Νυφικό σε τιμή ευκαιρίας


Στις μικρές αγγελίες όλα πωλούνται πλέον για μερικά ευρώ


Κειμήλια, παιδικά ρούχα και νυφικά, καναρίνια και ξιφολόγχες, γόβες και ζώνες, τοστιέρες και καρέκλες συνδέονται με κάτι κοινό. Ολα πωλούνται από τους κατόχους τους σε «τιμή ευκαιρίας», με στόχο πιο προφανή από ποτέ. Μερικές δεκάδες ευρώ. Το ξεφύλλισμα των μικρών αγγελιών προβάλλει ανάγλυφα το οικονομικό αδιέξοδο χιλιάδων Ελλήνων προκαλώντας θλίψη και -πιθανότατα- συγγενή συναισθήματα στον αναγνώστη. Οχι, δεν υπάρχει αντικείμενο σε ελληνικά νοικοκυριά που να μην «πωλείται».


Πάνω-πάνω στη λίστα των αγγελιών «θρονιάζονται» έπιπλα. Αυτά που εάν δεν χρησιμοποιούνταν θα στοιβάζονταν σε μια αποθήκη ή θα δωρίζονταν σε κάποιο φίλο, σήμερα πωλούνται από τους ιδιοκτήτες τους «για λόγους έκτακτης ανάγκης». Και δεν θα βρούμε μόνον «ακριβά» και «βαριά» έπιπλα αλλά και «συναρμολογούμενα» χαμηλού κόστους. Μεταξύ αυτών, φιγουράρουν και πιο «φαντεζί» επιλογές, όπως ένα άγαλμα «με μια γυναίκα που κρατάει λουλούδια» αλλά και ελεφαντόδοντα, για όσους θέλουν να δώσουν μια νότα «έθνικ» στον χώρο τους. Τα «ευρήματα» στη λίστα των ειδών οικοσκευής προκαλούν περισσότερο προβληματισμό, καθώς πρόκειται για αντικείμενα χαμηλής αξίας: δύο καδράκια από 5 ευρώ το ένα, μια αλουμινένια σκάλα 15 ευρώ, μια ζυγαριά αξίας 8 ευρώ. Υψηλότερη αξία, υλική και προφανώς συναισθηματική, έχουν πολλά χειροποίητα αντικείμενα και οικογενειακά κειμήλια. «Είχα πλέξει με βελονάκι μια κουβέρτα για προίκα του γιου μου», εξηγεί στους ενδιαφερόμενους η ηλικιωμένη από την άλλη πλευρά του τηλεφώνου «ο γιος μου, όμως, έφυγε για το εξωτερικό, οπότε την πουλάω».


Οι ξιφολόγχες του παππού από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Αγία Γραφή με σφραγίδα του Πατριαρχείου, όπως και το αγγλικό ρολόι της δεκαετίας του ’50, που φυλάχθηκαν με επιμέλεια για πολλές δεκαετίες σε σεντούκια και ντουλάπες ή κοσμούσαν μια γωνιά στο σαλόνι, σήμερα «ξεθάβονται». Ολα πωλούνται…


Αντίστοιχα, μακρά η λίστα από γούνες, που ζητούν αγοραστή «η τιμή συζητήσιμη». Στις αγγελίες υπάρχει χώρος και για νυφικά. «Είναι αφόρετο» διαβεβαιώνει η κυρία που το πωλεί – «αυτός ο γάμος δεν έγινε ποτέ και δεν υπάρχει λόγος να μένει στη ντουλάπα μου». Αλλα νυφικά που συνδέθηκαν με «βίον ανθόσπαρτον», δίδονται σε τιμές – έκπληξη. «Το είχα πάρει τότε από το Κολωνάκι 1.300 ευρώ και σας το δίνω 250», λέει με πειστικό τρόπο η κυρία που το πουλάει. Και πιο ταπεινά όμως ρούχα και αξεσουάρ, δίνονται σε τιμές «ευκαιρία»: μπότες, γόβες, μπουφάν, ζακέτες και ζώνες… Ηλεκτρονικά είδη και ηλεκτρικές συσκευές, οι οποίες λόγω χαμηλών τιμών-προσφορών αγοράστηκαν κατά κόρον τα τελευταία χρόνια, μεταπωλούνται τώρα μαζικά. Αντίστοιχα, οι γονείς παρά το συναισθηματικό φορτίο, βάζουν αγγελίες για πολλά βρεφικά είδη: το καρότσι του μωρού, τη στράτα, το λίκνο, την αλλαξιέρα και τον αποστειρωτή, καθώς είναι κοινό μυστικό ότι οι τιμές όλων των προϊόντων που σχετίζονται με παιδιά παραμένουν «τσιμπημένες».


«Απομεινάρια» μαγαζιών


Μια νέα κατηγορία είναι τα «απομεινάρια» μαγαζιών που έχουν κλείσει και αναζητούν τον επόμενο ενδιαφερόμενο που θα τα αξιοποιήσει. Εξοπλισμοί ζαχαροπλαστείων, εστιατορίων, παιδότοπων και κομμωτηρίων, τοστιέρες και επαγγελματικοί καταψύκτες, παραδοσιακές καρέκλες καφενείου ακόμα και οι φωτεινές επιγραφές διατίθενται. «Θα τα βρούμε στην τιμή», διαβεβαιώνει με πικρία μια κυρία. «Ανοιξα το τυροπιτάδικό μου για δέκα μήνες, αλλά δεν πήγε καλά». Σε ανάλογη ψυχολογική φόρτιση και άλλος πωλητής στο κέντρο του Πειραιά. «Δίνω τον εξοπλισμό της ψησταριάς μου, πίστεψέ με, τη γυριέρα τη χρησιμοποίησα δέκα φορές και αν». Αλλά και «ολόκληρες» επιχειρήσεις ενοικιάζονται ή πωλούνται: περίπτερα, εστιατόρια, μπαρ, αυτοκινούμενες καντίνες, βίντεο κλαμπ αλλά και καταστήματα αλυσίδων (π.χ. βιολογικών προϊόντων) -με «απόθεμα» όπως τονίζεται- περιμένουν τον επόμενο επιχειρηματία που θα δοκιμάσει την τύχη του.


Σημείο των καιρών και οι αγγελίες «ανταλλαγής ειδών». Εδώ, ο καθένας μπορεί να εκφράσει υψηλές προσδοκίες: «καφέ στην Κορινθία ανταλλάσσεται με κατάστημα ή γκαρσονιέρα στο Παρίσι». Αλλος, «πωλώ δύο καναρίνια ή κουνέλια, 20 ή 15 ευρώ αντιστοίχως», ενώ μεγάλα τετράποδα δίνονται από τα αφεντικά τους κατά κανόνα «σε τιμή ευκαιρίας». Οπως «πωλείται φοράδα 18 μηνών, πολύ όμορφη, υγιής και με καλό χαρακτήρα…».


Πηγή: kathimerini.gr