Τα μπάνια του λαού…

Μπάνια στο Παράλιο Άστρος του 1958

Εκείνα τα χρόνια όσοι έμεναν στη Τρίπολη καλοκαιράκι
και όταν ανέβαινε το θερμόμετρο το έκαναν το μπανάκι τους.
Πώς πήγαιναν;
Το Ι.Χ. ήταν άπιαστο όνειρο…ούτε ο γείτονας δεν είχε άρα δεν σε ένοιαζε.
Λεωφορείο ο πόθος και κρεμασμένοι στο χερούλι….
Υπήρχαν όμως κι άλλοι τρόποι….
Το ανοιχτό φορτηγό του απέναντι που είχε μάντρα οικοδομών….
Τσόντα για το καύσιμο η γειτονιά και όλοι στην καρότσα με σκαμνιά
και με σπαστές πολυθρόνες για τους γερόντους.
Τα φαγητά στις κατσαρόλες τυλιγμένες στις καρό πετσέτες…..και ντουγρού
για το Παράλιο Άστρος πρωί-πρωί….
Τραγούδι στην διαδρομή ….
Το απόγευμα τα μαζεύανε ….κάνανε προσκλητήριο και κοιτάγανε
να μη λείπει κανείς και ειδικά παππούς που θα τον είχε πάρει
από δίπλα κάτω από κανένα σεντόνι-σκηνή….
Το βραδάκι με την επιστροφή ξαναζωντάνευαν τα σπίτια.
Ποιός ήξερε τότε την Μύκονο και την Σαντορίνη….ήξερες μόνο
όσα σου επέτρεπε η τσέπη σου που δεν ήταν πολλά αλλά τόσο αγνά και τόσο
ωραία που δεν μπορείς να τα ξεχάσεις.
Πολύ αργότερα βγήκαν και τα πρώτα πούλμαν με ταμπέλα
" Τα μπάνια σας με τον Μήτσο"….με λίγες δραχμούλες έβρεχες
για καναδυό ώρες το κορμί σου….με τα χρόνια
οι λουόμενοι έγιναν χιλιάδες …οι ταβέρνες …τα ξενοδοχεία…τα ενοικιαζόμενα πολλά….
ο Κρατικός-Δημοτικός!!! έλεγχος ανύπαρκτος….