Περνώ κατά καιρούς έξω από μια εκκλησία γειτονικής πόλης και βλέπω στον περίβολό της τον τάφο ενός μητροπολίτη. Αμέσως μου έρχεται στο νου ένας δεξιός πολιτικός, που ζήτησε να τον θάψουν στο προαύλιο του ιδρύματός του. Ακολουθεί στην σκέψη μου ένας αριστερός πολιτικός, που εξέφρασε την επιθυμία να τον θάψουν σε ένα ύψωμα του χωριού του, για να μπορεί από κει να … αγναντεύει τον κάμπο!
Ο ίδιος είπε να περιφράξουν τον τάφο του, για να μην τον ξεθάψουν τα σκυλιά. Πρόσφατα πέθανε ένας σκηνοθέτης, ο οποίος ζήτησε να τον θάψουν στο προαύλιο του ιδρύματός του. Προφανώς μιμήθηκε ή ζήλεψε τον δεξιό πολιτικό. Γνωστός μου αγόρασε ένα λοφίσκο και εκεί επάνω έστησε έναν τηλεοπτικό σταθμό και ένα εκκλησάκι. Μια φορά ανεβήκαμε μαζί στην κορυφή τού λόφου και μου έδειξε τις εγκαταστάσεις τού τηλεοπτικού σταθμού, το εσωτερικό του ναϊσκου και μου εκμυστηρεύτηκε ότι εκεί θα ταφεί, όταν εγκαταλείψει αυτόν τον κόσμο.
Σκέφτομαι: Κληρικοί, δεξιοί, αριστεροί, καλλιτέχνες και επιχειρηματίες έχουν την ίδια νοοτροπία; Τι τάχα θα κερδίσουν, αν έχουν ατομικό τάφο εκτός νεκροταφείου; Μήπως φοβούνται ότι στο νεκροταφείο θα τους ενοχλούν οι άλλοι νεκροί; Ή μήπως θεωρούν τους άλλους κοπάδι και τους εαυτούς τους εκλεκτούς, που πρέπει να ξεχωρίζουν και μετά τον θάνατό τους; Κόκκαλα οι μεν, κόκκαλα οι δε. Πώς να τα ξεχωρίσεις;
Έτσι ή αλλιώς, κάποτε θα κριθούμε όλοι και θα πάμε είτε στην Κόλαση είτε στον Παράδεισο. Τι θα απογίνει τότε ο ατομικός τους τάφος; Εκτός αν δεν πιστεύουν τον Θεό και στην Καινή Διαθήκη του – πράγμα πιθανότατο – οπότε δικαιολογείται το ενδιαφέρον τους για καλή επίγεια ζωή και για την υστεροφημία τους μετά θάνατον.
Κάποιοι ίσως θα πουν ότι η στάση τους στη ζωή και η επιθυμία τους να ξεχωρίζουν και μετά θάνατον οφείλεται στην εύλογη ανθρώπινη αδυναμία τους, στην φιλοδοξία. Πιθανόν να έχουν δίκαιο. Εμένα όμως μου φαίνεται ότι δεν πρόκειται για φιλοδοξία, αλλά για ματαιοδοξία.
Ξέρουμε τι έτρωγαν, τι έπιναν, πώς ντύνονταν, σε τι σπίτι κατοικούσαν ο Σωκράτης, ο Πλάτων, ο Αριστοτέλης, ο Λεύκιππος, ο Δημόκριτος, ο Πυθαγόρας, ο Αρχιμήδης, ο Αριστοφάνης, ο Αισχύλος, ο Σοφοκλής, ο Ευριπίδης και τόσοι άλλοι αρχαίοι σοφοί, επιστήμονες και λογοτέχνες; Όχι. Ξέρουμε πού βρίσκονται οι τάφοι τους; Όχι. Έχει σωθεί έστω ένα κόκκαλο από το σώμα τους; Όχι. Λοιπόν; Τι έχει σωθεί μόνον; Το πνεύμα τους! Διότι η ύλη είναι φθαρτή, το πνεύμα άφθαρτο και αθάνατο. Είναι τόσο δύσκολο να το καταλάβει ο άνθρωπος;
Αλλά επειδή εσχάτως παρατηρείται έντονη τάση ορισμένων να «αποκτήσουν» ατομικόν τάφο, φοβούμαι ότι το φαινόμενο τείνει να γίνει συρμός. Και αν γίνει συρμός, τότε ο καθένας θα ζητάει να τον θάψουν στην αυλή τού σπιτιού του ή στους λόφους ή στις κορυφές των βουνών!
Τώρα μου ήρθε στο νου μια σκέψη που είχαν γράψει πριν από καμιά δεκαπενταριά χρόνια: Τι δυνατός που είναι ο άνθρωπος! Και τι αδύνατος!
Πηγή: proinos–typos.gr