Η υπόθεση των απολύσεων στο Δημόσιο αναδεικνύεται σε εξίσωση με πολλούς αγνώστους, που προσποιούνται ότι λύνουν ευκαιριακά υπουργοί σε ρόλο μαθητευόμενων μάγων. Η περίπτωση της επαναφοράς των υπαλλήλων, που προ τριετίας μπήκαν σε εφεδρεία με το νόμο Ρέππα, είναι ενδεικτική.

Από τη μία ο υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης Κυρ. Μητσοτάκης δίνει οδηγίες προς «ναυτιλλομένους» για την επανατοποθέτησή τους, ακόμα και με επανασύσταση θέσεων -εάν στο μεταξύ αυτές έχουν καταργηθεί- ενώ από την άλλη ο ίδιος υπουργός προαναγγέλλει νέες απολύσεις από το Δημόσιο, που θα προκύψουν -όπως ισχυρίζεται- από την αξιολόγηση δομών με στόχο την «εξοικονόμηση δαπανών και τη μείωση προσωπικού».

Το ράβε-ξήλωνε στο Δημόσιο παραπέμπει σε ένα γαϊτανάκι μετακινήσεων, που δεν εξελίσσεται μόνο κατά τις Απόκριες. Υπουργικές αποφάσεις για τα καρναβάλια δικαίως καταρρίπτονται στα δικαστήρια. Αποδεικνύεται πόσο κοντά είναι τα «ποδάρια» των πολιτικών αποφάσεων, που λαμβάνονται υπό τις πιέσεις της τρόικας, σε μια απέλπιδα προσπάθεια επίδειξης ότι εκπληρώνουν «προαπαιτούμενα μέτρα».

Μια πολιτική που παραπέμπει σε γιοφύρι της Αρτας. Απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα, όποιο από τα πιθανά ή απίθανα σενάρια επιβεβαιωθεί για τις διαπραγματεύσεις με την τρόικα μάλλον έχει μικρή σημασία. Η κυβέρνηση λειτουργεί με τη λογική του εφήμερου, υπό καθεστώς πίεσης των δανειστών και μάλιστα με φόντο τις κάλπες του Μαΐου. Οποια προβλήματα ανακύψουν στην πορεία θα αποτελέσουν την κληρονομιά που θα κληθεί να διαχειριστεί ο επόμενος. Αλλωστε, αυτή η πρακτική δεν οδήγησε τη χώρα «στο χείλος του γκρεμού»;

Εκείνο, όμως, που προκαλεί ακόμα περισσότερο το κοινό αίσθημα είναι ότι στο νομοσχέδιο για τη λειτουργία των ΟΤΑ η κυβέρνηση κλείνει συνωμοτικά το μάτι σε δημάρχους «επιρρεπείς» σε ατασθαλίες. Για τους τοπικούς άρχοντες θα χρειάζεται τελεσίδικη καταδικαστική απόφαση για να τεθούν σε αργία, όταν πρόκειται για πλημμέλημα, και καταδίκη σε πρώτο βαθμό σε κακούργημα. Αντιθέτως, για υπαλλήλους αρκεί μια απλή παραπομπή για όποιο παράπτωμα ώστε να τεθούν αυτοδίκαια σε αργία.

Δύο μέτρα και δύο σταθμά, σε ένα κράτος που επιμένει να μην αλλάζει. Σε μια κυβέρνηση που δεν θέλει να κάνει βήματα προς τη δημιουργία σχέσεων εμπιστοσύνης με τους πολίτες. Γιατί ενώ αποτελεί λαϊκό αίτημα η κατάργηση του περιβόητου νόμου περί ευθύνης υπουργών, αυτοί δημιουργούν αντίστοιχο «άβατο» στα μέτρα των δημάρχων.

Πηγή: enet.gr