Το Σεπτέμβριο του 1990, μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, επικρατούσε ασυνήθιστη αισιοδοξία στον κόσμο. Ήταν διάχυτη η προσδοκία ότι τα χρήματα που ξοδευόντουσαν για όπλα θα μπορούσαν τώρα να διατεθούν για τον άνθρωπο, ως φόρος τιμής στην ειρήνη.

Ένας χωρίς προηγούμενο αριθμός αρχηγών κρατών και ηγετών συγκεντρώθηκε στα Ηνωμένα Έθνη για την Παγκόσμια Σύνοδο Κορυφής για τα Παιδιά, καθώς ο κόσμος εξέταζε το πώς να εξασφαλίσει στα παιδιά μια καλύτερη ζωή.

Η Σύνοδος Κορυφής για τα Παιδιά αντικατόπτριζε τις ελπίδες του κόσμου για τα παιδιά. Ηγέτες υποσχέθηκαν να επικυρώσουν τη Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού η οποία είχε εγκριθεί ομόφωνα από τη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών μόλις ένα χρόνο πριν. Υπέγραψαν για φιλόδοξους στόχους, να μειώσουν την παιδική θνησιμότητα , να αυξήσουν την κάλυψη των εμβολιασμών, να προσφέρουν βασική εκπαίδευση και μια πλειάδα άλλων μέτρων μέχρι το έτος 2000.

Η Κατάσταση των Παιδιών στην Ελλάδα του 2012 αφορά την πολιτική μας ηγεσία. Εκείνη την ηγεσία που θα έπρεπε να κάνει πράξη τις δεσμεύσεις της Συνόδου Κορυφής του ΟΗΕ και να βελτιώσει τις συνθήκες ζωής παιδιών και οικογενειών, αλλά και εκείνη την ηγεσία που είναι ακόμα απαραίτητη για να εξασφαλίσει το δικαίωμα κάθε παιδιού να ζει με ειρήνη, υγεία και αξιοπρέπεια.

Όλα όσα πρέπει να ξέρετε για τη Unisef και την παιδική φτώχεια στην Ελλάδα (Οι ανήλικοι κάτω από το όριο της φτώχειας στην Ελλάδα υπολογίζονται σε 439.000 και το ποσοστό της παιδικής φτώχειας στην Ελλάδα είναι 23% Eurostat, 2010)

και που δεν έχουμε ακούσει ούτε πρόκειται να ακούσουμε σε καποιο προεκλογικό μπαλκόνι, παρακάτω:

 http://www.unicef.gr/news/2012/dt1012.php