Με τρεις αποφάσεις που δημοσιεύονται σήμερα κατανέμονται από το υπουργείο Εσωτερικών σε όλους τους δήμους της χώρας συνολικά 136,36 εκατ. ευρώ που αφορούν την τακτική επιχορήγηση για το Δεκέμβριο 2012, την πρώτη δόση ΣΑΤΑ 2013 και την πρώτη δόση παρακρατηθέντων για το 2013.
Συγκεκριμένα κατανέμεται το ποσό 18.500.000,00 €, σε όλους τους Δήμους της Χώρας για υλοποίηση έργων και επενδυτικών δραστηριοτήτων (ΣΑΤΑ), το ποσό των 101.432.301,34 € για την δωδέκατη δόση μηνός Δεκεμβρίου, των Κεντρικών Αυτοτελών Πόρων, έτους 2012. Σύμφωνα με την απόφαση του υπουργείου το ποσό αποδίδεται ως τακτική επιχορήγηση μηνός Δεκεμβρίου 2012 σε όλους τους Δήμους της Χώρας. Η τελική δόση του ποσού διαμορφώθηκε μετά από συμψηφισμό των αχρεωστήτως καταβληθέντων ποσών που έχουν αποδοθεί στους Δήμους για την κάλυψη δαπανών μεταφοράς μαθητών σχολικού έτους 2011-2012. Αξίζει να επισημανθεί ότι στο πλαίσιο του συμψηφισμού οφειλών από τα χρήματα αυτού του κωδικού θα παρακρατηθούν και θα αποδοθούν με χρηματική εντολή του υπουργείου Εσωτερικών προς το Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων, 10.858.447,52 €. Τα χρήματα αυτά θα αποδοθούν υπέρ των ΤΠΔΚΥ και ΤΕΑΔΚΥ (πρώην ΤΑΔΚΥ).
Τέλος κατανέμεται το ποσό των 16.427.716,14 €, έναντι του συνολικού ποσού της δόσης έτους 2013, που αποδίδεται για την εξόφληση των πάσης φύσεως οφειλών του Ελληνικού Δημοσίου προς τους δήμους. Το ποσό αποτελεί το ένα δωδέκατο (δωδεκατημόριο) του συνολικού ποσού της πέμπτης από τις οχτώ ετήσιες ισόποσες δόσεις που προβλέπεται να αποδοθούν για τον ανωτέρω σκοπό στην τοπική αυτοδιοίκηση.
Και για την ιστορία:
Οι πρώτοι που γνωρίζουμε ότι χρησιμοποίησαν άσφαλτο για ομαλή και ασφαλή κυκλοφορία στους δρόμους, είναι οι αρχαίοι Βαβυλώνιοι, Ασσύριοι και Αιγύπτιοι. Την ανακάτευαν με χώμα και νερό και δημιουργούσαν βατούς δρόμους. Την χρησιμοποιούσαν και για το βαλσάμωμα. Η τεχνική τους ξεχάστηκε. Μια συνταγή του 1673 για βερνίκι όριζε ότι χρειάζονται «τρεις ουγκιές παρθένο κερί, δυο ουγκιές μαστίχας και μια ουγκιά ασφάλτου». Ο εντοπισμός επιφανειακής ασφάλτου στη Γαλλία, οδήγησε τον ντ’ Εϊρινί στην ιδέα να τη χρησιμοποιήσει για τη στεγανοποίηση αποθηκών για σιτηρά. Στις 26 Νοεμβρίου του 1837, ο Βρετανός Richard Tappin Claridge πήρε δίπλωμα ευρεσιτεχνίας για την «ασφαλτόστρωση πεζοδρομίων». Τον επόμενο χρόνο (1838), τα πρώτα ασφαλτοστρωμένα πεζοδρόμια δόθηκαν σε χρήση στο κοινό, όχι στη Βρετανία αλλά στο Παρίσι. Πήρε 16 χρόνια ώσπου κάποιοι να σκεφτούν (στα 1854) ότι οι ασφαλτοστρωμένοι δρόμοι ήταν καλύτεροι από τα καλντερίμια και, κυρίως, από τους χωματόδρομους που, όταν έβρεχε, γίνονταν αδιάβατοι. Οι πρώτοι στρωμένοι με άσφαλτο δρόμοι ήταν γυαλιστεροί, όπως άλλωστε και τα πεζοδρόμια. Με τη βροχή, γίνονταν επικίνδυνοι. Ανακάτεψαν την άσφαλτο με χαλίκια, της έριξαν και χώμα με πίσσα και τα μειονεκτήματα ξεπεράστηκαν.
Η εφεύρεση του αυτοκινήτου οδήγησε στην ολοένα και μεγαλύτερη χρήση της ασφάλτου στους δρόμους. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, οι πρώτοι ασφαλτοστρωμένοι δρόμοι δόθηκαν σε χρήση στη δεκαετία του 1870. Και η ασφαλτόστρωση της λεωφόρου Πενσυλαβανίας, στην Ουάσινγκτον, ήταν εγκαίρως έτοιμη για να γίνει σ’ αυτήν (στις 4 Ιουλίου 1876) η μεγάλη παρέλαση για τα εκατό χρόνια από τη διακήρυξη της αμερικανικής ανεξαρτησίας.
Στην Ελλάδα, οι πρώτες απόπειρες να αποκτήσει η χώρα ασφαλτοστρωμένους δρόμους έγιναν στα τέλη του ΙΘ’ αιώνα. Η λέξη «ασφαλτόστρωτος (οδός)» εμφανίστηκε πρώτη φορά το 1880. Ο Αλέξανδρος Ραγκαβής χρησιμοποίησε στα 1888 τη λέξη «ασφαλτόστρωσις» σε άρθρο του στην εφημερίδα «Εστία», ενώ ο Νίκος Κοντόπουλος έγραψε για «ασφάλτωσιν οδών» στα 1889. Επέζησε η λέξη του Ραγκαβή.