του Γιάννη Σιώτου

Η ελληνική κοινωνία πλέον παίζει με προοπτική εβδομάδας. Αν και πολλοί θεωρούν ότι οι εκλογές της Κυριακής θα προσφέρουν – έστω και προσωρινά – ανάσα, όλα δείχνουν ότι η αλήθεια μπορεί να είναι διαφορετική. Η προεκλογική πόλωση, η ανάσυρση από τα κομματικά επιτελεία ΟΛΩΝ των κομμάτων τόνους λάσπης θα έχει ολέθρια αποτελέσματα για τη χώρα.

Στην πραγματικότητα οι εκλογές της 17ης Ιουνίου απλώς θα κάνουν το αδιέξοδο φανερό είτε προκύψει μία Κυβέρνηση με κεντρικό πυλώνα την ΝΔ είτε το ΣΥΡΙΖΑ. Δεν είναι λίγοι εκείνοι που πιστεύουν ότι μία επικράτηση του ΣΥΡΙΖΑ απλώς θα οδηγήσει μεσοπρόθεσμα στην εξαφάνιση της Αριστεράς στην Ελλάδα καθώς ο πήχης των προσδοκιών ανέβηκε τόσο πολύ ώστε να είναι πολύ εύκολη η διάψευση που με την σειρά της θα φέρει την απογοήτευση και την οργή.

 Βασικό τους επιχείρημα είναι ότι η μεγάλη μάζα των ψηφοφόρων που δεν έχει ιδεολογική συγγένεια με το συγκεκριμένο πολιτικό χώρο είναι ανυπόμονη και καθόλου διατεθειμένη να περιμένει… Οι ίδιοι αναλυτές υποστηρίζουν ότι , με δεδομένη την ανεπάρκεια μηχανισμού διαχείρισης εξουσίας ο κίνδυνος της δημιουργίας ενός κινήματος απογοητευμένων θα οδηγήσει πολύ σύντομα τη χώρα σε αδιέξοδο και θα επιτρέψει στους αντιπάλους του, να στήσουν , να συντηρήσουν και να οξύνουν τις συνθήκες αποσταθεροποίησης.

Σίγουρα, λένε , η πραγματικότητα αυτή είναι γνωστή στο ξένο παράγοντα , ο οποίος το μόνο που έχει να κάνει είναι να ροκανίζει το χρόνο και να …περιμένει τη πτώση. Με δεδομένο ότι η πίεση που θα δεχθεί από την εκλογική του πελατεία θα είναι αφόρητη και σύντομα θα βρεθεί σε διαχειριστικό αδιέξοδο. Αν μάλιστα στη συνταγή προστεθεί και λίγη…κατσαρόλα τότε ο ξένος παράγοντας θα προσφέρει και την δημοκρατική επίφαση στους έλληνες πολιτικούς αντιπροσώπους του.

Θα προσφέρει όμως και κάτι πολύ πιο σημαντικό για αυτούς, αφού η πολιτική συρρίκνωση του ΣΥΡΙΖΑ, οδηγεί στην ανυπαρξία συγκροτημένου αντιπολιτευτικού λόγου σε οποιαδήποτε πολιτικό σχήμα αναλάβει στην συνέχεια να εφαρμόσει τις δεσμεύσεις που έχουν αναληφθεί από τα Μνημόνια Ι και ΙΙ. Ακόμα και στην περίπτωση που ο ξένος παράγοντας αναζητήσει ένα ζωντανό παράδειγμα προς αποφυγή για τους ευρωπαίους του Νότου , η περίπτωση ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα δώρο από τον … ουρανό.

Στην περίπτωση που σχηματιστεί μια Κυβέρνηση με κορμό την ΝΔ , η θέση του ξένου παράγοντα δυσκολεύει καθώς η έκταση των παραχωρήσεων θα είναι δυσανάλογα μεγάλη σε σύγκριση με το όφελος που θα έχει και το οποίο θα είναι βραχυπρόθεσμου χαρακτήρα. Η ανάδειξη του ΣΥΡΙΖΑ , ως αξιωματική αντιπολίτευση , σίγουρα θα δημιουργήσει ένα εφιαλτικό περιβάλλον στο εσωτερικό της χώρας που με μαθηματική ακρίβεια είτε θα οδηγήσει σε αυταρχικές μεθόδους διακυβέρνησης οι οποίες αργά ή γρήγορα θα οδηγήσουν τόσο τη ΝΔ , όσο και τα κόμματα που της παρέχουν τη στήριξη ή ακόμα και την ανοχή , σε εξαφάνιση είτε θα αναγκαστεί να προσφύγει πάλι στις κάλπες.

Για να ενισχύσουν τις εκτιμήσεις αυτές χρησιμοποιούν το επιχείρημα ότι τα «πάθη» του ΠΑΣΟΚ είναι πολύ πρόσφατα και οι κκ Βενιζέλος και Κουβέλης έχουν ιδιαίτερα αναπτυγμένο το ένστικτο της αυτοσυντήρησης για να διατηρήσουν επί πολύ την στήριξη τους.

Ποιά θα είναι η επόμενη μέρα για την ελληνική κοινωνία; Κανείς δεν μπορεί να προβλέψει οτιδήποτε με σιγουριά καθώς η τύχη της χώρας δεν είναι μόνο υπόθεση των ελλήνων –ψηφοφόρων και πολιτικών. Στο «παίγνιο» πλέον έχουν εμπλακεί οι ισχυροί του πλανήτη οι οποίοι σίγουρα ενδιαφέρονται πολύ λιγότερο για αυτή τη λωρίδα γης σε σχέση με τα δικά τους μακροπρόθεσμα συμφέροντα