Παράλιο Άστρος
logo: Το Άστρος της Θαλάσσης
Αναζήτηση Go

Τα πρώτα παγωτά στην Ελλάδα του Όθωνα!

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 16-08-2012 06:26:16 pm | από nskarmoutsos

Εν όψει της εξάπλωσης του παγωτού, της δροσιστικής αυτής απόλαυσης μικρών και μεγάλων, είναι ευκαιρία να παρουσιάσουμε την περιπετειώδη εισαγωγή του στην Ελλάδα.
Οι Αθηναίοι γεύθηκαν παγωτό για πρώτη φορά το 1835 σε μία από τις κοσμικές εκδηλώσεις του Βαυαρού πρωθυπουργού Άρμασπεργκ.
Ένας Ιταλός, ονόματι Κάλβος, διευθυντής ξενοδοχείου στην Αθήνα, σκόπευε να ιδρύσει ζαχαροπλαστείο κι έτσι, για να το διαφημίσει, πρότεινε στην κόμισσα Άρμασπεργκ να κατασκευάσει παγωτά για τους προσκεκλημένους της. Εκείνη δέχθηκε με προθυμία, αφού θα παρουσίαζε κάτι νέο στους καλεσμένους της. Άλλωστε, φαίνεται ότι οι Ιταλοί ήταν από τους πρώτους που διδάχθηκαν την τέχνη του παγωτού από τους ανατολίτες.
Η προσφορά των παγωτών κατενθουσίασε τους επισκέπτες μιλώντας με θαυμασμό για τον Κάλβο, του οποίου το ζαχαροπλαστείο η κ. Άρμασπεργκ δεν έχανε ευκαιρία να διαφημίζει.

Σε λίγη ώρα το κλίμα άλλαξε. Ενώ το βαλς εξακολουθούσε να παίζεται από την μπάντα του Βαυαρικού Τάγματος, οι αίθουσες του Μεγάρου άδειαζαν. Γυναίκες και άνδρες εξαφανίζονταν. «Μετέβαλον το δάπεδον της αιθούσης εις δεινώς κυμαινόμενον σκάφος», προσπαθώντας να βρουν κάποια σκοτεινή γωνιά για να «ακουμπήσουν» τις στομαχικές διαταραχές τους!
Ο Κάλβος, προκειμένου να παρουσιάσει πιο εντυπωσιακά τα παγωτά του, χρησιμοποίησε χημικά χρώματα, αφού στην Αθήνα δεν υπήρχαν τότε φυσικές χρωστικές ουσίες. Έτσι οι καλεσμένοι έπαθαν όλοι τροφική δηλητηρίαση. Ο χορός διαλύθηκε και όλοι έσπευδαν να καλέσουν γιατρό. Ο Κάλβος, δε, φρόντισε να εξαφανιστεί από την Αθήνα μέχρι να ξεχαστεί το γεγονός.
Οι πρώτες εντυπώσεις από τα παγωτά στην πρωτεύουσα δεν ήταν και ιδιαίτερα ευχάριστες, όμως αργότερα ο Καρδαμάτης άνοιξε ζαχαροπλαστείο στη συμβολή των οδών Αιόλου και Ευριπίδου προσφέροντας παγωτά, τα οποία απολάμβαναν με πάθος οι Αθηναίοι. Έγιναν μάλιστα τόσο λαϊκά, ώστε λίγο αργότερα φάνηκε στην πόλη το περίφημο Γιάτσο, το οποίο υπήρξε η μεγαλύτερη ευχαρίστηση της «λουστραρίας» της πρωτεύουσας.

Πηγή: mikros-romios.gr

Τήνος

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 15-08-2012 11:23:14 am | από nskarmoutsos

Ιστορικά στοιχεία

Είναι δώρο από το Θεό να επισκεφτείτε την Τήνο. Και αυτό γιατί, πολύ πριν την ανακάλυψη της θαυματουργής εικόνας της Παναγιάς (1823), η φύση το προίκισε με τα ομορφότερα ακρογιάλια του πλανήτη. Συγχρόνως, αγαπήθηκε από τους κατοίκους του και το στόλισαν με όλο το μεράκι της ανθρώπινης δύναμης και δημιουργίας.

Το νησί απέχει 82νμ από τον Πειραιά και 60νμ από τη Ραφήνα. Βρίσκεται νότια της Άνδρου (από την οποία απέχει μόλις μισό ναυτικό μίλι) και έχει έκταση 194 τ. χλμ. και μόνιμο πληθυσμό, περίπου, 8500 κατοίκους (και πάνω από 750 εκκλησίες, δηλαδή, μία εκκλησία ανά δώδεκα κατοίκους, περίπου). Το συνολικό μήκος της ακτογραμμής της υπολογίζεται σε 114 χλμ. και ο περίπλους των παραλίων της απαιτεί πλου 37 ν.μ. Στο νότιο μέρος χωρίζεται από τη Μύκονο με το «Στενό του Τσικνιά», που παλαιότερα τρόμαζε ιδιαίτερα τους ναυτικούς των ιστιοφόρων.

Το όνομα της Τήνου είναι, πιθανώς, προελληνικό και, ίσως, συσχετίσθηκε με τον πρώτο οικιστή, τον Τήνο, ή με το φοινικικό ΤΑΝΝΟΤΗ ή ΤΑΝΝΟΘ (tannoth) που σημαίνει όφις (: φίδι). Γι αυτό και στην αρχαιότητα ονομαζόταν και Οφιούσα (: το νησί με τα πολλά φίδια) τα οποία σύμφωνα με το μύθο εξολόθρευσε ο Ποσειδών, ο οποίος ήταν και ο Προστάτης του νησιού. Κατ΄ άλλους η Τήνος ήταν η μόνιμη κατοικία του Θεού των Ανέμων, του Αιόλου (έτσι οι αρχαίοι εξηγούσαν τους δυνατούς ανέμους που επικρατούσαν στην περιοχή). Ονομάσθηκε, επίσης, και Υδρουσσα, λόγω των πολλών πηγών. Σύμφωνα με μία άλλη ερμηνεία το Υδρούσα προκύπτει από τον αναγραμματισμό της λέξης Δρυούσα(: δρυς, βελανιδιά). Στην αρχαιότητα η Τήνος παρήγαγε εκλεκτά σκόρδα, γι αυτό ο Αριστοφάνης την αποκαλεί σατιρικά ως «Σκορδοφόρο»

Η Τήνος είναι η πατρίδα του μεγαλύτερου Έλληνα γλύπτη, του Γιαννούλη Χαλεπά (στον Πύργο, υπάρχει το σπίτι του και λειτουργεί ως μουσείο με ορισμένα έργα του), αλλά και σημαντικότατων ζωγράφων, όπως του Λύτρα και του Γύζη.

Τα νησάκια γύρω από την Τηνο

1. Οι Κάλογεροι (Ν 37ο40΄07΄΄71 Ε 24ο58΄ 07΄΄39). Πρόκειται για μία μικρή συστάδα τριών νησιών στο στενό Ανδρου-Τηνου. Τη συστάδα αποτελούν : 1.α. Το Νησί ή Μεγάλο νησί ή Κοντινό. Βρίσκεται, μόλις 150 μέτρα από την ακτή και απ΄εδώ εξάγονται οι περίφημες μαύρες πλάκες, που χρησιμοποιούνται για τις στέγες των σπιτιών. 1. β. Δύσβατο (Ν 37ο 40΄΄ 35΄32 Ε 24ο 58΄΄01΄΄61). Πάνω στη βραχονησίδα Δύσβατο λειτουργεί φάρος που κτίσθηκε το 1903.Το ύψος του πύργου του είναι 9 μέτρα και το εστιακό του ύψος είναι 31 μέτρα. 1. γ. Η τρίτη και μικρότερη βραχονησίδα βρίσκεται λίγα μέτρα βόρεια του Δυσβατου

2. Η νησίδα Πλανήτης ή Πλανούδη (Ν 37ο39΄΄55΄41 Ε 25ο03΄΄89΄61) βρίσκεται κοντά στο βορειοδυτικό άκρο της Τήνου και αποτελεί την προέκταση της φυσικής λιμενολεκάνης του όρμου Πανόρμου. Ο Πλανήτης χωρίζεται από την ακτή της Τήνου με ένα πολύ στενό πέρασμα, το βάθος του οποίου δεν ξεπερνά το ένα μέτρο. Έχει έκταση περίπου 125 στρέμματα. Πάνω στο νησάκι ορθώνεται ο παλιός εγκαταλελειμμένος φάρος, που φώτισε για πρώτη φορά το 1886. Σήμερα, λίγο δίπλα, λειτουργεί νέος, αυτόματος φάρος.

3. Κούκος: βρίσκεται έξω από τον όρμο Βαθέως (πολύ μικρή βραχονησίδα).

4.Αποκοφτός (Ν 37ο36΄΄41΄66 Ε 25ο01΄΄38΄36): στη δυτική πλευρά του όρμου των Ιστερνίων.

5. Βλαντοί (Ν 37ο31΄28΄΄82 Ε 25ο12΄41΄΄14) : πρόκειται για δύο μικρούς βράχους, μόλις που ξεχωρίζουν από τη θάλασσα. Βρίσκονται στα τριακόσια μέτρα από την παραλία του Αγίου Σωστη.

6. Δρακονήσι ή Σοφράνο (Ν37ο38΄34΄΄97 Ε 25ο 08΄14΄΄74): Βόρεια του όρμου της Κολυμπήθρας βρίσκεται το Δρακονήσι. Στη δυτική πλευρά υπάρχουν δύο μικρές θαλάσσιες σπηλιές. Στη βραχονησίδα φύεται ο κρίταμος, ένα εξαιρετικό μπαχαρικό, που οι ντόπιοι χρησιμοποιούν για τις σαλάτες και τα φαγητά τους

7. Πρασονήσια ή Γκιώνης: Είναι δύο βράχοι στα Ανατολικά του Δρακονησίου, που θυμιζουν εξωτικό τοπίο. Όσοι διαθέτουν φουσκωτά μπορούν να μπουν μέσα σε μια μικρή σπηλιά και να νοιώσουν μοναδικές στιγμές γαλήνης.

Η Παναγιά της Τήνου

Προκαλεί το σεβασμό ο ευσεβής άνθρωπος, που αναζητά το Θείο και είναι πρόθυμος να διανύσει, ακόμα και, χιλιάδες χιλιόμετρα για να έχει αυτή τη, μεταφυσική, επαφή. Δεν υπάρχει θρησκεία που να μην έχει καθιερώσει την έννοια του προσκυνήματος: οι Αιγύπτιοι στο ναό της Μέμφιδος, οι αρχαίοι Έλληνες στην Επίδαυρο, οι Μεξικανοί στο ναό Quetzal, οι κάτοικοι του Περού στο Κούζκο, ο ποταμός Γάγγης για τους Ινδουιστές, η Μέκκα, οι Άγιοι Τόποι και πολλά άλλα. Όμως, ο αγαθός προσκυνητής έχει μεγάλη διαφορά από το θρησκευτικό τουρίστα (τι απαίσια φράση!!) Η λογική του «τρία κομποσκοίνια ένα τάλιρο» δεν έχει καμία σχέση με την ανάγκη του πιστού να βρει δύναμη και κουράγιο για να υπομείνει την «άδικη» τιμωρία της ζωής του (όπως πιστεύει ο ίδιος). Αυτή η εμπορικό-τουριστική λογική, δυστυχώς, ισχύει στους περισσότερους τόπους προσκυνήματος που συνδέονται με την εμφάνιση της Παναγιάς: η Παναγία της Λούρδης στη Γαλλία, Φάτιμα στην Πορτογαλία, η Γουαδελούπη στο Μεξικό, η Παρθένος στο Montserrat της Ισπανίας (12ος αιώνας), της Μαύρης Παρθένου στην Czestochowa στην Πολωνία (14ος αιώνας). Ποιον να πρωτακούσει και που να πρωτοτρέξει και αυτή η Παναγία!! Ή, μήπως, νομίζετε ότι δεν τους ακούει αυτούς, τους «αιρετικούς», τους Καθολικούς Χριστιανούς; Ρωτήστε τον πιστό που πηγαίνει γονυπετής στην Παναγία της Γουαδελούπης στο Μεξικό ή που στοιβάζεται στα “άσπρα τρένα” για την Παναγία της Λούρδης, ή ανεβαίνει γονυπετής τη Scala Santa της Ρώμης (σύμφωνα με μία μεσαιωνική παράδοση οι Καθολικοί θεωρούν ότι πρόκειται για την ίδια σκάλα που ανέβηκε ο Ιησούς, όταν δικάστηκε από τον Πόντιο Πιλάτο. Μεταφέρθηκε στη Ρώμη το 326 από τη Flavia Giulia Elena,τη μετέπειτα Αγία Ελένη, μητέρα του Κωνσταντίνου, του μετέπειτα Μεγάλου Κωνσταντίνου).

Ο Ναός της Παναγίας της Τήνου χτίστηκε εκεί που βρέθηκε η θαυματουργή εικόνα της Παναγιάς, ύστερα από όραμα της μοναχής (και αργότερα Αγίας) Πελαγίας στις 30- 1- 1823 και θεωρείται έργο του Ευαγγελιστή Λουκά. Ο ναός έχει κτιστεί πάνω στα θεμέλια παλαιοχριστιανικής εκκλησίας, που ήταν αφιερωμένη στον Άγιο Ιωάννη. Στην ίδια θέση βρισκόταν και ο αρχαίος ναός του Διονύσου.

Πάντως, η Μεγαλόχαρη φαίνεται ότι έχει ιδιαίτερη σχέση με το νησί και αυτό γιατί οι Καθολικοί του νησιού (30% των κατοίκων) λάτρευαν, και λατρεύουν μέχρι σήμερα, μία, ακόμα, θαυματουργή εικόνα της, που ξεθάφτηκε στην Τηνο, την Παναγία του Βρυσιού. Μέχρι και ο Σεβ. Άγγελος Roncalli, ο μετέπειτα Πάπας Ιωάννης 23ος είχε επισκεφτεί (το 1937) το Βρυσί, ενώ οι καθολικοί πιστοί ονειρεύονταν να καταστήσουν το νησί ως τη «νέα Λούρδη». Το νησί άλλωστε είναι ένας ιδανικός σταθμός στη μετακίνηση των Καθολικών πρός τους Αγίους Τόπους. Αμέσως κινητοποιείται άμεσα η ορθόδοξη κοινότητα που δεν είδε με καλό μάτι τις προθέσεις των Καθολικών. Η φήμη της θαυματουργής Παναγίας της Τήνου δεν ήταν τόσο μεγάλη στην προΜεταξική Ελλάδα. Οι Ορθόδοξοι του νησιού ζητούν τη βοήθεια της συζύγου του Ιωάννη Μεταξά, (κατάγεται από το νησί) για να προβληθεί στο πανελλήνιο η θαυματουργή Παναγία της Τήνου και να γίνει σημαντικό προσκύνημα για τους Ορθοδόξους. Έτσι, η υπερβολική λαϊκή απήχηση της Παναγίας των Ορθοδόξων, με την στήριξη της συζύγου του Δικτάτορα Ιωάννη Μεταξά και όλου του κρατικού μηχανισμού, έκαναν το νησί βασικό τόπο προσκυνήματος των ορθοδόξων και ανάγκασαν τους Καθολικούς να αλλάξουν τα σχέδια τους . Λίγα χρόνια αργότερα ο τορπιλισμός της “Έλλης”, κατά τον εορτασμό της Παναγίας, θα συνδέσει ακόμα περισσότερο την Παναγία της Τήνου με το Λαϊκό υποσυνείδητο και τη φανερή ή συγκαλυμμένη υπενθύμιση ότι η Παναγία, θυμωμένη για την ύβρη των Ιταλών, βοηθά τα παλλικάρια μας στην Αλβανία

Η Κατάληξη του αντιτορπιλικού Έλλη

Η Έλλη (ΒΠΚ Κ/Δ ΕΛΛΗ) ήταν εύδρομον (κατά την ορολογία του μεσοπολέμου) ή ελαφρύ καταδρομικό, κατά την μετέπειτα ορολογία. Είχε ναυπηγηθεί το 1912 στις ΗΠΑ για λογαριασμό της Κινεζικής Κυβέρνησης με το όνομα FEI HUNG, όμως η παραγγελία ακυρώθηκε λόγω της κινεζικής λαϊκής επανάστασης. Αγοράστηκε από το Ελληνικό Ναυτικό το 1914 και πήρε μέρος στον Α΄ παγκόσμιο πόλεμο και τη Μικρασιατική εκστρατεία. Βυθίστηκε σε ειρηνική περίοδο, από το Ιταλικό υποβρύχιο Delfino (με κυβερνήτη τον Giuseppe Aicardi), ενώ ήταν αγκυροβολημένο έξω από το λιμάνι της Τήνου και συμμετείχε στον εορτασμό της Παναγίας (15 Αυγούστου 1940). Τα θύματα του τορπιλισμού ήταν εννέα νεκροί και 29 τραυματίες (αν και στην αρχή έκαναν λόγο για ένα νεκρό, τον κελευστή Παπανικολάου). Η έκρηξη ήταν τόσο ισχυρή, αλλά και τόσο κοντά στην ακτή (άλλωστε μία τορπίλη κατέληξε στο λιμενοβραχίονα), ώστε μία γυναίκα, που βρισκόταν στην παραλία, πέθανε από συγκοπή.

Κείνοι που έπραξαν το κακό τους πήρε μαύρο σύγνεφο (κατά τον Ελύτη) και φαίνεται ότι κάπως έτσι έγινε. Στις 23 Μαρτίου 1943, και ενώ το υποβρύχιο Delfino βρισκόταν έξω από τον Τάραντα, στη Ν. Ιταλία, βυθίστηκε και πήρε μαζί του τα 28 μέλη του πληρώματος, που είχαν συμμετάσχει στον τορπιλισμό της Έλλης, εκτός από τον κυβερνήτη Aicardi, ο οποίος, αμέσως μετά τον τορπιλισμό της Έλλης, είχε παραδώσει στον Mario Violante.

Μετά τον πόλεμο η Ιταλική Κυβέρνηση αναγκάστηκε να αποζημιώσει το πολεμικό ναυτικό μας. Οι Ιταλοί, το 1950, έδωσαν το καταδρομικό Eugenio di Savoia (το οποίο μετονομάσαμε σε ΕΛΛΗ), ως μέρος των ιταλικών επανορθώσεων. Το Eugenio di Savoia κατασκευάστηκε μεταξύ 1932-35, στα ναυπηγεία Ansaldo της Γένοβας. Από τον Ιούνιο του 1951, έγινε η έδρα του Αρχηγού του Στόλου. Το θράσος των Ιταλών συνεχίζεται ακόμα και σήμερα, αφού (ανεπίσημα) σε διάφορους ηλεκτρονικούς τόπους διαμαρτύρονται (άκουσον, άκουσον) ότι τους αδικήσαμε!! Μας δώσανε, λένε, ένα καινούριο, μεγάλο καταδρομικό προς αντικατάσταση ενός σαράβαλου (εννοούν την Έλλη), που μας βύθισαν. Αφήνουν και ειρωνικά σχόλια για το γεγονός ότι το πλοίο που μας «χάρισαν» ήταν η ναυαρχίδα μας για πολλά χρόνια (το παίζουν, δηλαδή, και ευεργέτες των «φτωχών» και «κακόμοιρων» Ελλήνων!!)

Και εκτός από το θράσος των Ιταλών, ας δούμε και το δικό μας θράσος. Κάθε χρόνο τιμάμε τον τορπιλισμό με ένα στεφάνι στα νερά, που βυθίστηκε η Έλλη. Όμως, στο βυθό (47 μέτρα από την επιφάνεια) δε θα βρειτε παρά ελάχιστες λαμαρίνες από το ηρωικό καταδρομικό, την Έλλη. Να τι απέμεινε από το χιλιοσυζητημένο σύμβολο της Νεότερης Ιστορίας μας!! Και αυτό γιατί, στη δεκαετία του 1950, κάποιος ιδιώτης, με την ανοχή των τοπικών και άλλων Αρχών, μίσθωσε καμιά δεκαριά σκαφανδοφόρους δύτες, που επί δύο χρόνια δούλευαν συστηματικά για το κόψιμο του σκάφους και την ανέλκυση των τμημάτων του, τα οποία στη συνέχεια πουλήθηκαν για σκραπ. Η Ελλάδα της αρπαχτής σε όλο της το μεγαλείο!!! Και για να μην έχετε την ψευδαίσθηση ότι οι σύγχρονοι είναι αδιάφοροι για τα ιστορικά σύμβολα διαβάστε τη μαρτυρία του δύτη Αλ. Παπαδόπουλου (στα «ντοκουμέντα» του ΣΚΑΙ), ο οποίος πρωτοσυναντησε, μετά από πενήντα χρόνια, τις σκουριασμένες λαμαρίνες της Ελλης στο βυθό της Τήνου: «…όταν οι δύτες συνειδητοποιούν τι βρίσκουν, βγάζουν τα επιστόμια από τις μπουκάλες τους, κάνουν τον σταυρό τους και φιλούν τα σκουριασμένα σίδερα, σαν να ήταν εικονίσματα».

Πηγή: 24grammata.com

Τα ταξίδια στην αρχαιότητα

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 12-08-2018 08:59:25 am | από nskarmoutsos

Σύμφωνα με τον Πλίνιο το Νεότερο (αρχές 2ου αι. μ.Χ.), κάνουμε ταξίδια και διασχίζουμε τις θάλασσες αναζητώντας αυτά που απαξιούμε να κοιτάξουμε όταν είναι μπροστά στα μάτια μας. Ο αρχαίος περιηγητής λαχταρούσε καθετί εξωτικό και μακρινό και πήγαινε να το βρει στην Ελλάδα, τη Μικρά Ασία και την Αίγυπτο.

Τα ταξίδια εξερευνούν το νου και την καρδιά του ανθρώπου, δίνουν τροφή στο μυαλό και εξάπτουν τη φαντασία. Ολα περικλείουν ιερούς χώρους, εστίες καλλιτεχνικής μεγαλοσύνης, ερείπια αρχαίων πολιτισμών. Ενα επικό ταξίδι από την Ευρώπη στην καρδιά της Ασίας ιχνηλατεί την κατάκτηση του τότε γνωστού κόσμου από τον Μέγα Αλέξανδρο. Οσοι πιστεύουν πως τα σημαντικότερα ταξίδια δεν έχουν να κάνουν μόνο με το χώρο, αλλά και με τον χρόνο και το πνεύμα, επισκέπτονται τόπους που κατακλύζονται από αρχαίες μνήμες, υπογραμμίζει ο Κλοντ Λεβί Στρος.

ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΟΙ ΟΔΗΓΟΙ

Τουλάχιστον από τον 4ο αιώνα π.Χ. υπήρχαν διαθέσιμοι τουριστικοί οδηγοί. Τον 2ο αιώνα μ.Χ. τα ταξίδια ήταν σε μεγάλη έξαρση. Μεταξύ 160 και 180 μ.Χ. δημοσίευσε και ο Παυσανίας το περίφημο έργο του «Ελλάδος Περιήγησις», που δεν ήταν ένας απλός τουριστικός οδηγός. Το παραμελημένο στην αρχαιότητα έργο του βρήκε τη δικαίωσή του στη διάρκεια του 20ου αιώνα. Η αποτίμηση του έργου του Παυσανία και η αποκατάσταση της αξιοπιστίας του οφείλεται κατά κύριο λόγο στον Κριστιάν Χάμπιχτ και στο Νίκο Παπαχατζή.

Η μνημειακή πεντάτομη, σχολιασμένη έκδοση του Παυσανία ήταν κολοσσιαίο έργο ζωής, που μόνο ο αείμνηστος Νίκος Παπαχατζής μπορούσε να φέρει σε πέρας με εφόδια την απίστευτη εργατικότητα, τον έρωτα της αρχαιότητας και τη βαθιά ουμανιστική του παιδεία. Ξαναπήρε από την αρχή την πορεία του Παυσανία, έφτασε σε κάθε γωνιά της Ελλάδας, όσο απρόσιτη κι αν ήταν, έσκυψε πάνω σε κάθε πέτρα που μπορούσε να του μιλήσει. Μελέτησε τα σωζόμενα μνημεία σε συνδυασμό με το κείμενο του Παυσανία και τις νέες αρχαιολογικές έρευνες. Συνεργάστηκε στενά με τους ανασκαφείς και αξιοποίησε κατά τον καλύτερο τρόπο τα σύγχρονα πορίσματα της έρευνας, ακόμη και πριν από την οριστική δημοσίευσή τους.

Θεωρείται σήμερα δεδομένο ότι ο Παυσανίας μεταφέρει στα δέκα βιβλία του ό,τι είχε ο ίδιος δει με τα μάτια του, όχι ό,τι είχε τυχόν ακούσει ή διαβάσει σε κείμενα προγενέστερων συγγραφέων. Δεν ήταν «περιηγητής της πολυθρόνας»: Ξεκινώντας από την πατρίδα του, έπρεπε καταρχήν να διασχίσει το Αιγαίο για να φτάσει στην Πελοπόννησο. Η καλά οργανωμένη κρατική μηχανή της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, τουλάχιστον κατά τον πρώτο και τον 2ο αιώνα μ.Χ., όταν δηλαδή ο Παυσανίας ταξίδευε στην Ελλάδα, είχε καθαρίσει τις θάλασσες από τους πειρατές και είχε εξαφανίσει τους περισσότερους ληστές από τις μεγάλες οδικές αρτηρίες. Παρά ταύτα, όσο προσεκτικά και αν διάλεγε ένας καπετάνιος την κατάλληλη εποχή και τους κατάλληλους ανέμους το απρόοπτο μπορούσε πάντα να συμβεί. Η εποχή των θαλάσσιων ταξιδιών περιοριζόταν οπωσδήποτε ανάμεσα στο Μάιο και τον Οκτώβριο.

ΤΑ "HOME PORTS" ΤΗΣ ΜΙΚΡΑΣΙΑΣ

Τα κύρια λιμάνια της Μικράς Ασίας, από όπου ξεκινούσαν οι ακτοπλοϊκές γραμμές και μετέφεραν επιβάτες που διέσχιζαν το Αιγαίο προς την Κόρινθο ή την Αθήνα, ήταν η Εφεσος και η Σμύρνη.

Δεν υπήρχαν, φυσικά, επιβατηγά πλοία με κανονικά δρομολόγια: Επρεπε να βρεις καράβι, φορτηγό συνήθως, που πήγαινε προς την κατεύθυνση που σε βόλευε. Επρεπε να εφοδιαστείς με άδεια εξόδου, που κόστιζε αρκετά, και να επιβιβαστείς με το υπηρετικό προσωπικό σου και τις δικές σου προμήθειες σε τρόφιμα και κρασί για να συντηρηθείς ως το επόμενο λιμάνι.

Καμπίνες ελάχιστες υπήρχαν στα μεγάλα εμπορικά καράβια, μόνο για τους πλούσιους και τους εξέχοντες αξιωματούχους, στους οποίους ανήκε κατά τα φαινόμενα και ο Παυσανίας.

Οταν ο Κικέρων ξεκίνησε από την Αθήνα για την Εφεσο, το 51 π.Χ., επιβιβάστηκε σε ένα από τα ελαφρά πλοία μιας ναυτικής μοίρας που άνοιξε πανιά στις 6 Ιουλίου. Πέρασε από την Κέα, τη Γυάρο, τη Σύρο, τη Δήλο και τη Σάμο, σταματώντας σε κάθε νησί, όπου απολάμβανε το βράδυ δείπνο στη στεριά και ύπνο σε καθαρό κρεβάτι. Τελικά έφτασε στον προορισμό του στις 22 Ιουλίου. Η επιστροφή στην Αθήνα με τον ίδιο τρόπο διήρκεσε 15 μέρες.

ΕΥΠΟΡΟΣ ΑΡΧΑΙΟΦΙΛΟΣ Ή ΑΞΙΩΜΑΤΟΥΧΟΣ;

Με τον ίδιο τρόπο διέσχισε το Αιγαίο και ο Παυσανίας, ταξιδεύοντας από την Μικρά Ασία για την Αθήνα.

Από την Αθήνα προς την Πελοπόννησο (Κορινθία, Αργολίδα, Λακωνία, Μεσσηνία, Ηλεία, Αχαΐα, Αρκαδία) ο Παυσανίας ήταν αναγκασμένος να κάνει το μακρινό ταξίδι του διά ξηράς, το οποίο απαιτούσε οπωσδήποτε πολύ περισσότερο χρόνο από το θαλάσσιο, μεγάλο όγκο αποσκευών (με τρόφιμα, ρουχισμό, υποδήματα, σκεύη μαγειρικά, κλινοσκεπάσματα, χρήματα, δώρα για φίλους) και ήταν βέβαια ένα ιδιαίτερα κοπιαστικό εγχείρημα, αδιανόητο χωρίς υπηρέτες, μισθωμένους αχθοφόρους και υποζύγια με άμαξες. Είχε επί πλέον να αντιμετωπίσει το πρόβλημα της διανυκτέρευσης σε πανδοχεία (stationes, mansiones).

Πρέπει επομένως ο Παυσανίας να ήταν είτε ένας ιδιαίτερα εύπορος, φανατικός αρχαιόφιλος ταξιδιώτης, είτε ένας ανώτερος αξιωματούχος της ρωμαϊκής διοίκησης με επίσημη αποστολή την καταγραφή των αξιοθέατων στις πόλεις του θέματος της Αχαΐας στα χρόνια των φωτισμένων αυτοκρατόρων Αδριανού, Αντωνίνου Πίου και Μάρκου Αυρηλίου. Πρέπει να ήταν εφοδιασμένος με «δίπλωμα» (ειδικό ένταλμα που επέτρεπε τη μετακίνηση και τη διατροφή του), το οποίο έφερε την υπογραφή του αυτοκράτορα ή κάποιου ανώτερου εξουσιοδοτημένου κυβερνήτη. Πιθανόν να είχε μαζί του και ένα itinerarium.

Ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος, συγγραφέας του περίφημου βιβλίου «Φυσική Ιστορία», στα ταξίδια του, εκτός των άλλων, συνοδευόταν και από ένα γραφέα στενογράφο με γραφίδες και δέλτους, στον οποίο υπαγόρευε επί τόπου τα κείμενά του. Κάτι ανάλογο νομίζω ότι ισχύει για τον Παυσανία.

Από πλευράς πολιτικών πεποιθήσεων, ο Παυσανίας δεν εμπιστευόταν τη Δημοκρατία, αλλά το ρωμαϊκό απολυταρχικό σύστημα διακυβέρνησης. Ηταν θεοφοβούμενος, πρόσφερε συνεχώς θυσίες στη διάρκεια του ταξιδιού του και ήταν μυημένος στα Ελευσίνια Μυστήρια - για τα οποία αποφεύγει να μιλήσει.

ΑΞΙΟΘΕΑΤΑ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΚΑΙ ΦΟΡΤΙΚΟΙ "ΕΞΗΓΗΤΕΣ"

Οι περισσότεροι υψηλά ιστάμενοι Ρωμαίοι, οι οποίοι ταξίδευαν οδικώς, αναζητούσαν πανδοχεία ειδικών προδιαγραφών, όπως για παράδειγμα το Λεδωνιδαίο της Ολυμπίας, που δημιουργήθηκε στο πρώτο μισό του 2ου αιώνα μ.Χ. για την εξυπηρέτηση αρχικά σημαντικών προσώπων στη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων. Το Λεωνιδαίο υπήρχε την περίοδο της επίσκεψης του Παυσανία και ενδέχεται να διανυκτέρευσε εκεί ο περιηγητής μας.

Η Αθήνα περιλαμβανόταν οπωσδήποτε στα φημισμένα αξιοθέατα του αρχαίου κόσμου, όπως οι Δελφοί, το μαντείο του Τροφώνιου στη Λειβαδιά, ο Εύριπος, η Αυλίδα, το Αμφιάρειο του Ωρωπού, η Κόρινθος, ο Ισθμός, η Σικυώνα, το Αργος, η Επίδαυρος, η Σπάρτη και η Ολυμπία με τον περίφημο Δία του Φειδία. Ο Δίας της Ολυμπίας περιλαμβανόταν άλλωστε στον κατάλογο με τα 7 θαύματα του κόσμου, που είχε συντάξει τον 3ο αιώνα π.Χ. κάποιος Αλεξανδρινός.

Ενα από τα προβλήματα που είχε να αντιμετωπίσει ο επισκέπτης της αρχαιότητας ήταν, πώς να αποφύγει τους ντόπιους ξεναγούς, τους λεγόμενους εξηγητές, που καιροφυλακτούσαν στην είσοδο των αρχαιολογικών χώρων και των μνημείων. Ούτε ο Παυσανίας κατάφερνε να τους αποφεύγει.

Του καθηγητή Πέτρου Θέμελη

Πηγή: eleftheriaonline.gr

Εντοπίστηκαν τα πρώτα σπίρτα

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 09-08-2012 08:52:08 am | από nskarmoutsos

Οι ανασκαφές σε έναν οικισμό στο Ισραήλ έφεραν στο φως κάποια αντικείμενα, τα οποία ομάδα ερευνητών που τα μελέτησε, υποστηρίζει, ότι είναι το αρχαιότερο είδος σπίρτων, που έχουμε εντοπίσει μέχρι σήμερα.

Τα αντικείμενα εντοπίστηκαν στον αρχαίο οικισμό Sha'ar HaGolan, όπου ζούσαν άνθρωποι πριν από περίπου 8 χιλιάδες χρόνια.

Πιο συγκεκριμένα, πρόκειται για πήλινα και λίθινα κυλινδρικά αντικείμενα με λαξευμένη την άκρη τους.

Ο Ναάμα Γκόρεν Ινμπάρ, καθηγητής στο Εβραϊκό Πανεπιστήμιο της Ιερουσαλήμ που ήταν επικεφαλής της μελέτης, δήλωσε: «Ο άνθρωπος είχε βρει τρόπο να ελέγχει τη φωτιά πολύ νωρίτερα από τη Νεολιθική εποχή και υπάρχουν σχετικά ευρήματα από εστίες φωτιάς που φτάνουν στην εποχή των Νεάντερταλ. Ομως δεν έχει εντοπιστεί κάτι που να δείχνει το πώς άναβαν μια φωτιά οι άνθρωποι εκείνες τις εποχές. Μόλις είδα αυτά τα αντικείμενα αμέσως σκέφτηκα ότι μοιάζουν με εργαλεία δημιουργίας φωτιάς. Εχοντας αυτή την ιδέα αρχίσαμε με την ομάδα μου να την εξετάζουμε ως ενδεχόμενο και τελικά την επιβεβαιώσαμε».

Οι ερευνητές εντόπισαν στα αντικείμενα σημάδια τα οποία θα μπορούσαν να έχουν γίνει μόνο αν κάποιος τα περιέστρεφε με δύναμη επάνω σε μια επιφάνεια, γεγονός που τους οδήγησε στο συμπέρασμα πως οι κάτοχοι των κυλίνδρων, τους περιέστρεφαν επάνω σε επιφάνειες προκειμένου μέσω της τριβής να ανάψουν μια φωτιά.

Πηγή: lifo.gr

Αναζητώντας τα αρχαιολογικά μυστήρια

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 05-08-2013 06:03:40 pm | από nskarmoutsos

Της Κωστούλας Tωμαδάκη

Πού βρίσκεται ο τάφος του Μεγάλου Αλεξάνδρου; Πότε θα αποκαλύψει τα μυστικά του ο Δίσκος της Φαιστού; Ποια είναι η πατρίδα του Οδυσσέα; Τα άλυτα μυστήρια της αρχαιότητας κρατούν εδώ και αιώνες καλά κρυμμένα τα μυστικά τους.

Αλέξανδρος πέθανε στη Βαβυλώνα το 323 π.Χ. Εκεί, οι νεκροί, σύμφωνα με τον Στράβωνα και τον Ηρόδοτο, θάβονταν τοποθετημένοι μέσα σε μέλι ή σε κερί. Το 321, δυο χρόνια μετά τον θάνατο του Μ. Αλεξάνδρου, ο Αρριδαίος ολοκλήρωσε την αρμάμαξα που θα μετέφερε τη σορό του στην προγονική γη. Όταν η πομπή έφτασε στα σύνορα της Συρίας με την Αίγυπτο, ο Πτολεμαίος Α’ άρπαξε την αρμάμαξα και τη μετέφερε στην Αλεξάνδρεια (Παυσανίας, Αρριανός). Στην πόλη που ο ίδιος ο Αλέξανδρος ίδρυσε, έμεινε θαμμένος περίπου 700 χρόνια. Συγγραφείς, όπως ο Διόδωρος Σικελιώτης, αναφέρουν ότι η σορός του Έλληνα στρατηλάτη τοποθετήθηκε σε γυάλινο φέρετρο. Σύμφωνα με άλλους, αφού πρώτα ταριχεύτηκε, κατά τα αιγυπτιακά έθιμα, τοποθετήθηκε στα βάθη μιας κατακόμβης, σε χρυσή σαρκοφάγο κοσμημένη με περίτεχνα σκαλίσματα και πολύτιμους λίθους. Ο τάφος του Μεγάλου Αλεξάνδρου μετατράπηκε σε αξιοθέατο, ώσπου χάθηκαν τα ίχνη του. Τότε ξεκίνησε μια νέα Οδύσσεια για την ανακάλυψή του, που συνεχίζεται μέχρι σήμερα.
Αιγύπτιοι αρχαιολόγοι υποστηρίζουν ότι ο τάφος του Μ. Αλεξάνδρου θα μπορούσε να είναι ο «αλαβάστρινος τάφος» στο παλιό νεκροταφείο της Αλεξάνδρειας. Ο Γάλλος αρχαιολόγος Ζακ - Ιβ Αμπερέρ, που ευτύχησε να αποκαλύψει τα περίφημα κολοσσιαία αγάλματα του Φάρου της Αλεξάνδρειας, θεωρεί ότι ο τάφος του Μεγάλου Αλεξάνδρου βρίσκεται στο λατινικό νεκροταφείο της πόλης. Από την άλλη, ο Αλεξανδρινός Χάρης Τζάλας, διευθυντής του Ινστιτούτου Ελληνικών Σπουδών, πιστεύει ότι ο τάφος δεν θα βρεθεί ποτέ γιατί το μνημείο καταστράφηκε κατά τους χριστιανικούς διωγμούς, στο τέλος του 4ου - αρχές του 5ου αιώνα.
Μια άλλη άποψη υποστηρίζει ότι η μεταφορά των οστών ήταν αρκετά συνηθισμένη αρχαία παράδοση και ίσως η τεφροδόχος είχε μεταφερθεί στη γενέτειρα γη. Κάπως έτσι, η φήμη έφτασε στην αρχαία Αμφίπολη των Σερρών, η οποία διεκδικεί τον ρόλο της αλεξανδρινής «Ιθάκης». Άλλωστε, σύμφωνα με τον θρύλο που κυκλοφορεί από γενιά σε γενιά στους κατοίκους της Αμφίπολης, κάπου εκεί βρίσκεται «ένας τρανός βασιλιάς».

Πηγή: topontiki.gr

Η δημοκρατία της παραλίας και η ιστορία του Μπικίνι

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 04-08-2018 11:27:51 am | από nskarmoutsos

Το μπικίνι, «μαγιό δύο τεμαχίων» και προκλητικά μικρής έκτασης, έκανε την εμφάνισή του στις 5 Ιουλίου 1946, χάρη στον Λουί Ρεάρ, έναν Γάλλο μηχανικό αυτοκινήτων. Εκείνη την ημέρα, το μίνι ένδυμα για την παραλία παρουσιάστηκε από τη Μισελίν Μπερναντινί, χορεύτρια του Καζίνο, στο Παρίσι, με την ίδια να κρατάει ένα σπιρτόκουτο στα χέρια της, για να δείξει σε πόσο μικρό μέγεθος μπορούσε να χωρέσει το καινούργιο ένδυμα – πόσο ελάχιστο ήταν. Τέσσερις ημέρες νωρίτερα, ο αμερικανικός στρατός είχε ρίξει την τρίτη ατομική βόμβα σε μια από τις Νήσους Μάρσαλ, στην κοραλλιογενή ατόλη Μπικίνι. Φοβούμενος ότι αυτή η παγκόσμια είδηση θα επισκίαζε την προσωπική του δημιουργία, ο Ρεάρ έδωσε στο μικροσκοπικό του μαγιό την ονομασία της ατόλης.

Πώς υποδέχθηκε όμως η Ελλάδα το μπικίνι; Πώς το αντιμετώπισαν η Αριστερά και η Δεξιά, πώς το σχολίασε ο Τύπος και τι θέση βρήκε στον κινηματογράφο και τη λογοτεχνία σε μιαν εποχή που τα οργισμένα νιάτα χόρευαν αλλά και διαδήλωναν, σε ένα κράτος που υπερηφανευόταν πως ήταν ο ιερός εκπρόσωπος της εθνικοφροσύνης ή σε μια κοινωνία που έτρεχε πίσω από τον τουρισμό και τη βελτίωση των δεικτών οικονομικής ανάπτυξης; Το βιβλίο του Ηλία Καφάογλου «Η δημοκρατία στην παραλία. Μικρό δοκίμιο για το μπικίνι» (κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πόρτες με επίμετρο της Έφης Φαλίδα) διαθέτει χορταστικές απαντήσεις για όλα αυτά, ανοίγοντας το πεδίο για μια ιστορική και κοινωνιολογική έρευνα η οποία παραμένει εν πολλοίς ζητούμενο, τόσο για τα δικά μας όσο και για τα διεθνή δεδομένα.

«Είναι ένα ύφασμα με έκταση 200 τετραγωνικά εκατοστά, που εμφανίζεται εν Ελλάδι μαζί με το ροκ», λέει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο Ηλ. Καφάογλου, που πριν από μερικά χρόνια δημοσίευσε μια σημαντική μελέτη για την ιστορία του αυτοκινήτου (« Ελληνική αυτοκίνηση 1900-1940. Άνθρωποι, δρόμοι, οχήματα, αγώνες», εκδόσεις «ύψιλον/βιβλία», 2013). «Είναι η περίοδος κατά την οποία οι άνθρωποι γίνονται υποκείμενα της ιστορίας τους (βρισκόμαστε αμέσως μετά τη λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου), διεκδικώντας τα δικαιώματά τους στην κουλτούρα, τα ταξίδια και τον ρουχισμό.

Στη δεκαετία του 1950 το μπικίνι θα σημαδέψει με εμβληματικό τρόπο την απόφαση των γυναικών να διαθέσουν όπως θέλουν το σώμα τους».

Το μπικίνι θα κάνει τη μόδα να τρέξει με τρελούς ρυθμούς, ξεπερνώντας ακόμα και τη μίνι φούστα, ενώ θα τροφοδοτήσει (και θα νομιμοποιήσει) ποικίλες ανδρικές φαντασιώσεις. Ο Καφάογλου ξεδιπλώνει την ιστορία της υποδοχής του στην Ελλάδα και τον δυτικό κόσμο, διερευνώντας εις βάθος το κοινωνικοπολιτικό πλαίσιο εντός του οποίου θα καθιερωθεί: τα καταναλωτικά αλλά και σεξουαλικά ή ερωτικά πρότυπα, τα κινήματα νεολαίας ή τις πολιτικές και ιδεολογικές τάσεις των μεταπολεμικών δεκαετιών. Στις σελίδες του βιβλίου ζωντανεύει παράλληλα ο καθημερινός κόσμος του θεάματος, της αγοράς των εμπορικών προϊόντων και του τουρισμού μέσα κυρίως από τα δημοσιεύματα εφημερίδων, περιοδικών και λαϊκών αναγνωσμάτων.

Το μικροσκοπικό μαγιό (ξεκινώντας από το 1946 και φτάνοντας μέχρι τη δεκαετία του 1970) έρχεται, έτσι κι αλλιώς, να μεταμορφώσει τα πάντα. «Το μπικίνι είναι μια σημαία ταυτότητας, γι’ αυτό και οι φεμινίστριες θα φροντίσουν αργότερα να απαλλαγούν από το πάνω μέρος του μαγιό», σχολιάζει ο Ηλ. Καφάογλου: «Είναι, όμως, εκ παραλλήλου και το μετέωρο βήμα του ελληνικού μοντερνισμού.

Η αστική και η μεγαλοαστική τάξη αποδέχεται και υποστηρίζει το μπικίνι, προσπαθώντας να προλάβει το πνεύμα του εκσυγχρονισμού (καθιέρωση των ακτών παραθερισμού, πληθωρική παρουσία του διεθνούς τζετ σετ στη Μύκονο). Η Αριστερά δεν το καταγγέλλει ακριβώς, αλλά κάνει λόγο για απρέπειες στις παραλίες. Το ελληνορθόδοξο στρατόπεδο πάλι εκφράζει τον αποτροπιασμό του επικαλούμενο τα χρηστά ήθη. Τα χρηστά ήθη τα επικαλείται και η δικτατορία, που πάντως αισθάνεται πως δεν πρέπει να χάσει την έφοδο του τουρισμού, ακόμα κι αν είναι να φέρει μαζί της γυμνές Σουηδέζες. Επί δικτατορίας, εντούτοις, το μπικίνι παραμένει ένα επαναστατικό ένδυμα, όπως και το μπλου τζιν».

Θεμελιώνοντας τη δημοκρατία της παραλίας, το μπικίνι δεν θα πάψει να είναι έκκεντρο και διαφορετικό. Μελετώντας, παρόλα αυτά, την ιστορία του, ιστορία στην οποία διασταυρώνονται πολλοί δρόμοι, μπορούμε να προσεγγίσουμε την πραγματικότητα της ελληνικής κοινωνίας από μιαν οπτική που μπορεί να αναδείξει πλήθος αναπάντεχες διαστάσεις.

Πηγή: kathimerini.gr

Πως ονομάστηκαν οι ήπειροι;

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 05-08-2012 06:32:14 pm | από nskarmoutsos

Δεν είναι πάντα εύκολη υπόθεση να βρούμε πώς προήλθαν τα ονόματα των ηπείρων του κόσμου, και για κάποιες ηπείρους η ακριβής εξήγηση είναι άγνωστη.
Το όνομα Ευρώπη είναι συνδεδεμένο -από την εποχή της αρχαίας Ελλάδας- με την πριγκίπισσα Ευρώπη που, σύμφωνα με τη μυθολογία, την είχε απαγάγει ο Δίας. Ωστόσο, νεότερες έρευνες δείχνουν πως η λέξη αυτή προέρχεται από τη σημιτική λέξη ereb/ερεμπ, δηλαδή, «χώρα της εσπέρας/εσπερία».

Η προέλευση του ονόματος Ασία είναι επίσης αβέβαιη, αλλά ίσως προέρχεται από τη σημιτική λέξη asu, δηλαδή «ανατολή» (του ήλιου).
Για τη λέξη Αφρική υπάρχουν πολλές θεωρίες. Το όνομα αυτό μπορεί να προέρχεται από το όνομα της ρωμαϊκής επαρχίας Africa. Μια άλλη θεωρία είναι πως προέρχεται από τη λατινική λέξη aprica, δηλαδή «ηλιόλουστη» ή από την ελληνική λέξη αφρική, δηλαδή «άνευ ψύχους».
Πολύ πιο εύκολο είναι το ζήτημα της προέλευσης της λέξης Αμερική. Η ήπειρος πήρε το όνομά της από τον Ιταλό ταξιδευτή-εξερευνητή Amerigo Vespucci.
Η λέξη Αυστραλία προέρχεται από τη λατινική λέξη australis, που σημαίνει «νότος». Κατά την αρχαιότητα, οι Έλληνες θεωρούσαν ότι στο νότο βρισκόταν μια άγνωστη χώρα την οποία αργότερα οι χαρτογράφοι ονόμασαν Terra Australis Incognita, δηλαδή «άγνωστη χώρα στο νότο».
Τέλος, έχουμε το όνομα Ανταρκτίς, από την ελληνική λέξη ανταρκτικός, που σημαίνει «αντίθετη αρκούδα». Είναι η αρκούδα του αστερισμού της Μεγάλης Άρκτου πάνω από το βόρειο πόλο.

Πηγή: scienceillustrated.gr

Πώς βγήκε η ονομασία «Καλλιόπη» για τις τουαλέτες στον στρατό

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 10-08-2012 08:22:21 am | από nskarmoutsos

Οι άσπρες κολώνες που βλέπουμε περιμετρικά στην πλατεία Ομονοίας του 1931 (φωτό ), είναι τσιμεντένιες και λειτουργούσαν σαν αεραγωγοί του υπογείου της πλατείας με αποτέλεσμα να ασχημαίνει το περιβάλλον.
Ο τότε δήμαρχος Σπύρος Μερκούρης για να διορθώσει την ασχήμια της κατασκευής τοποθέτησε οκτώ αγάλματα των
εννέα μουσών. (η ένατη δεν τοποθετήθηκε για λόγους διακοσμητικούς).

Τελικά, μετά από χρόνια και κατόπιν των πολλών παραπόνων των πολιτών, αφαιρέθησαν για να βρεθούν στην Καρδίτσα, τοποθετημένες μόνο οι τέσσερεις και οι υπόλοιπες πέντε να βρίσκονται σε αποθήκη της πόλης.

Θυμάμαι πως παλαιότερα για το WC χρησιμοποιούσαμε την ονομασία “Καλλιόπη”. Αυτή η ονομασία είχε προκύψει από το άγαλμα της Καλλιόπης το οποίο , μάλλον ως ένατο, είχε αποθηκευτεί προσωρινά δίπλα στις τουαλέτες του υπογείου.

Ο κόσμος τότε, όταν ρωτούσε για το που είναι τα δημόσια ουρητήρια, έπαιρνε την απάντηση: Κάτω στην Καλλιόπη! Έτσι μια από τις ονομασίες για τις τουαλέτες, χρόνια ήταν και είναι, ιδίως στο περιβάλλον των στρατιωτών: “Καλλιόπη”.

Πηγή: glypto.wordpress.com

Μήνας Αύγουστος

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 01-08-2012 12:11:12 am | από nskarmoutsos

Ονομασία του μήνα

Πήρε την ονομασία του από τον Ιούλιο Καίσαρα.
Ετυμολογία:
Αύγουστος ήταν ο έκτος μήνας του ρωμαϊκού ημερολογίου. Η λέξη παράγεται από τη λατινική Augeo, που σημαίνει Αύξω: αυξάνω. Στη διάρκειά του αυξάνουν και ωριμάζουν οι καρποί: τα σταφύλια και τα σύκα. Το 27 π.Χ. η ρωμαϊκή Σύγκλητος, για να τιμήσει τον Οκταβιανό που είχε απλώσει την αυτοκρατορία σε Ανατολή και Δύση, τον ονόμασε Αύγουστο. Έτσι Augustus άρχισε να σημαίνει ακόμα σεβαστός, σεπτός, ιερότατος.
Αττικός μήνας: ΜΕΤΑΓΕΙΤΝΙΩΝ 16 Αυγούστου - 14 Σεπτεμβρίου
Στην Αττική ο μήνας, πριν την υιοθέτηση του ρωμαϊκού ημερολογίου, ονομάζονταν Μεταγειτνιών, διότι στα τέλη του, μετά τις 15, γίνονταν οι μετακομίσεις απ' τη μια γειτονιά του Άστεως στην άλλη.
Τότε εορτάζονταν τα «Μεταγείτνια» (η εορτή των γειτόνων) ή «Μετοίκια», όπως στις μέρες μας. Αλλιώς τον λέει ο λαός Δριμάρη.

Γιορτές το μήνα Αύγουστο

Της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος στις 6 Αυγούστου. Κομίζονται στο ναό μεγάλα κοφίνια με τις Απαρχές των σταφυλιών για ευχολόγηση, ώστε να ωριμάσουν και τα υπόλοιπα στους αμπελώνες.
15 Αυγούστου η Κοίμηση της Θεοτόκου. Την Θεοτόκο, εκτός από την Τήνο, την γιορτάζουμε σ' όλη την Ελλάδα ως Ελεούσα, Βρεφοκρατούσα, Χιλιάρμενη, Πορταΐτισσα, Στρατηλάτισσα.
Του Αγίου Φανουρίου 27 Αυγούστου, που η παρήχηση του ονόματός του με το φαίνω: φανερώνω τον έκανε εξαιρετικά δημοφιλή για την φανέρωση χαμένων ανθρώπων, ζώων ή πραγμάτων.
29 Αυγούστου ο Αποκεφαλισμός του Αγίου Ιωάννου από την Ηρωδιάδα.
«Το ανοσιούργημα της Ηρωδιάδος έγινε αιτία μεγάλου κακού για την ανθρωπότητα. Τότε έρχονται οι κακοήθεις πυρετοί της ελονοσίας, που μαστίζουν τον κόσμο με τα τρομερά των ρίγη και τους οξείς παροξυσμούς» (Γ. Μέγας, Ελληνικαί Εορταί).
Γι' αυτό ο Άγιος ονομάζεται Θερμολόγος, Ριγολόγος, Παροξυσμός, Κρυαδίτης και η μνήμη του τιμάται με απόλυτη νηστεία.
Προγνώσεις: «Μερομήνια» και «Αύγουστος επάτησε άκρα του χειμώνα».
Οι γεωργοί ασχολούνται με τον τρύγο.

Πηγή: paidika.gr

Αυτή είναι η παλαιότερη φωτογραφία του κόσμου

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 01-08-2012 09:35:56 am | από nskarmoutsos

Αυτή πιστεύεται ότι είναι η παλαιότερη φωτογραφία του κόσμου. Έχει τίτλο «View From The Window At Le Gras» και τραβήχτηκε-με μια μέθοδο που ο ίδιος ονόμασε ηλιογραφία- το 1826 από τον πρωτοπόρο της φωτογραφικής τέχνης Nicéphore Niepce στο κτήμα του στη Γαλλία.

Όπως γράφει η Ηuffington Ρost, πιστεύεται πως ο Niépce έφτιαξε τη φωτογραφία χρησιμοποιώντας σε σκοτεινό θάλαμο έναν ειδικό δίσκο με φωτοευαίσθητο μείγμα το οποίο ξεπλύθηκε με πετρέλαιο και λάδι λεβάντας, μετά από 8ωρη περίοδο έκθεσης.
Η φωτογραφία αυτή θα δοθεί με τη μορφή «δανείου» από το Πανεπιστήμιο του Τέξας στο Μουσείο Reiss Engelhorn στο Mannheim της Γερμανίας για να εκτεθεί από το Σεπτέμβριο στην έκθεση «Η Γέννηση της Φωτογραφίας».

Πηγή: lifo.gr

Προηγούμενες αναρτήσεις