Η φράση “καταδικάζω την βία απ’ όπου κι αν προέρχεται” έχει γίνει τελευταία ένα ανυπόφορο σύνθημα. Υπερβαίνει κατά πολύ την υπεραπλουστευμένη του ερμηνεία. Για την ακρίβεια έχει καταφέρει να γίνει αποτελεσματικότατος μηχανισμός παραγωγής ενοχών, για εκείνους που πράγματι οραματίζονται έναν κόσμο χωρίς βία, έναν κόσμο αλληλεγγύης και δομών ικανών να προάγουν την συνεργασία και τον αλτρουισμό χωρίς να έχουν ανάγκη τις άρρωστες κατασταλτικές ή “σωφρονιστικές” μεθόδους της σημερινής αστικής δημοκρατίας. Στο στόμα των αυθεντιών της στρέβλωσης, των ειδικά εκπαιδευμένων για τέτοιες κοινωνικοπολιτικές κυβιστήσεις δημοσιολόγων είναι ένα αρκετά ισχυρό όπλο. Χρησιμοποιώντας φαινομενικά λογικά επιχειρήματα τα οποία τα βασίζουν σε περιστατικά – αποδείξεις κατ’ αυτούς!- τα οποία έχουν καλύψει ελλιπώς -πάντα προς συμφέρον του κράτους και του παρακράτους (μια και επισήμως εισέβαλε κι αυτό στην πολιτική ζωή της χώρας)-παρακάμπτοντας όποια δημοσιογραφική δεοντολογία και τιμή, καταφέρουν να δημιουργήσουν τις κατάλληλες εντυπώσεις ώστε ο ήδη τρομοκρατημένος κόσμος να προτιμήσει να καθεύδει, έχοντας έτσι καταθέσει μέσω της απραξίας του τα διαπιστευτήρια της κοινωνικής του “μόρφωσης”. Όπου “κοινωνική μόρφωση” βάλτε την καταδίκη όποιας βίας, όποιας απεργίας, όποιας πορείας, όποιας κινητοποίησης, όποιας πάλης, όποιας διεκδίκησης, όποιας τόλμης, αξιοπρέπειας, τιμής.
Αναρχία σημαίνει “μη βία” λέει ο Malatesta. Σε μία αναρχική κοινωνία πράγματι η βία καταδικάζεται απ’ όπου κι απ’ όποιον κι αν προέρχεται. Καταδικάζεται ως εργαλείο επιβολής και εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο. Σε μία κοινωνία που κυριαρχεί η κοινωνική δικαιοσύνη μέσω της ανάπτυξης υγειών σχέσεων και αλληλεπιδράσεων στα πλαίσια της αυτοθέσμισης, της αυτοδιαχείρισης και του συλλογικού συντονισμού, σε μία κοινωνία που κανείς δεν υπερβαίνει τον διπλανό του και που εκείνος που έχει την ικανότητα προσφέρει σ’ εκείνον που έχει ανάγκη χωρίς αυτό να συνιστά υποκριτική, μεθοδευμένη φιλανθρωπία και χωρίς να τοποθετεί τον έναν σε πλεονεκτικότερη θέση και ακόμα στα πλαίσια μίας κοινωνίας που η παραβατικότητα δεν είναι παρά αφέλεια και ασύμφορο τελικά εγχείρημα -μια που οι ισχύουσες δομές καθιστούν τον παραβάτη μάλλον χαμένο παρά ωφελημένο απ’ την πράξη του- για ποιόν λόγο τελικά να χρησιμοποιήσει βία κάποιος εφόσον μάλιστα όχι μόνο δεν φιμώνεται ΚΑΝΕΙΣ αλλά αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση το να τοποθετούνται όλοι ΑΜΕΣΑ (όχι δηλαδή μέσω αμφιλεγόμενων αντιπροσώπων που αναδεικνύονται μέσα από εκλογικές διαδικασίες που αφήνουν να επικρατήσει έναντι άλλων, η υποκειμενική άποψη ενός αριθμού ατόμων που συχνά είναι ανενημέρωτοι και παραπλανημένοι απ’ τους υποψηφίους -με την συνεπικουρία των ΜΜΕ φυσικά),να έχουν γνώση των ζητημάτων και να καταθέτουν προτάσεις…συνέχεια