(Αφιέρωμα του travel.gr, φωτ. Γιώργος Δόσης). Κάποιες ημέρες, νιώθεις την ανάγκη να αφήσεις πίσω την πόλη και να οδηγήσεις χωρίς δεύτερη σκέψη. Να απομακρυνθείς, έστω και για λίγες ώρες, από την καθημερινότητα και τη γνώριμη ρουτίνα, για να επιστρέψεις με νέες εικόνες και ανανεωμένη διάθεση. Μερικές φορές, ακόμη και μια μικρή απόδραση αρκεί για να αλλάξει την απόδοσή μας στην εργασία, να βελτιώσει την ψυχολογία μας και να κάνει την εβδομάδα να κυλά πιο ανάλαφρα. Με αυτή τη σκέψη ξυπνήσαμε κι εμείς, αποφασισμένοι να αξιοποιήσουμε την ευκαιρία για μια σύντομη εξόρμηση στις πρώτες καλοκαιρινές μέρες.
Το καλοκαίρι είχε ήδη μπει για τα καλά και μαζί του είχε αλλάξει και η διάθεσή μας. Η ανάγκη για μια μικρή περιπέτεια γινόταν όλο και πιο έντονη. Αφήνοντας πίσω τους ατελείωτους πορτοκαλεώνες της Αργολίδας, φτάσαμε στο Κιβέρι. Και τότε άρχισε το πραγματικά μαγευτικό, το πιο εντυπωσιακό κομμάτι της διαδρομής. Ο δρόμος προς το Λεωνίδιο ακολουθεί τη θάλασσα, συχνά από μεγαλύτερο υψόμετρο, χαρίζοντας πανοραμικές εικόνες του Μυρτώου Πελάγους. Όχι άδικα, θεωρείται μία από τις ομορφότερες παραλιακές διαδρομές της χώρας. Δύο ώρες μετά την αναχώρησή μας από την Αθήνα, φτάσαμε στο Άστρος ξεκούραστα. Η είσοδος από την πλευρά της αμμουδερής παραλίας Ατσίγγανος προϊδεάζει αμέσως για τον χαρακτήρα του τόπου. Το χαρακτηριστικό του ανάγλυφο, το ιδιαίτερο γεωμορφολογικό του σχήμα δίνει την αίσθηση μικρού νησιού, με δύο μεγάλες παραλίες να το πλαισιώνουν: τις Ατσίγγανος και Καλλιστώ.
Το Κάστρο, ο Φάρος, το υπαίθριο θέατρο «Μελίνα Μερκούρη», το άγαλμα της γοργόνας Σθενώς, το γραφικό λιμανάκι και ο παραδοσιακός οικισμός στον λόφο συνθέτουν την ταυτότητα μιας περιοχής που συνδυάζει φυσική ομορφιά και ιστορία. Πρόκειται για έναν προορισμό ιδανικό για οικογένειες και για όσους αναζητούν εκείνα τα ήρεμα καλοκαίρια που μοιάζουν να κυλούν σε διαφορετικούς, σχεδόν ρετρό, ρυθμούς.
Λίγα χιλιόμετρα νοτιότερα, ο υγρότοπος του Μουστού προσφέρει μια εντελώς διαφορετική εικόνα, εκείνη ενός από τους σημαντικότερους υγροτόπους της ανατολικής Πελοποννήσου. Οι λίμνες του Μουστού και του Χερρονησίου αποτελούν τμήμα του δικτύου Natura 2000 και φιλοξενούν σημαντικό αριθμό αποδημητικών πουλιών, καθώς και τη βίδρα (Lutra lutra), ένα από τα προστατευόμενα είδη της ελληνικής πανίδας. Τα κανάλια που συνδέουν τα νερά με τη θάλασσα κατασκευάστηκαν την εποχή του Όθωνα, με στόχο τον περιορισμό της ελονοσίας που μάστιζε την περιοχή. Σήμερα, το τοπίο προσφέρεται για ήπιες δραστηριότητες, παρατήρηση της φύσης και στιγμές χαλάρωσης. Μια σύντομη στάση εδώ αρκεί για να νιώσει κανείς τη γαλήνη του τόπου, ακούγοντας μόνο τον αέρα και το νερό που κυλά.
Λίγο αργότερα, στα Κούτρουφα, αναζητήσαμε την υπεραιωνόβια ελιά που μας είχε υποδείξει ο καλός μας φίλος Ηλίας Φούφας. Περίπου δύο χιλιάδες χρόνια ζωής αποδίδονται σε αυτό το δέντρο, το οποίο, σύμφωνα με τις τοπικές αναφορές, οι κάτοικοι του χωριού βοήθησαν να προστατευθεί όταν εκριζώθηκε, το 2010, με σκοπό την πώλησή του στο εξωτερικό. Σήμερα στέκει στην πλατεία του χωριού, ως ζωντανό κομμάτι της τοπικής ιστορίας και της βαθιάς σχέσης της περιοχής με την ελαιοκαλλιέργεια.
Η συνέχεια της διαδρομής ακολουθεί τις πλαγιές του Πάρνωνα, περνώντας από μικρούς κόλπους και παραθαλάσσιους οικισμούς: το Αρκαδικό Χωριό, το Κρυονέρι, την Ελιά, τον Τσέρφο, το Ζαρίτσι, αλλά και πιο απομονωμένα σημεία όπως ο Μουλάς και το Αυλάκι, συνθέτοντας ένα μωσαϊκό μικρών οικισμών και κρυφών όρμων.
Λίγο αργότερα, στα Κούτρουφα, αναζητήσαμε την υπεραιωνόβια ελιά που μας είχε υποδείξει ο καλός μας φίλος Ηλίας Φούφας. Περίπου δύο χιλιάδες χρόνια ζωής αποδίδονται σε αυτό το δέντρο, το οποίο, σύμφωνα με τις τοπικές αναφορές, οι κάτοικοι του χωριού βοήθησαν να προστατευθεί όταν εκριζώθηκε, το 2010, με σκοπό την πώλησή του στο εξωτερικό. Σήμερα στέκει στην πλατεία του χωριού, ως ζωντανό κομμάτι της τοπικής ιστορίας και της βαθιάς σχέσης της περιοχής με την ελαιοκαλλιέργεια…συνέχεια