(Φωτ. αρχείου, ο Γρηγόρης Αντωνίου -αριστερά- εκ Τυρού κι ο Γιάννης Μπουρνάκης εξ’ Αγίου Ανδρέα)

«Δύο περιστέρια πετάνε μέσα από τα πεύκα

ενώ ο ήλιος δύει πίσω από τα φθαρμένα χρόνια.

Στις πτυχές του σώματος

παίζει κρυφτό ο χρόνος.

Στο αργό περπάτημα στροβιλίζεται η κούραση

Στα αδύναμα χέρια παίζει μουσική η εργασία

Στα λόγια που δεν βγαίνουν εύκολα

συνωστίζονται οι χιλιοειπωμένες λέξεις

ενώ στις ρυτίδες του προσώπου ψιθυρίζουν οι ανείπωτες.

Οι λέξεις έγιναν πια ξένες.

Το λογικό  άλογο .

Ένας ιππόκαμπος περνάει από μπροστά

και όσο προχωράει όλο και μικραίνει

σε θάλασσα που εναλλάσσει τις διαθέσεις της

μπροστά σε βουνά που με τον όγκο τους

επιβάλλουν το τέλος της διαδρομής.

Στις ακτές ξεβράζονται μνήμες παλιές.

Από μακριά ακούγεται μουσική .

Τα μάτια για λίγο ξεθολώνουν .

Ένα μικρό χαμόγελο σαν αλέτρι βυθίζεται στην άγονη γη

κάνοντάς την να ανθίζει.

Για λίγο! Και ύστερα ο γέρος άντρας μπαίνει πάλι στη νάκα

και νανουρίζεται στα κλαδιά ενός δέντρου

ενώ από κάτω η μητέρα και ο πατέρας θερίζουν τα στάχυα.»

*Η Ματούλα Δασκολιά είναι Εκπαιδευτικός Φιλόλογος, εκ Παραλίου Άστρους.