Κάθε χρόνο τέτοιες μέρες προετοιμάζαμε τη βραδιά της αλλαγής του χρόνου. Άλλοι καλούσαν κόσμο στα σπίτια τους κι άλλοι ήταν ο κόσμος. Το μενού είχε πολλά ταψιά, άλλα με ρολό χοιρινό, άλλα με κατσίκι στο φούρνο, άλλα με παστίτσιο, άλλα με τυροπιτάκια και τέτοια μπιχλιμπίδια, άλλα με ρύζι και μοσχάρι κοκκινιστό… "να φαν' κι οι κότες", που λένε!
Λίγο μετά την αλλαγή του χρόνου, οι γυναίκες μάζευαν γρήγορα τα φαγητά από τα τραπέζια και έστρωναν τιςτσόχες, πάνω στις οποίες θα δοκιμάζαμε την τύχη μας.
Πόκερ, Εικοσιμία, Θανάση και… Μουτζούρη για τα μικρά παιδιά!
Όλοι καταθέταμε το περίσσευμα ή το υστέρημά μας "για το καλό του χρόνου".
Η αλήθεια είναι πως τους ξετίναζα πάντα, διότι είμαι ανέκαθεν χαρτόμουτρο και γι' αυτό πάντα μ' άρεσε να πηγαίνω σε ρεβεγιόν πρωτοχρονιάς.
Έμπαινα με ένα μεροκάματο και έβγαινα με 5-6…
Τα ρεβεγιόν ήταν ωραία, διότι κι οι γυναίκες έρχονταν ντυμένες "υπερπαραγωγή".
Έτσι, άλλες ευχαριστιόσουν να τις βλέπεις και με άλλες απλώς γελούσες διότι η ανάμειξη Μιλάνου, Παρισίων και Αγίας Βαρβάρας δεν έχει πάντοτε θετικά αποτελέσματα στην αισθητική.
Επίσης, στα ρεβεγιόν γίνονταν και πολύ ενδιαφέρουσες γνωριμίες.
Διότι μες στην πολυκοσμία ήταν εύκολο να ξεμοναχιάσεις οποιαδήποτε ενδιαφερόταν "να μάθει την τέχνη του τιρμπουσόν". (μπορεί και να μην ήξερες, αλλά δεν πειράζει)
Το καλύτερο σημείο γνωριμιών του ρεβεγιόν, βέβαια, ήταν το δωμάτιο που αφήναμε τα παλτά μας. Διότι μόλις έβλεπες μια άγνωστη αιθέρια ύπαρξη να εισέρχεται στο χώρο, ξαφνικά θυμόσουν πως… "κάτι ξέχασες να βγάλεις απ' την τσέπη του παλτό σου" και επομένως πήγαινες να το πάρεις και επ' ευκαιρία να τη βοηθήσεις να βάλει κάπου το παλτό της. Της πρότεινες, λοιπόν, για ασφάλεια να το βάλει κάτω απ' το δικό σου και χαριτολογώντας της έλεγες πόσο ωραία ταιριάζουν τα ρούχα της κάτω απ' τα δικά σου! Αλησμόνητες στιγμές…
Αλλά τα ρεβεγιόν είχαν την πλάκα τους και για άλλους λόγους.
Ήταν οι μόνες μαζώξεις "τύπου πάρτυ" που δεν σκεπάζονταν από το συνεχές "ντάμπα-ντούμπα" της μουσικής και μπορούσες, εκτός των άλλων και να μιλήσεις σαν άνθρωπος.
Τελευταίο ρεβεγιόν που πήγα ήταν την παραμονή της πρωτοχρονιάς του 2009.
Ήμουν σε ένα σπίτι, που δεν ήταν και πολύ του χαρτιού και επομένως το είχαμε ρίξει στην κουβέντα για να περάσει η ώρα.
Η κρίση τότε φανέρωνε τα πρώτα σημάδια της. Οι άνθρωποι είχαν αρχίσει να μιλούν έντονα για πολιτικά ζητήματα.
Αλλά σήμερα πού τέτοια πράγματα!
Ποιος να οργανώσει πια ρεβεγιόν;
Το ρεύμα του φούρνου που θα δουλεύει όλη μέρα ποιος θα το πληρώσει;
Τα κρέατα ποιος θα τα αγοράσει;
Ρεφενέ ρεβεγιόν δεν προβλέπεται.
Και πώς να το ονομάσουμε άλλωστε; Ρεφε-γιόν;
Τώρα πια, πρωτοχρονιά του 2018, άμα δείτε πολλά άτομα μαζεμένα να τρώνε όρθια, δε λέγεται ρεβεγιόν, αλλά συσσίτιο.
Τώρα πια… ρεβε-γιοκ!
Πηγή: tvxs.gr