Μπορούμε να σώσουμε τον κόσμο με ένα κιλό βιολογικές ντομάτες; Tον κόσμο σίγουρα όχι.
Αλλά τον βιολογικό παραγωγό στον Μαραθώνα, την Κόρινθο και στη Κυνουρία, ίσως ναι. Τα δύο τελευταία χρόνια, από τη Νέα Υόρκη μέχρι το Άμστερνταμ οργανώνονται κινήματα πολιτών που αποφασίζουν ότι μπορούν να επηρεάσουν την τύχη δεκάδων ανθρώπων, μαζί και τη δική τους, ως καταναλωτές, αλλάζοντας τον τρόπο που βλέπουν τα πράγματα. Και κυρίως, το φαγητό.
Παράδειγμα, η πρωτοβουλία του cow–poοling, που εφαρμόζεται ήδη στη Νέα Υόρκη, όπου μια ομάδα μοιράζεται τα έξοδα συντήρησης μιας φάρμας με αντάλλαγμα φρέσκο βιολογικό γάλα στην πόρτα τους κάθε μέρα.
Ή η τάση των locavores, των οπαδών της δίαιτας των 100 Μιλίων, που καταναλώνουν μόνο ό,τι παράγεται σε απόσταση 160 χλμ. από τον τόπο διαμονής τους. Οι λόγοι; Αρκετοί.
Ηθικοί, όπως ο σεβασμός προς το περιβάλλον (λιγότερες μεταφορές, λιγότερο καυσαέριο στην ατμόσφαιρα), ποιοτικοί, αφού οι τοπικές και εποχιακές πρώτες ύλες είναι καλύτερες, και οικονομικοί, αφού ουσιαστικά πρόκειται για έναν βασικό τρόπο της ανάπτυξης των τοπικών παραγωγών. Το ίδιο και στο Λονδίνο, όπου μη κυβερνητικές οργανώσεις όπως η Compassion in World Farming (www.ciwf.org) για τα δικαιώματα των ζώων, έχουν αναγκάσει κολοσσούς σουπερμάρκετ, όπως τα Waitrose, κάτω από την πίεση των καταναλωτών, να διαθέτουν αποκλειστικά κοτόπουλα ελευθέρας βοσκής, ψάρια που δεν απειλούνται με εξαφάνιση και fairtrade προϊόντα των οποίων τα κέρδη επιστρέφουν στους παραγωγούς. Σε μια προσπάθεια να γίνει προσιτή η καλή ποιότητα, στο Παρίσι πάνω από χίλιοι καλλιεργητές από όλη τη χώρα συμμετέχουν στο σύστημα Community Supported Agriculture, οργανώνοντας αυτοσχέδιες λαϊκές αγορές στους δρόμους και τις πλατείες κάθε Σάββατο και πουλώντας απευθείας τα προϊόντα τους σε χαμηλότερες τιμές
Και μπορεί όλα αυτά να φαίνονται εύκολα για τη Νέα Υόρκη και το Λονδίνο, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορούν να εφαρμοστούν με μικρά βήματα και στην Ελλάδα. Εξάλλου, για πολλά χρόνια, η ελληνική κουζίνα της επαρχίας ήταν αποκλειστικά τοπική, με ό,τι έβγαζε το χωράφι τη συγκεκριμένη εποχή, ορίζοντας τελικά το πράσινο τραπέζι πολύ πριν να γίνει τάση.