Ιωάννης-Γαβριήλ Εϋνάρδος

Ιωάννης-Γαβριήλ Εϋνάρδος (γαλλ.: Jean-Gabriel Eynard) (1775-1863) ήταν Ελβετός τραπεζίτης, φιλέλληνας, τιμημένος με τον τίτλο του ευεργέτη του ελληνικού έθνους και πρωτοπόρος φωτογράφος.

Γεννήθηκε στη Λυών της Γαλλίας στις 28 Δεκεμβρίου 1775 και η οικογένειά του έγινε δεκτή στους αριστοκρατικούς κύκλους της Γενεύης το 1686. Εγκαταστάθηκε αρχικά στη Γένοβα της Ιταλίας, όπου έκανε περιουσία ως οικονομικός διαπραγματευτής και σύμβουλος τοπικών αρχόντων. Το 1810 επέστρεψε στη Γενεύη, όπου έχτισε μεγαλοπρεπές μέγαρο (το σημερινό Δημαρχείο της πόλης). Το 1814 συμμετείχε στο συνέδριο της Βιέννης, όπου γνώρισε και σχετίστηκε με τον Καποδίστρια.

Εμπνεόμενος από αυτόν, προσχώρησε στο κίνημα του φιλελληνισμού. Κατά την επανάσταση του ’21 διέθεσε τεράστια ποσά υπέρ των Ελλήνων και παρενέβη επανειλημμένα στην ευρωπαϊκή διπλωματία υπέρ των ελληνικών δικαίων. Μετά την δολοφονία του Καποδίστρια επέδειξε προσωπικό ενδιαφέρον για την συγκρότηση της ελληνικής εθνικής οικονομίας και συνέβαλε καταλυτικά στην ίδρυση της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος*, της οποίας διατέλεσε και επίτιμος διοικητής. Το 1847 αντιμετώπισε με σθένος τις υπερβολικές απαιτήσεις των Άγγλων τραπεζιτών για το δάνειό τους του 1832 προς την Ελλάδα και πλήρωσε ο ίδιος μισό εκατομμύριο χρυσά φράγκα για να τους ικανοποιήσει.

Στο μεταξύ, αμέσως μετά την εφεύρεση της δαγκεροτυπίας το 1839, άρχισε να φωτογραφίζει. Ήταν από τους πρωτοπόρους της φωτογραφίες και έβγαλε τις περισσότερες από τις δαγκεροτυπίες του μεταξύ του 1842 και του 1863, αποθανατίζοντας οικογενειακές στιγμές, το μέγαρό του, τοπία, τους υπηρέτες του καθώς και αρκετές αυτοπροσωπογραφίες.

Πέθανε στις 5 Φεβρουαρίου 1863 στη Γενεύη.

Προς τιμήν του, η Εθνική Τράπεζα έχει ονομάσει «Μέγαρο Εϋνάρδου» το κτίριο που στεγάζει το Μορφωτικό της Ίδρυμα, στη συμβολή των οδών Αγίου Κωνσταντίνου και Μενάνδρου, στο κέντρο της Αθήνας. Το όνομά του έχει επίσης δοθεί σε δρόμο του Δήμου Αθηναίων.

Πηγή: el.wikipedia.org

*ΦΕΚ 2/25-1-1836. Στο τεύχος αυτό δημοσιεύεται ο πρώτος επί Όθωνος «Νόμος περί συστάσεως Εθνικής Τραπέζης». Σημειώνουμε εν προκειμένω προς αποφυγή παρανοήσεων, ότι η συγκεκριμένη νομοθετική προσπάθεια εντάσσεται στον κύκλο των πρώτων αποτυχημένων προσπαθειών ίδρυσης τράπεζας στην Ελλάδα (βλ. Εθνική Χρηματιστική Τράπεζα 1828 επί Καποδίστρια). Το 1840, έγινε νέα σχετική προσπάθεια. Σε αυτήν την τελευταία αποφασιστικό ρόλο διαδραμάτισαν ο Γεώργιος Σταύρος, ο Ελβετός φιλέλληνας Iωάννης-Γαβριήλ Εϋνάρδος και ο γάλλος οικονομολόγος Arthémond de Regny. Η Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος τελικά ιδρύθηκε στις 30 Μαρτίου 1841 με κεφάλαιο 5.000.000 δραχμές διαιρούμενο σε 5.000 μετοχές των χιλίων δραχμών. Από τις μετοχές αυτές 1.000 θα αγόραζε το κράτος. Στους πρώτους μετόχους της Εθνικής Τράπεζας, εκτός από την ελληνική κυβέρνηση, συγκαταλέγονταν ο Κ. Βράνης, ο Λουδοβίκος της Βαυαρίας, ο Iωάννης-Γαβριήλ Εϋνάρδος, ο Νικόλαος Ζωσιμάς, οι αδελφοί Ρότσιλδ, ο Θ. Ράλλης, ο Τοσίτσας, ο Δήμος Αθηναίων, ο Παραμυθιώτης, ο Μακρυγιάννης, ο Ρήγας Παλαμήδης, ο Μεσσηνέζης, ο Λεβίδης κ.ά. Πηγή