Απ’ όλα έχει ο μπαχτσές….


Έρχεται η τρόϊκα. Τρεις λέξεις συμπυκνώνουν μια διαρκή απειλή τριών ετών. Η έλευση της κάθε φορά συνεπάγεται πίεση, αυστηρούς ελέγχους, ατέρμονες διαπραγματεύσεις και, το κυριότερο, προοιωνίζει νέα μέτρα.Αυτή τη φορά η επιστροφή της μέσα στην εβδομάδα συμπίπτει και με το Κυπριακό δράμα. Δίπλα στο ελληνικό. Δυστυχώς, έχουμε πολλά θέματα ανοικτά για τα οποία μας περιμένει στη γωνία η τρόικα. Δημοσιονομική τρύπα περί τα 2,5 δισ. ευρώ, υστέρηση στα φοροέσοδα, ανακεφαλαίωση των τραπεζών, βουτιά στα οικονομικά των ασφαλιστικών ταμείων, λόγω της ανεργίας και των αυξημένων συνταξιοδοτήσεων, αποκρατικοποιήσεις που ακουμπούν και τον ενεργειακό τομέα, άτολμες απολύσεις στο δημόσιο και το χαράτσι του 2013. Από όλα έχει ο μπαχτσές. Το θέμα είναι ότι τα νούμερα δεν βγαίνουν, η εκτέλεση του προϋπολογισμού είναι στον αέρα.


Με αυτά τα δεδομένα η τρικομματική κυβέρνηση θα υποχρεωθεί στη λήψη σκληρών μέτρων. Υπό τη σκιά του προγράμματος που εφαρμόσθηκε στην Κύπρο. Και από εδώ αρχίζουν τα δύσκολα. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι πολλές κυριακάτικες εκδόσεις ασχολήθηκαν με το θέμα της ασφάλειας των καταθέσεων. Ένα θέμα ταμπού μέχρι την έκρηξη του Κυπριακού προβλήματος, είναι πλέον στο τραπέζι. Κανείς δεν μπορεί πια να αποκλείσει το ενδεχόμενο, αν η κυβέρνηση δεν θελήσει να λάβει και άλλα δύσκολα μέτρα για τις ευπαθείς ομάδες του πληθυσμού, που ήδη πλήττονται, η τρόικα να επιβάλει «κούρεμα» των καταθέσεων και εδώ, εν είδει συμμετοχής των καταθετών στο πρόγραμμα ενίσχυσης της χώρας. Το έκανε στην Κύπρο και όπως δείχνουν τα πράγματα «δεν άνοιξε ρουθούνι». Τι θα τους εμποδίσει να εφαρμόσουν ανάλογο μέτρο και στη παθολογικά απείθαρχη χώρα του Νότου, την Ελλάδα, όπως μας αντιμετωπίζουν;


Σύμφωνα με στοιχεία της Ελληνικής Ένωσης Τραπεζών, στις 30/6/2012, η συντριπτική πλειοψηφία των καταθετών στις ελληνικές τράπεζες, ήτοι το 93%, διέθεταν καταθέσεις έως 10.000 ευρώ, ενώ μόλις το 0,4% είχαν καταθέσεις πάνω από 100.000 ευρώ. Τα ίδια ποσοστά παρατηρούνται και στα διεθνή νομίσματα. Τι μας λένε με απλά λόγια αυτά τα νούμερα; Ότι ένα «κούρεμα» στη λογική της Κύπρου δεν θα απέφερε και πολλά έσοδα, για να αντισταθμιστούν οι δημοσιονομικές τρύπες. Εμείς δεν είμαστε δημοφιλές χρηματοπιστωτικό κέντρο. Τρομάρα μας.


Το δεύτερο που μας αποκαλύπτουν αυτά τα νούμερα είναι ότι πολλοί συνέλληνες, της μεσαίας τάξης, εξακολουθούν να έχουν τις οικονομίες τους εκτός συνόρων. Πιστεύοντας ότι έτσι θα τις σώσουν. Ξανά, τρομάρα μας.


Και πάμε στο δια ταύτα. Μπορεί να ισχύει η εγγύηση των καταθέσεων έως 100.000 ευρώ, με βάση και το κοινοτικό κεκτημένο, αλλά ποιος μας λέει ότι έρχεται η ώρα να πέσει κι αυτό το ταμπού, αρχής γενομένης από την Ελλάδα; Ήδη, χθες το Έθνος της Κυριακής αποκάλυψε ότι ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ζοζέ Μπαρόζο, σε εμπιστευτική έκθεση από τις 21 Μαρτίου, υποστήριζε το «κούρεμα» και των μικρών καταθέσεων, σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης.


Είναι, λοιπόν, να μην ανησυχεί η επικείμενη επίσκεψη της τρόικας; Ας ελπίσουμε ότι δεν θα θυμίσει την «Επιστροφή τη γηραιάς κυρίας», του Ντίρενματ, ένα έργο με πολλαπλές αναγνώσεις, καθώς «οτιδήποτε αφορά σε όλους μπορούν όλοι μαζί να το λύσουν. Οποιαδήποτε προσπάθεια ενός να λύσει ό,τι αφορά σε όλους είναι καταδικασμένη να αποτύχει».


“Όποιος θεωρεί ότι το αιώνιο ζήτημα ειρήνης και πολέμου στην Ευρώπη έχει οριστικά αποκοιμηθεί, ενδέχεται να διαπράττει ένα μνημειώδες λάθος”. JeanClaude Juncker


Στην συνέντευξή του στο Spiegel, ο JeanClaude Juncker τοποθετεί την κρίση στην πραγματική της βάση, την γεωπολιτική. Eπιμένει στην ομοιότητα των συνθηκών τις παραμονές του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, με τις σημερινές. Επισημαίνει ότι και τότε όλοι απέκλειαν τον πόλεμο, με επιχείρημα την αλληλοδιείσδυση των ευρωπαϊκών οικονομιών. Υπενθυμίζει ότι η ευρωπαϊκή οικοδόμηση είχε γεωπολιτικό στόχο: την εξασφάλιση της ειρήνης.


«Ο οικονομικός και τεχνοκρατικός λόγος αποκοιμίζει, καθώς αποσκοπεί να συγκαλύπτει με σκοτεινές αναλύσεις την πολιτική και γεωπολιτική φύση των διακυβευμάτων».


Έτσι θα επανα-προκύψουν ερωτήματα τα οποία έχουμε απωθήσει: υπάρχουν κίνδυνοι για την Δημοκρατία; πού οδηγεί η πόλωση ανάμεσα σε μιαν Αριστερά χωρίς πρόγραμμα και μιαν Άκρα Δεξιά η οποία ακολουθεί, διακριτά και αποτελεσματικά, τα διδάγματα των θεωρητικών του πραξικοπήματος; πώς οικοδομείται ένα περιφερειακό δίκτυο ασφαλείας, εναλλακτικό του νατοϊκού και του ευρωπαϊκού; πώς μπορεί να αναταχθεί η εθνική ταυτότητα και υπερηφάνεια μακράν του βρυκολακιασμένου παρελθόντος; τέλος, με ποιόν τρόπο μπορεί η Ελλάδα να αξιοποιήσει το συμβολικό της κεφάλαιο για να συμβάλει στην ευρωπαϊκή σταθερότητα; αντί, δηλαδή, απλώς να καταναλώνει, να παράγει Ευρώπη.