του Γ. Κτικαδιανού

Η προεκλογική περίοδος που αρχίζει, είναι ίσως μία σπάνια ευκαιρία για να συνειδητοποιήσει κανείς το πραγματικό αδιέξοδο στο οποίο βρίσκεται σήμερα η ελληνική κοινωνία. Ο μέσος έλληνας πολίτης καλείται πλέον- ξεκάθαρα και αδιάντροπα- να απαντήσει σε μία σειρά διλημμάτων, τα οποία κινούνται μεταξύ «άσπρου και μαύρου», καθώς τα κόμματα αλλά και τα ΜΜΕ έκριναν ότι σε αυτόν τον τόπο πλέον δεν υπάρχει χώρος για το «γκρί». «Ευρώ ή δραχμή» , «Χρεωκοπία ή μνημόνιο-δανειακή σύμβαση», «Λαθρομετανάστες ή εθνική καθαρότητα», «Ψίχουλα ή πείνα» , είναι μερικά από τα διλήμματα που προτάσσουν συνεπικουρούμενα από τους «εμβριθείς» τηλεφιλόσοφους και «δημοσιογράφους» που αντί να συμβάλλουν στην ανάπτυξη της κριτικής σκέψης προσπαθούν για λογαριασμό των εργοδοτών τους να επιβάλλουν απόψεις και να υπαγορεύσουν εκλογικές επιλογές.

Τα δελτία των 20:00, τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων και τα ραδιοφωνικά προγράμματα υψηλής ακροαματικότητας, θυμίζουν λαϊκά δικαστήρια της εποχής Στάλιν με προκατασκευασμένες κατηγορίες , επαγγελματίες λαϊκούς κατηγόρους από τα οποία απουσιάζει ακόμα και ο «τυπικός αντίλογος» που θα νομιμοποιήσει την «λαϊκή ετυμηγορία». Ο δογματισμός και ο φανατισμός έχει «εκπαραθυρώσει» κάθε ήπια φωνή λογικής είτε με την μέθοδο της «φίμωσης» είτε με την πρακτική του αποκλεισμού. Η στάση αυτή , δεν χαρακτηρίζει μόνο τα λεγόμενα μεγάλα ΜΜΕ αλλά και αυτά ακόμα τα μικρότερα όπως π.χ. τα έντυπα των κομμάτων της Αριστεράς, από τα οποία έχει αποκλειστεί κάθε διαφορετική άποψη και θέση.

 Οι «αλλόθρησκοι» , σύμφωνα με τα κόμματα, χρήζουν είτε προσηλυτισμού είτε εξαφάνισης. Άλλος δρόμος δεν υπάρχει και καμία άλλη επιλογή δεν είναι αποδεκτή. Προκειμένου να γίνει πειστικός ο προσηλυτισμός τους, οι έλληνες πολιτικοί δεν διστάζουν να επικαλούνται ακόμα και την «αυθεντία» των ξένων είτε αυτοί είναι εκπρόσωποι του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος είτε των Σοσιαλιστών είτε του Αριστερού ευρωπαϊκού κόμματος είτε ακόμα και των Ευρωπαίων Σοσιαλιστών. Φυσικά, κανείς από αυτούς δεν τολμά να παραδεχθεί ότι οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις είναι που σχεδίασαν και επέβαλαν το Μνημόνιο. Κανείς από τους έλληνες πολιτικούς δεν λέει δημόσια ότι χωρίς τη στήριξη των κοινοβουλευτικών τους ομάδων ούτε οι χριστιανοδημοκρατικές ούτε και οι σοσιαλιστικές ευρωπαϊκές Κυβερνήσεις δεν θα μπορούσαν να επιβάλλουν το Σύμφωνο Σταθερότητας. Και για να είμαστε δίκαιοι , η διαπίστωση αυτή δεν αφορά μόνο τους συντηρητικούς και τους σοσιαλιστές, αλλά και την Αριστερά, καθώς η ομάδα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς έχει διατυπώσει τόσο στο Ευρωκοινοβούλιο όσο και στα εθνικά του κοινοβούλια θέσεις που δεν συμπίπτουν με εκείνες των ελλήνων ομοϊδεατών τους.

Κανείς δεν μπορεί να κατηγορήσει τους ευρωπαίους για την στάση τους αλλά σίγουρα κάθε εχέφρων έλληνας θα μπορούσε να πει πολλά για τους έλληνες πολιτικούς που απονέμουν στους ευρωπαίους το ρόλο του κριτή και επιβάλλουν την εθνική υποτέλεια όχι μέσω Μνημονίου αλλά μέσω των επικλήσεών τους. Ενδεχομένως ελάχιστοι να γνωρίζουν τι είχε πει ο Κανάρης, Ψαριανός πυρπολητής, για το ρόλο των βαυαρών στην Ελλάδα:

«Θάρρεψαν , την Ελλάδα δουλεμένη στη Γερμανία και θέν να την κάνουν επαρχία της Μπαβαρίας.» **

Με περισσή αλαζονεία και ακόμα μεγαλύτερη αδιαφορία δρουν λες και σε αυτόν το τόπο κατοικούν ανεγκέφαλοι οι οποίοι δεν διαθέτουν κρίση και λογική για να αξιολογήσουν το «καθημερινό μενού» που σερβίρουν κόμματα και ΜΜΕ. Χωρίς «κόκκινες γραμμές» , ακόμα και οι «διπλωματικοί χειρισμοί» μετατρέπονται στα τηλεπαράθυρα σε ανάθημα , προκειμένου οι ηγεσίες των κομμάτων να γίνουν νομείς της εξουσίας και των προνομίων που απορρέουν από αυτή. Στην πραγματικότητα ο ελληνικός λαός γίνεται καθημερινά μάρτυρας μίας πολιτικής που αντιστρατεύεται ακόμα και την κοινή λογική.

Ενώ ο ορθός λόγος προϋποθέτει θυσίες για την εθνική κυριαρχία και τη δημοκρατία, σήμερα οι έλληνες γίνονται μάρτυρες της θυσίας της χώρας στο βωμό της ματαιοδοξίας*** των πολιτικών της και των οικονομικών συμφερόντων που κρύβονται πίσω από αυτούς. Το σίγουρο είναι ότι ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα της εκλογικής αναμέτρησης της 17ης Ιουνίου οι ηγεσίες των κομμάτων οδηγούν τη χώρα σε αδιέξοδο και διχασμό, από τον οποίο η χώρα θα ξεφύγει μόνο με μία ΣΥΜΦΟΡΑ, ανάλογη με εκείνη της Μικρασιατικής Καταστροφής. Αλλά και τότε ούτε  η ΣΥΜΦΟΡΑ στάθηκε ικανή να αποτρέψει τα δεινά που επακολούθησαν με τον εμφύλιο , τη δικτατορία και την κυπριακή τραγωδία και τα οποία ήταν αποτέλεσμα του διχασμού. Σήμερα, όπως και τότε, έχουν διαμορφωθεί οι κατάλληλες συνθήκες για το διχασμό του ελληνικού λαού. Στην πραγματικότητα, στις εκλογές που έρχονται δεν θα υπάρξει νικητής αλλά μόνο ηττημένοι. Σε μία χώρα , που πλήττεται από την κρίση και την ανέχεια , που η κατάθλιψη προσλαμβάνει εθνικές διαστάσεις , που η οικονομική , ηθική και κοινωνική εξαθλίωση απλώνεται καταβροχθίζοντας όλο και μεγαλύτερα κομμάτια της μεσαίας τάξης η Κυβέρνηση που θα προκύψει δεν θα έχει ούτε ένα δευτερόλεπτο ανοχής.

Από την ίδια στιγμή που θα ανακοινωθεί ο νικητής θα έχει απέναντί του τους υπόλοιπους έλληνες να τον αμφισβητούν και να τον χαρακτηρίζουν προδότη. Ο δρόμος της βίας είναι πλέον ορθάνοικτος μπροστά μας και οι ηγέτες της χώρας και οι συνεργάτες τους τον ανοίγουν ακόμα περισσότερο ακολουθώντας τη στρατηγική της πόλωσης και των διλημμάτων. Πλέον , έστω και αυτή την ύστατη ώρα η μοναδική ελπίδα που διαφαίνεται είναι ο ελληνικός λαός ο οποίος καλείται να κλείσει τα αυτιά στις σειρήνες του διχασμού απαιτώντας λογική από τους ηγέτες του. Πώς; Σπάζοντας τις τηλεοράσεις και στέλνοντας τις εφημερίδες στην ανακύκλωση.

* Προσωνύμια κομμάτων την περίοδο της Επανάστασης του ΄21 και της περιόδου του Καποδίστρια και του Οθωνα και συγκεκριμένα του Μαυροκορδάτου (αγγλόφιλου) και Κωλέτη (γαλλόφιλου)

** Δ.Φωτιάδης: ΚΑΝΑΡΗΣ εκδόσεις ΔΩΡΙΚΟΣ, σελ.429

*** Το φαινόμενο του πλουτισμού των πολιτικών στην σύγχρονη ελληνική πολιτική ιστορία εμφανίστηκε με το δίδυμο : Αλ. Μαυροκορδάτου (γνωστός ο ρόλος του στα δάνεια του 1824 και του 1825) – Σπ.Τρικούπη (παντρεμένος με την αδελφή του πρώτου) που εκπροσωπούσαν το Αγγλικό κόμμα και   τον Ιωάννη Κωλέτη εκπρόσωπο του γαλλικού. Για τον τελευταίο ο ιστορικός Καρολίδης ( «Ιστορία του σύγχρονου Ελληνισμού γ΄τόμος , σελ 190) έγραφε : «Η ιστορία η πραγματική μαρτυρεί ότι το μόνο , όπερ ο Κωλέτης , πλην της πολιτικής διαφθοράς εκληροδότησεν εις τον ελληνικό λαό….» ενώ ο Κρέμος ( Γενική Ιστορία δ΄τόμος, σελ 1099) έλεγε ότι «μπορεί να ονομασθή πατήρ της πολιτικής συναλλαγής»)