Η «κίνηση» στην οδό Φυλής ξεκινάει από το πρωί. Ηδη λίγο μετά τις δέκα, άντρες με κοστούμια και χαρτοφύλακες μπαινοβγαίνουν στους οίκους ανοχής, στα στέκια του αγοραίου έρωτα. «Οι συγκεκριμένοι είναι τακτικοί πελάτες, δεν ψάχνουν από εδώ και από κει, όπως κάνουν οι πιτσιρικάδες. Ξέρουν τι θέλουν, πόση ώρα έχουν στη διάθεσή τους. Κάνουν τη δουλειά τους και φεύγουν. Παντρεμένοι. Νοικοκυραίοι», λέει μετά γνώσεως η κυρία Μαρία, πολλά χρόνια «οικοδέσποινα» σε ένα από τα «σπίτια» της περιοχής. «Το μεσημέρι “κόβει” η κίνηση, μετά το απόγευμα μπορεί να περάσουν τίποτα λυκειόπαιδα. Το βράδυ κυρίως ξένοι», συμπληρώνει η κ. Μαρία.
Ανά δύο γωνίες κάποιοι στέκονται κοιτώντας δήθεν αδιάφορα τους περαστικούς. Οποιον και να ρωτήσεις δεν θα παραδεχθεί ότι έχει σχέση εργασίας με τους οίκους ανοχής. Είναι οι «τσιλιαδόροι». Προσέχουν για τυχόν «έφοδο» της αστυνομίας και ειδοποιούν (ακόμη και με ειδικά διαμορφωμένο… μπουτόν που έχουν στην τσέπη τους) για να σβήσουν τα «φωτάκια» και να κλειδώσουν οι πόρτες. Οι ίδιοι επεμβαίνουν ή καλούν άλλους σε περίπτωση φασαρίας με πελάτες.
Οι πιάτσες
Εκτός από την οδό Φυλής, γυναίκες από βαλκανικές χώρες κάνουν «πιάτσα» στις καθέτους της 3ης Σεπτεμβρίου και επί της Ζήνωνος.
Κορίτσια από τη Νιγηρία και τη Σρι Λάνκα εκδίδονται επί της Πατησίων, αφότου έφυγαν από τη Μενάνδρου.
Χρήστριες ναρκωτικών, «πετσί και κόκαλο», με άδεια βλέμματα ψάχνουν πελάτες, φορτικά, στους δρόμους πέριξ της πλατείας Βάθης και της Ομόνοιας, για να εξασφαλίσουν τη δόση τους.
Αλλες, οι πιο παλιές, «κόβουν βόλτες» στη Λεωφόρο Αθηνών. Οι περισσότερες από αυτές είχαν έως πρότινος στέκι στη Συγγρού. Τα καλοκαιρινά βράδια κατηφορίζουν και στην παραλιακή λεωφόρο.
Δεκάδες «στούντιο», όπως διαφημίζονται οι «μοντέρνοι» οίκοι ανοχής, έχουν ξεφυτρώσει στο Γκάζι, ενώ εκατοντάδες είναι διασκορπισμένα σε όλη την Αθήνα.
Η πλειονότητα των γυναικών που εκδίδονται στην Αθήνα –πάνω από 10.000– είναι παράνομες και ουσιαστικά «ανύπαρκτες» για το ελληνικό κράτος καθώς ο αριθμός εκείνων που διαθέτουν άδεια εργασίας μόλις ξεπερνούν τις 1.200, σύμφωνα με την πρόεδρο του Σωματείου Εκδιδόμενων Προσώπων Ελλάδος, Δήμητρα Κανελλοπούλου. Την ώρα που το ΚΕΕΛΠΝΟ εκτιμά πως το σύνολο των οίκων ανοχής της Αθήνας είναι περίπου 600, από τα οποίους οι 315 στο κέντρο της πόλης, ενώ κανένας από τους 315 διαθέτει άδεια λειτουργίας.
«Τα περισσότερα από τα σπίτια αυτά νοικιάζονται για 1.500–3.000 ευρώ τον μήνα, συνήθως εμφανίζεται ως ενοικιαστής κάποια από τις γυναίκες που εργάζονται μέσα, όμως, από πίσω κρύβονται κυκλώματα αλλοδαπών και Ελλήνων. Ο ημερήσιος τζίρος μπορεί να ξεπερνάει τις 2.000 ευρώ οπότε ακόμα και με τα έξοδα και το υψηλό ρίσκο υπάρχει μεγάλο περιθώριο κέρδους», σχολιάζει γυναίκα με πολλά χρόνια δραστηριότητας στον χώρο του αγοραίου έρωτα
«Είμαι καθαρή, δεν πηγαίνω χωρίς προφυλάξεις. Πολλές πηγαίνουν, αλλά να ξέρετε ότι αυτό γίνεται επειδή οι ίδιοι οι πελάτες επιμένουν παρά το γεγονός ότι πρέπει να πληρώσουν ακόμα και τα διπλά λεφτά», λέει η 25χρονη Λένα, η οποία κατάγεται από τη Βουλγαρία και «συχνάζει» στην οδό Βεραντζέρου.
Παρά το ότι περνούν ώρες σε κεντρικούς δρόμους της πόλης – «κάποιο άγαλμα», για να θυμηθούμε και το σπουδαίο τραγούδι– όλο το προηγούμενο διάστημα χιλιάδες γυναίκες ήταν αόρατες για την πολιτεία. Εξαίρεση οι επιχειρήσεις– «σκούπα» της αστυνομίας και οι προσπάθειες του ΚΕΕΛΠΝΟ και ανθρωπιστικών οργανώσεων, τα μέλη των οποίων μοίραζαν προφυλακτικά και καθαρές σύριγγες προκειμένου να μη μεταδίδονται μολυσματικές ασθένειες.
Με τα οικονομικά προβλήματα ωστόσο, λόγω έλλειψης των επιχορηγήσεων και της κρίσης, αυτές οι δράσεις έχουν συρρικνωθεί. Η έξαρση του έιτζ και άλλων αφροδίσιων, όπως επισημαίνουν στην «Κ» στελέχη τέτοιων οργανώσεων, ήταν απολύτως προβλέψιμη, ωστόσο ουδείς κινητοποιήθηκε έγκαιρα. Η απουσία πρόνοιας σε ιδιαίτερα σοβαρούς τομείς, που άπτονται της δημόσιας υγείας, είχε και θα έχει τεράστιο κοινωνικό και οικονομικό κόστος.
Πηγή: kathimerini.gr