Του Χάρη Μαθιόπουλου

Ξέρετε, στη Δύση, μία τσουχτερή αλήθεια που δεν θέλουμε να δούμε είναι ότι μέχρι και το τέλος του 20ού αιώνα, σε γενικές γραμμές, ζούσαμε στον κόσμο μας. Και δεν εννοώ στην Ελλάδα μόνο – ας βγούμε για μια μέρα από την αυλή μας.

Ζούσαμε, λοιπόν, μέχρι τότε, σε ένα κόσμο που ευημερούσε – προστατευμένοι από μία Κίνα που μόλις έπαιρνε μπρος, μια Ινδία που μόλις άρχιζε να εκμεταλλεύεται τη ραγδαία εξέλιξη στην τεχνολογία, μία Αφρική που αιμορραγούσε (και αιμορραγεί ακόμα) από κάθε λογής πολέμους και εμφύλιες συρράξεις, μία Λατινική Αμερική που προσπαθούσε να ορθοποδήσει από τις πολιτικές και νομισματικές κρίσεις και μία Ρωσία που μόλις έβρισκε το βήμα της στη μετά Γκορμπατσόφ και Γέλτσιν εποχή.

Και όλο αυτό σήμαινε ότι το παραγωγικό μας μοντέλο μπορούσε να σταθεί – ενισχυμένο από τον μοχλό του δανεισμού, όταν τα πράγματα πήγαιναν να «καθίσουν», και απολαμβάνοντας ακόμα, κατά τόπους, μετά-αποικιοκρατικά οφέλη, κυρίως κρατώντας υπό έλεγχο το καζάνι της Μ. Ανατολής (δηλαδή το πετρέλαιο), κάθε φορά που πήγαινε να σκάσει.

Όμως, σε χοντρές γραμμές, στη Δύση απολαμβάναμε ένα εισόδημα 2.000 δολαρίων τον μήνα, όταν όλος ο υπόλοιπος κόσμος έπρεπε να ζει με 20. Ήταν επόμενο ότι το πρότυπο αυτό κάποια στιγμή θα κατέρρεε. Και θα άρχιζε μία αργή, επίπονη και με οξείες παρενέργειες πορεία προς τη σύγκλιση των παγκόσμιων εισοδημάτων.

Σήμερα οι αμοιβές στη Δύση έχουν κατέβει, σχηματικά πάντα, στα 1.000 δολάρια όταν στον αναπτυσσόμενο υπόλοιπο κόσμο έχουν ανέβει στα 100. Το χάσμα παραμένει πολύ μεγάλο. Όσο και να μη θέλουμε να το δούμε, η τάση δεν πρόκειται να σταματήσει. Εκτός κι αν επιλέξουμε τον ακραίο προστατευτισμό, ορθώνοντας τείχη στο διεθνές εμπόριο – ή τον πόλεμο.

Και δεν θα μπορούσε να πάει αλλιώς: Η μπλούζα που αγοράζαμε με 2 ευρώ, το θαυμάσιο λεύκωμα με 6 ή το αερόθερμο με 8, είχαν και έχουν ένα κρυφό, μεγάλο κόστος από πίσω – τη λαχτάρα μερικών δισεκατομμυρίων ανθρώπων να ζήσουν κι αυτοί όπως εμείς – σαν άνθρωποι. Αυτό το κόστος αρχίσαμε να το πληρώνουμε – και, μάλλον, θα το εξοφλήσουμε εις το ακέραιο.

Δυστυχώς, τα δύσκολα είναι μπροστά μας. 

Πηγή: protagon.gr