Επ’ αστράβης*

     

Έχουν περάσει 167 χρόνια, από το 1844, που το πρώτο Σύνταγμα της Ελλάδας έβαζε ταφόπλακα σε αντιλήψεις τύπου: L’État, c’est moi (Το κράτος, είμαι εγώ), βλέπε παράγραφο 3 «..οι Έλληνες είναι ίσοι ενώπιον του Νόμου..», και ακόμα να ξεφύγουν ορισμένοι από τα κατάλοιπα της Τουρκοκρατίας, δηλαδή την νοοτροπία του κοτζάμπαση ότι, αυτοί έχουν το προνόμιο, κληρονομικό δικαιώματι? να εκφράζουν βαρύνουσα άποψη (“για το καλό μας”), που θα γέρνει την πλάστιγγα κατά το δοκούν.

Στο λεξιλόγιο, των κοτζαμπάσηδων άνευ χαρτοφυλακίου!! υπάρχουν οι λέξεις: εγώ, «δι’ ενεργειών μου», το σκέφτηκα, το προώθησα, το έκανα, το έχω, αν δεν ήμουν εγώ!! και έχει διαγραφεί η λέξη εμείς, που όπως λέει ο Μακρυγιάννης «Τούτη την πατρίδα την έχομεν όλοι μαζί, και σοφοί κι αμαθείς, και πλούσιοι και φτωχοί, και πολιτικοί και στρατιωτικοί, και οι πλέον μικρότεροι άνθρωποι. Όσοι αγωνιστήκαμεν, αναλόγως ο καθείς, έχομεν να ζήσομεν εδώ. Το λοιπόν δουλέψαμεν όλοι μαζί να τη φυλάμε κι όλοι μαζί, και να μη λέγει ούτε ο δυνατός “εγώ”, ούτε ο αδύνατος. Ξέρετε πότε να λέγει ο καθείς “εγώ”; όταν αγωνιστεί μόνος του και φκιάσει ή χαλάσει, να λέγει “εγώ”. Όταν όμως αγωνίζονται πολλοί και φκιάνουν, τότε να λέμε “εμείς”. Είμαστε στο “εμείς” κι όχι στο “εγώ”.»

Το σημερινό Σύνταγμα αναφέρει, στο άρθρο 4, παράγραφο 7: «..τίτλοι ευγένειας ή διάκρισης ούτε απονέμονται ούτε αναγνωρίζονται σε Έλληνες πολίτες..», έτσι λοιπόν, ο Πολίτης «δεν θα πιάσει το αυτί» του κάθε αυτόκλητου? προεστού-σωτήρα?, «τέως» ή «νυν» ή «εν δυνάμει» που θέλει να γίνει και «αεί», για να εκφράσει την άποψη του ή να πάρει πρωτοβουλίες.

Ίσως δεν έχουν αντιληφθεί (οι ελέω ανθρώπου? «νοματαίοι»!!!), κλεισμένοι στο μικρόκοσμο τους και στη διαδρομή τραίνου: σπίτι-καφενείο και τανάπαλιν, ότι η εποχή τους έχει ξεράσει και οι Πολίτες δεν είναι πια πρόβατα, όπως θα ήθελαν (κάποιοι?) να παραμένουν εσαεί.

*αστράβη = σαμάρι.