Οι πρώτες ελληνογερμανικές επαφές πολιτικοοικονομικού χαρακτήρα ξεκίνησαν προτού ακόμη συσταθεί η Γερμανία στη μορφή που τη γνωρίζουμε και μία σχεδόν δεκαετία νωρίτερα από τη δημιουργία και τη διεθνή αναγνώριση του νεοελληνικού κράτους. Αφορμή για την ανάπτυξη ελληνογερμανικών σχέσεων στάθηκαν οι ανάγκες της Επανάστασης. Στα τέλη του 1821 επιχειρήθηκε από ορισμένους πολιτικούς κύκλους της Στερεάς Ελλάδας, προσκείμενους στον Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο, η σύναψη ενός δανείου.
Πιο συγκεκριμένα, η προσωρινή «διοίκηση της Ανατολικής Χέρσου Ελλάδος», γνωστότερη με την ονομασία «Άρειος Πάγος», υπό την ηγεσία του Φαναριώτη πολιτικού Θεόδωρου Νέγρη, απέστειλε εκπροσώπους της, τον Νοέμβριο του 1821 στη Βόρεια Ευρώπη προκειμένου να εξετάσουν τη δυνατότητα συνομολόγησης δανείου. Οι Έλληνες διαπραγματευτές επέστρεψαν στα τέλη του 1822 έχοντας υπογράψει δύο δανειακές συμβάσεις, μία στη Ζυρίχη και μία στη Μασσαλία. Η πρώτη αφορούσε ποσό της τάξεως των 40.000 φλορινιών και η δεύτερη των 62.000 φλορινιών. Τα δάνεια είχαν συναφθεί με τη διαμεσολάβηση φιλελληνικών γερμανοελβετικών παραγόντων οι οποίοι ανέλαβαν και τη διαχείρισή τους, χωρίς τα χρήματα να φθάσουν ποτέ στην Ελλάδα. Οι ίδιοι τα χρησιμοποίησαν για τη συγκρότηση και τον εξοπλισμό ενός σώματος Γερμανών στρατιωτών, που όμως δεν έλαβε ενεργό μέρος στην Επανάσταση, αλλά και για την αγορά όπλων, τα οποία ωστόσο δεν αξιοποιήθηκαν αφ’ ενός λόγω κακής τους κατάστασης, αφ’ ετέρου διότι ένα μέρος τους δεν παραλήφθηκε ποτέ.
Πηγή: istoria.gr