Εισαγωγικό σημείωμα: Στην ευρύτερη ακτή του Παραλίου Άστρους και ειδικότερα στη περιοχή της παραλίας του Ατσιγγάνου, συναντάμε τα αρμυρίκια σε κάθε βήμα μας αυτοφυή, είναι δενδρόθαμνοι άνυδροι, που είναι οι καταλληλότεροι για την παραλιακή μας ζώνη. Μήπως είναι καιρός να αναθεωρήσουμε τις απόψεις μας, για τη δενδροφύτευση των Δημοσίων χώρων της περιοχής μας?
Πατήστε εδώ για να δείτε το σχετικό φωτογραφικό υλικό.
To αρμυρίκι είναι κοινή ονομασία διαφόρων ειδών του είδους Τάμαριξ, είναι ίσως το πιο ελληνικό φυτό ( θάμνος ή δέντρο ) που βρίσκουμε κοντά σε παραλίες ακόμα και σχεδόν δίπλα στα σημεία που σκάει το κύμα…
Είναι πολύ συνηθισμένο επίσης σε όλη τη μεσογειακή ζώνη και τη μέση ανατολή.
Στην Ελλάδα συναντάμε αυτοφυή αρκετά είδη. Στα νησιά του Αιγαίου όπως και στην Πελοπόννησο, φυτρώνει το «σμυρναίικο αρμυρίκι» (Tamarix smyrnensis), που είναι θάμνος ή μικρό δέντρο με κοκκινοκάστανα κλαδιά από τα οποία βγαίνουν τα λουλούδια σε πλάγιους, λεπτούς βότρεις.
Τα λουλούδια του είναι πολύ μικρά, ρόδινα με πέντε πέταλα και ανθίζουν το Φθινόπωρο. Το αρμυρίκι αυτό φυτρώνει σε παραθαλάσσιες τοποθεσίες, αλλά και σε ρέματα μακριά από τη θάλασσα.
Στην αρχαία Ελλάδα το αρμυρίκι με τα όμορφα ροζ λουλούδια του συμβόλιζε τη νιότη και την ομορφιά και ήταν αφιερωμένο στη θεά Αφροδίτη.
Ο μύθος συνδέει το δέντρο αυτό και με το νησί της Αφροδίτης, την Κύπρο, γιατί σύμφωνα με μια παράδοση, σε αρμυρίκι μεταμορφώθηκε η Μυρίκη, που ήταν αδελφή του Άδωνη και κόρη του Κινύρα, βασιλιά της Κύπρου και ιερέα της Αφροδίτης. Ο Όμηρος (Ιλιάδα στίχος 10.466) μας αφηγείται πως ο Οδυσσέας κρεμά σ’ ένα δέντρο μυρίκης την πανοπλία του Δόλωνα, για ν’ αποδώσει ιδιαίτερες τιμές στο νεαρό ήρωα που σκότωσε ο Διομήδης.
Θα μπορούσες να πεις ότι αποτελεί ένα ασαφές μέρος της εικόνας που έχουμε μέσα μας για το καλοκαίρι. Δεν έχει τη δροσιά των πλατανιών, δεν έχει τον παχύ ίσκιο των πεύκων, δεν διαθέτει ούτε καν τον εξωτισμό των κέδρων…
Μπορεί να μην αποτελεί την πρώτη μας επιλογή (στην πραγματικότητα, εκείνο απεχθάνεται τη δημοσιότητα), δίνει όμως λύσεις πολύ αξιόπιστες, ώρες-ώρες μάλιστα σε καταπλήσσει με τις ικανότητές του. Έτσι και το εμπιστευτείς δεν θα σε προδώσει ποτέ, φτάνει όμως να το επιλέξεις, αυτό δεν θα σου φωνάξει ποτέ να έρθεις κοντά του, πολλές φορές μάλιστα θα σε αποτρέψει κιόλας, είναι κατά βάση μοναχικό, περήφανο, εγωιστικό και κάπως αυτάρεσκο.
Το αρμυρίκι είναι παράλληλα σκληρό και ανθεκτικό, ανθίζει στις ξέρες, στην άμμο, δεν χρειάζεται ούτε κελαριστά νερά να βρίσκονται γύρω του για να το δροσίζουν, ούτε χώματα εύφορα κι αφράτα, το μόνο που χρειάζεται είναι να έχει ορίζοντα ανοικτό, να έχει πάντοτε μπροστά του μια προοπτική, το αρμυρίκι δεν κοιτάει ούτε δεξιά, ούτε αριστερά, ούτε και πίσω, το αρμυρίκι κοιτάζει μόνο μπρος, με κατεύθυνση πάντα προς τη θάλασσα (είναι κι αυτό μέρος της ιδιοτροπίας του). Αν βρεθείς δίπλα του θα σου προσφέρει απλόχερα τον ίσκιο του, δεν θα σε απογοητεύσει, αν το προσπεράσεις, μάλλον δεν θα το απασχολήσει ιδιαιτέρως, αυτό θα συνεχίσει και πάλι να κοιτάζει μπροστά, έτσι είναι η φύση του.
Το αρμυρίκι δεν είναι δέντρο καριέρας, δεν υπόσχεται τίποτα και σε κανέναν, όπως επίσης και δεν θα θελήσει κανείς να το καταστρέψει για να καρπωθεί τον ζωτικό του χώρο. Το αρμυρίκι μπορεί από ένα δέντρο όμορφο, να μετατραπεί σε ένα παραμορφωμένο κορμό με λιγοστά ξεροκαμένα φύλλα προκειμένου να διασωθεί, το αρμυρίκι είναι αγωνιστής, το αρμυρίκι είναι και χαμαιλέοντας, θα περισώσει το τομάρι του πάση θυσία, στην ανάγκη μάλιστα θα το προσφέρει και προς τέρψη των σφετεριστών του, θα στολιστεί με πολύχρωμα λαμπιόνια, θα τυλιχθεί με καλώδια ρεύματος και μπαλαντέζες, θα κρεμάσει πάνω του ηχεία, μικροφωνικές εγκαταστάσεις, μπαλόνια, πολύχρωμα φαναράκια, κουβαδάκια, μπρατσάκια, σωσίβια και πετσέτες θαλάσσης, μπορεί και το τάπερ με τα κεφτεδάκια, θα μετατραπεί σε μια ευφάνταστη καλοκαιρινή ατραξιόν, βουτηγμένο μέσα στην γκλαμουριά και στο υπερθέαμα (γιατί μπορεί να έχει σκληρή καρδιά αλλά έχει και αδύναμο χαρακτήρα), θα δεχτεί επιπλέον και τη συντροφιά ψυγείου με παγωτά ή καφασιών με μπύρες και αναψυκτικά και θα υπομένει στωικά τη φασαρία: «τρία κιλά παϊδάκια μάστορα και δύο κόκα κόλες, όχι τις λάιτ αδερφέ, ε ψιτ παιδί, μη ξεχάσεις το τζατζίκι και την τυροκαφτερή», συνοδεία, άλλοτε εγχώριας ή αλλοδαπής ποπ ηχορύπανσης (πάντως εάν υπάρχει κάποιος που ακούει Βάγκνερ στην παραλία, δεν θα είναι και πολύ στα καλά του) κι άλλοτε νταλκαδιασμένων λαϊκότροπων ασμάτων, που μιλούν συνήθως για άπονες γυναικείες καρδιές και άντρες όλο μπέσα.
…κατά βάθος το αρμυρίκι παίζει κι αυτό έναν ρόλο, χρησιμοποιεί το σύστημα, με τον ίδιο τρόπο που το σύστημα χρησιμοποιεί το αρμυρίκι, δεν συμπαθιούνται βέβαια, αυτό είναι ολοφάνερο, το αρμυρίκι είναι μοναχικό και ιδιότροπο και το σύστημα απαιτητικό και ανάγωγο, έχουν συνάψει μεταξύ τους μια ιδιότυπη σύμβαση συμβίωσης, το σύστημα βέβαια γνωρίζει τον χαμαιλεοντισμό του αρμυρικιού και το αρμυρίκι με τη σειρά του ξέρει πολύ καλά τις απαιτήσεις του συστήματος, γνωρίζει εν τέλει ότι, καλοκαίρι είναι, θα περάσει…
…μας ξέρει καλά και το ξέρουμε χρόνια τώρα, οικογενειακός φίλος πιστός, καμιά φορά λέμε και τα μυστικά μας, καθώς κοιτάζουμε όλοι μπροστά…