Γκότζι μπέρι, ιπποφαές, σπιρουλίνα, μύρτιλλο, στέβια… Αν δεν το ξέρετε, αυτά τα παράξενα ονόματα αντιπροσωπεύουν εξωτικά «φρούτα» που αποτελούν το μέλλον της ελληνικής γεωργίας. Ή τουλάχιστον ως τέτοια προβάλλονται. Σε πολλές περιοχές της χώρας έχουν ήδη οργανωθεί ομάδες παραγωγών που προετοιμάζονται ή έχουν ήδη ξεκινήσει την καλλιέργειά τους. Γύρω από αυτούς, όπως συμβαίνει κάθε φορά, σιγά σιγά αναπτύσσεται και ένα ολόκληρο κύκλωμα «ενδιαφερομένων» που αναμένουν οφέλη από το νέο αγροτικό trend. Κάποιοι κάνουν καλή δουλειά. Κάποιοι άλλοι, όμως, απλώς για μια ακόμα φορά τάζουν λαγούς με πετραχήλια και προσπαθούν να επωφεληθούν υποσχόμενοι τον μαγικό συνδυασμό: πολλά λεφτά, λίγη δουλειά.
Η πραγματικότητα βέβαια είναι πολύ διαφορετική και πολύ πιο δύσκολη. Καταρχάς πολλά από αυτά τα φυτά δίνουν παραγωγή 3-5 χρόνια μετά τη φύτευση. Αρα όχι μόνο δεν αποτελούν άμεση λύση βιοπορισμού, αλλά η καλλιέργειά τους σημαίνει ότι όποιος αποφασίσει να ασχοληθεί θα πρέπει να επενδύσει χρήματα, τα οποία θα δεσμεύσει για αρκετά χρόνια. Σε κάποια, όπως το γκότζι μπέρι, η συλλογή γίνεται μόνο με τα χέρια, άρα υπάρχει το κόστος των εργατικών. Επίσης, τα περισσότερα, για να βγουν στην αγορά, χρειάζονται αποξήρανση ή άλλου είδους επεξεργασία και άρα επενδύσεις σε μεταποιητικές μονάδες που αυτή τη στιγμή δεν υπάρχουν. Τα «μαγικά» φυτά καλλιεργούνται κυρίως στην Κίνα, απ' όπου, άλλωστε, μεταφέρθηκε η συγκεκριμένη μόδα. Αυτό σημαίνει χαμηλό κόστος παραγωγής και κατά συνέπεια χαμηλή τιμή…
Υπό κανονικές συνθήκες, βέβαια, το υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης, διακρίνοντας την τάση -εκτός κι αν ούτε αυτό την έχει εντοπίσει ακόμα- θα έπρεπε να προσφέρει στους επίδοξους παραγωγούς αντικειμενικές πληροφορίες, παίζοντας τον ρόλο του φίλτρου για τις ψεύτικες υποσχέσεις των επιτηδείων. Το μείγμα της αγροτικής παραγωγής στη χώρα έχει μεγάλη πολιτική σημασία, ιδιαίτερα αυτήν την εποχή.
Ομως η λέξη πολιτική έχει καταλήξει να έχει παράξενο περιεχόμενο σε αυτή τη χώρα.
Οι παράμετροι που πρέπει, λοιπόν, να λάβει κανείς υπόψη του πριν ξεκινήσει να ασχοληθεί με την παραγωγή αυτών των υπερτροφών είναι πολλές και κυρίως αδιευκρίνιστες. Οι γνώμες των ειδικών διίστανται και άρα καλύτερα τα βήματα να είναι συγκρατημένα.
Αναρωτιέμαι, ωστόσο, πριν καταφύγουμε σε εξωτικές λύσεις, έχουμε εξαντλήσει όλες τις δυνατότητες των μεσογειακών προϊόντων που ευδοκιμούν στη χώρα μας; Μήπως θα ήταν καλύτερα να αναπτύξουμε κυρίως την παραγωγή προϊόντων στα οποία διαθέτουμε ανταγωνιστικό πλεονέκτημα έστω παράλληλα με την αναζήτηση καινοφανών λύσεων; Ισως, πριν ξεκινήσουμε να παράγουμε ιπποφαές να επιδιώξουμε να σταματήσουμε να στέλνουμε χύμα ελαιόλαδο στην Ιταλία; Αλλωστε, όπως και να το κάνουμε, το ελαιόλαδο δεν είναι μόδα, είναι αναγκαίο συστατικό διατροφής…
Πηγή: kathimerini.gr