Κατά καιρούς τόσο η κοινή γνώμη διαφόρων χωρών όσο και ο Τύπος ξεσηκώνονται εναντίον ορισμένων κυβερνήσεων που, σε εφαρμογή του ισλαμικού νόμου, καταδικάζουν σε θάνατο με λιθοβολισμό. Πρόκειται κατά κανόνα για γυναίκες που κατηγορούνται για μοιχεία, καθώς και για διάφορα αδικήματα, πραγματικά ή όχι. Επιφυλάσσεται μάλιστα στους πιο στενούς συγγενείς να ρίξουν τους πρώτους λίθους. Σε κάποιες περιπτώσεις η πίεση της παγκόσμιας κοινής γνώμης, οργανώσεων, διπλωματικών αρχών ακόμα και κυβερνήσεων επιτυγχάνει τη μετατροπή της ποινής του θανάτου με λιθοβολισμό σε θανάτωση με άλλο τρόπο. Ακόμα σπανιότερα μπορεί να χαριστεί η ποινή και να επιτραπεί η αναχώρηση σε άλλη χώρα. Η βάρβαρη αυτή συνήθεια που εξακολουθεί να εφαρμόζεται κατά περίπτωση είναι βεβαίως προγενέστερη του ισλαμισμού, ενώ παλαιότερα είχε και ευρύτερη γεωγραφική διασπορά. Ο λιθοβολισμός εφαρμοζόταν τόσο στη θεοκρατική κοινωνία των Ισραηλιτών όσο και σε διάφορες ελληνικές πόλεις κράτη.
Το πραγματικό και το συμβολικό
Λιθοβολισμός είναι η ρίψη πέτρας εναντίον κάποιου. Ίσως η πράξη ξεκινά από ενστικτώδη αμυντική κίνηση του πρωτόγονου ανθρώπου εναντίον ζώου που δημιουργεί απειλή ή που προκαλεί κίνδυνο. Η απομάκρυνση του ζώου αποτελεί μια επιτυχία εκείνου που λιθοβολεί, ώστε να μάθει να χρησιμοποιεί τον τρόπο αυτό και σκοπούμενα. Με αυτό το πνεύμα της απομάκρυνσης κάποιου, βρίσκουμε το λιθοβολισμό ως κατάλοιπο και σε αρχαίες γιορτές. Στα Λιθοβόλια της Τροιζήνας όπως και στην ελευσινιακή γιορτή Βαλλητύς (προφανώς από το βάλλω), το πετροβόλημα αποτελούσε μια συμβολική μάχη με μυστηριακό χαρακτήρα. Συμβόλιζε το κυνήγι του παλιού, ώστε να δοθεί δυνατότητα να έρθει το καινούριο. Τα Λιθοβόλια γιορτάζονταν προς τιμήν της Δαμίας και της Ανυησίας, δυο γονιμικών θεοτήτων που ταυτίζονται με τη Δήμητρα και την Περσεφόνη. Συμβόλιζαν δηλαδή τη διαδοχή (αλλά και την αντίθεση) δύο εποχών με σκοπό τη γονιμότητα της φύσης και την καλή γεωργική παραγωγή.
Ας ξαναγυρίσουμε όμως στον πρωτόγονο άνθρωπο που, σταδιακά οργανώνεται σε οικογενειακές, συγγενικές ή και ευρύτερες κοινωνικές ομάδες. Η κοινή προσπάθεια για την απομάκρυνση άγριου ζώου και ο κοινός λιθοβολισμός είχε ως αποτέλεσμα τη θανάτωσή του και στη συνέχεια την εμπέδωση της γνώσης ενός τρόπου για κυνήγι προς εξασφάλιση της τροφής. Η πρακτική αυτή ήταν εύκολο να εφαρμοσθεί στη συνέχεια και εναντίον άλλων ομάδων του ίδιου είδους που δρούσαν ανταγωνιστικά. Τεχνικά βρίσκουμε το λιθοβολισμό ως μία ακόμα πολεμική τακτική και σε πολύ μεταγενέστερους αιώνες.

Πηγή: istoria.gr