«Μύες και γαλαί», του Αισώπου

Μυσὶ καὶ γαλαῖς πόλεμος ἦν. Ἀεὶ δὲ οἱ μύες ἡττώμενοι, ἐπειδὴ συνῆλθον εἰς ταὐτόν, ὑπέλαβον ὅτι δι᾿ ἀναρχίαν τοῦτο πάσχουσιν· ὅθεν ἐπιλεξάμενοί τινας ἑαυτῶν στρατηγοὺς ἐχειροτόνησαν. Οἱ δὲ βουλόμενοι ἐπισημότεροι τῶν ἄλλων φανῆναι, κέρατα κατασκευάσαντες ἑαυτοῖς συνῆψαν. Ἐνστάσης δὲ τῆς μάχης, συνέβη πάντας τοὺς μύας ἡττηθῆναι. Οἱ μὲν οὖν ἄλλοι πάντες ἐπὶ τὰς ὀπὰς καταφεύγοντες ῥᾳδίως εἰσέδυνον· οἱ δὲ στρατηγοὶ μὴ δυνάμενοι εἰσελθεῖν διὰ τὰ κέρατα αὐτῶν συλλαμβανόμενοι κατησθίοντο.
«Οὕτω πολλοῖς ἡ κενοδοξία κακῶν αἰτία γίνεται.»

«Ποντίκια και γάτες» – ελεύθερη μετάφραση –

Γάτες και ποντίκια έκαναν πόλεμο. Τα ποντίκια εξέλεξαν τους στρατηγούς (αντιπροσώπους) τους που θα τους οδηγούσαν στη μάχη, και αυτοί για να ξεχωρίζουν από το «πλήθος» φόρεσαν περικεφαλαίες (κέρατα) από άχυρα. Οι γάτες έκαναν γενική έφοδο εναντίον του ποντικοστρατού. Τα ποντίκια ετράπησαν σε φυγή, και αλλόφρονα προσπαθούσαν να μπούνε στις φωλιές τους, αλλά οι ηγέτες τους επειδή εμποδίζονταν από τις περικεφαλαίες (κέρατα) δεν χωρούσαν στις τρύπες, και έτσι οι γάτες τους κατασπάραξαν.

«Τοιουτοτρόπως, για πολλούς, η κενοδοξία γίνεται αιτία καταστροφής.»