Παράλιο Άστρος
logo: Το Άστρος της Θαλάσσης
Αναζήτηση Go

Castello de la Estella - Κάστρο του Άστρους

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 08-08-2017 09:15:02 pm | από nskarmoutsos

(Φωτ. Ο Ευάγγελος Ι. Κούκλης στην ανατολική πύλη του Κάστρου του Άστρους)

Η ομιλία του Δρ. Ευάγγελου Ι. Κούκλη (τέως Λυκειάρχη) στο Κάστρο του Άστρους στις 7-8-2017, στα πλαίσια του Estella festival

 «Πάντα  το παρελθόν θα διαλέγεται, θετικά ή αρνητικά με το παρόν, αποτελώντας ουσιαστικά ένα αδιάσπαστο Όλον».

Δημήτρης Κωνστάντιος

π. Διευθυντής Βυζαντινού και Χριστιανικού Μουσείου Αθηνών

Στη νότια κορυφή του λόφου «Νησί» στέκεται ακόμα μισογκρεμισμένο, χορταριασμένο μα περήφανο το Κάστρο του Άστρους!

Στην πρώτη περίοδο της ιστορίας του, την Φραγκοκρατία, ονομαζόταν Castello de la Estella!

Την περίοδο εκείνη, όπως μαρτυρούν πολλοί χάρτες της εποχής το «Νησί» του Παραλίου Άστρους ονομάζεται Stella. Ήταν η λατινική μετάφραση του ονόματος ΑΣΤΡΟΝ το οποίο αναγράφεται για πρώτη φορά τον 2ο αιώνα μ. Χ. από τον Κλαύδιο Πτολεμαίο, επιφανή αστρονόμο, μαθηματικό και γεωγράφο της εποχής, στο βιβλίο του «Γεωγραφική Υφήγησις» και αναφέρεται στην πόλη που υπήρχε τότε δυτικά του λόφου.  

Έτσι λοιπόν το Κάστρο το οποίο κατά την Αραγωνική εκδοχή του Χρονικού του Μορέως έχτισε ο Γουλιέλμος Β΄ Βιλεαρδουίνος το 1256, ονομάστηκε Castello (Κάστρο) de la Estella (του Άστρου) και αποτελούσε κυρίως κάστρο – παρατηρητήριο, προπύργιο του Ναυπλίου  (Napoli di Romania) για τα εκτεταμένα παράλια της Αρκαδίας προς τον Αργολικό κόλπο και το Μυρτώο Πέλαγος. Στα χρόνια της Τουρκοκρατίας το κάστρο διαμορφώθηκε σε αρκετά πιο ισχυρό αμυντικό συγκρότημα.

Το 1465, τo Οχυρό Stella (Κάστρο του Άστρους) παραδίδεται στους Ενετούς.

Όπως αναφέρεται  στο βιβλίο του Jacomo Barbarigo,  Dispacci della guerra di Peloponneso (ναυτικός πόλεμος στην Πελοπόννησο) (1465-1466), το οποίο  σχολιάζεται από τον Κωνσταντίνο Σάθα, κατά τον Πρώτο Ενετοτουρκικό πόλεμο,  τρία οχυρά μαζί με τον οπλισμό τους, παραδόθηκαν στον διοικητή του Ναυπλίου Christoforo de Priuli. Πρόκειται για την Damala δηλ. την Τροιζήνα, για το Brazzo de Cecchonia δηλ. τις Αρχαίες Πρασιές (Λεωνίδιο)  και για τo φρούριο Stella, δηλαδή το Άστρος (σημερινό Παράλιο Άστρος).

Τον 17ο, 18ο και το πρώτο τέταρτο του 19ου  αιώνα το Άστρος είχε ερημώσει. Οι κάτοικοι μεταφέρθηκαν στα ενδότερα φοβούμενοι τις επιδρομές των πειρατών. Το 1807 ο γεωγράφος  Μελέτιος αναφέρει χαρακτηριστικά:   "προς τον Αιγιαλόν είναι το Άστρον, πόλις ποτέ τα νυν έρημος", ο δε Άγγλος περιηγητής Leake κατά την επίσκεψή του στην περιοχή το 1806 είδε στο Άστρος παλιά λείψανα του Κάστρου, «μία δεξαμενή, ένα χάνι, ένα πύργο, ο οποίος κατοικείται από τον Τελώνη και δύο τρεις μικρές αποθήκες». Αυτά τα κτίσματα δηλώνουν ότι αν και η περιοχή είχε εγκαταλειφθεί από τους κατοίκους, το λιμάνι εξακολουθούσε να αποτελεί την κύρια πύλη διακίνησης ανθρώπων και εμπορευμάτων της περιοχής.

Οι αδελφοί Ζαφειρόπουλοι, κατάγονταν από τον Άγιο Ιωάννη Κυνουρίας, ήταν μέλη της Φιλικής Εταιρείας και είχαν διαπρέψει ως έμποροι στο εξωτερικό. Με την έναρξη της Επανάστασης έσπευσαν να επιστρέψουν και οι τρεις στην Ελλάδα και στρατεύτηκαν στην υπηρεσία του ιερού αγώνα καταλαμβάνοντας υπεύθυνες θέσεις και δαπανώντας, με τα τότε δεδομένα, τεράστια ποσά υπέρ της επιτυχίας του.

Ο  Στρατηγός Παναγιώτης Ζαφειρόπουλος (Άκουρος) Στρατιωτικός Διοικητής της Επαρχίας Αγίου Πέτρου, όταν το 1824 διαπίστωσε ότι ο η Πελοπόννησος και όλη η Ελλάδα ήταν σε δεινή κατάσταση, τότε που όλα τα έσκιαζε η φοβέρα του Ιμπραήμ και τα έδερνε η διχόνοια , με τον Κολοκοτρώνη φυλακισμένο στην Ύδρα, αποφάσισε να αναστυλώσει το κατεστραμένο ενετικό κάστρο για να οχυρώσει την περιοχή και να «χρησιμεύσει ως καταφύγιον εις πάσαν ενδεχομένην προσβολήν του εχθρού», όπως αναφέρει ο Λογοθέτης, πρόεδρος μετέπειτα του Δημοτικού Συμβουλίου του Δήμου Θυρέας, σε «Υπόμνημα περί του νέου συνοικισμού της χερσονήσου Άστρους».

Στο Κάστρο το οποίο διατηρούσε μεγάλο τμήμα του οχυρωματικού περίβολου και έναν από τους οχυρούς πύργους του Castello de la Estella, κτίστηκαν τρεις κατοικίες για τα τρία αδέλφια Ζαφειρόπουλου.

Οι εργασίες ξεκίνησαν το 1824 και ολοκληρώθηκαν το 1826. Το διάστημα αυτό ο Πάνος Ζαφειρόπουλος πολεμούσε αδιάκοπα εναντίον του Ιμπραήμ. Στη μάχη στο Κρεμμύδι Μεσσηνίας αιχμαλωτίζεται. Στην προσπάθεια να τον ελευθερώσει συλλαμβάνεται και ο αδελφός του Κωνσταντίνος. Σύμφωνα με τον  Καννέλο Δεληγιάννη ο Γενναίος  Κολοκοτρώνης αντάλλαξε τους δύο αδελφούς Σιεχνετζήπ Σαμή εφέντη, Μπακή και Χαϊρουλάν με τη συνοδεία τους, με τους δύο αδελφούς Ζαφειρόπουλου.

Μετά τη Σφακτηρία, το Ναυαρίνο και το Μανιάκι ο Ιμπραήμ μ’ όλο το στρατό του, ξεχύθηκε στο Μοριά.  Ο Άκουρος, μαζί με άλλους οπλαρχηγούς, στήνει ενέδρα στο χωριό Μεχμέτ – Αγά, έξω από την Τρίπολη και εξοντώνει 400 άνδρες του Ιμπραήμ. Όπως εξιστορεί ο Νικόλαος Σπηλιάδης:  Ο Ιμπραήμ «αφού έμαθε την καταστροφήν εις το χωρίον Μεχμέτ - Αγά των τετρακοσίων, την 25ην Ιουλίου, συνήγαγε όλα τα στρατεύματα εις Τριπολιτσάν, και διαιρέσας αυτά εις τρεις πτέρυγας, κινείται πλήρης οργής κατά των επαρχιών Μυστρά, Αγίου Πέτρου και Πραστού και η μεν κατηυθύνθη εις την επαρχίαν Αγίου Πέτρου και μη ευρούσα αντίστασιν κατέκαυσε την πρωτεύουσαν ήτοι την κωμόπολιν του Αγίου Πέτρου, το χωρίον Καστρί και τα χωριά Αγιάννην και Μελιγούν, λεηλατούσα τον τόπον…». Από το Άστρος οι μαχητές και οι άμαχοι, που από στιγμή σε στιγμή περίμεναν την εισβολή στην περιοχή τους και την επίθεση του φοβερού μακελάρη, έβλεπαν με δέος τους καπνούς από τους εμπρησμούς των ορεινών χωριών να σηκώνονται πίσω από τα βουνά.

Στη συνέχεια, ο Ιμπραήμ αποφάσισε να επιτεθεί εναντίον του κάστρου του Άστρους, ώστε να εξασφαλίσει τα νώτα του για τις μελλοντικές στρατιωτικές επιχειρήσεις του. Η επίθεση έγινε στις 5 Αυγούστου του 1826.

Το κάστρο διέθετε ορισμένα -–λίγα πάντως-- κανόνια και πολεμοφόδια. Ένα μέρος από αυτά το είχε προμηθεύσει η Ελληνική Κυβέρνηση, ενώ τα υπόλοιπα εξασφαλίστηκαν με δαπάνες του ίδιου του Ζαφειρόπουλου. Πρέπει να σημειωθεί ότι στο κάστρο και γύρω από αυτό είχαν καταφύγει για να προφυλαχθούν περίπου πέντε χιλιάδες άμαχοι, γυναίκες και παιδιά από τα γύρω χωριά, από την επαρχία Καρύταινας, από την Τριπολιτσά, από το Ναύπλιο, καθώς επίσης και οικογένειες επισήμων από το Ναύπλιο, όπως η οικογένεια του Κανέλλου Δεληγιάννη, ο Γερουσιαστής Ρήγας Παλαμήδης, ο γέρων Σπηλιάδης κ.ά. Στο κάστρο επίσης φιλοξενήθηκε και διασώθηκε ολόκληρη η βιβλιοθήκη του σχολείου του Αγίου Ιωάννη με όλα τα όργανα για τα πειράματα φυσικής.

Χαρακτηριστικά της σημασίας που αποδόθηκε στην άμυνα του κάστρου ήταν όσα αναφέρει ο ίδιος ο Κολοκοτρώνης στα Απομνημονεύματά του. Έμαθε την είδηση της επικείμενης επίθεσης του Ιμπραήμ από τον ίδιο τον Παναγιώτη Ζαφειρόπουλο, και έστειλε στο κάστρο ισχυρές δυνάμεις για να το υπερασπιστούν. Το Νικηταρά με 200 άνδρες, το Γενναίο Κολοκοτρώνη με 1.000, τον Κολιόπουλο με άλλους 1.000 και τον Κανέλλο Δεληγιάννη με 500. Υπήρχαν και δύο πλοία που βοήθησαν τους αμυνομένους με τα πυροβόλα τους.

Οι Έλληνες μαχητές αντέταξαν επί δύο ημέρες σθεναρή αντίσταση στον Ιμπραήμ, ο οποίος, μετά από δύο άκαρπες επιθέσεις, αναγκάστηκε τελικά να αποχωρήσει. Όπως αναφέρει ο Σπηλιάδης στα Απομνημονεύματα του, «Την 5η το πρωϊ ο εχθρός επλησίασεν εις τους παρακειμένους αμπελώνας δια να το προσβάλει σπουδαιότερον. Ενώ δε επυρπόλει κατ’ αυτού από το τείχος ο Ζαχαρίας λεγόμενος, όστις και εφονεύθη από το πυροβόλον αυτού διαρραγέν, εξώρμησαν ως πενήντα Έλληνες μόνον και εφόνευσαν τινάς εκ των ιππέων, αλλά την επιούσαν ο εχθρός ανεχώρησε προς τον Άγιάννην, και λυσσών δια την αποτυχίαν, εκινήθη κατά του μοναστηρίου του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου, όπου ευρίσκοντο ασθενείς τινές και πληγωμένοι στρατιώται και πολλαί οικογένειαι».

Η νίκη αυτή διατήρησε το φρούριο του Άστρους απόρθητο. H νίκη στο Άστρος, μετά τις  ελληνικές ήττες στο Μανιάκι, στο Κρεμμύδι και στο Μεσολόγγι, αναπτέρωσε τις ελπίδες του αγωνιζόμενου Γένους σε μια πολύ δύσκολη στιγμή για τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα του 1821 και συνέβαλε αποφασιστικά στην προσπάθεια του Έθνους για ελευθερία και κρατική αποκατάσταση.

Το Κάστρο του Άστρους αποτέλεσε τον πυρήνα του νέου οικισμού. Από το 1826 οι άνδρες του Ζαφειρόπουλου αρχίζουν να κτίζουν νότια του Κάστρου στην αρχή καλύβες και στη συνέχεια, μετά την έλευση του Καποδίστρια, το 1828, οικίες στο «νησί» αλλά και στην παραλία.

Το Κάστρο του Άστρους το οποίο κτίστηκε από το 1824-1826, μέσα στη φωτιά του Αγώνα και ενώ οι Ζαφειροπουλαίοι πολεμούσαν τον εχθρό, αφέθηκε στην τύχη του και καταρρέει.

Κυρίες και Κύριοι, θα επαναλάβω, επί λέξει, όσα είχα επισημάνει πριν ακριβώς 6 χρόνια, στις 7 Αυγούστου 2011, κατά τον εορτασμό της επετείου της μάχης εναντίον του Ιμπραήμ, όταν το φρούριο του Άστρους υπερασπίστηκε την Κυνουρία και την Ανατολική Πελοπόννησο. Δυστυχώς αυτή η πρωτοβουλία έμεινε χωρίς συνέχεια. Η επέτειος ξεχάστηκε. Ευτυχώς που εφέτος συνέπεσε η Πανσέληνος και το Estella Festival  με την επέτειο της μάχης και έγινε ιδιαίτερη αναφορά.

 Είχα πει τότε:

«Πρώτα πρώτα, εμείς οι ίδιοι  ανεχτήκαμε και ανεχόμαστε το ιστορικό φρούριο, που θα έπρεπε να αποτελεί το καύχημα του χωριού μας, να παρουσιάζει τη θλιβερή σημερινή εικόνα. Από τα τρία σπίτια του τα δύο να βρίσκονται σε ημιερειπωμένη κατάσταση και το τρίτο να είναι ερείπιο προ πολλού και επίσης ο πέτρινος περίβολός του να ξεφτίζει καθημερινά και να καταρρέει. Εμείς  οι ίδιοι ανεχτήκαμε τα σπίτια προς την βορειοδυτική και τη νοτιοδυτική πλευρά, που πριν από κάποιες δεκαετίες βρίσκονταν σε υποφερτή κατάσταση, να μετατραπούν επί χρόνια σε στάβλους για τα αιγοπρόβατα του χωριού. Επίσης, εμείς οι ίδιοι ή κάποιοι από εμάς λεηλατήσαμε κυριολεκτικά τις πέτρες και τα αγκωνάρια του κάστρου για να τα χρησιμοποιήσουμε ως υλικά για τις δικές μας οικοδομές Είναι χρέος τιμής για όλους μας, με επί κεφαλής τις δημοτικές αρχές, τις οποίες πρέπει να κινητοποιήσουμε με τα διαβήματα και τις παραστάσεις μας, να κάνουμε επιτέλους την Αρχαιολογική Υπηρεσία και την περιφερειακή Αυτοδιοίκηση να ξυπνήσουν, ώστε το Κάστρο να στερεωθεί και να αναστυλωθεί. Αυτό πρέπει να γίνει το ταχύτερο δυνατόν, γιατί διαφορετικά, σε ένα πολύ ορατό μέλλον, αυτό το κόσμημα και το καύχημα του χωριού μας, που σε άλλες περιοχές της χώρας μας θα γινόταν το επίκεντρο διαφόρων εκδηλώσεων, θα καταντήσει ένας θλιβερός σωρός ερειπίων. Λυπάμαι που το λέω, αλλά κάτι τέτοιο, εκτός από πολιτιστική καταστροφή, θα είναι και όνειδος για όλους μας».

Από τότε, και παρά τις ενέργειες, όπως η συγκέντρωση υπογραφών, οι παραστάσεις και τα διαβήματα που έχουμε ήδη κάνει, αλλά και τις υποσχέσεις που λάβαμε, επί της ουσίας δεν έχει γίνει τίποτα.

Πιστεύουμε ότι το μεγάλο έργο της αναστύλωσης, και  εν όψει του εορτασμού σε λιγότερο από 4 χρόνια των 200 χρόνων από την Επανάσταση του 1821πρέπει να ξεκινήσει άμεσα. Παράλληλα και χωρίς μεγάλη δαπάνη ο Δήμος Βόρειας Κυνουρίας σε συνεργασία με την Εφορεία Αρχαιοτήτων Τριπόλεως μπορούν:

  • Να φτιάξουν τον δρόμο που οδηγεί σε αυτό, έτσι ώστε να ταιριάζει με την εποχή και το περιβάλλον και να είναι δυνατή και η πρόσβαση ΑΜΕΑ.
  • Να τοποθετήσουν ταμπλώ με ιστορικά στοιχεία και πληροφορίες.
  • Να τυπώσουν έντυπα, να έχει κάτι να πάρει μαζί του ο περιηγητής που το επισκέπτεται.
  • Να διοργανώσουν εκδρομές σχολείων καθώς και άλλων κοινωνικών ομάδων.
  • Να φτιάξουν εκπαιδευτικά παιχνίδια για παιδιά, με θέμα τον Μεσαίωνα και το 1821.

Χωρίς αμφιβολία, η επίσκεψη σε ένα κάστρο είναι μία συναρπαστική εμπειρία γνώσης και ουσιαστικής επαφής με την ιστορία, τα πρόσωπα και τα γεγονότα που σημάδευσαν έναν τόπο, ενώ ταυτόχρονα, μπορεί να αποτελέσει και μία ιδιαίτερα ψυχαγωγική εμπειρία. Η χώρας μας, σταυροδρόμι και πεδίο συγκρούσεων πολιτισμών, έχει να επιδείξει μία πληθώρα κάστρων με το καθένα από αυτά να διαθέτει πραγματικά  αξιοθαύμαστα και αξιοπρόσεχτα χαρακτηριστικά.  Η ανάδειξη τους λοιπόν σε χώρους πολιτισμού, τεχνών, εκδηλώσεων και συναντήσεων πρέπει να αποτελεί ένα μείζονος σημασίας θέμα για κάθε πόλη και φυσικά για την πόλη μας, που φέρει το βαρύ αυτό κληροδότημα του παρελθόντος.

5-6 Αυγούστου 1826, το φρούριο του Άστρους υπερασπίζεται την Κυνουρία και την Ανατολική Πελοπόννησο από τον Ιμπραήμ

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 05-08-2011 12:14:32 am | Αναδημοσίευση 05-08-2012 | από nskarmoutsos

Ο Στρατηγός Παναγιώτης Ζαφειρόπουλος ή Άκουρος

Σαν σήμερα το πρωί της 5ης Αυγούστου του 1826 οι υπερασπιστές του Κάστρου των Ζαφειρόπουλων,  υπό την διοίκηση του θρυλικού στρατηγού Παναγιώτη Ζαφειρόπουλου ή Άκουρου, αντίκρισαν στην πεδιάδα τα φουσάτα του Ιμπραήμ, που κάτω από την διοίκηση του αρνησίθρησκου Σουλεϊμάν Πασά (Γάλλος στρατηγός, εξισλαμίστηκε και άλλαξε το όνομα του, ο δημιουργός του τακτικού στρατού του Ιμπραήμ) έρχονταν να μετατρέψουν το τόπο σε ερείπια, μετά την καταστροφή (κάψιμο) του Πραστού, Αγίου Πέτρου, Αγίου Ιωάννη και των άλλων κωμοπόλεων και χωριών της Κυνουρίας.

Μέσα στο κάστρο και έξω από αυτό, υπό την σκιά του, στην ανατολική πλευρά του Νησιού, είχαν καταφύγει σύμφωνα με το υπόμνημα Λογοθέτη (πρώτος Πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου του Δήμου Θυρέας, το 1835) 5.000 άμαχοι, και οι οποίοι ήταν από τις εξής περιοχές : Κυνουρίας , Σπάρτης, Καρύταινας, Τρίπολης, Άργους και από το Ναύπλιο λόγω του εμφυλίου σπαραγμού (-Γρίβας, Στράτος και Φωτομάρας- βομβάρδιζαν το Ναύπλιο από το Παλαμήδη) που εμαίνετο σε αυτή τη περιοχή.

Οι υπερασπιστές μέσα στο κάστρο, στους δύο προβόλους του και περιμετρικά στα βράχια του Νησιού, ήταν περί τα 2000 τουφέκια υπό την διοίκηση του Άκουρου και με επικεφαλής τους:

Αδελφούς Ζαφειρόπουλου, Νικηταρά (Νικήτα Σταματελόπουλο), Γενναίο Κολοκοτρώνη, Χρήστο Κολοκοτρώνη, Πλαπούτα, Στάικο Σταικόπουλο, Τσόκρη, Κουτσονίκα, Σπηλιάδη (πρεσβύτερο), γερουσιαστή Ρήγα Παλαμήδη,  Θεοχαρόπουλο, Ανδρέα Μεταξά και Ιωάννη Πέτα.

Η εμπροσθοφυλακή (ιππικό) του Σουλεϊμάν Πασά πρόλαβε στη πεδιάδα και σκότωσε (μόνο) 2 άμαχους που έτρεχαν για να προστατευθούν στο κάστρο, τον Γεροχαρμάνη και τον Αντώνη Καζάκο.

Οι αμυνόμενοι του Κάστρου απέκρουσαν την εμπροσθοφυλακή και το κύριο σώμα που την ακολουθούσε, με τη βοήθεια 2 Σπετσιώτικων πλοίων που κανονιοβολούσαν τα στρατεύματα του Ιμπραήμ στη πεδιάδα. Λόγω του σφοδρού κανονιοβολισμού από πλευράς του δυτικού πύργου του Φρουρίου, από τη συνεχόμενη χρήση (υψηλή θερμοκρασία), έσκασε ένα από τα 4 κανόνια που χειριζόταν ο λεγόμενος Ζαχαρίας και τον σκότωσε.

--Η φωτογραφία αναπαριστά την άμυνα του Κάστρου στις ορδές του Ιμπραήμ, στις 5 Αυγούστου 1826, αρχιπυροβολητής στον δυτικό πύργο (δεξιά) ο Ζαχαρίας.

Υ.Σ: Η αναπαράσταση στηρίζεται σε πραγματική φωτογραφία του Κάστρου του 1898.--

Την επιούσα 6η Αυγούστου, οι καστρινοί, αντεπετέθηκαν και απώθησαν την Αιγυπτιακή εμπροσθοφυλακή στους παρακείμενους αμπελώνες (Ληνούς), κατόπιν τούτου ο Ιμπραήμ διέταξε υποχώρηση, λυσσών (κατά τον ιστορικό Σπηλιάδη) και έδωσε εντολή να εκτελέσουν όσους αιχμαλώτους κουβαλούσαν μαζί τους, η εκκλησία του Προδρόμου (κοιμητήριο) έγινε για να τιμηθεί η μνήμη τους.

Το φρούριο έσωσε την Κυνουρία και την Ανατολική Πελοπόννησο-Βιογραφία των αδελφών Ζαφειρόπουλου (πηγή: <<ΚΥΝΟΥΡΙΑΚΑ>>,1930, σελίδα 64)-, και κατά τον Κολοκοτρώνη παρέμεινε άπαρτο, καταφέρνοντας την πρώτη νίκη των ελληνικών στρατευμάτων επί του Ιμπραήμ.

Πηγές: Απομνημονεύματα Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, Απομνημονεύματα Γενναίου Κολοκοτρώνη, υπόμνημα Λογοθέτη, Κυνουριακά, Η ΚΥΝΟΥΡΙΑ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ,1930- (Μουσείο Μπενάκη). Ιστορία: Σπηλιάδη, Φρατζή, Κόκκινου.

1831, ανέγερση του Ναού του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου στο Παράλιο Άστρος

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 29-07-2017 04:35:13 pm | από nskarmoutsos

No 1

Βρέθηκε η εντοιχισμένη πλάκα (Φωτ. Νο 1) που πιστοποιεί ηλικιακά τον Ναό του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου (Φωτ. Νο 2-3) στο νεκροταφείο του Παραλίου Άστρους -βλέπε εδώ http://astrosparalio.gr/viewRes.php?r=1309122657&page=enarxhhn, πάνω της αναγράφονται τα εξής: «1831, ΜΑΙΟΥ 28».

Το νεκροταφείο προυπήρξε του Ναού, έγινε για να θαφτούν οι αιχμάλωτοι που κατέσφαξε ο Ιμπραήμ τον Αύγουστο του 1826, μετά την αποτυχία του να καταλάβει το Κάστρο του Άστρους, βλέπε εδώ http://astrosparalio.gr/?p=singlearticle&id=612

Υ.Σ: Η πλάκα βρέθηκε στα σκουπίδια!! έξω από τη μάντρα του νεκροταφείου, την οποία μάζεψε ευλαβικό χέρι.

No 2

No 3

Ο Παναγιώτης Ζαφειρόπουλος ή Άκουρος στη «Μάχη στα Δερβενάκια»

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 26-07-2011 12:18:08 am | Αναδημοσίευση 26-07-2011 | από nskarmoutsos

Σαν σήμερα στις 26 Ιουλίου 1822 έλαβε χώρα η Μάχη στα Δερβενάκια, σε αυτή συμμετείχε έχοντας πρωταγωνιστικό ρόλο, επικεφαλής των Κυνουριατών, ο ηγέτης του τόπου μας και ιδρυτής του Φρουρίου του, ο θρυλικός Στρατηγός Παναγιώτης Ζαφειρόπουλος ή Ακουρος.

Τα παραπάνω περιγράφονται στο βιβλίο: «ΒΙΟΙ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΙΩΝ ΑΝΔΡΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΕΞΩΘΕΝ ΕΙΣ ΤΗΝ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΝ ΕΛΘΟΝΤΩΝ ΚΛΗΡΙΚΩΝ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΤΩΝ ΑΓΩΝΙΣΑΜΕΝΩΝ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ» συγγραφέντες μεν υπό Φωτίου Χρυσανθόπουλου ή Φωτάκου πρώτου υπασπιστού του Θ. Κολοκοτρώνη.

240 μΧ, ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Γορδιανός Γ’ και το Άστρον

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 14-07-2017 12:47:04 pm | από nskarmoutsos

Το χάλκινο νόμισμα της φωτογραφίας είναι ένας Sestertius2 -Σεστέρσιος- και έχει κοπεί την περίοδο του Ρωμαίου αυτοκράτορα Γορδιανού Γ1 (238-244 μΧ).    

Το νόμισμα ανήκει στη συλλογή Ιταλού αρχαιολόγου , οποίος το βρήκε τη δεκαετία του 60, στο Νησί του σημερινού Παραλίου Άστρους, βορειοδυτικά του Κάστρου του Άστρους, εδώ http://wikimapia.org/#lang=el&lat=37.419139&lon=22.766590&z=18&m=b.

Το νόμισμα προφανώς το «έχασε» κάτοικος του παρακείμενου ρωμαϊκού οικισμού «Άστρον», εδώ  http://astrosparalio.gr/?p=singlearticle&id=32628.

Σημειώσεις:

1Ο Γορδιανός Γ΄ (Marcus Antonius Gordianus Pius Augustus, 20 Ιανουαρίου 225 - 11 Φεβρουαρίου 244) ήταν Ρωμαίος αυτοκράτορας από το 238 έως το 244. Σε ηλικία 13 ετών έγινε ο μικρότερος σε ηλικία μόνος νόμιμος Ρωμαίος αυτοκράτορας καθ' όλη τη διάρκεια της ύπαρξης της ενωμένης Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Ο Γορδιανός ήταν γιος της Αντωνίας Γορδιάνα και ενός αγνώστου Ρωμαίου γερουσιαστή, ο οποίος πέθανε πριν το 238. Η Αντωνία Γορδιάνα ήταν η κόρη του αυτοκράτορα Γορδιανού Α' και μικρότερη αδελφή του αυτοκράτορα Γορδιανού Β'. Πολύ λίγα είναι γνωστά για τα πρώτα χρόνια της ζωής του Γορδιανού Γ' πριν γίνει αυτοκράτορας.

Η Σύγκλητος της Ρώμης εξέλεξε τον Γορδιανό Γ' ως αυτοκράτορα, στη θέση των συναυτοκρατόρων Πουπιηνού και Βαλβίνου, οι οποίοι είχαν δολοφονηθεί προηγουμένως από τους στασιαστές πραιτωριανούς. Η αναγόρευσή του έγινε το 238 μ.Χ. σε ηλικία 13 ετών, υπό την κηδεμονία του αντιπραίτορα Τιμησίθεου. Μαζί του πολέμησε νικηφόρα τους Γότθους στη Μυσία και από το 240 τους Πέρσες του Σαπώρη Α'. Κατά την εισβολή του Γορδιανού στην Περσία το 243, σύμφωνα με περσικές πηγές, οι Ρωμαίοι υπέστησαν βαριά ήττα σε μάχη κοντά στη Βαγδάτη το 244 και ο Γορδιανός σκοτώθηκε στη μάχη αυτή, ενώ ρωμαϊκές πηγές δεν αναφέρουν αυτή τη μάχη και αναφέρουν ότι ένας από τους αξιωματικούς του, ο Μ. Ιούλιος Φίλιππος ο επιλεγόμενος Φίλιππος ο Άραβας, δολοφόνησε πρώτα τον Τιμησίθεο και μετά τον Γορδιανό, αναλαμβάνοντας κατά διαδοχή ο ίδιος Αυτοκράτορας. Η σύγκλητος θεοποίησε και τους δύο δολοφονηθέντες, ενώ ρωμαϊκές πηγές αναφέρουν ότι «ο λαός της Ρώμης πένθησε τον νεαρό Αυτοκράτορα Γορδιανό Γ΄ τον οποίο πολύ είχε αγαπήσει».

2Ο sestertius (πληθυντικός sestertii ), ή sesterce (πληθυντικός sesterces ), ήταν ένα αρχαίο ρωμαϊκό νόμισμα . During the Roman Republic it was a small, silver coin issued only on rare occasions. Κατά τη διάρκεια της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας ήταν ένα μικρό, ασημένιο νόμισμα που εκδόθηκε μόνο σε σπάνιες περιπτώσεις. During the Roman Empire it was a large brass coin. Κατά τη διάρκεια της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ήταν ένα μεγάλο χάλκινο νόμισμα.

The name sestertius means "two and one half", referring to its nominal value of two and a half asses , a value that was useful for commerce because it was one quarter of a denarius , a coin worth ten asses .Το όνομα sestertius σημαίνει "δύο και ένα μισό", αναφερόμενο στην ονομαστική αξία του δυόμισι ανήλικων , μια αξία που ήταν χρήσιμη για το εμπόριο, επειδή ήταν ένα τέταρτο ενός denarius , ένα νόμισμα αξίας δέκα γαϊδάρων . The name is derived from semis , "half" and "tertius", "third", in which "third" refers to the third as : the sestertius was worth two full asses and half of a third. Το όνομα προέρχεται από τα ημιτελικά , το "μισό" και το "tertius", το "τρίτο", στο οποίο το "τρίτο" αναφέρεται στο τρίτο ως : το sestertius αξίζει δύο πλήρεις γαϊδούρες και μισό τρίτο.

Πηγή: wikipedia

19 Ιουνίου 1821: Άφιξη Δημ. Υψηλάντη στο Άστρος (σημερινό Παράλιο Άστρος)

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 19-06-2014 06:40:57 pm | από nskarmoutsos

Το λιμάνι στο οποίο αποβιβάστηκε ο Υψηλάντης

Του Ευάγγελου Ι. Κούκλη

Ήδη από τους πρώτους μήνες της Επανάστασης ο τόπος μας συνδέεται με την άφιξη του Δημητρίου Υψηλάντη, ως πληρεξούσιου του Γενικού Επιτρόπου της Αρχής και αδελφού του Αλέξανδρου, αρχηγού της Φιλικής Εταιρείας. Έτσι, στις 19 Ιουνίου 1821 αποβιβάζεται στο Άστρος, ο Δημήτριος Υψηλάντης.

Πρώτος σταθμός του (στις 8 Ιουνίου) ήταν η Ύδρα, αμέσως άρχισε την οργανωτική του προσπάθεια και συνέταξε την πρώτη του Διακήρυξη που την απεύθυνε στους «Ομογενείς Φιλελευθέρους Έλληνες», κατόπιν αφού πέρασε από τις Σπέτσες αποβιβάστηκε στο (Παράλιο) Άστρος στις 19 Ιουνίου. Κατέβηκαν εκεί όλοι οι γερουσιαστές και όσοι σημαντικοί άνδρες είχαν βρεθεί στη Τριπολιτσά, στρατιωτικοί, πολιτικοί, εκκλησιαστικοί, απλός λαός και τον υποδέχθηκαν σαν Μεσσία. Η άφιξη του Δημητρίου Υψηλάντη εμψύχωσε τους αγωνιστές και αναπτέρωσε το ηθικό των Ελλήνων.

Περιστατικό της υποδοχής περιγράφει σε επιστολή του ο Απόστολος Μαυρογένης - απόγονος του Παναγιώτη Ζαφειρόπουλου ή Άκουρου - προς τον Ν. Φλούδα στις 17 Αυγούστου 1938: «Ο Παναγιώτης Ζαφειρόπουλος έλαβε το προσωνύμιο Άκουρος ως εξής: Κατά την υποδοχή του Δημητρίου Υψηλάντη, αυτός τον ρώτησε γιατί έχει μακριά μαλλιά και ο Παναγιώτης Ζαφειρόπουλος του απάντησε –εάν δεν ελευθερωθεί το Έθνος δεν θα κόψω τα μαλλιά μου - και τότε ο Υψηλάντης του είπε «ώστε άκουρος θα μείνεις;»».

Ο ιστορικός του Αγώνα Ιω.  Φιλήμων στο έργο του: Δοκίμιον Ιστορικόν περί της Ελληνικής Επαναστάσεως, τομ. Γ΄, σελ. 396-398, περιγράφει την υποδοχή που επιφυλάχθηκε στον Δημήτριο Υψηλάντη ως εξής:…συνέχεια

1690, Βενετσιάνικος Πύργος

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 30-05-2017 05:18:57 pm | από nskarmoutsos

Στο Βόρειο Πύργο -http://wikimapia.org/#lang=el&lat=37.418677&lon=22.766939&z=19&m=b- του Κάστρου του Άστρους http://astrosparalio.gr/viewRes.php?r=1303641382&page=civ είναι ορατά τα σημάδια της Ενετοκρατίας (1690) στο τόπο μας http://astrosparalio.gr/?p=singlearticle&id=13572, μέσα στο κόκκινο πλαίσιο. 

Πως θα ήταν ο Αργολικός κόλπος πριν 22.000 χρόνια

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 26-11-2014 07:22:16 pm | από nskarmoutsos

Χάρτης του Αργολικού κόλπου, εσωτερικά (στο κέντρο) από την μαύρη έντονη γραμμή ήταν η θάλασσα πριν το 20.000 πχ

Ως «μονάδα μέτρησης», για το πώς ήταν ο Αργολικός Κόλπος πριν από 22.000 χρόνια και βάλε, λαμβάνεται τo σπήλαιο Φράχθι το οποίο βρίσκεται στη Ν.Δ. Αργολίδα, στη βόρεια ακτή του κόλπου της Κοιλάδας. Κατοικήθηκε κυρίως κατά την Ανώτερη Παλαιολιθική (40-10.000 π.Χ.), τη Μεσολιθική (9-7.000 π.Χ.) και τη Νεολιθική περίοδο (7-3.000π.Χ.).

Στο τέλος της εποχής των παγετώνων, πριν από το 20.000 πχ, η στάθμη της θάλασσας στην περιοχή του Αργολικού κόλπου, ήταν σημαντικά χαμηλότερη από ό,τι σήμερα, περίπου -120 μέτρα. Υπήρχε μόνο ένα νησί, στη περιοχή της οθόνης του χάρτη, ήταν η βραχονησίδα Ψηλή.

Ο Αργολικός άρχιζε να «γεμίζει» μετά το λιώσιμο των παγετώνων, γύρω στο 20.000 πχ.

Στη φωτογραφία η κόκκινη γραμμή απεικονίζει την ακτογραμμή του Παραλίου Άστρους εκείνη την περίοδο, και η οποία ήταν σε απόσταση πάνω από 1 χιλιόμετρο από το Νησί. Τότε στους πρόποδες του (Νησιού), από τη μεριά της θάλασσας, έβοσκαν πλατώνια!!! (σήμερα έχουν απομείνει ελάχιστα στη Ρόδο).

Στο φως το Ρωμαϊκό νεκροταφείο του οικισμού «Άστρον»

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 09-05-2017 05:09:30 pm | από nskarmoutsos

Νο 1. Πρόχους, αγγείο που βρέθηκε δίπλα από τον Ρωμαϊκό τάφο

Σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες ο εκσκαφέας που βιολογικού δικτύου στο Παράλιο Άστρος, βλέπε εδώ http://astrosparalio.gr/?p=singlearticle&id=32591, έφερε στο φως τάφο που ανήκει στο Ρωμαϊκό νεκροταφείο του οικισμού «Άστρον», τον οποίο αναφέρει ο γεωγράφος Κλαύδιος Πτολεμαίος -200 μχ-, βλέπε εδώ http://astrosparalio.gr/?p=singlearticle&id=17279. Πρόκειται για νεκροταφείο των κατοίκων του οικισμού «Άστρον».

Όπως με πληροφόρησε ο συνομιλητής μου το αγγείο που βρέθηκε, βλέπε φωτ. Νο 1, λέγεται «Πρόχους».

Νο 2. Τα τοιχώματα του Ρωμαϊκού τάφου 

No 3. Τομή του Ρωμαϊκού Τάφου

No 4. Η Οδός Άργους στο Παράλιο Άστρος που βρέθηκε ο τάφος, στο φόντο η κεντρική πλατεία

1910, Ενδεικτικό του Σχολαρχείου Αγίου Νικολάου (Καστρί)

Κατηγορία Ιστορία | Αναρτήθηκε 26-05-2015 07:26:05 pm | από nskarmoutsos

Το έγγραφο που παρουσιάζεται είναι ένα Ενδεικτικό του Σχολαρχείου Αγίου Νικολάου, του Δήμου Τανίας (τότε) και απευθύνονταν στον Χαράλαμπο Κόκκωνα, ο οποίος ήταν αδελφός του Γεωργίου Κόκκωνα (πατέρας του Κώστα Κόκκωνα).

Σχολαρχείο ήταν παλιότερος τύπος σχολείου που κάλυπτε τις δύο τελευταίες τάξεις του σημερινού δημοτικού και την πρώτη τάξη του σημερινού γυμνασίου.

Το Ενδεικτικό έχει ως εξής:

«Ελληνικόν Σχολείον εν Αγίω Νικολάω Τανίας

Αριθ. Μαθητολογίου 45

Ενδεικτικόν 8

Ενδεικτικόν-Σχολικόν έτος-1909-1910

Ο εξ Αγίου Νικολάου μαθητής της Δευτέρας Τάξεως του σχολείου τούτου Χαράλαμπος Κόκκωνας, ετών 13, πατρός εργατικού διακούσας πάντα τα εν τη άνω τάξει διδασκόμενα μαθήματα,….. εις ταύτα παντός κατά Ιούνιον δοκιμασίαν, εκρίθη άξιος βαθμού 6 26/36 = Καλώς.

Η δε διαγωγή αυτού υπήρξε Κοσμία.

Εν Αγίω Νικολάω Τανίας τη 8 Ιουνίου 1910

Ο σχολάρχης

Δημήτριος Α. Χα…»

Προηγούμενες αναρτήσεις