Γιοχάνες Κέπλερ

Ο Γιοχάνες Κέπλερ, [Johannes Kepler], ήταν Γερμανός αστρονόμος, ο οποίος γεννήθηκε στις 27 Δεκεμβρίου 1571 στο Βάιλ της Βυττεμβέργης και πέθανε στις 15 Νοεμβρίου 1630 στη Ρατισβόννη.

Ισχνός και φιλάσθενος, με μειωμένη όραση και δυσκινησίας των χεριών του, αποτελέσματα της πρόωρης γέννησής του, αναγκάστηκε από την παιδική του ηλικία να συμμετέχει στον αγώνα της βιοπάλης. Σχολείο πήγε μόνο για δύο χρόνια και το διέκοψε για να μπορεί να βοηθά τον πατέρα του στο κατάστημα πώλησης κρασιού.

Αργότερα κατάφερε να συνεχίσει το σχολείο και μετά το τέλος των γυμνασιακών του σπουδών γράφεται στη σχολή της Τυβίγγης, όπου για πρώτη φορά φανερώνεται το ανήσυχο πνεύμα που διέθετε, όμως οι ιδέες του γίνονται αφορμή να αποβληθεί από τη σχολή. Προικισμένος με την εμπειρία αυτή, αποφασίζει να γραφτεί στο πανεπιστήμιο, στον κλάδο των μαθηματικών και γίνεται ένθερμος υποστηρικτής των θεωριών του Κοπέρνικου για το ηλιοκεντρικό σύστημα.

Τελειώνοντας τις σπουδές του διορίζεται καθηγητής μαθηματικών και αστρονομίας του πανεπιστήμιου του Γκρατς της Αυστρίας, όπου συγγράφει και το περίφημο “μηνολόγιό” του.

Το 1599 προσλαμβάνεται από το Δανό αστρονόμο Τύχωνα Μπραχέ στο αστεροσκοπείο του, ο μισθός του όμως δεν του αρκεί για να ζήσει και αναγκάζεται να συντάσσει ωροσκόπια. Μετά το θάνατο του Τύχωνα διορίζεται αστρονόμος του αυτοκράτορα Ροδόλφου, πάλι όμως δεν μπορεί να αφοσιωθεί στην επιστήμη του. Μετά το θάνατο του Ροδόλφου αναγκάζεται να ζει από την αστρολογία λέγοντας χαριτολογώντας ότι “η αστρολογία τρέφει την κόρη της αστρονομία”.

Το 1609, εποχή που δοκιμαζόταν από φοβερές και δύσκολες καταστάσεις, οικονομική δυσπραγία, θάνατος της πρώτης του γυναίκας από τρέλα, διατυπώνει τους περίφημους νόμους του, που έκαναν άχρηστους όλους τους κύκλους επίκεντρους και επίκυκλους που χρόνια δέσμευαν την αστρονομική επιστήμη κι έκαναν το όνομά του αθάνατο. Το 1612 τον προσέλαβε ο αυτοκράτορας Ματθίας της Αυστρίας, αλλά τον καταδίωξαν οι Ιησουίτες και τον ανάγκασαν να φύγει.

Νόμοι Κέπλερ

Το πλουσιότατο και σημαντικότατο έργο του τον τοποθέτησε στην πρώτη γραμμή των διάσημων επιστημόνων, ενώ οι νόμοι του με την απλότητά τους αποτέλεσαν τη θεμελίωση της ουράνιας μηχανικής και ώθησαν το Ισαάκ Νεύτωνα στην ανακάλυψη του νόμου της έλξης.

  • Το 1609 διατύπωσε τον πρώτο του νόμο

Οι τροχιές των πλανητών είναι ελλείψεις, και ο Ήλιος αποτελεί μία από τις εστίες τους

  • Ο δεύτερος νόμος του διατυπώθηκε το 1618

Η επιβατική ακτίνα ΗΡ που συνδέει τον πλανήτη με τον Ήλιο γράφει ίσα εμβαδά σε ίσους χρόνους.

Αν ο πλανήτης για να διανύσει την απόσταση Α1 Α Α2 χρειάζεται χρόνο t, τότε για να διανύσει την απόσταση (Π1Π2>Α1Α2 χρειάζεται τον ίδιο χρόνο t, ώστε τα εμβαδά (Α1Α2Η) και (Π1Π2Η) να είναι ίσα, πράγμα όμως που τον αναγκάζει να κινηθεί ταχύτερα στο διάστημα Π1Π2 από ό,τι στο Α1 Α2.

  • Στις 15 Μαΐου 1618 διατύπωσε τον τρίτο του νόμο

Για όλες τις πλανητικές τροχιές, ο λόγος του τετραγώνου των περιόδων περιφοράς προς τον κύβο των μεγάλων ημιαξόνων της τροχιάς είναι σταθερός.

Δηλ. αν Τ1 και Τ2 είναι οι χρόνοι περιφοράς δύο πλανητών που έχουν μέση απόσταση από τον Ήλιο α1/α2, ο νόμος εκφράζεται ως εξής: (Τ1/Τ2)2=(α1/α2)3.

Η ακρίβεια των νόμων του αποδείχτηκε από τον ίδιο με παρατηρήσεις της τροχιάς του Άρη, αλλά και με την εφαρμογή τους στην κίνηση των τεσσάρων μεγαλύτερων δορυφόρων του Δία.

Άλλες εργασίες του είναι

  • ο προσδιορισμός των γεωγραφικών μηκών με τη χρήση των εκλείψεων της Σελήνης,
  • η πρόβλεψη της διάβασης των κατώτερων πλανητών μπροστά από το δίσκο του Ηλίου,
  • η εξήγηση της διεύθυνσης της ουράς των κομητών αντίθετα προς τον Ήλιο και της σταδιακής φθοράς τους.

Το 1613 υποστήριξε την εισαγωγή του γρηγοριανού ημερολογίου και το 1619 διορίζεται αστρονόμος του αυτοκράτορα Φερδινάνδου του Β’ και έτσι λύνει, κατά ένα μεγάλο μέρος, το οικονομικό του πρόβλημα, ενώ το 1627 δημοσίευσε τους “Πίνακες του Ροδόλφου” με τις θέσεις 1005 αστέρων, τοποθέτησε στο τηλεσκόπιο του Γαλιλαίου αμφίκυρτο προσοφθάλμιο φακό (αντί αμφίκοιλο) που χρησιμοποιείται μέχρι σήμερα.

Οι θεωρίες του δεν αναγνωρίστηκαν αμέσως, ενώ υπήρχαν μερικά παράδοξα και ανακρίβειες στα πολυάριθμα συγγράμματά του, όπως π.χ. ότι υπάρχει κάποια μυστική σχέση μεταξύ των αποστάσεων των πλανητών από τον Ήλιο και των πέντε κανονικών πολύεδρων, καθώς και μεταξύ της μουσικής και της αρμονίας του σύμπαντος, ότι υπάρχει πλανήτης μεταξύ Ερμή και Αφροδίτης κ.λ.π.

Πηγή: livepedia.gr