Τα νερά της βροχής θεωρούνται κάτι το αμελητέο για τις ανθρώπινες δραστηριότητες, γιατί τα έντονα φαινόμενα δεν είναι συνέχεια επαναλαμβανόμενα αλλά έχουν περιοδική τάση, που όμως φευ έρχεται η φύση σε ανύποπτο χρόνο και τόπο και αναποδογυρίζει την λογική του εφησυχασμού.

Οι προγονοί μας διαβλέποντας τη μανία της φύσης από τα αποτελέσματα της, είχαν προχωρήσει στις αρχές του 1900 σε έργο προστασίας από τη μανία κύρια του χειμάρρου Τάνου, κατασκευάζοντας τον Χάντακα και φυτεύοντας ευκαλύπτους στη μία πλευρά για να συγκρατούνται τα χώματα αλλά και να δημιουργείται τείχος προστασίας προς τη πλευρά του οικισμού, ο καθαρισμός του Χάντακα γινόταν σε ετήσια βάση τον Φθινόπωρο. Με αυτή τη τάφρο προστασίας το χωριό γλύτωνε τις πλημμύρες που ήταν συχνό φαινόμενο.

Οι απόγονοι απαξιώνοντας τους προγόνους, έγραψαν στα παλαιότερα των υποδημάτων τους το αποδεδειγμένα χρησιμότατο έργο προστασίας από τα όμβρια ύδατα και αφήνουν τον Χάντακα ακαθάριστο και το στόμιο (στον Ατσίγγανο) κλειστό από δρόμο που κατασκεύασαν. Αν δεν αλλάξουν νοοτροπία και δεν καθαριστεί ο Χάντακας, θα έχουμε δυσάρεστα αποτελέσματα.

Και για του λόγου το αληθές παραθέτω μία σειρά φωτογραφιών από παλαιά πλημμύρα που μετέτρεψε το Παράλιο Άστρος σε απέραντη θάλασσα με ψάρια.

Πατήστε ΕΔΩ για να δείτε το φωτογραφικό υλικό.