Η φωτογραφία απεικονίζει τον Νίκο Αγγελόπουλο στην αντιπροσωπευτικότερη στιγμή της ζωής του –τον εθελοντισμό-, που ήταν και η κυριότερη αξία που τον συνόδευε σε όλη τη ζωή του. Εδώ τον βλέπουμε  να ποτίζει τα λουλούδια και τα φυτά του Πάρκου των παιδικών μας χρόνο, που η αστοχία!! να το πούμε επιεικώς? των επικεφαλής του χωριού μας το παρέδωσε βορά (στον ΟΤΕ), για να το κλείσει μετέπειτα όταν ήρθε το πλήρωμα του χρόνου και στη συνέχεια να το αξιοποιήσει!! το λένε σήμερα, μετατρέποντας το σε ταχυφαγείο (φαστφουντάδικο).

Οι ελπίδες όλων μας έχουν εναποτεθεί στη δυναμική? διεκδίκηση της επαναφοράς του Πάρκου στον (σημερινό) Δήμο Βόρειας Κυνουρίας. Ίδωμεν!!!

Επανερχόμενος εντός των τειχών, θέλω να πω ότι ορισμένοι συμπατριώτες? μας δεν έχουν καταλάβει ή δεν θέλουν να καταλάβουν το μέγεθος του ανδρός (Νίκου Αγγελόπουλου) και  τυρβάζουν σφυρίζοντας αδιάφορα, επαναλαμβάνεται η πρόταση της στήλης για την πρέπουσα τιμή που οφείλεται από όλους τους φορείς του τόπου μας και πρέπει επιτέλους να αποδοθεί έστω και εκ των υστέρων.

Η φωτογραφία επαναφέρει το πάρκο των ονείρων στη μνήμη μας και διεγείρει τη φαντασία των νεότερων γενιών που δεν το γνώρισαν. Το σπίτι που βλέπομε πίσω είναι το σημερινό καφέ του Διονύση Σελίμου και πίσω αριστερά η οικία ιδιοκτησίας Γεράσιμου Κωνσταντίνου, με λίγη καλή προσπάθεια στο παράθυρο διακρίνουμε τη μητέρα του Αικατερίνη Κωνσταντίνου?.

Πατήστε εδώ για να δείτε την μεγέθυνση της φωτογραφίας.