής ,δια τούτον γράφομεν και αποφαινόμεθα προς αυτούς, ίνα καν οποίοι εισίν ιερωμένοι ή λαϊκοί απέχωσι από των αυτών βιβαρίων της μονής και μεταβληθώσι από της τοιαύτης πονηράς και κακίστης βουλής και μηδ’ όλως φαίνωνται ενάντιοι του Μοναστηρίου και των εν αυτώ μοναχών , αλλά μάλλον συντρέχωσι και βοηθώσι και υπερασπιώνται αυτό .

Ει δε και έτι φανώσιν ενάντιοι αυτού και φανερώς ή κρυφίως κινηθώσι και θελήσωσι βλάβην προξενήσαι αυτό και δούναι τέλος είς το αποσπάσαι τα βιβάρια εξ αυτού,

έχει αυτούς αφωρισμένους  η μετριότης ημών  και κατηραμένους και ασυγχωρήτους και μετά τον αυτών θάνατον ασυγχωρήτους και αδιαλύτους . Ούτως εν αγίω παρακελευόμεθα πνεύματι . Τούτου ουν ένεκα εγράφη προς υμάς και η παρούσα γραφή της της ημών μετριότητος.»

Μηνί Ιουλίω Ινδικτιώνος Γ΄

Το ανωτέρω εκδιδόμενον γράμμα του Πατριάρχου Ιερεμίου του Α΄ , σωζόμενον εν πρωτοτύπω έχει γραφεί επί χάρτου διαστάσεων 0,30 χ 0,31 του μέτρου και απόκειται εν τοις Γενικοίς Αρχείοις του Κράτους (αριθμός γενικού ευρετηρίου 253)

 ΕΠΕΤΗΡΙΣ ΒΥΖΑΝΤΙΝΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ τ.1937 σ.192

Πηγή: lifo.gr

Ο Μακρυγιάννης στη Μάχη των Μύλων

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 13-06-2012 07:12:34 pm | από nskarmoutsos

Στους Μύλους κοντά στην λίμνη Λέρνης δύο ώρες έξω από το Άργος ήταν εγκατεστημένα τα μεγάλα αποθέματα δημητριακών από τα οποία σιτίζονταν το Ναύπλιο καθώς και τα στρατεύματα και μεγάλο μέρος των κατοίκων της Αργολίδας και Κορινθίας. Παρ' όλη την τεράστια σπουδαιότητα των εγκαταστάσεων, οι Μύλοι ήταν ανοχύρωτοι. Όταν το 1825 ο Ιμπραήμ κατέβηκε στην Πελοπόννησο, οι Μύλοι προσβλήθηκαν ξαφνικά στις 13 Ιουνίου από μια φάλαγγα Αιγυπτίων. Διεξάχθηκε μάχη στην οποία κινδύνεψε το Ναύπλιο και όλη η επανάσταση.
Η εξέλιξη των γεγονότων  
Στις 11 Ιουνίου ο
Μακρυγιάννης με 150 άνδρες είχε φτάσει στους Μύλους, ερχόμενος από αποτυχημένες περιπέτειες στην Μεσηνία και Αρκαδία. Το πρωί της 12ης Ιουνίου εμφανίστηκε ο Αιγυπτιακός στρατός στην Αργολική πεδιάδα.
Στο Ναύπλιο είχαν συγκεντρωθεί περίπου είκοσι χιλιάδες γυναικόπαιδα, ασθενείς και άμαχος πληθυσμός. Υπήρχε και ελάχιστος στρατός. Ο Ιμπραήμ δεν είχε σκοπό να επιτεθεί, αλλά μόνο να βολιδοσκοπήσει την κατάσταση. Οι Έλληνες μην γνωρίζοντας τις προθέσεις του βιάστηκαν να συγκεντρώσουν μεγάλο μέρος του Ελληνικού στρατού στους Μύλους, κατά των οποίων κινήθηκε ισχυρή φάλαγγα από πεζούς και ιππείς. Έφτασε και ο Δημήτριος Υψηλάντης μαζί με πολύ λίγους Φιλέλληνες του Ναυπλίου, μερικούς Έλληνες αγωνιστές, και με έναν λόχο ευζώνων οι οποίοι δεν είχαν αρχηγό. Η δύναμη του Υψηλάντη δεν ξεπερνούσε τους 500 άνδρες. Στην ακτή τοποθετήθηκαν και τρία μικρά πολεμικά βρίκια με πυροβόλα. Παρευρέθηκαν δε και οι δύο μοίραρχοι του Αγγλικού και του Γαλλικού στόλου, Άμιλτον και Ριγνύ, οι οποίοι αγκυροβόλησαν μπροστά στο Ναύπλιο και τους Μύλους αντίστοιχα.
Ο Ιμπραήμ επιτέθηκε στους Μύλους το μεσημέρι της 13ης. Τρεις επιθέσεις του εχθρικού πεζικού και μία του ιππικού αποκρούστηκαν γενναία. Τότε το εχθρικό πυροβολικό γκρέμισε με εύστοχες βολές το πρόχειρο οχύρωμα του Μακρυγιάννη, και ένας λόχος Αιγυπτίων επιτέθηκε ορμητικά υπερπιδόντας τα ερείπια. Η αντεπίθεση του Μακρυγιάννη ήταν ηρωική. Μαζί με πέντε φιλέλληνες και λίγους εκλεκτούς Έλληνες όρμησαν με το σπαθί τους μόνο και κατέσφαξαν τους πρώτους εισβολείς, ενώ έτρεψαν τους υπόλοιπους σε φυγή. Οι Αιγύπτιοι μετά τις αποτυχημένες απόπειρες έπαψαν τις επιθέσεις, και επειδή είχε αρχίσει να βραδιάζει, υποχώρησαν και έφυγαν για το Άργος. Στο πεδίο της μάχης εγκατέλειψαν περί τους πενήντα νεκρούς και αποκόμησαν περί τους 100 τραυματίες.

Σημασία της μάχης
Η μάχη των Μύλων ήταν ηρωική νίκη των Ελλήνων. Πολέμησαν κάτω από δυσχερείς έως ανύπαρκτες οχυρωματικές συνθήκες αντιμετωπίζοντας έναν καλά οργανωμένο και οπλισμένο τακτικό στρατό τετραπλάσιας δύναμης. Με την νίκη του αυτή ο Μακρυγιάννης έσωσε σε κρίσιμη στιγμή τον άμαχο πληθυσμό του Ναυπλίου, και διατήρησε σημαντικά αποθέματα τροφίμων και νερού. Αν έπεφταν οι Μύλοι θα χανόταν το Ναύπλιο και θα έσβηνε η Ελληνική επανάσταση στην Πελοπόννησο.

Πηγή: argolikeseidiseis.blogspot.gr

Αλκατράζ, ο «Βράχος» των φυλακισμένων

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 22-03-2012 05:51:55 pm | Αναδημοσίευση 21-03-2013 | από nskarmoutsos

Στην εποχή της, ήταν η «φυλακή των φυλακών». Ακόμα και η σκέψη ότι κάποιος μπορεί να αποδράσει από εκεί ήταν αδιανόητη και όταν τρεις κρατούμενοι το κατάφεραν, η ιστορία τους έγινε ταινία. Το όνομά της θυμίζει μέχρι σήμερα την σκληρότερη πλευρά του σωφρονιστικού συστήματος: Αλκατράζ.

Η πρώτη γραπτή αναφορά του νησιού, που βρίσκεται στον Κόλπο του Σαν Φρανσίσκο, έγινε από τον Ισπανό εξερευνητή Juan Manuel de Ayala το 1775, ο οποίος το ονόμασε «νησί των πελεκάνων» (σ.σ: στα ισπανικά «La Isla de los Alcatraces»). Εκείνη την εποχή και τουλάχιστον για έναν αιώνα ακόμα, το νησί καλυπτόταν από έναν μεγάλο αριθμό των εν λόγω πτηνών. Η εγγλέζικη κατοχή και η εγκαθίδρυση της αγγλικής γλώσσας, μετέτρεψε το «Alcatraces» σε Αλκατράζ.

Στην αρχή της λειτουργίας του, το 1850, υπό τον πρόεδρο Millard Fillmore, το Αλκατράζ προοριζόταν μόνο για στρατιωτική χρήση. Ωστόσο, η ανακάλυψη του χρυσού στη Σιέρα Νεβάδα έφερε πλούτο και ανάπτυξη στο Σαν Φρανσίσκο, το οποίο απαίτησε προστασία, καθώς είχε πλημμυρίσει από κυνηγούς χρυσού. Ως απάντηση, ο στρατός των ΗΠΑ κατασκεύασε ένα φρούριο πάνω στο νησί. Το 1859, εγκατατέστησαν πάνω από 100 κανόνια, καθιστώντας πλέον το -πλήρως εξοπλισμένο- Αλκατράζ το πιο οπλισμένο μέρος σε όλη την δυτική ακτή της Αμερικής.

Χωρίς να συμμετάσχει ποτέ σε μάχη, το φρούριο Αλκατράζ γρήγορα εξελίχθηκε από ένα νησί άμυνας σε ένα νησί κράτησης. Στις αρχές της δεκαετίας του 1860, όσοι συνελήφθησαν για εσχάτη προδοσία κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου κατέληξαν στο νησί. Από τότε και για τα επόμενα εκατό χρόνια, ο μέσος όρος των κρατούμενων στο νησί κυμαίνεται από 200 έως 300 άτομα.

Μετά τον καταστροφικό σεισμό του Σαν Φρανσίσκο, το 1906, κρατούμενοι από τις γύρω φυλακές μεταφέρθηκαν στο Αλκατράζ. Μέσα στα επόμενα πέντε χρόνια, οι φυλακισμένοι έφτιαξαν άλλο ένα χτίσμα, το οποίο λειτούργησε ως στρατιωτική φυλακή και έγινε ευρέως γνωστό με το όνομα «Βράχος».

Παρόλο που το Αλκατράζ επρόκειτο να γίνει μια φυλακή υψίστης ασφαλείας, μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα τα πράγματα ήταν πολύ διαφορετικά. Οι φυλακισμένοι περνούσαν τις ημέρες τους κάνοντας διάφορες εργασίες και μελετώντας. Είχαν χτίσει γήπεδο μπέιζμπολ για να παίζουν, με στολές που έφτιαχναν μόνοι τους. Κάθε Παρασκευή βράδυ, διοργανώνονταν αγώνες πυγμαχίας μεταξύ των κρατουμένων, οι οποίες ονομάζονταν «Μάχες του Αλκατράζ».

Οι φυλακισμένοι άλλαξαν ολόκληρο το ξερό τοπίο του νησιού, φυτεύοντας τριανταφυλλιές, γκαζόν, παπαρούνες και κρίνα σε ολόκληρη την ανατολική του πλευρά. Σύμφωνα με τον αμερικανικό στρατό, το Αλκατράζ εκείνη την περίοδο ήταν ένα ίδρυμα ήπιας μεταχείρισης.

Τα πράγματα άλλαξαν την περίοδο της Μεγάλης Ύφεσης, την δεκαετία του 1930. Η εισαγωγή τροφίμων στο νησί ήταν πλέον πολύ ακριβή και ανάγκασε τον στρατό να φύγει από το νησί, ενώ οι κρατούμενοι μεταφέρθηκαν σε ιδρύματα του Κάνσας και του Νιου Τζέρσεϋ.

Η «σκληρή» περίοδος του Αλκατράζ ξεκίνησε το 1934, όταν το ίδρυμα βρέθηκε στα χέρια του Ομοσπονδιακού Γραφείου Φυλακών. Το πρώην στρατιωτικό κέντρο κράτησης έγινε το πρώτο σωφρονιστικό ίδρυμα υψίστης ασφαλείας σε όλη την Αμερική. Σχεδιάστηκε για να στεγάσει όσους θεωρούνταν στιγνοί εγκληματίες και όσους δημιουργούσαν φασαρίες σε άλλες ομοσπονδιακές φυλακές. Η απομονωμένη θέση του καθιστούσε το Αλκατράζ τόπο εξορίας και η καθημερινή αυστηρή ρουτίνα των φυλακών είχε στόχο να διδάξει πειθαρχία στους κρατουμένους.

Η Μεγάλη Ύφεση ήταν μια δύσκολη, σκληρή περίοδος για την σύγχρονη αμερικανική ιστορία. Από αυτήν την άποψη, η αυστηρότητα του Αλκατράζ ταιριάζει στην εποχή του. Έγινε το σπίτι του Αλ Καπόνε, οποίος καταδικάστηκε για φοροδιαφυγή και πέρασε πέντε χρόνια στο νησί και ίσως του πιο διάσημου κρατούμενου που πέρασε στις ΗΠΑ, του δολοφόνου Robert «Birdman» Stroud από την Αλάσκα, ο οποίος έμεινε στο Αλκατράζ για 17 ολόκληρα χρόνια.

Η καθημερινή ζωή στην Ομοσπονδιακή Φυλακή του Αλκατράζ ήταν πολύ δύσκολη. Στους φυλακισμένους δόθηκαν μόνο τέσσερα δικαιώματα: ιατρική περίθαλψη, στέγη, τροφή και ρουχισμός. Όλα τα υπόλοιπα, ψυχαγωγικές δραστηριότητες ή επισκεπτήρια έπρεπε να κερδιθούν με σκληρή δουλειά. Όταν οι κρατούμενοι είχαν κακή συμπεριφορά, τιμωρούνταν. Δούλευαν εξωφρενικά ωράρια, και τους έδεναν στο πόδι μια σιδερένια μπάλα, την οποία έσερναν όπου πήγαιναν. Καμιά φορά κρατούνταν σε απομόνωση, τρώγοντας μόνο ψωμί και νερό.

Στα χρόνια λειτουργίας του σύγχρονου Αλκατράζ, η πιο σοβαρή εξέγερση των κρατουμένων, που εξελίχθηκε σε διήμερη μάχη, έγινε στις 4 Μαΐου του 1946. Τελικά, κατεστάλη έπειτα από επέμβαση μονάδων του αμερικανικού πολεμικού ναυτικού, με αποτέλεσμα 3 κρατούμενοι και 2 φύλακες να χάσουν τη ζωή τους και να τραυματιστούν περισσότερα από 15 άτομα. Ανά περιόδους, υπήρξαν 14 απόπειρες διαφυγής από περίπου 30 κρατούμενους. Οι περισσότεροι συνελήφθησαν, αρκετοί πυροβολήθηκαν από τους φρουρούς και οι υπόλοιποι πνίγηκαν στην προσπάθειά τους να φτάσουν στο Σαν Φρανσίσκο. Καμία απόπειρα δεν ήταν επιτυχής, εκτός από μία, στις 12 Ιουνίου 1962, που έμεινε στην ιστορία.

Τρεις κρατούμενοι, ο Φρανκ Μόρις και οι αδελφοί Κλάρενς και Τζον Ανγκλιν, δούλευαν επί μήνες στο κελί τους, φτιάχνοντας ένα τούνελ χρησιμοποιώντας νυχοκόπτες, κουτάλια και το μοτέρ ενός ανεμιστήρα από το οποίο έφτιαξαν ένα αυτοσχέδιο τρυπάνι. Κατάφεραν να φτάσουν μέχρι το σύστημα εξαερισμού των φυλακών και, όταν βγήκαν από το κτίριο, επιβιβάστηκαν σε μία αυτοσχέδια βάρκα που έφτιαξαν από βαρέλια και αδιάβροχα. Από τότε, τα ίχνη τους χάθηκαν. Μερικοί πιστεύουν ότι οι τρεις δραπέτες έφτασαν ζωντανοί στην ξηρά, ενώ άλλοι θεωρούν ότι πνίγηκαν, όπως πολλοί άλλοι, στα νερά του κόλπου.

Η διαφυγή τους αποτυπώθηκε κινηματογραφικά το 1979 στην ταινία «Απόδραση από το Αλκατράζ», με πρωταγωνιστή τον Κλιντ Ίστγουντ.

Οι φυλακές του Αλκατράζ είχαν άδοξο τέλος. Ήταν ακριβές στην λειτουργία τους, καθώς οι προμήθειες έπρεπε να έρχονται μέσω πλοίου. Δεν είχε καμία πηγή γλυκού νερού και σχεδόν ένα εκατομμύριο γαλόνια αποστέλλονταν κάθε εβδομάδα. Άλλωστε, η οικοδόμηση μιας φυλακή υψίστης ασφαλείας σε κάποιο άλλο μέρος ήταν πλέον ευκολότερη για την κυβέρνηση. Κάπως έτσι, στις 21 Μαρτίου του 1963, το Αλκατράζ σταμάτησε να λειτουργεί.

Τον Νοέμβριο του 1969, το νησί κατελήφθη για περισσότερο από 19 μήνες από μια ομάδα Ινδών του Σαν Φρανσίσκο, μέλη ενός ακτιβιστικού κινήματος, το οποίο ξεδιπλώθηκε στην Αμερική τη δεκαετία του '70, μέσα από δημόσιες διαμαρτυρίες. Το 1972, το Αλκατράζ ξεκίνησε να λειτουργεί ως πάρκο και το 1986 χαρακτηρίστηκε Εθνικό Ιστορικό Ορόσημο των Ηνωμένων Πολιτειών. Σήμερα είναι ένας από τους σημαντικότερους τουριστικούς μαγνήτες στο Σαν Φρανσίσκο.

Στην Ελλάδα, αντίστοιχη τοπογραφική ομοιότητα με τις φυλακές Αλκατράζ είχαν οι πρώην ναυτικές φυλακές της Ψυτάλλειας, έναντι της εισόδου στο λιμάνι του Πειραιά.

Πηγή: tvxs.gr

Σε ποιον γιατρό οφείλει το όνομά του ο διαβήτης;

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 10-06-2012 12:03:51 am | από nskarmoutsos

Δεν είναι ιδιαίτερα γνωστός – τουλάχιστον όχι τόσο όσο ο Ιπποκράτης και ο Ασκληπιός. Κάποιοι μάλιστα υποστηρίζουν ότι δεν υπήρξε καν σπουδαίος γιατρός στην πράξη. Ωστόσο ο Αρεταίος ο Καππαδόκης θεωρείται άξιος να μνημονεύεται για την ικανότητά του να καταγράψει με άψογο τρόπο τις αιτίες και τις θεραπείες ασθενειών με τις οποίες καταπιάστηκε.
Επιπλέον γιατί είναι ο γιατρός που έδωσε όνομα σε μια από τις μεγαλύτερες μάστιγες του σύγχρονου κόσμου: Τον διαβήτη.
Σε σχετικό σύγγραμμά του περιγράφει με λεπτομέρεια τη συγκεκριμένη νόσο, όπως επίσης και το άσθμα. Στα κύρια συμπτώματα του διαβήτη αναφέρει ότι το νερό που έπινε ο ασθενής «διάβαινε» αναλλοίωτο στα ούρα. Και από το ρήμα διάβαινε προέκυψε ο διαβήτης.
Ακολούθησε την ολιστική θεωρία
O Αρεταίος ο Καππαδόκης – που έζησε τον 2ο αιώνα μ.Χ. – υιοθέτησε τις ιπποκρατικές απόψεις, σύμφωνα με τις οποίες οι παθήσεις προκαλούνται από διαταραχές της ισορροπίας των τεσσάρων χυμών αλλά και της «έμφυτης» θερμότητας. Οι ιατρικές αντιλήψεις του στηρίχτηκαν επίσης στις θεωρίες της Εκλεκτικής Σχολής, ένα αμάλγαμα απόψεων παλαιότερων ιατρών. O Αρεταίος ακολούθησε την ολιστική θεωρία, την έννοια δηλαδή της συμπάθειας, της αλληλεπίδρασης των οργάνων του ανθρώπινου σώματος, η οποία –όπως αναφέρει– πραγματοποιείται μέσω του νευρικού συστήματος και του αίματος.
Στις τροφές βρίσκονται τα φάρμακα
Κύριο έργο του υπήρξε το σύγγραμμά του (στην ιωνική διάλεκτο) «Περί αιτίων και σημείων οξέων και χρονίων παθών«, όπου αναφέρει τις αιτίες και τα συμπτώματα οξειών και χρόνιων ασθενειών (επιληψία, τέτανος, διάφορα έλκη, πνευμονία, χολέρα, ειλεός, ίκτερος, αρθρίτιδα κ.ά.), καθώς και το «Περί θεραπείας οξέων και χρονίων παθών» – ως συνέχεια του προηγούμενου – όπου περιγράφει τη θεραπεία των ασθενειών αυτών. Επίσης φαίνεται πως ασχολήθηκε, εκτός των άλλων, και με την ανατομία και φυσιολογία καθώς και με τη χειρουργική.
Ως θεραπεία συνιστούσε κυρίως κατάλληλη διατροφή και χρήση φαρμακευτικών φυτών – όπως και ο Ιπποκράτης. Υποστήριζε ότι: «Στις τροφές βρίσκονται τα φάρμακα, όπως και στα φάρμακα η τροφή» («Ἐν τροφαῖς γὰρ κείσεται τὰ φάρμακα, ἀτάρ καὶ ἐν φαρμάκοις ἡ τροφή»).

Πηγή: goldenmag.gr

Η ιστορία πίσω από το καροτσάκι του σούπερ μάρκετ

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 07-06-2017 10:04:25 am | από nskarmoutsos

Έχουν περάσει πάνω από 80 χρόνια από τότε που το καρότσι του σούπερ μάρκετ εμφανίστηκε στον κόσμο των αγορών. Παρά την επιτυχία της στη συνέχεια, η ιδέα αυτή αρχικά έγινε δεκτή με ιδιαίτερη δυσπιστία από τους καταναλωτές.

Σύμφωνα με τη Deutsche Welle, στις 4 Ιουνίου του 1937 ο επιχειρηματίας από την Οκλαχόμα Σίλβαν Γκόλντμαν -ιδιοκτήτης της αλυσίδας σούπερ μάρκετ «Humpty Dumpty»- παρουσίασε μέσω αγγελίας σε εφημερίδα την ιδέα του.

Σε μια φωτογραφία, πρωταγωνιστούσε μία γυναίκα η οποία ήταν εξαντλημένη από το κουβάλημα του καλαθιού της, με το καροτσάκι του σούπερ μάρκετ να περιγράφεται ως λύση στο πρόβλημά της.

Οι καταναλωτές, ωστόσο, δεν φάνηκαν να ενθουσιάζονται με τη συγκεκριμένη ιδέα, καθώς σύμφωνα με την κοινωνιολόγο και ερευνήτρια αγορών Κατρίν Γκρανκλεμάν -η οποία στο πλαίσιο της διδακτορικής διατριβής της ασχολήθηκε με την ιστορία του καροτσιού- «η πρώτη προσπάθεια εισαγωγής του στην αγορά απέτυχε».

Οι άνδρες απέφευγαν να το χρησιμοποιήσουν για να μην φανούν αδύναμοι, οι γυναίκες το έβρισκαν παλιομοδίτικο και μόνο οι μεγαλύτεροι σε ηλικία καταναλωτές το «αγκάλιασαν» από την πρώτη στιγμή.

Ο επιχειρηματίας από την Οκλαχόμα αποφάσισε με διάφορα διαφημιστικά τρικ να κάμψει τις αντιστάσεις του κοινού, αλλά και των υπολοίπων επιχειρηματιών, κερδίζοντας τελικά την αγορά.

Πώς όμως γεννήθηκε η ιδέα για το καροτσάκι; Σύμφωνα με τη DW και όπως περιέγραψε ο συγγραφέας Τέρι Ουίλσον στο βιογραφικό έργο «Το όχημα που άλλαξε τον κόσμο. Η καριέρα του Σίλβαν Γκόλντμαν», ο επιχειρηματίας εμπνεύστηκε την ιδέα ένα απόγευμα του 1936, παρατηρώντας δύο αναδιπλούμενες καρέκλες.

Ο Γκόλντμαν σκέφτηκε ότι εάν ενώσει κάποιος δύο καρέκλες και βάλει ρόδες στα πόδια τους θα μπορούσε να τοποθετήσει στην επιφάνεια των καθισμάτων ένα καλάθι, ελπίζοντας ότι με αυτό το βοηθητικό όχημα, οι πελάτες θα ψώνιζαν περισσότερο.

Στη γέννηση και υλοποίηση της ιδέας συνέβαλε ο βοηθός του Γκόλντμαν, Φρεντ Γιανγκ, με την ευρεσιτεχνία πάντως -αν και δεν είναι σαφές ποιος είχε μεγαλύτερη συμμετοχή στην κατασκευή του καροτσιού- να δίνεται στον Γκόλντμαν.

Πηγή: naftemporiki.gr

Τι ήταν η κλανιόλα - Το ξακουστό επτανήσιο εξάρτημα

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 06-06-2018 10:27:05 am | από nskarmoutsos

Βρισκόμαστε στα Επτάνησα του περασμένου αιώνα όπου οι ευγενείς της εποχής έψαχναν να βρουν έναν τρόπο για να απαλλαγούν από τις δυσάρεστες αναθυμιάσεις κατά τη διάρκεια της νύχτας.

Η λύση βρέθηκε από κάποιον και ονομάστηκε με το όχι και τόσο σικ όνομα «κλανιόλα» ή «κλανιόρα» όπως λεγόταν στη Ζάκυνθο.

Η συσκευή αποτελούνταν από ένα χωνί και ένα μακρύ λάστιχο. Η μια άκρη του λάστιχου με το χωνί κρυβόταν κάτω από τα σκεπάσματα και έμπαινε... στο σημείο που φαντάζεστε και η άλλη άκρη έβγαινε από το δωμάτιο από μια τρύπα στον τοίχο (της οποίας η πρόβλεψη γινόταν ήδη από την κατασκευή του κτιρίου, τόσο σημαντική θεωρούνταν) ή σε φτωχότερα σπίτια από το παράθυρο.

Με αυτόν τον τρόπο οι ανεπιθύμητοι ήχοι -και κυρίως οι οσμές-  έφευγαν εκτός σπιτιού μακριά από το κρεβάτι του αντρόγυνου.

Συνήθως το εργαλείο ήταν δερμάτινο, υφασμάτινο ή και, σε εξαιρετικές περιπτώσεις, ασημένιο.

Η ξακουστή κλανιόλα θεωρούνταν απαραίτητη σε κάθε σπίτι ζευγαριού και υπήρχε για αρκετά χρόνια σε όλα τα Επτάνησα. Αξίζει, μάλιστα να σημειωθεί και τι έπρεπε να έχει κάθε νιόπαντρο ζευγάρι στο σπίτι του για προίκα: κοκετίνα με ντεστιέρες και μπαλντακί (ένα κρεβάτι με κάγκελα και ουρανό), μαξιλάρια με ντεμέλες ρικαμάδες (δηλαδή με κεντημένες μαξιλαροθήκες), τσαγκούλι (δοχείο νυκτός), αναπαψόλια (βοηθήματα του συζυγικού κρεβατιού, η χρήση τους ήταν να βοηθούν τη γυναίκα κατά την διάρκεια της τέλεσης της ερωτικής πράξης, ξεκουράζοντας τα πόδια της), σκαλνταλέτο (μπακιρένιο δοχείο που περιείχε ζεστή στάχτη ώστε να ζεσταίνει το κρεβάτι) και φυσικά κλανιόλ.

Πηγή: spirossoulis

Μήνας Ιούνιος ή Ιούνης

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 01-06-2012 12:21:12 am | Αναδημοσίευση 01-06-2013 | από nskarmoutsos

Ονομασίες του μήνα Ιούνη

Ετυμολογία
Ιούνιος απ' τη λατινική Junius: Juno= Ήρα: Ηραίος• προς τιμήν της Ήρας.
Αττικός μήνας: ΣΚΙΡΟΦΟΡΙΩΝ (18 Ιουνίου - 16 Ιουλίου). Ο μήνας ονομάζεται έτσι από τα Σκιροφόρια.
Λέγεται και Θεριστής, Ορνιαστής, Ερηνιαστής.
Τον Ιούνιο ξεκινούν οι μεγάλες δουλειές των γεωργών, θέρος, τρύγος, πόλεμος!

Γιορτές το μήνα Ιούνιο και έθιμα

Η γιορτή του Αι-Γιάννη τού Φανιστή, του Απορνιαστή, του Ριγανά και
του Κλήδονα είναι η πιο σπουδαία κατά τον Ιούνιο.
Γενέθλιο Ιωάννου του Προδρόμου στις 24 Ιουνίου. Το γενέθλιο συμπίπτει με τις θερινές τροπές του ηλίου. Την ημέρα αυτή «τ' Αϊ-Γιαννιού του Λιοτροπιού (Κύθνος) ή Λιτροπίου (Κύμη) ή Αλιτροπιού (Λέσβος)...», τραγουδούν
«Ο Ήλιος τρέμει
γυρίζει σαν τροχός,
είναι θαμπερός».
Πολλοί ακολουθώντας το πανάρχαιο έθιμο ανάβουν φωτιές στους δρόμους και πηδάνε πάνω απ' αυτές λέγοντας: «Αφήνω το κακό, πάω στο καλλίτερο».
Οι αρχαίοι γύρω από τις καθαρτήριες πυρές που άναβαν στο Άστυ την ίδια μέρα των τροπών του Ηλίου έλεγαν: «Έφυγον κακόν, εύρον άμεινον».

Σκιροφόρια, έθιμο αρχαίων το μήνα Ιούνιο

Οι Αθηναίοι, εκτός από τις πυρές, στις 12 Σκιροφοριώνος γιόρταζαν το θερινό ηλιοτρόπιο.
Τότε ο ιερεύς του Ηλίου με την ιέρεια της Αθηνάς και του Ποσειδώνα πήγαιναν στην Αγορά, κρατώντας πολύχρωμες ομπρέλες (σκίρα) κι από κει τα Σκιροφόρια. Ο ιερέας του Ήλιου <απόγονος του Ερεχθέως> φορούσε μίτρα απαστράπτουσα, κρατούσε Ηλιοτρόπιο και χρυσή ακτινωτή μάσκα υποδυόμενος τον θεό Ήλιο.

Κλήδονας έθιμο το μήνα Ιούνιο

Κλήδονας τ' Αϊ-Γιαννιού. Η προετοιμασία του Κλήδονα γίνεται την παραμονή της γιορτής ως εξής:
«Ένα αγόρι ή ένα κορίτσι τυχερό, που έχει δηλ. εν ζωή τους γονείς του, φέρνει από τη βρύση (ή από το πηγάδι) αμίλητο (ή βουβό ή αρπαχτικό) νερό»• και το αδειάζει σε ένα μικρό κιούπι. Τα άλλα παιδιά, νέοι και νέες που έχουν μαζευτεί, ρίχνουν στο αγγείο το ριζακάρι τους: ένα δαχτυλίδι, ένα σκουλαρίκι κ.λπ. Κατόπιν σκεπάζουν το κιούπι με ένα κόκκινο πανί, το κλειδώνουν με κλειδαριά και «το εκθέτουν τη νύχτα, για να... αστρονομιστεί.»
Το άνοιγμα του κλήδονα γίνεται το πρωί «Βγαίνοντας ο Ήλιος».

(Γ. Α. Μέγας. "Ελληνικαί Εορταί και Έθιμα...", Αθήναι 1979, σ. 217)

Για περισσότερα έθιμα το μήνα Ιούνιο κάντε κλικ εδώ.

Πηγή: paidika.gr

Η Κίος του 1921-22 πριν από τη συντριβή

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 28-05-2018 09:29:43 am | από nskarmoutsos

(Φωτ. Αξιωματικός του Στρατού Ξηράς γευματίζει στην είσοδο του Φρουραρχείου της Κίου)

Σύμφωνα με τα στρατιωτικά έγγραφα, ο Στέργιος Στεργίου παρουσιάζεται τον Αύγουστο του 1920 στο Βασιλικό Ναυτικό. Στα μέσα του 1921 μετακινείται στην Κίο ως μέλος πληρώματος τορπιλοβόλου υπαγόμενου στη Στρατιωτική Διοίκηση Προύσσης. Εκεί υπηρετεί ως μάχιμος πεζοναύτης έχοντας μαζί του τη φωτογραφική του κάμερα.

Ενα μικρό, ελάχιστο δείγμα των εκπληκτικών φωτογραφιών του μπορεί ο αναγνώστης της «Κ» να δει σήμερα, όπως αντλήθηκε από την έκδοση-κόσμημα του Μορφωτικού Ιδρύματος Εθνικής Τραπέζης (ΜΙΕΤ) «Στέργιος Στεργίου. Κίος 1921-1922».

Είναι το πέμπτο τομίδιο της εξαιρετικής σειράς «ΑΦΕΛΙΑ», που σχεδίασε ο Διονύσης Καψάλης και επιμελήθηκαν οι Βασιλική Χατζηγεωργίου και Ματθίλδη Πυρλή. Την εισαγωγή –που διεκδικεί άξια τις δάφνες ολοκληρωμένου δοκιμίου– υπογράφει ένας δεινός γνώστης της φωτογραφίας και της Ιστορίας, o Κωστής Λιόντης. Από αυτή την εισαγωγή αντλούμε και τα βιογραφικά και άλλα στοιχεία που παραθέτουμε εδώ.

Γεννημένος στην Ερμούπολη της Σύρου το 1897, λοιπόν, ο Στεργίου προέρχεται από οικογένεια εμπόρων αστών και από νωρίς επιδίδεται, ερασιτεχνικά, στην ενασχόληση με τη φωτογραφία. «Κατά την κυρία Στεργίου πάντως», γράφει ο Κ. Λιόντης, «ο πατέρας της άρχισε να φωτογραφίζει νέος, πριν από το 1917, ενώ αργότερα, στη δεκαετία του ’20, εμφάνιζε μόνος του τα αρνητικά». Ενδιαφέρουσα σημείωση: μέσα στην πρώιμη θεματολογία του, και οι εταίρες της Ερμούπολης, «χαρακτηριστικό δείγμα του ανοιχτού πνεύματος που τον διέκρινε», κατά τον Κ. Λιόντη.

Ως προς την Κίο της εποχής που έζησε ως πεζοναύτης ο Στεργίου: κατελήφθη από τη Μεραρχία Αρχιπελάγους, αρχές Ιουλίου του 1920. Παρέμεινε υπό ελληνικό έλεγχο έως τις 28 Αυγούστου του 1922. «Αποτελούσε στρατιωτικό υποτομέα και ενδιάμεσα δέχτηκε αρκετές επιδρομές, κυρίως από ατάκτους (Τσέτες). (...) Επιλεκτικές όψεις αυτής της Κίου κατέγραψε ο φωτογραφικός φακός του Στεργίου. Διόλου απίθανο να είναι οι τελευταίες λίγο πριν δεχτεί τη χαριστική βολή και μείνει η πικρή της ενθύμηση». Ο Στεργίου θα γλιτώσει από τη γενική συντριβή. Θα τελειώσει ήσυχα τις μέρες του «εκείνες τις αγωνιώδεις ημέρες του Κυπριακού το ’74».

Το φωτογραφικό του στίγμα ακτινοβολεί ακόμα, όπως φαίνεται και από τον μικρό αυτό τόμο του ΜΙΕΤ, ο οποίος προσφέρεται προς ενδελεχή εξερεύνηση.

Πηγή: kathimerini.gr

Προηγούμενες αναρτήσεις