Του Παν. Βέμμου

Σε όλο τον κόσμο εκφράζεται τούτες τις μέρες η αλληλεγγύη των εργαζομένων στην εξέγερση του τούρκικου λαού με ενωτικές συγκεντρώσεις και πορείες στις πρεσβείες της χώρας αυτής. Και μόνο στην Ελλάδα το μήνυμα της εξέγερσης αντί να ενώνει χωρίζει! Διαφορετικές συγκεντρώσεις και πορείες κόντρα στο ενωτικό πνεύμα της εξέγερσης που συνενώνει ένα ευρύ φάσμα κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων με αποκλίνουσες σε κάποιες περιπτώσεις αντιλήψεις και προσανατολισμούς.

Αυτό, δυστυχώς, συμβαίνει στη χώρα μας που ζει μια κατάσταση που μπορεί να συγκριθεί μόνο με περιόδους πολέμου και αποκλεισμού. Παρά τις «ενέσεις» αισιοδοξίας της κυβέρνησης και των κατευθυνόμενων μέσων μαζικής ενημέρωσης, νέα συμπτώματα φτώχειας και στερήσεων για το λαό εμφανίζονται. Οι διαμορφωτές της κοινής γνώμης, άλλοι τους λένε «παπαγαλάκια», σπέρνουν ειδήσεις νέων επαχθών μέτρων, ώστε αυτά που τελικά θα επιβληθούν από τα τοκογλυφικά συμφέροντα να τα νιώσουμε «ελαφρότερα».

Θέλουν να πιστέψουμε ότι όχι μόνο είναι μονόδρομος η πολιτική της σκληρής λιτότητας και ανεργίας, δημοσιονομική προσαρμογή την ονομάζουν, αλλά ότι θα είναι μακρόχρονη και τελικά αναποτελεσματική. Θέλουν να μας πείσουν ότι πρέπει να υπομένουμε, να πληρώνουμε φόρους και χαράτσια και ας μην έχουμε και αν δεν πιάνονται οι στόχοι, που διαμόρφωσαν χωρίς εμάς, ΕΜΕΙΣ ΕΥΘΥΝΟΜΑΣΤΕ.

Εμείς που ξεσηκωθήκαμε και νιώσαμε στο πετσί μας τι είναι η εξουσία, ρίχνοντάς μας με το τσουβάλι τα χημικά, δέρνοντάς μας ανελέητα και θρηνώντας ακόμη και θύματα. Εμείς που υποστήκαμε «πλύση εγκεφάλου» από μεγαλόσχημους χαρτογιακάδες για να πεισθούμε για την ανεγκεφαλιά μας να αντιδράσουμε.

Νιώθουμε απογοήτευση και ψάχνουμε να βρούμε τις αιτίες της αναποτελεσματικότητας και της μιζέριας μας. Φταίνε τα συνδικάτα ισχυρίζονται κάποιοι. Φταίνε τα κόμματα, μας λένε σκοτεινοί μηχανισμοί και λανσάρουν τις νεοναζιστικές ορδές ως λύση. «Κοίταξε τη δουλειά σου», συμβουλεύουν οι «σοβαροί». «Άσε τους άλλους να βγάλουν το φίδι από την τρύπα και τότε μπες και συ στο παιγνίδι» λένε οι «ρεαλιστές».

Λείπει το όραμα και ρεαλιστική εναλλακτική πρόταση που θα συσπειρώσει το λαό και θα τον πείσει να μπει στον αγώνα της ανατροπής ισχυρίζονται καλόπιστα πολλοί. Ποιος, όμως, θα διατυπώσει αυτά τα προτάγματα; Μήπως πρέπει ο ίδιος ο λαός, αντλώντας γνώση και εμπειρία από την ιστορική του διαδρομή;

Ελλάδα Ανεξάρτητη, Δημοκρατική και Ευημερούσα δεν ήταν οι στόχοι του ’21 και του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα της Κατοχής; Πάνω σ’ αυτά δεν χτίσθηκε τότε η ενότητα δράσης των κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων, παρά την αντίθεση των Μεγάλων Δυνάμεων, εσωτερικών θεσμών, «επιφανών» προσώπων  και κυβερνητικών κομμάτων;

Μήπως και σήμερα η κοινή δράση για να αποτρέψουμε την ανθρωπιστική κρίση και ό,τι έχει απομείνει από τα συστήματα Υγείας, Παιδείας, Κοινωνικής Ασφάλισης και το δικαίωμα στην εργασία, μπορεί να είναι η αρχή για την δημιουργία προϋποθέσεων ανατροπής της «δημοσιονομικής προσαρμογής» που επιβάλλουν οι «αγορές» και τα ντόπια φερέφωνά τους; Μια συνεργασία στη βάση των εργαζομένων, που πολλοί ευαγγελίζονται, αλλά ελάχιστα πράττουν προς αυτή την κατεύθυνση.

Ο καθένας δεν κρίνεται από τα λόγια, αλλά από τις πράξεις του. Αν αυτή την αλήθεια κατανοήσουν πολίτες και συλλογικότητες, τότε τούτος ο τόπος πολλά πράγματα μπορεί να αλλάξει.

Ας αφουγκραστούμε τη γειτονιά μας και ας ρίξουμε μια διεισδυτική ματιά στην ιστορία μας^. τότε το μέλλον μάς ανήκει.